Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλισε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλισε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τριάντα και Δέκα



Σαράντα ήταν οι Άγιοι, που μετά έγιναν πόλη.

Σαράντα είναι οι μέρες της Σαρακοστής.

(Δύο θρησκευτικά παραδείγματα για αρχή; Συγκεντρώσου.)

Σαράντα είναι οι ημέρες μέχρι το πρώτο μνημόσυνο.

(Σοβαρά τώρα; Τρίτο;)

Σαράντα κύματα πρέπει να περάσει ο ήρωας του παραμυθιού.

(Καλύτερα τώρα.)

Σαράντα ευρώ είναι το χαμηλότερο μεροκάματο που παίρνω σαν dj, πιο κάτω δεν πάει.

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά πήγαν για να πατήσουν την Τριπολιτσά (ύπουλοι Ρουμελιώτες).

Σαράντα εκκλησιές είναι γειτονιά της Θεσσαλονίκης.

Σαράντα έγινε η εφηβεία η επιεικής που λέει και η Πρωτοψάλτη.

(Δεν βάζω λινκ από Πρωτοψάλτη, έχει ένα επίπεδο το μπλογκ.)

Αλλά Βασίλη θα βάλω.


Σαράντα χρόνια ανώριμος, ξεφτίλας Δον Κιχώτης

Σαράντα χρόνια μη φούρναρης, δεν έχω ψήσει.

Σαράντα χρόνια γίναν όλα πλαστικά, μαστίχα έγινε το κρέας σου, που λέει και ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ.

Σαράντα καλοκαίρια στη Ζαχάρω.

Σαράντα είναι ο τίτλος του κομματιού των U2 που κόλλησαν με το Black οι Pearl Jam το 2015 στη Χιλή.


How long to sing this song
(Reply: Forever)


Μέχρι τα 28 μου θεωρούσα τους σαραντάρηδες "μεγάλους".
Τώρα τους θεωρώ "πολύ μεγάλους".
Too old to rock 'n' roll, too young to die φάση.
Φαντάσου, αναγνώστη, ότι ήθελα να γράψω σαράντα προτάσεις για τα σαράντα και βγήκαν με το ζόρι δεκατρείς.
Τι σαράντα, χτες ήμουν είκοσι τέσσερα.
(Άρα αύριο θα είμαι πενήντα έξι.)
Ζωάρα.


Τουλάχιστον θα πιούμε.

Σε σαράντα ώρες θα είμαι ήδη σαράντα, αναγνώστη.
Για φαντάσου.
Χρόνια μου πολλά.


"Θα βάλεις καν τίτλο;" Δεν νομίζω.




"Γιατί δεν γράφεις πια στο blog;"
Γιατί, ξέρω γω, τελειώσαν τα θέματα.
"Αυτό είναι; Σίγουρα;"
Όχι.
"Τότε τι;"
Δεν σου λέω γιατί πας και τα λες.
"Μα προκύπτουν συνέχεια θέματα, έγινε συναυλία για την Ηριάννα και είχε 30.000 κόσ"
Δεν πήγα.
"Η Καταλονία θέλει να γίνει καταλανική"
Μαγκιά της. Να γίνει.
"Ο Παναθηναϊκός διαλύεται"
Μισό να ψάξω τις τσέπες μου να δω τι ψιλά έχω.
Μπογδάνος ακούγεται ότι θα πάει στο Θέμα Fm του Αναστασιάδη. Δεν μπορεί να μην έχεις κάτι να πεις για αυτό"
Καλά να είναι το φαλακρό υπόθετο.
"Ρε δεν σε αναγνωρίζω. Ο αναγνώστης περιμένει ανάρτηση"
Να ξαναδιαβάσει τις παλιές. Δεν τις έχει καταλάβει καλά.
"Α, και ελιτιστής"
Από πάντα. Όλες οι άλλες φρυγανιές είναι απομιμήσεις.
"Αχά! Έκανες καμένο αστειάκι, επανέρχεσαι"
Όχι, τυχαίο ήταν, μου ξέφυγε, συγγνώμη.
"Δεν σου έχω πει να μη ζητάς συγγνώμη;"
Συγγνώμη.
"..."
Κιόλας παραιτείσαι; Κρίμα, σε λίγο θα έβγαινε κείμενο μεγέθους ανάρτησης.
"Το ξέρεις ότι αυτό είναι φτωχή απομίμηση ανάρτησης έτσι;"
Το ξέρεις ότι εσύ είσαι φτωχή απομίμηση φωνής συνείδησης έτσι;
"Ρε συγκεντρώσου, θα έχουν βαρεθεί όσοι ήρωες έχουν καν φτάσει μέχρι εδώ"
Να σταματήσουν να διαβάζουν.
"Αχ, μου λείπουν οι παλιές αναρτήσεις σου, γεμάτες σφρίγος και παλμό και"
Για φτωχή απομίμηση, είσαι μια χαρά κόλακας
"Μαζί με τη φράση με το καμένο αστειάκι, έχεις γράψει τη λέξη απομίμηση τέσσερις φορές"
Και μια που την έγραψες εσύ μόλις πέντε. Τι να κάνω εγώ τώρα;
"ΝΑ ΣΤΡΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΝΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ"
Μη φωνάζεις. Δεν παίζει.
"Θα ποστάρω αυτό τον παρανοϊκό διάλογο για ανάρτηση, στο λέω"
Όχι, εγώ θα τον ποστάρω, εσύ είσαι άυλος, τι να ποστάρεις καημένε;
"Και τι νομίζεις ότι θα κερδίσεις;"
55 views και 55 μούτζες.
"Άσε τα καυστικά σχόλια"
Τα αφήνω.
"Αλήθεια θα ρίξεις τόσο το επίπεδο του blog βαφτίζοντας ανάρτηση...ΑΥΤΟ;"
Σιγά το επίπεδο.
"Κάποτε σε διαβάζανε πολλοί"


Κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί



"Δεν την παλεύεις μία έτσι;"
Ξεκάθαρα όχι.
"Γιατί;"
Ξέρεις.
"Ξέρω"
Ε τότε;
"Καλά. Ηττήθηκα"
Όχι, δεν θα γλιτώσεις έτσι απλά. Πες το μόνος σου
"Για νέες ήττες, για νέες συντριβές"
Έτσι μπράβο.


Στο 2:10, αναγνώστη


Υ.Γ. Ακριβώς δίπλα, έχει τις δέκα πιο πολυδιαβασμένες αναρτήσεις του μήνα και άλλες δέκα διαχρονικά. Κάνε σου τη χάρη, αναγνώστη, και διάβασέ τις πριν ξεσπάσεις στα σχόλια για αυτή που μόλις διάβασες. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχναι δικαιούνται ένα ολίσθημα. Εγώ που ΔΕΝ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, δύο. 

Χαμένες ευκαιρίες



Η νεοφιλελού και υποψήφια με τη "Δημιουργία Ξανά" του Τζήμερου ξαναχτύπησε με μια ανάρτηση στα σόσιαλ μύδια, όπου περιγράφει με τα ωραιότερα χρώματα τι ευτυχισμένοι που θα ήμασταν εδώ στο νότιο άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου αν ο Κόκκινος Στρατός δεν είχε κατατροπώσει τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάβασε και θαύμασε και φρίξε, αναγνώστη.


Πάμε μαζί να δούμε και άλλα ατυχή περιστατικά της Ιστορίας, αναγνώστη:

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν είχαν κατέλθει στην Ελλάδα οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς, μη σου πω για τους Δωριείς που ήρθαν και αργότερα".
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: Θα ζούσαμε ακόμα ανέμελοι στα Αρκαδικά βουνά, ως απόγονοι των Πελασγών. Θα κάναμε αγώνες Κοινοπολιτείας με τα ξαδέρφια μας, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Θα πηγαίναμε διακοπές στην Κρήτη και θα παίζαμε Survivor Ταυροκαθάψια με τους bro τους Μινωίτες. Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι με τα χάλκινα και ορειχάλκινα όπλα μας να μας αρκούν. Δεν θα υπήρχε Τρωικός Πόλεμος και Περσικοί Πόλεμοι και Χρυσοί Αιώνες και όλες αυτές οι αηδίες. Θα ήμασταν αγράμματοι, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Ακόμα και τις προβιές μας θα φορούσαμε περήφανα μπάρμπα.


- "Σκεφτήκατε πως θα ήμασταν σήμερα αν δεν μας είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: μας καταπίεσαν απίστευτα αυτοί οι ...ώπα, τώρα που το σκέφτομαι ήταν οι φιλελέδες μένουμε Ευρώπη της εποχής. Στυγνοί γραφειοκράτες και άριστοι τεχνοκράτες, τα έσπαγαν οι Ρωμαίοι! Κι αν δεν ανέπτυξαν καθόλου τη φιλοσοφική σκέψη και έκαναν ελάχιστα πράγματα για την αρχαία τραγωδία και την Ποίηση και όλα αυτά τα περιττά, και τι έγινε; Μας έδωσαν δρόμους, μας έδωσαν υδραγωγεία, μας έδωσαν τάξη και ασφάλεια. Τα έχουν πει και οι Monty οι Python.

Αχάριστοι Επαναστάται


Θα ήμασταν χωρίς δρόμους, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια. Και δεν θα είχαμε και τη Ρωμαϊκή Αγορά ανάμεσα στα αρχαία μας, μπάρμπα. 

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΟΛΟΥΣ ΛΑΦΑΖΑΝΟΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΚΟΨΑΝ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Δημοψήφισμα κάνανε ρε, στημένο, το καταλαβαίνεις μπάρμπα; Χωρίς ουσιαστικό ερώτημα! Η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της τουρκικής Λίρας ήταν επιβεβλημένη! Αν φεύγαμε εμείς θα κατέρρεε το οικοδόμημα - που κατέρρευσε! 90 χρόνια μετά, αλλά κατέρρευσε. Και αυτά τα 90 χρόνια ποιος ήταν ο Μεγάλος Ασθενής παρακαλώ; Η πολυαγαπημένη μας Οθωμανική Αυτοκρατορία! Δεν αντέχω άλλο μπάρμπα, με έχουν πιάσει τα κλάματα, χτυπιέμαι, ματώνω τα μάγουλά μου με νυχιές από την αδικία! Βρε ΔΝΤ φέραμε, τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο, βρε τον ανθό της Τουρκικής νεολαίας χάσαμε στα Δερβενάκια, και στις Τρίπολες και στα Λεβίδια, εκεί αυτοί, να ελευθερωθούν! Από τι να ελευθερωθείτε ρε κατσικοκλέφτες; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Τσίλι, "τώρα θα ήμασταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 150 και βάλε εκατομμυρίων, θα ήμασταν δίγλωσσοι και μάλλον μουσουλμάνοι με 4 γυναίκες χαρέμι έκαστος, θα είχαμε σιδηροδρόμους και υψηλή ζαχαροπλαστική και μαγειρική." Και προεδράρα τον Ερντογαν που τη ματώνει τη φανέλα χωρίς να νοιάζεται για λαϊκές αντιδράσεις και αηδίες. Δεν θα τρώγαμε γουρούνια αλλά θα ήμασταν πεντακάθαροι, νοικοκυρεμένοι και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Μέχρι και το μισοφέγγαρο συνηθίζεται, μπάρμπα. Είναι και κόκκινο που σου αρέσει. Άντε.

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν έπεφτε η Χούντα το 1974;"
Κι έλεγα, δεν θα το πει; Δεν θα την πατήσει την πεπονόφλουδα; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΠΑΡΜΠΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΖΗΜΕΡΙΚΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ; Τι ωραία εποχή η Επταετία μας! Τα κομμούνια αυτοεξόριστα στο εξωτερικό ή σταλμένα στα ξερονήσια, οι φοιτητές διαβάζανε (όπως και ο Χριστόδουλος) και δεν συνδικαλίζονταν, με τις πόρτες ανοιχτές κοιμόμασταν, δρόμοι φτιάχτηκαν, ρώτα οποιονδήποτε ταρίφα και θα στα πει, εμένα βρήκες μπάρμπα; Τους ημέτερους τους βολέψαμε, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οργίασε, τόσες επενδύσεις που το σκέφτομαι και υγραίνομαι, τόσο τσιμέντο που το Ντουμπάι ωχριά μπροστά μας, τι περιβαλλοντικές και εργατικές νομοθεσίες και βλακείες, όλα μπροστά μας ήταν, έτσι , να , να απλώσεις το χέρι να κλέψεις όσα θες, τι υ-πε-ρο-χα χρόνια! Και μου λες εμένα μπάρμπα για Πολυτεχνεία και εξεγέρσεις και κουραφέξαλα. Και για δημοκρατικά δικαιώματα. ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΤΕ 62,5% ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΖΗΜΕΡΟ ΕΝΑ ΦΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΠΡΟΕΔΡΕ, ΨΑΞΕ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΨΗΦΟΥΣ ΕΣΤΩ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ". 
Με σύγχυσες, μπάρμπα. Καθαροί, νοικοκυρεμένοι, χωρίς 3,5 μνημόνια και ελληνοχριστιανοί ρε μπάρμπα! Αμάν!

Υ.Γ. Φιλελέδες: Δεν την παλεύετε μία, έτσι; 





Ατυχείς συναντήσεις



Έγραψε λοιπόν ο Συγγραφέας ένα στάτους στο φεισμπουκ, αναγνώστη, με το οποίο κατακεραύνωσε έναν ατυχή "τυπάκο με αντιεξουσιαστική εμφάνιση",   ο οποίος τόλμησε να αντιμιλήσει στον Συγγραφέα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Σόλωνος. Ο Συγγραφέας δεν μάσησε όμως, του υπέδειξε ότι αυτός σύχναζε στα Εξάρχεια προτού το μειράκιο αντίπαλός του γεννηθεί και τον προέτρεψε να "του κλάσει τα αρχίδια". Αλλά να μη στα λέω εγώ, διάβασε μόνος σου και θαύμασε:

"Προ ολίγου στην οδό Σόλωνος, τυπάκος με αντιεξουσιαστική εμφάνιση, ο οποίος δεν ήξερε το όνομα μου και με αποκαλούσε "δημοσιογράφο", με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω στα Εξάρχεια. Προφανώς τον προέτρεψα να μου κλάσει τα αρχίδια (πρώτη φορά γράφω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη, μετά από 123 αναρτήσεις, είδες για να είσαι άνθρωπος του πνεύματος ΚΑΙ σκληρός motherfucker ταυτόχρονα, μιλάς και γράφεις όπως δεν τολμούν οι ψοφοδεείς μπλόγκερ), τον πληροφόρησα ότι στα Εξάρχεια σύχναζα προτού ο ίδιος γεννηθεί και τον κάλεσα να με πλησιάσει και να επαναλάβει ό,τι μου είπε από απόσταση αναπνοής. Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου".

Ανατριχίλα.

Σκέφτηκα λοιπόν, αναγνώστη, διάφορες περιστάσεις στην Παγκόσμια Ιστορία όπου θα μπορούσε να αναπαραχθεί αυτή η Σύγκρουση του Καλού με το Κακό, του Γνώστη με τον Αμύητο, του Σοφού με τον Αδαή. Μπορείς να προσθέσεις παρόμοια περιστατικά στα σχόλια, φυσικά:

- Προ ολίγου περπάταγα στη Μόρντορ και έρχεται ένας δαίμονας με εμφάνιση ματιού και μου λέει "σε έχω δει στη γυάλινη σφαίρα μου, μην ξαναπερπατήσεις δώθε από τη Μίνας Τίριθ". Προφανώς του απάντησα "Ίσα ρε Σόρον, τσιράκι του Μόργκοθ, εγώ περιπλανιόμουν σε όλη τη Μέση Γη από τότε που είχες σώμα ακόμα. Θα μου κλάσεις μια μάντρα". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.



Που πας ρε γατάκι; 

- Προ ολίγου περπάταγα στην Κόλαση (του Δάντη) κι έρχεται ένας τυπάκος με εμφάνιση ποιητή και με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω εκεί γιατί την έγραψε αυτός, λέει. Προφανώς του είπα "Ίσα ρε Αλιγκέρι, σκατόφλωρε Φλωρεντινέ, όταν εγώ έκανα μπάρμπεκιου στην Κόλαση εσύ δεν είχες γεννηθεί ακόμα. Πάρε φόρα κι έλα με την όπισθεν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περιδιάβαινα ανέμελος στο Νταχάου, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υστερικός τυπάκος με χάλια κούρεμα και μισό μουστάκι και άρχισε να ωρύεται ότι δικιά του ιδέα ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ράους και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Προφανώς του απάντησα "Μικρέ Αυστριακέ δικτάτορα, άραξε την πέτσα σου. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι γέννημα του Νεωτερισμού και εφαρμόστηκαν πρώτη φορά στην Κούβα από τους Ισπανούς το 1895, και αμέσως μετά από τους Άγγλους στον πόλεμο των Μπόερς στη Ν. Αφρική. Ιδέα της αστικής δημοκρατίας είναι λοιπόν και σε έχω γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα Βόρεια του Τείχους και σκάει ένα τυπάκι με μπλε μάτια και μου λέει ότι είναι ο Βασιλιάς της Νύχτας και να σηκωθώ να φύγω και τέτοια. Προφανώς του απάντησα "Σιγά μην είσαι και η Βασίλισσα της Νύχτας που ντύνονται τα κοριτσάκια στα παιδικά αποκριάτικα πάρτυ, μωρή λουλού. ΕΓΩ έφτιαξα το Τείχος, πέτρα πέτρα, κι όποτε μου γουστάρει θα περπατάω και πέρα από αυτό. Πρόσεξε μην σκίσεις κανένα καλσόν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα στις Άλπεις και σκάει ένας μελαμψός με κάτι ελέφαντες και αρχίζει να γκρινιάζει ότι δεν χωράει να περάσει το ζωντανό, είναι που είναι στενά, να και οι άσχετοι ορειβάτες μέσα στη μέση του δρόμου. Προφανώς του απάντησα "Έλα ρε Αννίβα τώρα, μέσα στη γκρίνια μια ζωή, εγώ σου φταίω που κουβάλησες ελέφαντες στα χιόνια, ξεκόλλα το κεφάλι σου. Θα περπατάω όπου θέλω και εις τους όρχεις μου" Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα (αυτός, ο ελέφαντας λίγο πιο σιγά) αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

Έχω σκεφτεί και άλλες 2-3 παραλλαγές αλλά νομίζω το έπιασες το νόημα, αναγνώστη. Να εύχεσαι μόνο να μη βρεθείς στο δρόμο αυτού του Σκληρού Άντρα και σε κατατροπώσει με την ευφράδειά του. Το νου σου.

Υ.Γ. Η καλύτερη παραλία του κόσμου δυτικά του Ναυπλίου και ανατολικά της Σικελίας, η Ζαχάρω, έχει την τιμή να δονείται στους μουσικούς ρυθμούς που εγώ της υπαγορεύω κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Απέχει 2,5 ώρες από την Αθήνα με αυτοκίνητο και 3 με ΚΤΕΛ. Ψήσου. 





Θλιβεροί εορτασμοί


(ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)


37 Χρόνια.
6 χρόνια στο δημοτικό, 6 στο γυμνάσιο-λύκειο, 7 στο πανεπιστήμιο, 3 στο μεταπτυχιακό, ένα στο στρατό, τα άλλα δεκατέσσερα που πήγανε;
18 Χρόνια στη γενέτειρα του Καρυωτάκη, γέννηση στη διπλανή πολυκατοικία από το σπίτι του, ευσεβείς πόθοι για μετενσάρκωση, ούτε καν , όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται η μετενσάρκωση σαν έννοια, αλλά κι επειδή δεν φτάνω στο μικρό του δαχτυλάκι.
19 Χρόνια Αθήνα. Ξεπέρασε η "ζωή μου της Αθήνας" (Καρυωτάκης, βλέπε από πάνω), αυτή της επαρχίας. Και τι έγινε;
65 Μαθήματα στο Πολυτεχνείο. Ενδιαφέροντα τα 2 - οι 2 Πολεοδομίες.
8 Μαθήματα στο μεταπτυχιακό. Πιο ενδιαφέρον από όλα το ένατο, που απλά το παρακολούθησα, το "Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση".
Δουλειές, από μηχανικού μέχρι τηλεφωνητή μέχρι dj. Ποτέ αρκετές, ποτέ μακροχρόνιες.
Φίλοι, καλοί, διαχρονικοί, πολλοί, παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Γνωστοί - πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία - το "καταφύγιο που φθονούμε" (πάλι Καρυωτάκης). Το χέρι που σε τραβάει από το βυθό.


Κάπως έτσι.

Διακοπές, νησιά, παρέες, και η Ζαχάρω να παραμένει το ωραιότερο μέρος διακοπών. Φαντάσου.
5 Χρόνια θέατρο, παρατημένη η ενασχόληση τώρα πια στη σκόνη του χρόνου.
6 Χρόνια ανεργίας, το ένα πιο βαρύ από το άλλο. 
Πάντα στο παραλίγο, ποτέ στο ακριβώς. 
Πάντα στο περίπου, ποτέ στο κέντρο.
Και θα γίνει η ανάσυρση από το βυθό, αλλά η υγρασία θα έχει σκεβρώσει τα πάντα.


Πολύ αισιόδοξο, αναγνώστη

Μια γυναίκα. Εσύ. Και δεν ξέρω καν που είσαι. 
Διάολε.
Πόνος. Πολύς. Αμυγδαλίτιδα, το δόντι, οι σιελογόνοι αδένες, κάτι πάει στραβά και μου έχει κάνει το σαγόνι τούμπανο. Σιγά μην δεν.

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι γιορτάζουν τα γενέθλια τους.
Χρόνια μου πολλά. 

Υ.Γ. Τη διάβασες; Καλά να πάθεις, υπάρχουν άλλες 121 καλύτερες. 

Καζαμίας 2016 (Part 3 και τελευταίο)


Λατρεμένε μου αναγνώστη, χρόνια μου πολλά! Σήμερα εκτός από τους Ιωάννηδες και τις Ιωάννες γιορτάζουμε και τη μνήμη του Οσίου Σπόρου του Γραφιά, ο οποίος μαρτύρησε σαν σήμερα επί Τουρκοκρατίας στις επτά του Γενάρη του 1567. Για την ακρίβεια μαρτύρησε στους Τούρκους που κρύβονταν οι Όσιοι Πατάπιος και Παπαρούνας, δύο άλλα παλιόμουτρα σαν και του λόγου του τα οποία ζούσαν - όπως κι αυτός - από τις δωρεές γραιΐδιων αφελών και θρησκόληπτων, επιτυγχάνοντας έτσι την αργή καύση τους σε σούβλα και τον τριπλασιασμό των δωρεών για αυτόν, καθώς οικειοποιήθηκε τις μερίδες τους. Ο Όσιος άφησε πίσω του όταν εκοιμήθη (σε βαθιά γεράματα) διάφορες ακατανόητες προφητείες, πάνω στις οποίες βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, και ο φετινός Καζαμίας που συνεχίζεται και ολοκληρώνεται σήμερα (τα δύο προηγούμενα μέρη μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη).


Έχω να γράψω πολλές
αναρτήσεις, αναγνώστη.

Σεπτέμβρης: Τα χελιδόνια φεύγουν και οι κάτοικοι της χώρας τα κοιτούν με ζήλια και φθόνο - που οφείλεται στο ότι αυτά μπορούν να φύγουν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού σε ένα μυαλό, αυτό του Αλέξη, ιδιωτικοποιώντας την ΕΥΔΑΠ, την ΕΡΤ και όλα τα νοσοκομεία της επικράτειας. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δηλώνει σε συνέντευξη "αυτός ο νεαρός Τσίπρας κάνει όλα όσα δεν επρόλαβα να κάμω εγώ πριν 23 χρόνια όταν και με έριξε αυτός ο άθλιος Μεσσήνιος αποστάτης, μου αρέσει ο μικρός, προτίθεμαι να τον υιοθετήσω". Ο γιος του Τέρρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει με πνιγμό σε πισίνα, η οποία αδειάζει για τον χειμώνα αφού βουτήξει. Η Ντόρα επιδοκιμάζει τη σκέψη του πατέρα της και αρχίζει να φωνάζει τον Αλέξη "bro". Τα σχολεία ανοίγουν με φρικτές ελλείψεις σε βιβλία, μαθητές και IQ δασκάλων (εκτός φωτεινών εξαιρέσεων πάντα). Η Ρωσία δεν επιτίθεται σε καμία απολύτως χώρα και οι κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών κάνουν πάρτυ. Ρώσικα βομβαρδιστικά το ισοπεδώνουν ανελέητα. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Οκτώβρης: Με τη συμπλήρωση 99 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Κόκκινη Γιάννα κάνει κίνημα. Μέσα σε 24 ώρες όλα τα στελέχη της Κυβέρνησης συλλαμβάνονται και στέλνονται σε γκούλαγκ στη Μύκονο και στη Σαντορίνη, τα σύνορα ανοίγουν και κρατικοποιούνται τα πάντα. Η σημαία της χώρας αλλάζει σε κόκκινη με ένα μεγάλο κίτρινο αστέρι στη μέση το οποίο περιέχει το σφυροδρέπανο και ένα τεράστιο "Γ". Τα Σοβιέτ που δημιουργούνται συνθέτουν ύμνους στη Μεγάλη Τιμονιέρισσα. Οι νεοφιλελεύθεροι καταφεύγουν στο Παρίσι και το ΚΚΕ βγάζει ανακοίνωση στην οποία καλεί το λαό να παλέψει ενάντια στα μονοπώλια της Επανάστασης και προειδοποιεί τη Γιάννα να μην σπάσει ούτε ένα τζάμι. Η Ρωσία ισοπεδώνει τα γραφεία του Περισσού. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Νοέμβρης: Με συντονισμένη αντεπίθεση ενορχηστρωμένη από τα στούντιο του ΣΚΑΙ και λοχαγούς τους Μπογδάνο-Πορτοσάλτε εκδηλώνεται αντεπανάσταση, η οποία αποτυγχάνει οικτρά. Οι εναπομείναντες Συριζαίοι στέλνονται κι αυτοί εξορία, αφού πρώτα υποβάλλονται σε ομαδικό φτύσιμο από πλατιές λαϊκές μάζες που έχουν παραταχτεί επί τούτου στο Λιμάνι του Πειραιά. Η Γιάννα κλείνει συμφωνίες με Κούβα, Βόρειο Κορέα, Κίνα και Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει τη  μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, δηλώνοντας "ο απώτερος στόχος εκπληρώθηκε". Η Ρωσία καταλαμβάνει την Πολωνία και εκτελεί το 35% του πληθυσμού που είναι νεοναζί. Στην Αμερική εκλέγεται η Χίλαρυ Κλίντον και ζητά αμέσως ενημέρωση για το τι συνέβη τον τελευταίο χρόνο στο εξωτερικό.

Δεκέμβρης: Η λαοφίλητη Αρχηγός Γιάννα αποσύρεται στη ντάτσα της και αφήνει την εξουσία στα χέρια των Σοβιέτ, στα οποία παίρνουν γρήγορα την πλειοψηφία οι Πασόκοι, χωρίς κανείς να καταλάβει πως, αφού πλέον αντιστοιχούν στο 3% του εκλογικού σώματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγάζει πικραμένη ανακοίνωση η οποία καταλήγει: "μετά τον πυρηνικό όλεθρο θα επιζήσουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι", κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται άμεσα, αφού μετά την ανάγνωση των πεπραγμένων του Πούτιν όλη τη χρονιά, η Χίλαρυ οργισμένη διατάζει την εκτόξευση πυρηνικών εναντίον της Ρωσίας. Οι Ρώσοι απαντούν και όντως στον πλανήτη επιβιώνουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι. Το 2017 αναμένεται ενδιαφέρον...


Κάθε χρόνο την προβλέπω την ολική καταστροφή.
κάποτε θα πέσω μέσα, αναγνώστη

Αρκεί το Παρισάκι μου να είναι Υφαντής.




Δεν είναι το Παρίσι. Δηλαδή εντάξει, ωραίο είναι, δεν λέω, έχει και μια απομίμηση του αυθεντικού Πύργου του Άιφελ που ως γνωστόν βρίσκεται στα Φιλιατρά, τον ίδιο τον Γουσταύο τον Άιφελ τον θυμούνται όλοι στην περιοχή, ένας γλυκύτατος Γάλλος που ήρθε για διακοπές και μαγεύτηκε τόσο από την υπέροχη Μεσσηνία που αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα εκεί, μαζεύοντας ελιές τον χειμώνα και παίζοντας με σιδηροκατασκευές τα καλοκαίρια. Έχει και κάτι Πάνθεα και κάτι νεκροταφεία Περ Λασαίζ και κάτι Παναγίες και κάτι Λούβρα και Πομπιντού και Ορσέ και Αψίδες (αν και όχι τόσο παλιές όσο του Ηρώδη του Αττικού, να τα λέμε αυτά). 




Ο αυθεντικός Πύργος του Άιφελ 
στα Φιλιατρά, αναγνώστη

Ναι, εντάξει, μπορεί να έχει και ένα πυκνότατο δίκτυο μετρό, (και τραμ, και λεωφορεία, και προαστιακό), και να καλύπτει χωρικά όλη την επιφάνεια του κέντρου και να μένει ανοιχτό πιο πολλή ώρα από αυτό της Αθήνας) αλλά είναι παλιό αναγνώστη! Και αυτά τα ονόματα, Στάλινγκραντ και Ρούζβελτ και Ζολά και Αλέζια και ιστορικές αναφορές και ονόματα από τη Γαλλική και παγκόσμια Ιστορία και βλακείες...Μόνο στον Άγιο Σουλπίκιο και στον Άγιο Πλακίδιο ένιωθα άνετα, γιατί μου θύμιζε τις υπέροχες ονομασίες του ελληνικού μετρό Άγιος Ιωάννης και Άγιος Δημήτριος και Άγιος Αντώνιος και πολλή κατάνυξη και ελληνορθοδοξία, όπως πρέπει. Ο δε Άγιος Πλακίδιος είχε ευλογήσει τα πλακάκια του παρισινού μετρό τα οποία είχαν πολλαπλασιαστεί ωσάν τους άρτους και τα ψάρια και είχαν καλύψει κάθε επιφάνεια. Αμ το άλλο; Που κάθε 2 λεπτά ερχόταν συρμός και δεν προλάβαινες να κάτσεις να ξαποστάσεις λίγο, όπως εδώ με τα υπέροχα επτάλεπτα - δεκάλεπτα αναμονής; Απαράδεκτο.

Καλά, όσον αφορά στο φαΐ, ένα δράμα, αναγνώστη. Μπορεί να έχουν συμπαθητικά κρουασάν και φοντύ και κρέατα αλλά τρώνε ΩΜΟ ΚΙΜΑ αναγνώστη. Στα Τάρταρα το ταρταρ και οι ταρταροφάγοι με τον ΩΜΟ ΚΡΟΚΟ από πάνω. Κοιτάξτε να δείτε Γάλλοι: Εν αρχή ην ο τροφοσυλλέκτης - ροπαλιά στην κυρά και την τραβάμε στη σπηλιά και τα ρέστα. Μετά ΩΣ ΕΚ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ανακαλύφθηκε η φωτιά. Και τι αρχίσανε να κάνουνε οι άνθρωποι καλοί μου Γάλλοι;; Να ψήνουν τα φαγητά, άντε μπράβο. Δεν είναι δύσκολο, έχω κάψει εγώ μπιφτέκια ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά καλύτερα καμένα παρά ωμά. Συγγνώμη που σας τα λέω έτσι ωμά, σαν τον κιμά σας ένα πράγμα, αλλά μάλλον μόνο έτσι καταλαβαίνετε. Δηλαδή την πάπια που τη βάλατε στη γάστρα δυο μέρες και την ψήνατε και της βάλατε και μέλι και πατάτες ψητές και την τσάκισα πως την καταφέρνετε ρε μπαγάσες; Να σας πω εγώ πως: Την ψήσατε, να πως. Ευχαριστώ.


Πάρε εδώ κατάσταση.


Πάπια στη γάστρα με μέλι.
Σιελόρροια. 

Δεν είναι ότι αυτή η πόλη αναπνέει Ιστορία κυριολεκτικά, από τη Γαλλική Επανάσταση (αλλά και τις επόμενες στα 1830 και 1848 και φυσικά την Κομμούνα του 1871) μέχρι τις πλακέτες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε κτίρια και μας ενημερώνουν ότι εδώ έμενε ο τάδε κολοσσός της πολιτικής, των γραμμάτων, των τεχνών, (στο δρόμο που μέναμε είχε την τιμή να μείνει κάποτε και ο Λένιν), μέχρι τα στενά του Καρτιέ Λατέν και τους απόηχους του Μάη του '68 (άλλο αν οι πρωτεργάτες του έχουν ακολουθήσει πορεία ανάλογη της Δαμανάκη και του Λαλιώτη, αυτός ο Κον - Μπεντίτ μια θλίψη πια, από το "είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι" σήμερα θα λέγαμε "είμαστε όλοι Ποτάμι" αν θέλαμε να τον στηρίξουμε όπως έχει καταντήσει), η Ιστορία βαδίζει δίπλα σου κυριολεκτικά σε αυτή την πόλη και συνεχίζει να γράφεται, με αιματηρό και βίαιο τρόπο, όπως πάντα...

Δεν είναι τα Μουσεία της. Εντάξει μωρέ, κάτι πίνακες εκεί πέρα και κάτι αγάλματα και κάτι διάσημοι τάφοι και καλά. Είναι που στο Πομπιντού, και στο Λούβρο, και παντού, εγώ είχα ένα έργο σύγχρονης Τέχνης στο πλευρό μου, τη σύγχρονη Τέχνη που την απεχθάνομαι αλλά έχει φτιάξει η άτιμη το 1989 το αριστούργημά της, τη μέρα που έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, έτσι, για να δώσει κάτι στην ανθρωπότητα που έκλαιγε για το χαμένο σοσιαλιστικό όνειρο.


Στην εικόνα φαίνεται το ομορφότερο θέαμα που είδα 
στο Παρίσι. Δεξιά ο Πύργος του Άιφελ.


Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το ταξίδι Μ.


Υ.Γ.1 Για του λόγου το αληθές, αναγνώστη, για αυτά που λέγαμε για τη σύγχρονη Τέχνη, σου παραθέτω ένα βίντεο που απεικονίζει τον Αχιλλέα να θρηνεί για τον Πάτροκλο. Αν πας ποτέ στο Πομπιντού, μην το χάσεις.


Ο Αχιλλέας θρηνεί τον χαμένο Πάτροκλο.

Υ.Γ.2 Πολλά ευχαριστώ στην Ι. που μας βοήθησε άπειρα...

Υ.Γ.3 Να πάτε καμιά φορά στο Παρίσι αν δεν έχετε πάει, πλάκα έχει.

Όσοι γενούν πρωθυπουργοί




Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.



Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).









Τυχαίο Σελφ(ι) Υπ' Αριθμόν Ένα (Β' Μέρος)




Συνεχίζω λοιπόν, αναγνώστη, την παρουσίαση του τυχαίου Ραφιού (το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ), αφού ξαναβάλω και τη φωτογραφία Του, για να μη νομίζεις ότι σου γράφω ότι να 'ναι.


Είχαμε μείνει στα "Παραμύθια των Κελτών",
κάπου στη μέση του Ραφιού.

16) "Ιδανική μέρα για μπανανόψαρα", Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, εκδόσεις Γράμματα. Καλύτερο κατά τη γνώμη μου από τον υπερτιμημένο "Φύλακα στη Σίκαλη", αλλά και πάλι τίποτα σπουδαίο. Συλλογή αξιοπρεπών διηγημάτων, με το ομώνυμο να είναι το καλύτερο ανάμεσά τους. Βαθμολογία: 7/10.

17) "Πως πήραμε την κάτω βόλτα", Μάριο Βάργκας Γιόσα, εκδόσεις Εξάντας. Περού, φοιτητικοί αγώνες, νέγροι σοφέρ πλούσιων αφεντικών, διαψεύσεις και ηρωισμοί, στρατοκρατικές δικτατορίες, η Λατινική Αμερική στο πιάτο. Βαθμολογία: 9/10.

18) "Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία χωρίς άπιστους", Νίκος Μπογιόπουλος - Δημήτρης Μηλάκας, εκδόσεις Λιβάνη. Εξαιρετική συλλογή στοιχείων γύρω από το ποδόσφαιρο και την παγκόσμια απήχησή του στις λαϊκές μάζες, μια προσπάθεια απενοχοποίησης της μυστικής καψούρας που τρέφουμε όλοι για το Παιχνίδι από μικρά παιδιά. Παρατίθενται αποσπάσματα από λογοτεχνικά βιβλία, ανέκδοτες ιστορίες, ιστορικά παραδείγματα - και η πένα του Μπογιό ζωγραφίζει, ως συνήθως. Βαθμολογία: 9/10.

19) "Το Σιλμαρίλλιον", Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, εκδόσεις Αίολος. (Πως βρέθηκε αυτό εδώ, το ράφι του Τόλκιν είναι αλλού, πρέπει να τις φτιάξω τις βιβλιοθήκες, τι έλεγα, α ναι, σιγά μη σου πω κάτι για το Σιλμαρίλλιον, αναγνώστη). Βαθμολογία: 10/10.

20) "Στη μέση του πουθενά", Χούλιο Γιαμαθάρες, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Επτά διηγήματα με πρωταγωνιστές κάποιους αντιήρωες που ισορροπούν στα όρια ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Μικρό, λιτό, απέριττο. Βαθμολογία: 8/10.

21) "Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν", Μ. Καραγάτσης, εκδόσεις Εστία. Δεν θα σου γράφω και για τα πασίγνωστα, αναγνώστη. Βαθμολογία: 9/10.

22) "Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό", Αλμπέρ Καμύ, εκδόσεις Πατάκη. "Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι το είδος της δύναμης που καταλήγει πάντα στην ανατροπή των τυράννων και των θεών. Είναι η δύναμη του αυταπόδεικτου". Βαθμολογία: 10/10.



Ένα μουσικό διάλειμμα για χαλάρωση,
αναγνώστη. Ωραίοι στίχοι, δεν βρίσκεις;


23) "Σικάστα", Ντόρις Λέσινγκ, εκδόσεις Κάκτος. Ο Κάνωπος και ο Σείριος, η Πουτιόρα και ο Σαμάτ, γαλακτικές αυτοκρατορίες και οι κυριότεροι πλανήτες τους που μάχονται να ελέγξουν τη Σικάστα (τη Γη), με απεσταλμένους, δολοπλοκίες, απροκάλυπτες επεμβάσεις, μια διαστημική Παλαιά Διαθήκη, όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας, εξαιρετικό. Βαθμολογία: 9/10.

24) "Σιντάρτα", Χέρμαν Έσσε, εκδόσεις Λυχνάρι. Επηρεασμένο από τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, αλλά και με μια γεύση Χριστιανισμού κάπου στο βάθος, προτιμώ χίλιες φορές τον Λύκο της Στέπας. Βαθμολογία: 8/10.

25) "Η Καλή Τρομοκράτισσα", Ντόρις Λέσινγκ, εκδόσεις Οδυσσέας. Αγγλία, δεκαετία '80, θατσερισμός, καταλήψεις στέγης, το "κίνημα για την πόλη" στα σπάργανα, IRA, πολιτική στράτευση, απογοητεύσεις, σύγκρουση με την κρατική καταστολή. Πολύ ωραίο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Βαθμολογία: 10/10.

26) "Πλατεία Μπελογιάννη", Γιώργος Αλεξάτος, εκδόσεις Ρωγμή. Σε αυτό το μυθιστόρημα εναλλακτικής Ιστορίας του συντρόφου Αλεξάτου, η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο έχει χωριστεί σε δύο κράτη, τη Βόρεια Λαϊκή Δημοκρατία και τη Νότια, προτεκτοράτο των Αμερικανών. Το 1974 με την πτώση  της Χούντας γίνεται η Επανένωση και είναι όλη η χώρα σοσιαλιστική, ενώ το 1991 με την Ανάκτηση διορθώνονται οι στρεβλώσεις και η Ελλάδα χαράζει τον δικό της δρόμο προς τον Σοσιαλισμό. Εξαιρετικό. Βαθμολογία: 10/10.

27) "Ο Τροπικός του Αιγόκερω", Χένρι Μίλερ, εκδόσεις Μεταίχμιο. Το διάβαζε μια κοπέλα στον Ρούκουνα, στην Ανάφη, και το θέαμα (του βιβλίου, όχι της κοπέλας), ήταν μια παρηγοριά ανάμεσα στις τόσες Θιβετιανές Ροδακινόπιτες του χιπστεροτομρομπινς. Βαθμολογία: 10/10.

28) "Αλτάι", Wu Ming, εκδόσεις Εξάρχεια. Η κολεκτίβα συγγραφέων που στο ξεκίνημά της υπέγραφε ως Luther Blisset και μας χάρισε τον Εκκλησιαστή (βλέπε παρακάτω αναγνώστη), πιάνει το νήμα της αφήγησης δεκαπέντε χρόνια αφού τελειώνει το προαναφερθέν βιβλίο. Κωνσταντινούπολη 1570 μ.Χ., ίντριγκες, Οθωμανοί, Βενετοί, Εβραίοι με επιρροή, φιλοσοφικές αναζητήσεις, ιστορικά γεγονότα, έξυπνοι διάλογοι, δεν φτάνει στο μεγαλείο του Εκκλησιαστή αλλά είναι πολύ κοντά. Βαθμολογία: 9/10.

29) "Εκκλησιαστής", Luther Blisset, εκδόσεις Τραυλός. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό που καλύπτει μια περίοδο από το 1518 μέχρι το 1555 και γεωγραφικά εκτείνεται σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, ακολουθώντας τις περιπέτειες Αυτού Χωρίς Όνομα στη δίνη των θρησκευτικών πολέμων που συνταράσσουν την ήπειρο αυτή την περίοδο, αλλά και της εξέγερσης των Χωρικών, μιας ταξικής εξέγερσης σύμφωνα με τον Ένγκελς. Τέλειο, το συστήνω ανεπιφύλακτα. Βαθμολογία: 10/10.


Ορίστε, αναγνώστη, ούτε καν τριάντα δεν ήταν, μην γκρινιάζεις...Καλή ανάγνωση!


Υ.Γ. Ξέρω ότι περιμένετε εναγωνίως την ανάρτηση για την Ανάφη και τους χίπηδες του Ρούκουνα, με αγωνία όσοι ήσασταν εκεί  και με ανυπομονησία όσοι δεν ήσασταν. Αλλά θα περιμένεις, αναγνώστη. Ας μπει ο Σεπτέμβρης και βλέπουμε...

Τυχαίο Σελφ(ι) Υπ' Αριθμόν Ένα (Α' Μέρος)




Που λες, αναγνώστη, έχω τέσσερις  βιβλιοθήκες σπίτι μου και φυσικά μόνο η μία από αυτές έχει βιβλία τοποθετημένα ανάλογα με τον συγγραφέα, το είδος, κλπ. Οι υπόλοιπες τρεις είναι τρελό χυμαδιό, τα βιβλία είναι ανακατεμένα ανά είδος, σχολή σκέψης και συγγραφής, θεματολογία, και προφανώς παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την τακτοποιημένη. Αποφάσισα λοιπόν να σου παρουσιάσω ένα από τα ράφια αυτής της βιβλιοθήκης, το πάνω-πάνω, με λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο. Μπορείς να το πάρεις και σαν βιβλιοκριτική ενόψει διακοπών, αναγνώστη.



Φωτογραφία του περίφημου ραφιού.


1) "Εκεί που ζουν οι τίγρεις", Jean - Marie Blas de Robles, εκδόσεις Πόλις. Βραζιλία τη σύγχρονη εποχή, ανακατεμένη με Ευρώπη του 17ου αιώνα, αναφορές σε εφευρέσεις, ψυχολογία, ιστορία, πολιτική, ένας μικρός Έκο ο συγγραφέας, αρκετά ενδιαφέρουσα προσπάθεια, στα δυνατά του σημεία η μη ύπαρξη happy end. Βαθμολογία: 8/10.

2) "Λοντονιστάν", Γκαουτάμ Μαλκάνι, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Τα αγγλικά ΜΜΕ τον παρουσιάζουν σαν τον νέο Ίρβιν Γουελς. Ο ίδιος ο Γουελς, από το ράφι του στην αντίθετη βιβλιοθήκη, θα διαφωνούσε αλλά μετά θα έβγαινε στο νυχτερινό Λονδίνο, θα έβρισκε τον Μαλκάνι και μετά από μια έξοδο γεμάτη αλκοόλ, ναρκωτικά, χορό, διαψευσμένους έρωτες και αναίτιους τσαμπουκάδες θα τραγούδαγαν αγκαλιά το ξημέρωμα σε κάποιο πάρκο. Βαθμολογία: 7/10.

3) "Με τέσσερα χέρια", Paco Ignacio Taibo II, εκδόσεις Άγρα. Μαγική περιπλάνηση στο χώρο και στο χρόνο με οδηγούς τον Σταν Λώρελ (ναι, τον Λιγνό), τον Πάντσο Βίγια, τον Τρότσκι, έναν Ισπανό αναρχικό, έναν ηθοποιό του Χόλλυγουντ που πολέμησε στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, αγαπημένο, θα το ξαναδιαβάσω στις φετινές διακοπές. Βαθμολογία 9/10.

4) "Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα", Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, εκδόσεις Θεμέλιο. Έλα εντάξει, δεν χρειάζονται πολλά λόγια, το όνομα "Ιβάν Νικολάγιεβιτς" κάτι θα θυμίζει στους μυημένους (όχι στον Μπουλγκάκοφ, σε αυτούς που γνωρίζουν τον Σπόρο προσωπικά), πάμε παρακάτω. Βαθμολογία: 10/10.

5) "Τα παιδιά του Οδυσσέα", Άρης Φακίνος, εκδόσεις Καστανιώτη. Γερμανοί, Κατοχή, Τρωικός Πόλεμος, παιδιά, το δέντρο που πληγώναμε και λίγο Μαλένα, γλυκόπικρο, τίμιο. Βαθμολογία: 6/10.

6) "Τα χρόνια του Σιδήρου", Τζ. Μ. Κούτσι, εκδόσεις Μεταίχμιο. Από τα πιο υπερτιμημένα βραβεία Νόμπελ που έχουν δοθεί. Βαθμολογία 7/10.

7) "Έφοδος στον Ουρανό", Πέτρος Ανταίος, εκδόσεις Γνώση. Μεταξική Δικτατορία, Πόλεμος του '40. Κατοχή, Αντίσταση, Βουνό, ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Enough said. Βαθμολογία: 9/10.

8) "Ο Γολγοθάς μιας ελπίδας", Μενέλαος Λουντέμης, εκδόσεις Δωρικός. Εξόριστοι επί Μεταξά σε ξερόνησο δραπετεύουν για να μην πέσουν στα χέρια των κατακτητών Γερμανών, καταλήγουν σε άλλο ξερόνησο και διαφωνούν όλη την ώρα από το πιο απλό μέχρι τη φύση της ΕΣΣΔ. Λουντεμικό, ανθρωποκεντρικό, συγκινητικό. Βαθμολογία 8/10.

9) "Wait until Spring, Bandini", John Fante, εκδόσεις Canongate. Ιταλοί μετανάστες, εφηβεία, Μεγάλη Ύφεση, Κολοράντο, τέτοια. Στην Αμερική ο Φάντε είναι πολύ πιο γνωστός από ότι στην Ευρώπη - ναι, από αυτή τη μεριά του Ατλαντικού έχουμε καλύτερους συγγραφείς, γι' αυτό. Βαθμολογία 8/10.

10) "Η Χαμένη Άνοιξη", Στρατής Τσίρκας, εκδόσεις Κέδρος. Ιουλιανά, η νυχτερινή Αθήνα του 1965, μεγάλες προσδοκίες, χαμένοι έρωτες, γραμμένο για μια περίοδο ακριβώς 50 χρόνια πριν και τόσο ανατριχιαστικά επίκαιρο στην δημοψηφισματική Αθήνα του Ιούλη του 2015. Βαθμολογία: 10/10.

11) "Ο γύψος", Δημήτρης Χριστοδούλου, εκδόσεις Κέδρος. Να που η περιλάλητη τυχαιότητα που χαρακτηρίζει αυτό το ράφι δεν είναι τόσο έντονη όσο νόμιζα. Χούντα, εμιγκρέδες διανοούμενοι στας Ευρώπας, διάλογοι, διάλογοι, διάλογοι, τέλος με το "ε-ε-έρχεται". Βαθμολογία 8/10.

12) "Σημεία και τέρατα της Οικονομίας (Freakonomics)", Steven Levitt-Stephen Dubner, εκδόσεις Λιβάνη. Καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή του Σικάγο (...) και δημοσιογράφος γράφουν ένα εύπεπτο χαζοχαρούμενο βιβλιαράκι που περνάει έντεχνα νεοφιλελεύθερα μηνύματα. Ανέφερα μια ιστορία - θεωρία από αυτό το βιβλίο στο μεταπτυχιακό της Πολεοδομίας που έκανα, χωρίς να την ασπάζομαι, και οι τρεις καθηγήτριες που ήταν εκείνη την ώρα στην αίθουσα δεν μου ξαναμίλησαν. Ποτέ. Βαθμολογία: 4/10.

13) "Τσόμσκι, εικονογραφημένος οδηγός", John Maher-Judy Groves, εκδόσεις τα Νέα (κι όμως). Αξιοπρεπής προσπάθεια εκλαΐκευσης του Νόαμ, μια καλή πρώτη επαφή με κάποιες από τις έννοιες που εισήγαγε στη Γλωσσολογία, για "εικονογραφημένο οδηγό" αρκετά υψηλό επίπεδο. Βαθμολογία: 7/10.

14) "Ιστορίες Φαντασμάτων", Άμπροουζ Μπηρς, εκδόσεις Ηλέκτρα. Όχι τόσο ρομαντικός και κομψοτέχνης όσο ο Πόε, όχι τόσο καυστικός και σατιρικός όσο ο Τουέιν, κάτι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πάντως. Βαθμολογία: 8/10.

15) "Παραμύθια των Κελτών", Joseph Jacobs (επιμέλεια), εκδόσεις Απόπειρα.  ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ. Βαθμολογία 10/10.

Αναγνώστη, μία από τις αρχές που τηρώ σε αυτό το μπλογκ είναι να μη σε κουράζω με υπερβολικά μακροσκελείς αναρτήσεις. Επειδή μόλις φτάσαμε στη μέση του ραφιού λοιπόν, θα συνεχίσω σε άλλη ανάρτηση. Από ότι βλέπεις και από τη φώτο έχουμε μπροστά μας Σάλιντζερ, Μπογιόπουλο, Έσσε, Λέσινγκ, χαμός γίνεται. Stay tuned.

Ξανά μανά Χάπι Μπέρθντευ





Σιγά μην δεν έγραφα καινούργια ανάρτηση φέτος.
Σιγά μην αρκεστούμε στα λίγα, όταν μπορούμε να τα έχουμε όλα.


Γιατί πριν από ένα τέταρτο του αιώνα εγώ πήγαινα στο δημοτικό και 180 χιλιόμετρα μακριά μου έγινε κάτι που δεν το έμαθα τότε και δεν θα το μάθαινα ποτέ αν είχαμε διαλέξει με την Δ. άλλο τσιπουράδικο εκείνη τη μέρα του Απρίλη. Ή αν δεν δούλευες εκείνη τη μέρα. Ή αν δεν σε είχε πιάσει η πολυλογία σου (τόσο αγαπημένη έκτοτε - η πολυλογία) και δεν γύρναγες να πεις στη Δ. "Δεν του την πέφτω, συγγνώμη αν τα έχετε". Το σύμπαν δεν συνωμοτεί και άλλες τέτοιες κοέλικες αηδίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι υπακούει στον υπέροχο νόμο του χάους, και τα διαβάσματα σου, οι μουσικές σου, οι επιλογές σου σε έφεραν να στέκεσαι με ένα δίσκο στο χέρι πάνω από το κεφάλι μου στο τραπεζάκι με το καλοριφέρ και να ρωτάς αβάσιμα πράγματα την Δ., γιατί δεν ήμασταν μαζί, αλλά εσύ ήσουν διακριτική και είπες να σιγουρευτείς. Η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να σου πω ψέμματα, "ναι, έχουμε σχέση και μας ενοχλείς, φύγε", αλλά δεν το έκανα. Και 2,5 χρόνια μετά, ακόμα δεν σου έχω πει ψέμματα - κοίτα να δεις.


"Πρέπει να τρέξεις κοντά της, πάμε, πάμε".


Το κορυφαίο όλων είναι ότι δεν καταλαβαίνεις καν το πόσο βοηθάς τους γύρω σου. Σου βγαίνει φυσικά, σαν να πίνεις ένα ποτήρι δροσερό νερό. Και δεν κάνεις διακρίσεις - μπορεί να επωφεληθεί από αυτό σου το γνώρισμα ακόμα και μια καινούργια γνωριμία σου, στο πρώτο πεντάλεπτο. Και φαίνεσαι κυνική μερικές φορές αλλά χτες τραγούδαγες και γέλαγες και είσαι χαρούμενη αυτή την περίοδο και πρώτη φορά σε βλέπω έτσι όσο σε ξέρω και μπράβο μωρή τρέλα.


"Στήνω σκηνή τώρα, ευχαριστώ για τις ευχές".


Δεν είναι ότι είσαι εκεί όποτε έχω πρόβλημα (συχνότατα δηλαδή). Δεν είναι ότι με έχεις σώσει από την τρέλα σε τρεις διαφορετικές περιόδους της ζωής μου. Δεν είναι ότι έχουμε γελάσει, κλάψει, πιει, τραγουδήσει δυσανάλογα πολύ για τη "φάση" μας. Δεν είναι ότι έχεις το σπάνιο προνόμιο να γράφεται δεύτερη ανάρτηση για σένα, χωρίς να είσαι κοπέλα μου (είσαι κάτι παραπάνω). Δεν είναι ότι είσαι το εξυπνότερο άτομο που ξέρω. Δεν είναι καν ότι θα έρθεις Ανάφη και θα κάνουμε διακοπάρες. Είναι ότι είσαι εσύ.


Κι αυτό αρκεί.

Χρόνια πολλά Β., σήμερα και για πάντα.



Για δύο λόγους. Για τη φράση "Μητέρα Τερέζα" 
και γιατί είδες Banshee μετά από προτροπή μου.

 


Η Αναμονή



Καιρό έχουμε να τα πούμε, αναγνώστη. Είχα ξεκινήσει μια πύρινη ανάρτηση υπέρ του "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα -πολύ καλή, αλήθεια, αλλά θα πρέπει να με εμπιστευτείς πάνω σε αυτό, καθώς όχι μόνο δεν τελείωσε, σβήστηκε και όση είχε γραφτεί- και από τότε τίποτα άλλο. Αλλά μου έλειψες οπότε είπα να τα πούμε λίγο.


Αλλά τι να σου πω και τι να μου πεις, μνημονιασμένε αναγνώστη; Ότι έξω έχει καλοκαίρι και στις καρδιές μας τον πιο βαρύ χειμώνα; Δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση, αρνούμαι, έχουν όλα πια ειπωθεί και αναλυθεί και όλοι το βλέπαμε να έρχεται, και όλοι χαρήκαμε με το "ΟΧΙ" κι ας ξέραμε ότι δεν σήμαινε τίποτα ουσιαστικό, πέρα από τον ψυχολογικό παράγοντα ότι ο λαός ψήφισε αντίθετα από αυτό που του υπαγόρευαν σύσσωμο το μιντιακό κατεστημένο, το παλιό πολιτικό σύστημα, οι Ευρωπαίοι αστοί πολιτικοί. Και αυτή η νίκη, έστω κι αν έμεινε μισή, έστω κι αν μοιάζει με τη "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα, αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά η πολιτική ηγεσία είναι (ακόμα) πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και τους πούλησε τους Συριζαίους και θα χορεύει σε λίγο καιρό πάνω στα πτώματα όλων μας, αν δεν κάνουμε κάτι.


Θα σου  μιλήσω λοιπόν για κάτι πιο προσωπικό, την Αναμονή. Στη ζωή υπάρχουν έντονα συναισθήματα, όπως η αγάπη, το μίσος, η ζήλεια, υπάρχουν βιολογικές ανάγκες, όπως η πείνα και η δίψα, υπάρχουν ηδονικές στιγμές, όπως το σεξ και η ρακή και το διάβασμα και η μουσική και ο χορός και οι διακοπές και ο καφές και οι μπύρες, και υπάρχει και η Αναμονή. Μια κατηγορία από μόνη της. Ένα γαμημένο μαύρο σύννεφο που υποστέλλει όλες τις άλλες ανάγκες και στιγμές και συναισθήματα, τα πνίγει, "μαραίνεται από το γέλιο μου, πίνει από τα δάκρυά μου, έρχεται στις παρέες μου και κλέβει τη μιλιά μου". Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να την ξεγελάσεις με εξόδους και μεθύσια και ατέρμονες κουβέντες επί παντός επιστητού και χωρίς νόημα ξενύχτια γιατί όταν γυρνάς σπίτι τα ξημερώματα κάθεται εκεί, στον καναπέ, μαυροντυμένη γυναίκα, σκυφτή, σκεβρωμένη από το χρόνο, με ένα μπουκάλι κρασί μπροστά της και δυο ποτήρια, και σου γνέφει, και γεμίζει τα ποτήρια, αλλά από το δικό σου δεν ξεδιψάς και από το δικό της δεν πίνει. Απλά σε κοιτάζει, σε περιεργάζεται, δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν χαίρεται που σε έχει κάνει έτσι ή αν επιτελεί το προαιώνιο καθήκον της ρουτινιάρικα, βαριεστημένα, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς κι Αυτή, επειδή για αυτό φτιάχτηκε, για να σου τρώει τα σωθικά λίγο λίγο αλλιώς θα ήμασταν όλοι ανά πάσα στιγμή σίγουροι και γνώστες και μικροί θεοί και χωρίς να περιμένουμε τίποτα, χωρίς να αγωνιούμε για τίποτα, άρα εμείς θα ήμασταν αυτοί που θα βαριόμασταν, αναγνώστη, όχι, μου λες, "θα ήμασταν μακάριοι" και σου λέω, το ίδιο λέμε.



Το βάζω τώρα, αναγνώστη, με την ευχή
να μην το βάλω στο μέλλον


Όλα στη ζωή είναι, ακόμα και ο θάνατος, και όλα στο θάνατο είναι, ακόμα και η ζωή. Αλλά η Αναμονή είναι κάτι πέρα από αυτό το δίπολο, είναι κάτι σαν limbo, είναι μια παράλογη κατάσταση που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, που τη βιώνεις απολύτως μόνος σου, όσο και να σε ρωτάνε διάφοροι διάφορα, είσαι εσύ και ο Χρόνος αντιμέτωποι, κι αυτός είναι γραμμικός και συνεχής και αμείλικτος κι εσύ είσαι "just another human being", που λέει κι ο Eddie: Άνιση μάχη. Κι αν δουλεύεις μπορείς να το ρίξεις στην εργασιοθεραπεία, αν είσαι ερωτευμένος μπορείς να γαντζωθείς στον/στην σύντροφό σου, αν είσαι ντι τζει μπορείς να παίξεις παντού, όχι μόνο σε μαγαζιά αλλά και σε πάρτυ σε σπίτια, αν είσαι βιβλιόφιλος μπορείς να διαβάσεις 2 βιβλία την ημέρα, αν έχεις μπλογκ μπορείς να γράψεις ανάρτηση για αυτό, αν είσαι τεμπέλης μπορείς να κάτσεις και να κοιτάς το ταβάνι όλη μέρα, αλλά δεν την ξεγελάς την Αναμονή. Είναι πάντα εκεί, φτιάχνει λίγο το τσεμπέρι της που χάλασε από τις σπασμωδικές κινήσεις σου να της ξεφύγεις, και σε σφιχταγκαλιάζει ξανά, και σου ψιθυρίζει στο αυτί "το ξέρεις ότι εσύ με δημιούργησες κι ότι τον δικό σου εγωισμό τρέφω".


Κι έχει δίκιο. Η άτιμη.



Υ.Γ. Καλή δύναμη στον Δ. και σε Σένα. Και για τους δύο όλα θα πάνε καλά. Και σε λίγο καιρό θα βρούμε όλοι μαζί κάτι άλλο να περιμένουμε και να μας τρώει, μην ανησυχείτε.





ΘΥΜΑΣΑΙ VII




Το κλειδί στην πόρτα.
Το ανάλαφρο περπάτημα.
Το κουρασμένο χαμόγελο.



Αυτοί οι τρεις Ινδιάνοι Σιου μαζί με 15 ακόμα συντρόφους τους βγήκαν να κυνηγήσουν βουβάλια στα εύφορα λιβάδια της Ντακότα, ανήξεροι για τα τρία πλοία του Κολόμβου που ξεκινούσαν την ίδια στιγμή από μισό πλανήτη μακριά για να τους στερήσουν τη γη τους. Το ανάλαφρο περπάτημα ήταν ο ανιχνευτής, το κλειδί στην πόρτα ο σκοπευτής και το κουρασμένο χαμόγελο ο γδάρτης. Τα βουβάλια ήταν τα βουβάλια. 



Οι ώρες της σιωπής.
Οι ώρες της απραξίας.
Οι ώρες του θυμού.



Αυτές οι τρεις σονάτες του διάσημου Τσέχου μουσουργού Κέντελσον (Τόμας, ο), συνιστούν το αριστούργημά του, το οποίο γράφτηκε στον πύργο του Μπράουνσβαιχ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1765. Ο Κέντελσον ήταν τυφλός και κουφός εκ γενετής και οτιδήποτε έγραψε ποτέ ηχεί σαν κακοφωνία βραχνιασμένων και φάλτσων γαϊδάρων, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση αυτών των τριών σονάτων, οι οποίες είναι ακόμα χειρότερες. Αλλά ήταν ωραίος τύπος, εύθυμος (όσο μπορούσε στην κατάστασή του τέλος πάντων) και αντιμετώπιζε με χιούμορ τις δυσκολίες της ζωής.



Το φευγαλέο βλέμμα.
Η κοιμισμένη αγκαλιά.
Το αενάως κινούμενο πόδι.



Τρεις από τις σημαντικότερες φωτογραφίες του διεθνούς φήμης Έλληνα φωτογράφου Πάρη Τσεμπερόπουλου. Φυσικά είναι ασπρόμαυρες και απεικονίζουν η μεν πρώτη έναν αλλήθωρο περιπτερά, η δε δεύτερη δύο χελώνες που κοιμούνται αγκαλιά, ενώ η τρίτη...τίποτα. Είναι μια λήψη αφέγγαρου ουρανού και η μαυρίλα είναι τόσο πηχτή που την αισθάνεσαι στον ουρανίσκο σου. Έχουν πάρει και οι τρεις βραβείο Magnum και Cornetto. Ο Πάρης δεν μιλάει ποτέ για αυτές τις τρεις φωτογραφίες του στις άπειρες συνεντεύξεις που δίνει στην Αθενς Βόις και στη Λάιφο, όπου υποστηρίζει σθεναρά τα μνημόνια. Ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη.


Η άψογη φωνή.
Ο έντονος χορός.
Το γλυκό πρόσωπο.


Τρία από τα πιο διάσημα γλυκά του υπέροχου ζαχαροπλαστείου-κουρείου-μπιστρό με το όνομα "Γλυκά Τριχοκοκτέιλ", το οποίο είναι η τελευταία τρέντυ και μοδάτη προσθήκη στη νυχτερινή Αθήνα. Στην πλατεία Αγίας Ειρήνης φυσικά. Οι δύο χίπστερ που το άνοιξαν μας μιλάνε με ενθουσιασμό για τον βερολινέζικο αέρα που φυσάει στα τραπεζάκια και στα πιστολάκια του μαγαζιού, ενώ οι εργαζόμενοι περνάνε πολύ καλά στα υπόγεια κάτεργα που παρασκευάζουν τα γλυκά και αυτό βγαίνει στον κόσμο. Τρέντυ διάθεση, χαρούμενες φατσούλες και σακούλες για εμετό σε όποιον φυσιολογικό άνθρωπο τύχει να περάσει απέξω συνθέτουν ένα ιδανικό σκηνικό για επίθεση βομβιστή αυτοκτονίας. 


Ποτέ πια.


Ποτέ πια.



Αύριο θα οδηγήσω πρώτη φορά στη ζωή μου δικό 
μου αυτοκίνητο, αναγνώστη. Απλά λέω.

Μάης: Ο μήνας των επετείων



Ο Μάης, αναγνώστη, έχει 31 μέρες, και η καθεμία έχει τη δική της σημασία. Αγαπάμε και τιμούμε την εργατική Πρωτομαγιά, ακόμα και φέτος, που οι υπουργοί της κυβέρνησης στην πορεία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ήταν οριακά λιγότεροι από τους διαδηλωτές, αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε και τις υπόλοιπες μέρες του μήνα, καθεμία από τις οποίες κρύβει πίσω της μια ιστορία:

2/5: Γεννιέται η μετέπειτα Μις Αυστρία (1887)

5/5: Καταναλώνονται 45 μπουκάλια Johny Κόκκινο σε σκυλάδικο της Λάρισας, κάτι που συνιστά μέχρι και σήμερα ρεκόρ Θεσσαλίας (1995).

8/5: Ο Γιώργος Σπανός, παππούς του σημερινού προέδρου του Ατρομήτου, βγάζει γένια, διαψεύδοντας στην πράξη τη γνωστή παροιμία (1921)

9/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στο μάθημα της Ιστορίας και χάνει το μαλλί του από το άγχος (1993).

12/5: Ο Μήτσος από την κατάληψη τρώει 2 δίπιτα από τον Κάβουρα, σπάζοντας την περίοδο που ήταν vegan, και η οποία κράτησε ακριβώς δύο μέρες (2003).

13/5: Το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης ανακαλύπτεται από Ιάπωνες (1983).

14/5: Ο Πέτρος Κωστόπουλος κυκλοφορεί μια σειρά αντρικών εσώρουχων με τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ από πίσω. Ξεπουλάνε σε τρεις ημέρες και δεν ξανακυκλοφορούν, μετά από παρέμβαση του Κίμωνα Κουλούρη (1996).

16/5: Ο Έρικ Κοκκινογένης οδηγεί μια ομάδα Βίκινγκς σε μια αποτυχημένη επίθεση στις νότιες ακτές της Αγγλίας. Οι Άγγλοι για να το γιορτάσουν χοροπηδούν με ελαφρά επιτόπια πηδηματάκια (906)

19/5: Το 8ο Δημοτικό Σχολείο μια επαρχιακής πόλης χάνει σε σχολικό αγώνα μπάσκετ -με χιτσκοκικό φινάλε- με σκορ 52-9 (1990).


True Story



23/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στο μάθημα της Έκθεσης και δεν ψηλώνει άλλο από το άγχος (1994).

24/5: Σε μια κίνηση που επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις, ο αρχιδαπίτης στη συνέλευση Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ ισχυρίζεται ότι η ΔΑΠ πρέπει να μετατραπεί από αρχηγική παράταξη σε παράταξη αρχών. Του απαντάει ένας ΕΑΑΚίτης: "Στο Γκίνη κατουράτε, στο Τοσίτσα την πετάτε". Ο Σταύρος Τσιώλης τυγχάνει να είναι στην αίθουσα (1998).


Λογοκλοπή λέγεται Σταύρο, αλλά δεν πειράζει.


25/5: Ο Άγγλος ποδοσφαιριστής John Newman σημειώνει 4 αυτογκόλ σε αγώνα της ομάδας του. Μετά γράφει το Love me Again, απευθυνόμενος στους συμπαίκτες του. Αυτοί απαντούν με μια συγκινητική a capella εκτέλεση του Die, Die my Darling (2013).

29/5: Οι Φλαμανδοί καταλαμβάνουν ένα χωριό των Βαλόνων. Την ίδια μέρα, σε ένα ασήμαντο στρατιωτικό περιστατικό στην άλλη άκρη της Ευρώπης, ένας Βασιλιάς μαρμαρώνει (1453).

31/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στη Γυμναστική και αποφασίζει να γίνει άσος στις κωλοτούμπες (1995).

Υ.Γ. Σου είχα υποσχεθεί, αναγνώστη, να ενημερώσω για το πως ήταν τα πρώτα ντιτζειλίκια στο Buy Or Die και στο Off the Chain. Σήμερα, μετά από τέσσερις φορές που έπαιξα στο ένα και δύο στο άλλο, έχω μόνο μια λέξη να πω: ΧΑΜΟΣ. Όσοι θέλετε να το διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι, σήμερα 2/5 παίζω στο Buy Or Die, στο πιο διάσημο διάφανο υπόγειο της πόλης, γωνία Θεμιστοκλέους με Πλατεία. Μετά τις 10...


Καινούργιοι Prodigy, αναγνώστη. 
Με κιθάρες. Επικό.

Απόκριες; Στα μούτρα σας.



Αναγνώστη, ξέρω ότι χάθηκα τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν προλάβαινα να γράψω ανάρτηση γιατί είχα αναλάβει μια άκρως απόρρητη αποστολή που μου ανέθεσε ο πρώην συμφοιτητής μου και νυν πρωθυπουργός μας Αλέξης. Η αποστολή στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία, οι επιπτώσεις της οποίας (αποτυχίας) θα σκάσουν σαν τσουνάμι στην άμοιρη πλάτη σου, αναγνώστη, κατά τον Ιούνιο. Αλλά ας μη μιλήσουμε άλλο για αυτό.

Αντίθετα, ας στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, στον προηγούμενο μήνα, τον ένδοξο Φεβρουάριο, ο οποίος, εκτός από το να έχει λιγότερες μέρες από τους υπόλοιπους, περιέχει κατά κανόνα και την πιο άχαρη, εκνευριστική, βαρετή περίοδο του χρόνου: ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ. (Στο σημείο αυτό να ζητήσω ευγενικά από όσους διαβάζουν αυτή την ανάρτηση και ταυτόχρονα πηγαίνουν στο καρναβάλι της Πάτρας, του Ρεθύμνου, της Ξάνθης και ειδικά όσους συμμετέχουν σε γκρουπ, ενώ είναι άνω των 20 ετών, να σταματήσουν την ανάγνωση. Όχι μόνο της ανάρτησης - γενικά. Τα βιβλία είναι πολύ καλά για τα μασκαρεμένα μούτρα σας). Όπως θα θυμάσαι, αναγνώστη, έχω περιγράψει την αηδία που μου προκαλούν οι χίπστερ με το Χάλοουιν, το οποίο κρατάει και μια μέρα μόνο το κακόμοιρο. Πάρε αυτή την αναγούλα και πολλαπλασίασε τη επί 100 για να καταλάβεις περίπου τι νιώθω όταν ορδές λιλιπούτειων - και όχι τόσο λιλιπούτειων - καρναβαλιστών ξεχύνονται στους χειμωνιάτικους δρόμους, παραδομένοι σε μια ανέλπιδα προσπάθεια να "διασκεδάσουν", κινούμενοι μέσα σε κατά κανόνα άβολες στολές, πληρώνοντας εξωφρενικά ποσά για να πιουν ποτά στα in μαγαζιά, λικνιζόμενοι -κατά το δύναμιν λόγω στολών- στους ρυθμούς των σκυλάδικων τραγουδιών της Λατινικής Αμερικής που εδώ τα λέμε "αποκριάτικα". Άραγε στην Dia De los Muertos στο Μεξικό χορεύουν υπό τους ήχους των επιτυχιών της Στανίση; Γιατί αν δεν είναι έτσι, μας έχουν πιάσει κορόιδα, αναγνώστη.

Και τώρα που έγραψα "Στανίση", τι έχεις να πεις για τις διαφημίσεις των Τζάμπο για τις Απόκριες; Τι έχεις να πεις για τα απωθημένα των κρυφοχρυσαυγιτών που ντύνονται μπάτσοι ή στρατιωτικοί ή για τα απωθημένα των σιγανοπαπαδιών που ντύνονται κοπέλες ελαφράς ηθικής; Τι έχεις να πεις για την αφορμή που βρίσκουν άτομα που δεν πίνουν γενικά να γίνουν ντίρλα, άτομα που δεν χορεύουν να νιώσουν Τραβολτολιβιεσνιουτοντζον, άτομα που δεν κάνουν one night stand γιατί είναι "ανήθικο" να φασώνουν όποιον πιγκουίνο ή όποια κολομπίνα βρουν δίπλα τους σε ένα πάρτυ; Η περίοδος των Αποκριών είναι για το ευρύ κοινό ότι η περίοδος του Erasmus για τους φοιτητές που μένουν με τους γονείς τους: Ευκαιρία να ξεδώσουν, να κάνουν ότι δεν τολμάνε να κάνουν τους υπόλοιπους 11,5 μήνες του χρόνου, να προσποιηθούν ότι είναι κάποιοι που δεν είναι, να "διασκεδάσουν" με το ζόρι. (Αυτή η αίσθηση της υποχρεωτικής διασκέδασης αιωρείται και πάνω από τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και το Πάσχα, αλλά εκεί τρώμε τον άμπακο, οπότε αμβλύνεται το όλο θέμα).




ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ

Στην ιδανική κοινωνία του μέλλοντος (αυτή που θα εγκαθιδρυόταν, ντε, αν πετύχαινε η μυστική αποστολή που μου ανέθεσε ο Αλέξης, βλέπε εισαγωγή παρούσας ανάρτησης, μη με κουράζεις) οι Απόκριες θα καταργηθούν δια νόμου. Η τύχη του οικιστικού συνόλου της Πάτρας  θα αποφασιστεί μετά από ευρεία διαβούλευση με τον εαυτό μου, αν και ήδη κλίνω προς το Patras delenda est. (ολοκληρωτική ισοπέδωση). Οι στολές θα μεταποιηθούν σε κανονικά ρούχα και θα διανεμηθούν δωρεάν, και γενικά όποιος θέλει να ντυθεί κάπως και να κυκλοφορήσει στους δρόμους θα μπορεί να το κάνει κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΛΕΒΆΡΗ. Ευχαριστώ.


Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Ν. που μου ζήτησε αυτό το κομμάτι στον Σχοινοβάτη και έκλεισα το πρόγραμμα με αυτό και με πήγε πίσω στα παιδικά μου χρόνια και στο οικογενειακό πικαπ και στους φοβερούς γονείς μου που άκουγαν Beatles. Ξέρεις, αναγνώστη, τα ίδια παιδικά χρόνια στα οποία ντυνόμουν καουμπόι, αναπαράγοντας άθελά μου σεξιστικά, φυλετικά και επεκτατικά στερεότυπα. Εδώ και πολλά χρόνια είμαι με τους Ινδιάνους.



Κάθε Παρασκευή με αυτό θα κλείνω
το πρόγραμμα, το αποφάσισα. 


Ματωμένος Λόρκα (ο Κακλέας είναι ο φονιάς)




(Αναγνώστη, κάνω ένα διάλειμμα από τη συγγραφή του Καζαμία 2015 - τα δύο πρώτα μέρη του οποίου μπορείς να βρεις εδώ και εδώ γιατί χτες πήγα θέατρο. Ή τέλος πάντων σε κάτι που ισχυριζόταν ότι είναι θέατρο. Κομβικά τελείως, γιατί οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν τη φρίκη:)

Ματωμένος Γάμος: Φοβερό θεατρικό του Λόρκα (το οποίο έχω δει 5-6 φορές από ερασιτεχνικές φοιτητικές θεατρικές ομάδες και κανά-δυο από επαγγελματικές)

Θέατρο Αποθήκη: Θέατρο στη Σαρρή που ανεβάζει εμπορικές παραστάσεις, και το οποίο έχει μια εξαίσια διαρρύθμιση, με μια κολόνα μέσα στη μέση να σου κόβει το οπτικό πεδίο (αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον ήταν ευτύχημα, κάτι γλιτώσαμε - από αυτό το πράγμα που παρακολουθούσαμε εννοώ).

Κουπόνι: Βρέθηκε στα χέρια μου και αντί για δύο εισιτήρια πληρώσαμε ένα. Και πάλι το μετανιώσαμε πικρά. Στη φιλική και άκρως προσαρμοσμένη στην εποχή τιμή των 20 ευρώ. ΤΟ ΕΝΑ, ΞΑΝΑΛΕΩ.

Κοινό: Εκτός από εμένα και το κορίτσι μου, διάφορες άλλες προσωπικότητες της εγχώριας σόου μπιζ, όπως η Φουρέιρα (η οποία επίσης βγήκε  βαριεστημένη και σιχτιρίζοντας, κάτι που την ανέβασε στην εκτίμησή μου), οι γυναίκες δύο εκ των μεγαλύτερων κωμικών μας (του Σεφερλή και του ΓΑΠ), και διάφοροι τηλεοπτικοί ηθοποιοί (επίσημη πρεμιέρα γαρ, δεν το ξέραμε).


Η Έλενα η Τσαβαλιά, ένας τύπος που θα μπορούσε να παίζει μπάλα στον
 Λεβαδειακό (αλλά είναι ηθοποιός μου είπανε), η Φουρέιρα, ένα ψυγείο
και ο αριστερός μου ώμος, πίσω από την Τσαβαλιά

Γιάννης Κακλέας: Πάλαι ποτέ "πρωτοποριακός" σκηνοθέτης, που είπε να κάνει μια αρπαχτή για τις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Εβελίνα Παπούλια: Πρώην χορεύτρια που είπε να δοκιμάσει την τύχη της στην υποκριτική, αλλά η υποκριτική δεν συμφώνησε.

Υπόλοιπος θίασος: Ανταποκρίθηκε, με επιμονή και προσήλωση. στο δύσκολο έργο να είναι ακόμα χειρότερος (υποκριτικά) από την Παπούλια 

Διασκευή Κακλέα: Πετσόκοψε το κείμενο για να χωρέσουν μεταμοντέρνες σκηνές χορού με την υπόκρουση μέταλ μουσικής, η οποία, ως γνωστόν, έκανε θραύση στην Ισπανία του 1933.

Γυμνό: Όλοι. Χωρίς κανέναν απολύτως προφανή λόγο, έτσι, γιατί μπορούσαν. Και το ότι μπορούσαν οφείλεται στο...

Γυμναστήριο: Απαραίτητο αξεσουάρ της θεατρικής παιδείας σύμφωνα με τον Κακλέα (το ταλέντο είναι υπερεκτιμημένο).


Από τις σπάνιες φορές που η Νύφη ήταν ντυμένη.

Κοινό (2): Αν είσαι αστέρας της εγχώριας σόου μπιζ (βλέπε παραπάνω), μπορείς να φτάσεις στο θέατρο στις 9:30, ενώ η ώρα έναρξης είναι στις 8. Και όλοι οι υπόλοιποι να σε περιμένουν.

Σκηνικό: Λιτό και απέριττο, με μια συρόμενη πόρτα που ανοιγόκλεινε μόνη της ως δια μαγείας, και η οποία, όταν άνοιγε, πίσω της κάποιος θα έκανε σεξ ή θα σκοτωνόταν.

Σεβασμός: Κανένας. Στον Φεντερίκο Γκαρθία, στον μεταφραστή Γκάτσο, στο θέατρο, στην αισθητική, πουθενά. Αν το έβλεπε ο Λόρκα, θα άρπαζε ένα ντουφέκι από έναν φρανκικό στρατιώτη και θα αυτοκτονούσε.

Συμπέρασμα: Απαιτώ από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν γίνει κυβέρνηση, να σταματήσει την παράσταση, να στείλει υποχρεωτικά τους πρωταγωνιστές να φοιτήσουν σε σοβαρές δραματικές σχολές, και να ισοπεδώσει το θέατρο Αποθήκη, μετατρέποντάς το σε πάρκινγκ - πιο πολλά θα προσφέρει στον πολιτισμό έτσι αυτός ο χώρος.




Δραστηριότητες (και όχι χόμπι).




Είναι οι ατελείωτες ώρες πρόβας. Είναι το τρέξιμο για ανεύρεση και κατασκευή κουστουμιών, σκηνικών κλπ. Είναι ο κόμπος στο στομάχι πριν την πρεμιέρα. Είναι τα σωτήρια φώτα που σε τυφλώνουν και είναι πάντα εκεί για σένα, αγαπημένα, έτοιμα να σε βοηθήσουν όταν δεις κάποιο πρόσωπο στο κοινό και σε αποσυντονίσει στιγμιαία. Είναι οι αναγνώσεις του κειμένου στην αρχή, σε κύκλο, με τα καθημερινά ρούχα, πριν γίνει κάτι ζωντανό που ζει και αναπνέει μαζί σου μέχρι την τελευταία παράσταση. Είναι τα κλεφτά βλέμματα από την αυλαία: "άραγε θα έχουμε πολύ κόσμο σήμερα;".


Είναι οι ατελείωτες ώρες ψαξίματος νέων (και παλιών) μουσικών. Είναι το άγχος να ταιριάζουν τα bpm, το είδος, η χρονολογία, ο ρυθμός. Είναι η χαρά όταν βλέπεις κάποιο πρόσωπο να φωτίζεται από τις πρώτες νότες ενός τραγουδιού. Η ικανοποίηση όταν όλο το μαγαζί χορεύει. Τα σφηνάκια από τον μπαρμαν όταν βάζεις Ξυλούρη. Το ότι ΒΑΖΕΙΣ Ξυλούρη. Και αντάρτικα. Και stoner. Και πανκ. Και ότι άλλο θες να ακούσεις εκείνη την ώρα. Και ότι θέλει να ακούσει ο κόσμος, κυρίως. Τα βλέμματα με τους άλλους εργαζόμενους: "πάλι κόσμο έχουμε απόψε".



Χορός μπροστά από τον Dj: Αξία ανεκτίμητη.

Είναι οι ατελείωτες ώρες συζήτησης στο σχήμα πριν από μια συνέλευση στη σχολή η στο Σωματείο. Είναι η ικανοποίηση όταν η τοποθέτηση του εν λόγω σχήματος πάει καλά. Είναι η έκπληξη από το πόσο εκτός πραγματικότητας μπορεί να είναι όλοι οι υπόλοιποι ("εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς"). Είναι η αγωνία στην προσυγκέντρωση αν θα μαζευτεί κόσμος. Για να παλέψετε μαζί για κάτι που πιστεύεις. Γιατί εκτός από τον καπιταλισμό, υπάρχει και η μοναξιά.

Είναι τα δέκα λεπτά που μου παίρνει κατά μέσο όρο η συγγραφή κάθε ανάρτησης. (Αυτή που είναι μικρή ακόμα πιο λίγα, αναγνώστη). Είναι η αγωνία για τα views που δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκτυπο γιατί δεν έχω ούτε θα βάλω ποτέ διαφημίσεις. Είναι η ψυχοθεραπεία του γραψίματος γιατί η ψυχανάλυση είναι πανάκριβη (κι αφού δεν έχω διαφημίσεις δεν μπορώ να την πληρώσω. Άτιμα διλήμματα. Που δεν είστε καν διλήμματα, δε θα βάλω, το είπαμε). Είναι τα σχόλια από κάτω και τα πόσα "είσαι ο λόγος που έχω ίντερνετ" θα πατηθούν. Γιατί για μένα γράφω αλλά εσύ το διαβάζεις, αναγνώστη. Και με νοιάζει να σου αρέσει.


Γιατί όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν χρόνο. Και κάποιους/ες που να τους αρέσει το αποτέλεσμα. 


(Κι αυτή η ανάρτηση μοιάζει ξεπατικωμένη από φθηνό αμερικάνικο εγχειρίδιο ενίσχυσης αυτοπεποίθησης. Στους αδαείς τουλάχιστον. Γιατί όσοι ξέρουν, ξέρουν.)

Υ.Γ. Ο Σπόρος φυτρώνει πλέον και σε άλλα μαγαζιά εκτός από το αγαπημένο Zazzium. Αυτή την Πέμπτη  10/4 γιορτάζουμε τον ένα χρόνο ύπαρξης του blog στο Va bene, Βαλτετσίου και Μπενάκη. Σας περιμένω!! 


Εμείς κύριε ακούγαμε Stalker από παλιά, πριν νυχτώσει και τους μάθουν όλοι 
με αυτή την κομματάρα. Αλλά είναι κομματάρα η άτιμη, τι να κάνουμε τώρα;

Εγώ, ο Σταύρος. (Μέρος Β')




(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)


Μικρότερη Βουλή (το κτίριο είναι τεράστιο και αντιοικονομικό) και όχι άλλη μια Γερουσία όπως σκέφτονται κάποιοι τις τελευταίες μέρες. Η μια Γερουσία που έχουμε ήδη αρκεί. Οι πολίτες να μπορούν να παραγγέλνουν εκτός από το σουβλατζίδικο της επιλογής τους και μία πίτσα, από ενιαία λίστα. Κατάργηση όλων των προστατευτικών διατάξεων που είχαν οδηγήσει στο ακαταδίωκτο των μεγαλοδημοσιογράφων. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι οι δημοσιογράφοι που δεν λογοδοτούν ποτέ στη Δικαιοσύνη (αλλιώς τι ελευθερία του Λόγου θα είχαμε διάολε;;) έχουν αθωωθεί ούτως ή άλλως από τους καναλάρχες (και εργολάβους βέβαια). Εκλογές κάθε 8 χρόνια γιατί είναι αντιοικονομικό να στήνουμε κάλπες κάθε τρεις και λίγο. Εδώ θέλω να κάνω μια στάση.


   
Μόνη κι έρημη γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να δρομολογήσει
περισσότερα λεωφορεία το πρωί, μην τα ξαναλέμε

Τα τελευταία 30 χρόνια είχαν την τιμή να με γνωρίσουν από κοντά όλοι οι πολιτικοί ηγέτες. Ο αγαπημένος μου είναι ο Σημίτης αλλά δεν το λέω και πολύ πια μπας και το ξεχάσετε. Όλοι μπορούσαν να με αποφύγουν μόνοι τους. Έλεγες στον ένα "βοήθα να ρίξω ένα γκομενάκι που έχω μπανίσει", σου απαντούσε "όχι τώρα-όταν θα γίνω πρωθυπουργός". Στον άλλο δεν σας γράφω τι έλεγες γιατί μην απαιτείτε και πολύ συνοχή στα κείμενά μου. Άνθρωποι χωρίς κανένα δείγμα ραφής πουθενά στα ρούχα τους να τους ακούς να λένε "Εγώ ψωνίζω μόνο Armani". Πως; Ξέρεις από υψηλή ραπτική; Έχεις τσακίσει ποτέ μόνος σου ένα ρολό κοτόπουλο στη ζωή σου; Όχι! Έχουν όμως το κληρονομικό χάρισμα της χειρομαντείας και των ταρώ.

Τα προβλήματα της χώρας δεν μπορεί να τα λύσει πια κανένας άλλος εκτός από μένα. Πρέπει να υπάρξει ένα δαιμόνιο προσωπικό μου σχέδιο κι ένα 80% που θα κάνει τους άλλους Ευρωπαίους να αισθανθούν ότι "αυτή τη φορά ο Σταύρος είναι αποφασισμένος".  Πως θα προκύψει αυτό το 80%; Θα με ψηφίσετε βέβαια. Όχι με τη θέλησή σας, θα σας πιπιλίσουμε τα μυαλά.

Να δούμε τα κοινωνικά προβλήματα με τη λογική του κέρδους, χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις, όπως ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια. Μετανάστες, ναρκωτικά, σκουπίδια, κομμουνιστές, αναρχικοί, Eurovision. Όλα αυτά σε άλλες χώρες είναι αφορμή για λύσεις, εδώ είναι αιτίες πολέμων. Οι μετανάστες δεν είναι καλοί και δε χωράνε άλλοι. Εκτός αν θέλουμε να τρώνε το φαΐ από τους ΕΛΛΗΝΕΣ στα συσσίτια της Εκκλησίας (η οποία βοηθάει πάρα πολύ και είναι υπέροχος θεσμός γενικά, σλουρπ, σλουρπ). Αυτοί που ζουν εδώ πρέπει να με ψηφίζουν και τα παιδιά τους να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία, όπου θα τους δίνουμε να κουβαλάνε σημαίες για να μην κουράζονται τα Ελληνόπουλα. Τόσο απλά. (Τελεία). Η πρέζα (βλέπετε τι αλάνι είμαι; ξέρω κι άλλα τέτοια "ζουζου", "παραμύθα", άσε σου λέω μέγας μόρτης) έχει κυριεύσει την επαρχία. Είναι η μόνη μου ελπίδα να πάρω καμία ψήφο αν είναι όλοι μαστουρωμένοι στις εκλογές. Και τα σκουπίδια δεν είναι παιγνίδι κολοκυθιάς. Το Αιγαίο δεν ανήκει στα ψάρια του, στα στομάχια των οποίων βρίσκουμε πλαστικά. Θα κάνουμε κάτι για αυτό ή οι επόμενες γενιές θα έχουν ψάρια-τάπερ λόγω μετάλλαξης;;


Την Ελλάδα θα (τη) σώσει το χώμα, ο ήλιος, η θάλασσα κι εγώ. Αρκεί να το πάρετε απόφαση και να με ψηφίσετε. Χώμα-βάζουμε στις γλάστρες. Ήλιος-υγεία, ευτυχία, μεγάλο ταξίδι θα κάνεις, λεφτά θα κερδίσεις. Θάλασσα- ψάρια-τάπερ και τουρισμός. Αντί λοιπόν να γκρεμίσουμε τα πάντα για να έχουν δουλειά οι φίλοι μου οι εργολάβοι, αλληλοσυγχαιρόμαστε που έκανα κόμμα.


Για να φύγουμε όμως μπροστά πρέπει να γκρεμίσουμε το γραφειοκρατικό σύστημα που θρέφει τα κόμματα. Ο ένας στα δημοτικά και τα γυμνάσια. Ο άλλος στα νηπιαγωγεία και στα λύκεια. Ο τρίτος πιο πέρα, να μη μυρίζουν και τα πόδια του. Και βέβαα ένας υπουργός για την ελιά, το δάκο και τη μουχρίτσα. Ένας τεχνοκράτης υπουργός με έναν τεχνοκράτη γενικό γραμματέα, με τετραετή θητεία και προπληρωμένους μισθούς.

Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα εχθροί μας είναι οι ευρωσκεπτικιστές, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί. Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας. Μπορεί να ασκείται λίγο ενδοοικογενειακή βία, να μη μιλιούνται ο μπαμπάς με τη μαμά και τα παιδιά μεταξύ τους αλλά τα εν οίκω μη εν δήμω (πάντα θαύμαζα τον Νίκο Δήμου που έχει δικιά του παροιμία). Και σήμερα που στην Ευρώπη αμφιβάλλουν για το διανοητικό επίπεδο των Ελλήνων, μπορούμε να τους αποτελειώσουμε εκλέγοντας εμένα πρωθυπουργό.

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Το αμάξι δεν έχει καπό, πορτ-μπαγκαζ κι εμείς μαλώνουμε για το αν θα ακούμε Βίσση ή Βανδή. Και εδώ θέλω να γίνω ξεκάθαρος (γιατί τόση ώρα γράφω μπερδεμένα). ΑΝΝΟΥΛΑ ρε γατάκια, ποια Βανδή τώρα;;  Δεν μπορεί να μας σώσει κανείς εκτός από μένα. Ειδικά όσοι είναι δέσμιοι θεωριών του 19ου αιώνα (ψιτ, Πάσχο, ο Φρίντμαν και ο Χάγιεκ στον 20ο δεν έζησαν, μην γράψω καμιά πατάτα).

Γι'αυτό λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε το ΦΡΑΓΜΑ. Ποιοι το αποφασίσαμε; Δε σας λέω, να σκάσετε. Άντε να σας πω. Άνθρωποι με τα ίδια ερωτήματα. Εργολάβοι, καναλάρχες, ο Σημίτης, ο Καραμανλής, κάτι χιπστερ με παχιά μουστάκια, οι γέροι του Μάπετ Σόου, ο Δημοσθένης ο Βεργής. Μια ομάδα που έχει λεφτά και συμφέροντα - τα συμφέροντα του δίκιου της και της λογικής της.

Εγώ, τώρα, δε θα πάω στην Ευρωβουλή. Σιγά μην πιάσουμε το όριο. Να κόψω ψήφους από την Αριστερά θέλω και να μην ξοδεύεται το αγαπημένο μου ΠΑΣΟΚ να τυπώνει ψηφοδέλτια. Θα μείνω λοιπόν στην Ελλάδα. Tο τι θα κάνω μετά θα μου το πουν οι καναλάρχες. Βλέποντας και κάνοντας το πάνε κι αυτοί, μη νομίζετε. Μέχρι τότε εγκαταλείπω αυτό που έκανα μέχρι τώρα και το ονόμαζα δημοσιογραφία. Κι εδώ θέλω να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη από όλους εσάς που θα στερηθείτε την πένα μου και τις πολυβραβευμένες εκπομπές μου. Αυτό που προέχει τώρα είναι να σώσω τη χώρα.

Και που θα βρείτε τα λεφτά για την καμπάνια σας; Εδώ έχουμε την τεχνογνωσία Ομπάμα. του προέδρου που συγκέντρωσε τα μεγαλύτερα ποσά στην Ιστορία από μεγάλες εταιρείες αλλά διαφήμισε τα λεφτά που του έδωσε ο απλός κοσμάκης. Ξηλωθείτε λοιπόν, και μπορεί με αυτά τα λεφτά να αγοράσω κάποια δευτερόλεπτα τηλεοπτικής διαφήμισης. Τις υπόλοιπες ώρες εγκεφαλικής πλύσης που θα χρειαστούνε θα τις πληρώσουν αυτοί που πρέπει. Εγώ ζητάω από όλους "από ένα έως δέκα ευρώ". Λεπτομέρειες θα σας πω σύντομα. Προς το παρόν ετοιμάστε τα δέκα ευρώ (τι ένα τώρα, δε θέλω τσιγκουνιές). Και μπείτε κι εσείς στο ΦΡΑΓΜΑ, τέτοια τούβλα που είστε.


Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, να κρατηθείτε και να μη γελάσετε. Αλλά εγώ μιλάω σοβαρά.


Καλημέρα λοιπόν κι ελπίζω να έχετε την τύχη να με συναντήσετε. Τολμήστε το.