Ματαιώσεις ΙΙ

Το να κάνεις την τέλεια αλλαγή όταν βάζεις μουσική σε μαγαζί είναι εξαίσιο. Μετά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ότι όλοι μιλάνε και κανείς δεν ακούει τη μουσική.
Το να χάνει ο Ολυμπιακός για 38 λεπτά από τους Ρώσους είναι θαυμάσιο. Μετά άρχισε ο Σπανούλης τα δικά του.
Το να γυμνάζεσαι δύο ώρες την ημέρα είναι θεσπέσιο. Έτσι μου έχουν πει τουλάχιστον αυτοί που το κάνουν.
Το να βλέπεις τον Αυτιά να σταματάει τον Βαρουφάκη στο δρόμο και να του παίρνει συνέντευξη είναι ξεκαρδιστικό. Μετά σκέφτεσαι ότι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη κυβέρνηση θα είναι υπουργός Οικονομικών ο Αυτιάς και μελαγχολείς.
Το να ανοίγει μαγαζί-κολλεκτίβα στη Βαλτετσίου, κάτω από το παλιό μου σπίτι, είναι ελπιδοφόρο. Το ότι έκλεισε βιβλιοπωλείο που ήταν στο σημείο ψυχοπλακωτικό.
Το να κάνει καλοκαιρινή ζέστη Μάη μήνα αρέσει σε πολλούς. Να πάνε στη Σαχάρα - ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.
Το να βελτιώνεται ο Παππάς είναι το μοναδικό φετινό κέρδος του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Μετά παθαίνει ρήξη χιαστού.
Το να περιμένεις πράγματα από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι χαριτωμένα αφελές. Το να βασίζεσαι πάνω του εγκληματικά ηλίθιο.
Το να βγάζουν νέα δισκάρα οι Prodigy είναι τέλειο. Όταν βάζεις βέβαια κομμάτι οι άμουσοι και άσχετοι πελάτες σου δεν παίρνουν χαμπάρι. (Δεν πειράζει, συνεχίστε να έρχεστε, θα μάθετε κάποτε).
Το να παντρευτείς την κόρη του Ψωμιάδη είναι κίνηση ματ Μπουρούσαρε. Μετά, "τελείωσε το φάρμακο κύριε Μάκη".
Το να είσαι χορτοφάγος είναι μια επιλογή. Το να μας το τρίβεις στη μούρη μια απόγνωση.
Το να κράζεις τον Βαρουφάκη είναι φουλ επαναστατικό. Όσο και το να πίνεις μπάφους στη Βαλτετσίου. Όχι.
Το να κατεβαίνουν στις φοιτητικές εκλογές ακόμα ΠΑΣΠίτες είναι αξιοπερίεργο. Το ότι εκτός από το ότι κατεβαίνουν, παίρνουν και ψήφους, τέλειο θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχολογία.
Το να γράφεις διπλωματική είναι πολύ επίπονο. Ειδικά όταν δεν έχεις αρχίσει καν.
Το να πίνεις δωρεάν στα μισά μαγαζιά των Εξαρχείων επειδή κάποια στιγμή δούλεψες εκεί είναι οικονομικό. Το συκώτι σου διαφωνεί έντονα.

 Το να ακούς αυτή την κομματάρα είναι χαλαρωτικό

Μετά από (μόλις) 9 λεπτά τελειώνει.

Το να μένει ο κολλητός σου φίλος απέναντι από το σπίτι σου και να βλέπεστε από τα μπαλκόνια σας είναι άψογο. Μετά μετακομίζει με το που συμπληρώνεται χρόνος.

Το να βάζεις μουσική σε μαγαζιά γίνεται μόνο αν έχεις πτυχίο Πολυτεχνείου. Για σερβιτόρα πρέπει να έχεις Δραματικής Σχολής ή Φιλολογίας. Παιδεία με διακρίσεις.

Το να νιώθεις χαρούμενος για κάτι είναι φανταστικό. Δεν κρατάει ποτέ για πολύ.

Το να έχεις ίντερνετ σου ανοίγει τους ορίζοντες. Δέκα λεπτά στο facebook σε κάνουν να χάσεις κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα.

Το να ήσουν στο Νεπάλ και να γλίτωσες από τον σεισμό είναι ανακουφιστικό. Αν είσαι στην Ελλάδα και μας λες ότι επιβίωσες του σεισμού, είσαι κρετίνος.

Το να ακούς κλαρίνο είναι οκ. Το να ακούς κλαρίνο ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ και για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να σε τρελάνει. Παραδείγματα: η Έφη Θώδη, η Ειρήνη Μερκούρη και ο φασιστονότης.

Το να είσαι ο Μπογδάνος είναι ένα δράμα. Το να είσαι ο Μπογδάνος και να έχεις εκπομπή είναι ιλαροτραγωδία.

Το να γράφεις την ενενηκοστή ένατη ανάρτηση σε κάτι που ξεκίνησε για πλάκα και κατέληξε μετά από δύο χρόνια να έχει 51.000+ views είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον. Μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να βρεις θέμα για την εκατοστή ανάρτηση.

Το να γκρινιάζεις δεν είναι σωστό. Αλλά και τι να κάνεις;

Υ.Γ.1: Τουλάχιστον τρία άτομα μου έχουν πει, αναγνώστη, ότι η αγαπημένη τους ανάρτηση είναι οι Ματαιώσεις, Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί, Ούτε εγώ ούτε ο Καψής.

Υ.Γ.2: Ζέστη θέλατε; Ε, πάρτε ζέστη - τουλάχιστον στο Off The Chain που θα βάλω μουσική την Τρίτη 19/5 έχει εκτός από κοκτέιλ, καμπάνα, άμεση εξυπηρέτηση ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ. Έλα, αναγνώστη. 

Έλα και θα σε κάνω Βασίλισσα. Ή Βασιλιά.

Μεταφορικά πάντα, είμεθα δημοκράτες.

Μάης: Ο μήνας των επετείων

Ο Μάης, αναγνώστη, έχει 31 μέρες, και η καθεμία έχει τη δική της σημασία. Αγαπάμε και τιμούμε την εργατική Πρωτομαγιά, ακόμα και φέτος, που οι υπουργοί της κυβέρνησης στην πορεία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ήταν οριακά λιγότεροι από τους διαδηλωτές, αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε και τις υπόλοιπες μέρες του μήνα, καθεμία από τις οποίες κρύβει πίσω της μια ιστορία:

2/5: Γεννιέται η μετέπειτα Μις Αυστρία (1887)

5/5: Καταναλώνονται 45 μπουκάλια Johny Κόκκινο σε σκυλάδικο της Λάρισας, κάτι που συνιστά μέχρι και σήμερα ρεκόρ Θεσσαλίας (1995).

8/5: Ο Γιώργος Σπανός, παππούς του σημερινού προέδρου του Ατρομήτου, βγάζει γένια, διαψεύδοντας στην πράξη τη γνωστή παροιμία (1921)

9/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στο μάθημα της Ιστορίας και χάνει το μαλλί του από το άγχος (1993).

12/5: Ο Μήτσος από την κατάληψη τρώει 2 δίπιτα από τον Κάβουρα, σπάζοντας την περίοδο που ήταν vegan, και η οποία κράτησε ακριβώς δύο μέρες (2003).

13/5: Το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης ανακαλύπτεται από Ιάπωνες (1983).

14/5: Ο Πέτρος Κωστόπουλος κυκλοφορεί μια σειρά αντρικών εσώρουχων με τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ από πίσω. Ξεπουλάνε σε τρεις ημέρες και δεν ξανακυκλοφορούν, μετά από παρέμβαση του Κίμωνα Κουλούρη (1996).

16/5: Ο Έρικ Κοκκινογένης οδηγεί μια ομάδα Βίκινγκς σε μια αποτυχημένη επίθεση στις νότιες ακτές της Αγγλίας. Οι Άγγλοι για να το γιορτάσουν χοροπηδούν με ελαφρά επιτόπια πηδηματάκια (906)

19/5: Το 8ο Δημοτικό Σχολείο μια επαρχιακής πόλης χάνει σε σχολικό αγώνα μπάσκετ -με χιτσκοκικό φινάλε- με σκορ 52-9 (1990).

True Story

23/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στο μάθημα της Έκθεσης και δεν ψηλώνει άλλο από το άγχος (1994).

24/5: Σε μια κίνηση που επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις, ο αρχιδαπίτης στη συνέλευση Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ ισχυρίζεται ότι η ΔΑΠ πρέπει να μετατραπεί από αρχηγική παράταξη σε παράταξη αρχών. Του απαντάει ένας ΕΑΑΚίτης: "Στο Γκίνη κατουράτε, στο Τοσίτσα την πετάτε". Ο Σταύρος Τσιώλης τυγχάνει να είναι στην αίθουσα (1998).

Λογοκλοπή λέγεται Σταύρο, αλλά δεν πειράζει.

25/5: Ο Άγγλος ποδοσφαιριστής John Newman σημειώνει 4 αυτογκόλ σε αγώνα της ομάδας του. Μετά γράφει το Love me Again, απευθυνόμενος στους συμπαίκτες του. Αυτοί απαντούν με μια συγκινητική a capella εκτέλεση του Die, Die my Darling (2013).

29/5: Οι Φλαμανδοί καταλαμβάνουν ένα χωριό των Βαλόνων. Την ίδια μέρα, σε ένα ασήμαντο στρατιωτικό περιστατικό στην άλλη άκρη της Ευρώπης, ένας Βασιλιάς μαρμαρώνει (1453).

31/5: Ο Μπογδάνος κόβεται στη Γυμναστική και αποφασίζει να γίνει άσος στις κωλοτούμπες (1995).

Υ.Γ. Σου είχα υποσχεθεί, αναγνώστη, να ενημερώσω για το πως ήταν τα πρώτα ντιτζειλίκια στο Buy Or Die και στο Off the Chain. Σήμερα, μετά από τέσσερις φορές που έπαιξα στο ένα και δύο στο άλλο, έχω μόνο μια λέξη να πω: ΧΑΜΟΣ. Όσοι θέλετε να το διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι, σήμερα 2/5 παίζω στο Buy Or Die, στο πιο διάσημο διάφανο υπόγειο της πόλης, γωνία Θεμιστοκλέους με Πλατεία. Μετά τις 10...

Καινούργιοι Prodigy, αναγνώστη. 

Με κιθάρες. Επικό.

Απόκριες; Στα μούτρα σας.

Αναγνώστη, ξέρω ότι χάθηκα τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν προλάβαινα να γράψω ανάρτηση γιατί είχα αναλάβει μια άκρως απόρρητη αποστολή που μου ανέθεσε ο πρώην συμφοιτητής μου και νυν πρωθυπουργός μας Αλέξης. Η αποστολή στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία, οι επιπτώσεις της οποίας (αποτυχίας) θα σκάσουν σαν τσουνάμι στην άμοιρη πλάτη σου, αναγνώστη, κατά τον Ιούνιο. Αλλά ας μη μιλήσουμε άλλο για αυτό.

Αντίθετα, ας στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, στον προηγούμενο μήνα, τον ένδοξο Φεβρουάριο, ο οποίος, εκτός από το να έχει λιγότερες μέρες από τους υπόλοιπους, περιέχει κατά κανόνα και την πιο άχαρη, εκνευριστική, βαρετή περίοδο του χρόνου: ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ. (Στο σημείο αυτό να ζητήσω ευγενικά από όσους διαβάζουν αυτή την ανάρτηση και ταυτόχρονα πηγαίνουν στο καρναβάλι της Πάτρας, του Ρεθύμνου, της Ξάνθης και ειδικά όσους συμμετέχουν σε γκρουπ, ενώ είναι άνω των 20 ετών, να σταματήσουν την ανάγνωση. Όχι μόνο της ανάρτησης - γενικά. Τα βιβλία είναι πολύ καλά για τα μασκαρεμένα μούτρα σας). Όπως θα θυμάσαι, αναγνώστη, έχω περιγράψει την αηδία που μου προκαλούν οι χίπστερ με το Χάλοουιν, το οποίο κρατάει και μια μέρα μόνο το κακόμοιρο. Πάρε αυτή την αναγούλα και πολλαπλασίασε τη επί 100 για να καταλάβεις περίπου τι νιώθω όταν ορδές λιλιπούτειων - και όχι τόσο λιλιπούτειων - καρναβαλιστών ξεχύνονται στους χειμωνιάτικους δρόμους, παραδομένοι σε μια ανέλπιδα προσπάθεια να "διασκεδάσουν", κινούμενοι μέσα σε κατά κανόνα άβολες στολές, πληρώνοντας εξωφρενικά ποσά για να πιουν ποτά στα in μαγαζιά, λικνιζόμενοι -κατά το δύναμιν λόγω στολών- στους ρυθμούς των σκυλάδικων τραγουδιών της Λατινικής Αμερικής που εδώ τα λέμε "αποκριάτικα". Άραγε στην Dia De los Muertos στο Μεξικό χορεύουν υπό τους ήχους των επιτυχιών της Στανίση; Γιατί αν δεν είναι έτσι, μας έχουν πιάσει κορόιδα, αναγνώστη.

Και τώρα που έγραψα "Στανίση", τι έχεις να πεις για τις διαφημίσεις των Τζάμπο για τις Απόκριες; Τι έχεις να πεις για τα απωθημένα των κρυφοχρυσαυγιτών που ντύνονται μπάτσοι ή στρατιωτικοί ή για τα απωθημένα των σιγανοπαπαδιών που ντύνονται κοπέλες ελαφράς ηθικής; Τι έχεις να πεις για την αφορμή που βρίσκουν άτομα που δεν πίνουν γενικά να γίνουν ντίρλα, άτομα που δεν χορεύουν να νιώσουν Τραβολτολιβιεσνιουτοντζον, άτομα που δεν κάνουν one night stand γιατί είναι "ανήθικο" να φασώνουν όποιον πιγκουίνο ή όποια κολομπίνα βρουν δίπλα τους σε ένα πάρτυ; Η περίοδος των Αποκριών είναι για το ευρύ κοινό ότι η περίοδος του Erasmus για τους φοιτητές που μένουν με τους γονείς τους: Ευκαιρία να ξεδώσουν, να κάνουν ότι δεν τολμάνε να κάνουν τους υπόλοιπους 11,5 μήνες του χρόνου, να προσποιηθούν ότι είναι κάποιοι που δεν είναι, να "διασκεδάσουν" με το ζόρι. (Αυτή η αίσθηση της υποχρεωτικής διασκέδασης αιωρείται και πάνω από τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και το Πάσχα, αλλά εκεί τρώμε τον άμπακο, οπότε αμβλύνεται το όλο θέμα).

ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ

Στην ιδανική κοινωνία του μέλλοντος (αυτή που θα εγκαθιδρυόταν, ντε, αν πετύχαινε η μυστική αποστολή που μου ανέθεσε ο Αλέξης, βλέπε εισαγωγή παρούσας ανάρτησης, μη με κουράζεις) οι Απόκριες θα καταργηθούν δια νόμου. Η τύχη του οικιστικού συνόλου της Πάτρας  θα αποφασιστεί μετά από ευρεία διαβούλευση με τον εαυτό μου, αν και ήδη κλίνω προς το Patras delenda est. (ολοκληρωτική ισοπέδωση). Οι στολές θα μεταποιηθούν σε κανονικά ρούχα και θα διανεμηθούν δωρεάν, και γενικά όποιος θέλει να ντυθεί κάπως και να κυκλοφορήσει στους δρόμους θα μπορεί να το κάνει κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΛΕΒΆΡΗ. Ευχαριστώ.


Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Ν. που μου ζήτησε αυτό το κομμάτι στον Σχοινοβάτη και έκλεισα το πρόγραμμα με αυτό και με πήγε πίσω στα παιδικά μου χρόνια και στο οικογενειακό πικαπ και στους φοβερούς γονείς μου που άκουγαν Beatles. Ξέρεις, αναγνώστη, τα ίδια παιδικά χρόνια στα οποία ντυνόμουν καουμπόι, αναπαράγοντας άθελά μου σεξιστικά, φυλετικά και επεκτατικά στερεότυπα. Εδώ και πολλά χρόνια είμαι με τους Ινδιάνους.

Κάθε Παρασκευή με αυτό θα κλείνω

το πρόγραμμα, το αποφάσισα. 

Ξέρω τι έκανες τα τελευταία 20 καλοκαίρια

Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα. Δεν ξέρω αν επιστρέφει με λαστιχένια πέδιλα, όπως ισχυρίζεται ο Βασιλικός (ο Βασίλης, αναγνώστη, ο συγγραφέας, όχι αυτός από τους Raining Pleasure), πάντως επιστρέφει. Δεν είμαστε με την κυκλική αντίληψη της Ιστορίας αλλά με τη γραμμική, το ξέρω σύντροφε, αλλά να, η γραμμή διαγράφει σπείρες ενίοτε, να συμφωνήσουμε σε αυτό τουλάχιστον; Πάντα βέβαια υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά, αλλά τελικά όλα στο ίδιο καταλήγουν. "Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό" που λέει και ο Αλεξανδρινός. Και πιο πριν, " Καινούριους τόπους δε θα βρεις, δε θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς και στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις." Αυτός βέβαια το έβλεπε απαισιόδοξα, όπως φανερώνει η κατάληξη του ποιήματος, με τις ρημαγμένες και χαλασμένες ζωές και τα συναφή,  αλλά εγώ, αναγνώστη, συγκινούμαι όταν βλέπω άτομα που γνώρισα πριν 18 χρόνια να είναι και φέτος γύρω μου σε ένα (δύο, τρία, είμαστε και πολλοί πανάθεμά μας) τραπέζι (α). Δεν έχουν όλοι τα μαλλιά τους στη θέση τους, δεν είμαστε πια αδύνατοι και έφηβοι, μερικοί παντρεύτηκαν κι έκαναν και παιδιά, άλλοι παντρεύονται φέτος (να ζήσετε Σ.! ) αλλά όταν ο Δ. αρχίζει τον αδυσώπητο και ανελέητο χαβαλέ του, ο Βαρώνος να ωρύεται για κάτι ασήμαντο, ο Μπ. να γελάει συνεχώς και να λέει "σούπερ",  είναι ξαφνικά σαν να είμαστε ακόμα στον προηγούμενο αιώνα, με δραχμές στις τσέπες μας και τις εξεταστικές του Σεπτεμβρίου να είναι το μοναδικό άγχος στις ζωές μας.    

Έπαιζε και το Λόγω Τιμής την εποχή που γνωριστήκαμε

 οι περισσότεροι, φαντάσου. Λόγω τιμής στο λέω, αναγνώστη.

Τότε που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι αν πάρουμε πτυχίο θα έχουμε δουλειά για 35 χρόνια, όπως οι γονείς μας.



Ναι, η θάλασσα έχει πέτρες φέτος. Ναι, οι μισοί είμαστε άνεργοι και οι άλλοι μισοί κακοπληρωμένοι. Αλλά είμαστε εδώ, και κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι και τον Δεκαπενταύγουστο θα είμαστε όλοι στο πανηγύρι στην Αρήνη και στις 22 στο Βαρκό και μετά θα γιορτάσουμε τα γενέθλια μου και θα παίξω μουσική και θα είναι όλα όπως πρέπει. Κι ακόμα καλύτερα από άλλες χρονιές γιατί θα είσαι κι εσύ εκεί, που εδώ ήσουν δηλαδή όλους τους Δεκαπενταύγουστους του κόσμου, απλά όχι μαζί μας...Θα δεις, θα είναι ωραία. Και το περιμένω πως και πως.


Αλλά για να επιστρέψω στην εισαγωγή της ανάρτησης, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, και ο Κούταβος δέκα χρόνια μετά, ΑΚΟΜΑ δεν έχει μάθει να φτιάχνει έναν φραπέ της προκοπής. Αλλά εκεί θα πηγαίνουμε. Γιατί μερικές φορές είμαστε δέσμιοι των αναμνήσεών μας. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Και γιατί φέτος έβαλε και ΑΙΩΡΕΣ ο μικρός θεούλης.

Υ.Γ. 1 Τις Κυριακές βάζω μουσική στην καντίνα, αναγνώστη, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν με ρώταγες θα σου έλεγα ότι αξίζει η μονοήμερη εκδρομή, 3 ώρες είναι από την Αθήνα μόλις. Αλλά και πάλι, δεν είμαι και πολύ αντικειμενικός στο συγκεκριμένο, οπότε μην δίνεις σημασία. 

Υ.Γ. 2 Θ., Σ., Β., Ν., ξέρω ότι δεν περιμένατε τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να πειστείτε - σας περιμένω.

Υ.Γ. 3 Μέσα σε όλους αυτούς που ξέρω τόσα χρόνια, υπάρχουν και πασόκικα λαμόγια που τώρα που η πασοκάρα πνέει τα λοίσθια, το παίζουν συριζαίοι...Τι να κάνεις αναγνώστη, υπάρχουν και τέτοια ξεφτιλισμένα σκηνικά, ακόμα και στον επίγειο παράδεισο.

Χάπι Μπέρθντευ

Γιατί μπορώ. Γιατί έτσι αποφάσισα. Γιατί στη δίνει που χρησιμοποιώ τις εκφράσεις - σήμα κατατεθέν σου. Γιατί τουλάχιστον μια φορά σε ΚΑΘΕ μας έξοδο θα παρεξηγηθείς με κάτι που θα πω και θα μουτρώσεις και θα με αγριοκοιτάξεις και εγώ θα ψαρώσω και θα φοβηθώ ότι δε θα μου ξαναμιλήσεις ποτέ και τι θα κάνω εγώ χωρίς τη φίλη μου τη Β.; Γιατί έχεις γενέθλια και είμαι μακριά και δε μπορώ να σου δώσω δώρο και αντ' αυτού θα πάρεις μια ανάρτηση αφιερωμένη στο πολύπλοκο, κυκλοθυμικό, πανέξυπνο, αστείο τυπάκι που εσύ ονομάζεις "εαυτό" και οι γύρω σου "κουκουβάγια". Γιατί το γνωστό μαγαζί στη Μπενάκη δεν είναι το ίδιο από τότε που σταμάτησες να δουλεύεις εκεί. Γιατί αποκαλείς τα μαγαζιά των Εξαρχείων όχι με το κοινό, μπανάλ τους όνομα, όπως όλος ο λαουτζίκος, παρά με το μικρό του αφεντικού τους (ή του πιο εμβληματικού/ης σερβιτόρου/ας). Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Με αυτή τη λογική το καλοκαίρι του 2013 έπρεπε να λέμε "πάμε στη Β.", όχι "πάμε στον Τζ.". Γιατί δεν το κάναμε; Γιατί δεν είμαστε εσύ. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εσύ, ακόμα και για σένα φαντάζομαι. Η ενέργεια που βγάζεις σε μια τυπική σου μέρα θα μπορούσε να ηλεκτροδοτήσει μια μικρή κωμόπολη - παραθαλάσσια, με τα ερ κοντίσιον να δουλεύουν στο φουλ. Και δεν είναι αρκετή αιτιολογία η ηλικία - τα 24 δεν είναι και 18!


(Το ξέρεις ότι κάπου μέσα στην ανάρτηση θα έγραφα το 24 γιατί περίμενα μήνες να αναφερθώ σε σένα ως η ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΧΡΟΝΗ φίλη μου, έτσι δεν είναι;)


Γιατί κανονίζουμε μεγαλεπήβολα σχέδια εξόδων που μετά ακυρώνονται μέσα σε χρονικό διάστημα αντιστρόφως ανάλογο του χρόνου που σπαταλήσαμε να τα καταστρώσουμε. Όχι μόνο με δική σου υπαιτιότητα, να τα λέμε αυτά. Γιατί για μια περίοδο ανακηρύχτηκα επίτιμος δημότης Μπραχαμίου - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου. Γιατί ήσουν εκεί όταν σε χρειάστηκα, κι όταν σε χρειάστηκα λίγο παραπάνω, ήσουν πιο πολύ εκεί. Γιατί ακόμα περιμένω το υπερτέλειο κείμενό σου που θα ανέβει σαν ανάρτηση σε αυτό εδώ το μπλογκ. Γιατί τον Σεπτέμβρη θα πάρεις πτυχίο αλλά δε θα αλλάξει τίποτα, μη φοβάσαι. Γιατί μου έμαθες αυτό:

Το μικρό είναι όντως πανίσχυρο,

είχες δίκιο. Όπως πάντα. Έχεις.

Γιατί πίνεις μόνο ούζο και κρασί και αβάνα κόλα, όπως η αγάπη μου. Ψέμματα - προτιμάς να πίνεις αυτά αλλά έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να λιώσεις μέχρι και με τσέρυ. ΜΕ ΤΣΕΡΥ. Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Γιατί εκνευρίζεις τη Μουνάρα. Γιατί όποια φίλη σου τύχει να έχει ψυχολογικά, ξέρει σε ποια κουκουβάγια να απευθυνθεί για να της τα λύσει. Γιατί το "μμμμμμ" με ταυτόχρονη ανύψωση των χεριών σφιγμένων σε γροθιές στο ύψος του προσώπου είναι τόσο trademark που πρέπει να κατοχυρώσεις πατέντα. Γιατί γνωρίζεις κόσμο σε δέκατα δευτερολέπτου και όλοι σε συμπαθούν. Γιατί θα βρούμε ίδιο κόκκινο φουλάρι και θα στο πάρω δώρο, στο υπόσχομαι.


(Τώρα που το σκέφτομαι, αν ήμουν στην Αθήνα θα σου έπαιρνα για δώρο τον "Ερωτευμένο Φοιτητή". Με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα).    



Γιατί από πέρσι, που σε πήρα τηλέφωνο για χρόνια πολλά την ώρα που έστηνες σκηνή και με ξεπέταξες στο πεντάλεπτο, μέχρι φέτος έχουμε διανύσει πολύ δρόμο. Χρόνια πολλά Β.

We 've come a long long way together, through the hard times and the good

I have to celebrate you baby, I have to praise you like I should

Ετυμολογία

Κάστρο (το) : 1) Περιτοιχισμένο κτίσμα που χρησίμευσε από αρχαιοτάτων χρόνων για την κατοικία των τοπικών αρχόντων ή ακόμα και βασιλιάδων. Χαμηλής ενεργειακής κλάσης παρά τους χοντρούς τοίχους, καθώς τα παράθυρα, όταν υπήρχαν, ήταν πολύ μικρά. Στο υπόγειο βρίσκονταν συνήθως τα μπουντρούμια όπου και διέμεναν οι υψηλοί "καλεσμένοι" του άρχοντα. Γύρω γύρω η τάφρος (ή "τέφρα" όπως την αποκάλεσε μια φίλη κάποτε), με κροκόδειλους ή άνευ. Η "καρδιά" του κάστρου ήταν η μεγάλη αίθουσα, όπου γίνονταν οι ακροάσεις, τα τσιμπούσια και γενικά το όλο τζέρτζελο.

Τέτοια φάση, αναγνώστη

2) Τριώροφη μεζονέτα πίσω από το Μουσείο με θέα σε Λυκαβηττό, Στρέφη και Ακρόπολη όπου έλαβε χώρα το μυθικό πάρτυ στα τέλη Μάη του 2014 (αποκαλούμενο εφεξής "Το Πάρτυ"). Το Πάρτυ λοιπόν, ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις υψηλές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο μύθος που το περιέβαλλε πριν καν ξεκινήσει. Μέχρι και σήμερα, 3 μέρες μετά, συναντάω κόσμο που μου μιλάει για Αυτό κι εγώ δεν τους είδα καν εκεί, με τόσο κόσμο που είχε... Τηρήθηκε, όσο μπόρεσα να διαπιστώσω, ο δεκάλογος που περιγράφεται εδώ, αναγνώστη, οπότε όλα πήγαν καλά. Για τη μουσική δε θα μιλήσω, δεν θέλω να περιαυτολογήσω, δεν είναι σωστό, αλλά το feedback ήταν θετικό γενικά.

[Στο σημείο αυτό θέλω να αποθεώσω τον Δ. που τον άφησα στο πόδι μου για 5 λεπτά μέχρι να πάω τουαλέτα και στο διάστημα αυτό πρόλαβε να απαντήσει σαν Σπόρος σε τύπισσα που ήρθε να δώσει συγχαρητήρια για τη μουσική, να κλείσει την εν λόγω μουσική για να κάνει μια άλλη τύπισσα μια ανακοίνωση, και γενικότερα περισσότερα πράγματα από εμένα που καθόμουν εκεί τις υπόλοιπες 5 ώρες..]

Πρέπει να παραδεχτείς ότι 

φαίνονται να περνάνε καλα

Ξέρεις όμως ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Θα μπορούσε να είχε λιγότερο κόσμο Το Πάρτυ, λιγότερο κέφι,  να μην τελείωνε στις 7 το πρωί, τίποτα από όλα αυτά να μην είχε γίνει. Θα μπορούσα να είχα βάλει σε repeat αυτό το κομμάτι (κακό πράγμα το repeat γενικά, δε συμφωνείς, αναγνώστη;) και να τους είχα διώξει όλους.

Αυτό το I need you, I don't need you

το λέει πολύ στοιχειωτικά ο κύριος αυτός

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία λοιπόν - αφού εσύ δεν ήσουν εκεί.

Υ.Γ.  Αναγνώστη, πέρνα την Παρασκευή από την Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) που θα έχουμε trash party. Και πάμε Αναιρέσεις Σάββατο και Κυριακή, 2/3 μέρες καλά είναι, ναι; Ναι. Ευχαριστώ.

Μο Φακιν Μπετερ

Κλείνει.



Έκλεισαν κι άλλα. Με κυριότερο παράδειγμα το Decadence, που και σε πιο ωραίο κτίριο ήτανε (στο οποίο έμενε και ο αντιβασιλέας, τρομάρα του), και από τη δεκαετία του '70 υπήρχε, και που έχει κάνει γύρισμα ο Νικολαΐδης σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Αγγελάκας, και όπου τα έπινε ο Nick Cave όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και, και...Έκλεισε το παλιό το Stand, στη γωνία Μπενάκη και Τζαβέλλα, που στέγαζε απίστευτο αριθμό πελατών ανάλογα με το (λιλιπούτειο, σαν τους καρναβαλιστές ένα πράγμα) μέγεθός του. Έκλεισε το Next, το παλιό Jasmin, το παλιό Closer, το παλιό Dada (μη μου μιλάς αναγνώστη για relocation μαγαζιών, για ακρογιαλιές και για αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ'αγαπάς - μ'αγαπάαααας). Ένα μαγαζί όταν πηγαίνει σε άλλο, μεγαλύτερο κατά κανόνα, χώρο, χάνει την ψυχή του. Οπότε από αυτή την άποψη καλύτερα που το εν λόγω κλείνει οριστικά και δε μετακομίζει σε καμία περιοχή τύπου Ψυρρή, π.χ. Το πλήγμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ίσως.

Εκεί το άκουσα πρώτη φορά και τώρα το βάζω

 όπου κι αν παίξω, έτσι, για το καλό

Λατρεύαμε να το μισούμε τα τελευταία χρόνια. Να γκρινιάζουμε για τον κόσμο ("πολλά πιτσιρίκια μαζεύει" -  όχι αναγνώστη, δεν φταίνε αυτά που γεννιόντουσαν όταν εμείς πρωτοπήγαμε στο μαγαζί το 1997, ο χρόνος ο αδυσώπητος που περνάει φταίει), να γκρινιάζουμε για τη μουσική ( "μα βάζει Lady Gaga;" - ναι ρε, ότι γουστάρει θα βάλει, όταν σε ξεστράβωνε στα 18 σου με κομματάρες ήτανε καλά;), να γκρινιάζουμε που είχε πολύ κόσμο και δε χωράγαμε, που είχε λίγο κόσμο και βαριόμασταν να κοιταζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, που είχε ενδιάμεσα από πολύ και λίγο κόσμο και δεν βρίσκαμε τι να του προσάψουμε, να γκρινιάζουμε για όλα. Αλλά εκεί κατά τις 5, όταν ήμασταν ακόμα έξω και θέλαμε να πιούμε ποτό και να ακούσουμε καλή μουσική, στη στριφογυριστή σκάλα καταλήγαμε. Με το ίδιο ευχάριστο άγχος κάθε φορά που την ανεβαίναμε και την ίδια θλίψη κάθε φορά που την κατεβαίναμε. Με το ίδιο δέος για τις πιο ιστορικές τουαλέτες στην Αθήνα, λόγω του προθάλαμου με τους καναπέδες κυρίως... Με το urban legend που πέρναγε από παρέα σε παρέα: "Μην πάρεις ποτό, μόνο μπύρες", χωρίς ποτέ κανένας να έχει όντως μιλήσει με κάποιον που να τον έχουν πειράξει τα ποτά του μαγαζιού. Με είσοδο -την περίοδο (και τις ώρες) που είχε είσοδο - ή χωρίς. Με χαρακτηριστικές φάτσες - θαμώνες του μαγαζιού, για τους οποίους επί χρόνια πίστευα ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ζουν αλυσοδεμένοι στο υπόγειο του μαγαζιού και τους αφήνουν ελεύθερους το βράδυ για ντεκόρ - μέχρι που είδα έναν τους να πληρώνει λογαριασμό της ΔΕΗ στην Αριστείδου ένα πρωί ΜΑΖΙ με τον πατέρα ΤΟΥ και σοκαρίστηκα.

Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο,

 αναγνώστη, κι ΑΥΤΟ έπαιζε πάντα

Τα μπουγέλα στο κλείσιμο για το καλοκαίρι. Που συνέπιπταν μυστηριωδώς με την ξαφνική επιθυμία πολλών γυναικών θαμώνων οι οποίες φορούσαν ΠΑΝΤΑ μαύρα ρούχα, να φορέσουν άσπρα (με μαύρα εσώρουχα από μέσα όμως). Οι κερκίδες, και δη η θέση δίπλα στο παράθυρο, που ήταν η αγαπημένη μου (έχω δει από αυτό το στρατηγικό σημείο Πασπίτες να τρώνε άπειρο ξύλο έξω από τα γραφεία τους στην Κωλέττη μέρες τριημέρου Πολυτεχνείου). Να ζητάω το Rearview Mirror τόσο συχνά που από ένα σημείο και μετά να το βάζει ο dj με το που με έβλεπε να πλησιάζω, για να γλιτώσει χρόνο και από τους 2 μας. Πολυθρόνες και καναπέδες που αναφύονταν μαγικά μπροστά σου έτσι και περιπλανιόσουν λίγο στο χώρο (και που όλοι λίγο πολύ έχουμε κοιμηθεί σε αυτούς. Τι εννοείς "όχι εγώ"; Ψεύτη). Σε έναν τέτοιο κάθισα πριν δέκα μέρες, ένα Σάββατο προς Κυριακή ξημέρωμα - κι έκλαψα. Όχι επειδή είχα πιει, μην ακούω ανοησίες. Επειδή, είπαμε:

Κλείνει. 

Αυτό το Σάββατο. 

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στην Φ. που το παρήγγειλε και στον Γ.Κ. που είναι για δουλειά στην Αγγλία και που - πραγματικά το πιστεύω - αν ήταν στη χώρα θα έβρισκε τρόπο να αποτρέψει το κακό...(Να χαίρεσαι την κοπέλα σου μιστερ!)

Υ.Γ. 2 Την έχω βάλει και σε άλλη ανάρτηση, αλλά θα μου συγχωρέσεις την επανάληψη, αναγνώστη. Είναι η μόνη φώτο του μαγαζιού που έχω τραβήξει εγώ, βλέπεις.

Αριστερά στην κερκίδα,όπως κοιτάς τη φώτο, 

είναι το σημείο που σου έλεγα, αναγνώστη

Υ.Γ.3 Αυτή την Παρασκευή 9/5 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) θα βάλω (και) τραγούδια που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Μο Μπέτερ. Ψήσου.

Δραστηριότητες (και όχι χόμπι).

Είναι οι ατελείωτες ώρες πρόβας. Είναι το τρέξιμο για ανεύρεση και κατασκευή κουστουμιών, σκηνικών κλπ. Είναι ο κόμπος στο στομάχι πριν την πρεμιέρα. Είναι τα σωτήρια φώτα που σε τυφλώνουν και είναι πάντα εκεί για σένα, αγαπημένα, έτοιμα να σε βοηθήσουν όταν δεις κάποιο πρόσωπο στο κοινό και σε αποσυντονίσει στιγμιαία. Είναι οι αναγνώσεις του κειμένου στην αρχή, σε κύκλο, με τα καθημερινά ρούχα, πριν γίνει κάτι ζωντανό που ζει και αναπνέει μαζί σου μέχρι την τελευταία παράσταση. Είναι τα κλεφτά βλέμματα από την αυλαία: "άραγε θα έχουμε πολύ κόσμο σήμερα;".


Είναι οι ατελείωτες ώρες ψαξίματος νέων (και παλιών) μουσικών. Είναι το άγχος να ταιριάζουν τα bpm, το είδος, η χρονολογία, ο ρυθμός. Είναι η χαρά όταν βλέπεις κάποιο πρόσωπο να φωτίζεται από τις πρώτες νότες ενός τραγουδιού. Η ικανοποίηση όταν όλο το μαγαζί χορεύει. Τα σφηνάκια από τον μπαρμαν όταν βάζεις Ξυλούρη. Το ότι ΒΑΖΕΙΣ Ξυλούρη. Και αντάρτικα. Και stoner. Και πανκ. Και ότι άλλο θες να ακούσεις εκείνη την ώρα. Και ότι θέλει να ακούσει ο κόσμος, κυρίως. Τα βλέμματα με τους άλλους εργαζόμενους: "πάλι κόσμο έχουμε απόψε".

Χορός μπροστά από τον Dj: Αξία ανεκτίμητη.

Είναι οι ατελείωτες ώρες συζήτησης στο σχήμα πριν από μια συνέλευση στη σχολή η στο Σωματείο. Είναι η ικανοποίηση όταν η τοποθέτηση του εν λόγω σχήματος πάει καλά. Είναι η έκπληξη από το πόσο εκτός πραγματικότητας μπορεί να είναι όλοι οι υπόλοιποι ("εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς"). Είναι η αγωνία στην προσυγκέντρωση αν θα μαζευτεί κόσμος. Για να παλέψετε μαζί για κάτι που πιστεύεις. Γιατί εκτός από τον καπιταλισμό, υπάρχει και η μοναξιά.

Είναι τα δέκα λεπτά που μου παίρνει κατά μέσο όρο η συγγραφή κάθε ανάρτησης. (Αυτή που είναι μικρή ακόμα πιο λίγα, αναγνώστη). Είναι η αγωνία για τα views που δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκτυπο γιατί δεν έχω ούτε θα βάλω ποτέ διαφημίσεις. Είναι η ψυχοθεραπεία του γραψίματος γιατί η ψυχανάλυση είναι πανάκριβη (κι αφού δεν έχω διαφημίσεις δεν μπορώ να την πληρώσω. Άτιμα διλήμματα. Που δεν είστε καν διλήμματα, δε θα βάλω, το είπαμε). Είναι τα σχόλια από κάτω και τα πόσα "είσαι ο λόγος που έχω ίντερνετ" θα πατηθούν. Γιατί για μένα γράφω αλλά εσύ το διαβάζεις, αναγνώστη. Και με νοιάζει να σου αρέσει.

Γιατί όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν χρόνο. Και κάποιους/ες που να τους αρέσει το αποτέλεσμα. 

(Κι αυτή η ανάρτηση μοιάζει ξεπατικωμένη από φθηνό αμερικάνικο εγχειρίδιο ενίσχυσης αυτοπεποίθησης. Στους αδαείς τουλάχιστον. Γιατί όσοι ξέρουν, ξέρουν.)

Υ.Γ. Ο Σπόρος φυτρώνει πλέον και σε άλλα μαγαζιά εκτός από το αγαπημένο Zazzium. Αυτή την Πέμπτη  10/4 γιορτάζουμε τον ένα χρόνο ύπαρξης του blog στο Va bene, Βαλτετσίου και Μπενάκη. Σας περιμένω!! 

Εμείς κύριε ακούγαμε Stalker από παλιά, πριν νυχτώσει και τους μάθουν όλοι 

με αυτή την κομματάρα. Αλλά είναι κομματάρα η άτιμη, τι να κάνουμε τώρα;

Ματαιώσεις

Το να γράφεις διπλωματική είναι πολύ επίπονο. Ειδικά όταν δεν έχεις αρχίσει καν.
Το να σε απολύουν από τη δουλειά σου λόγω κρίσης είναι οδυνηρό. Ευτυχώς που δεν δουλεύω.
Το να είσαι ο καλύτερος dj στην πόλη σου δημιουργεί ευθύνες. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του του τύπου, να είναι καλά το παλικάρι.
Το να έχεις τέλειο σώμα απαιτεί θυσίες. Και δε με λένε Αβραάμ ή Ιφιγένεια.
Το να στηρίζεις τους φίλους σου είναι απαραίτητο. Ευτυχώς που δε μου μιλάει άνθρωπος.
Το να μένεις μόνος σου σου δίνει μια αίσθηση ανεξαρτησίας. Το να βλέπεις τα πιάτα στο νεροχύτη στην παίρνει πίσω.
Το να νικάει η ομάδα σου 3-0 τον Ολυμπιακό σε χαροποιεί. Μετά κοιτάς τη βαθμολογία.
Το να βοηθάς στην οργάνωση πάρτυ σε ταράτσα κολλητού είναι αναζωογονητικό. Το ίδιο και το κρύο, για την επιδερμίδα σου. (Μέσα Μάρτη φτάσαμε, έλεος).
Το να γράφει ο Σταύρος κείμενα σε διασκεδάζει. Αλλά δεν το κάνει αρκετά συχνά.
Το να περιμένεις να δεις συνέντευξη Κοντοπίδη σε Μπογδάνο είναι μαγικό. Μετά ο πρώτος κατούρησε στο στούντιο του δεύτερου και στο χάλασε.
Το να είσαι άνεργος για λίγο παλεύεται. Αν κρατήσει 3,5 χρόνια πας για κοινοβουλευτική θητεία.
Το να σου λείπει κάποιος είναι (μαζοχιστικά) ωραίο. Το να μην του λείπεις εσύ σύνηθες.
Το να γράφεις σε blog είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Το να τα δημοσιεύεις μετά είναι αγένεια προς τον συνάνθρωπο.
Το να αγωνίζεσαι για κάτι είναι έντιμο. Το να κερδίζει συνέχεια ο ταξικός εχθρός βαρετό.
Το να ακούς την Ε. κάθε Δευτέρα 8-10 είναι εκπληκτικό. Μετά πάει 10:05.
Το να νιώθεις χαρούμενος για κάτι είναι φανταστικό. Δεν κρατάει ποτέ για πολύ.
Το να μην κάνεις λάθη είναι αδύνατο. Εκτός κι αν είσαι ο Πάπας (ή ο Πρετεντέρης).
Το να πιστεύεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει τα πράγματα επιτρέπεται. Το να βασίζεσαι σε αυτό όχι.
Το να έρχεται ο λογαριασμός της ΔΕΗ φουσκωμένος είναι ένα πράγμα. Το να είναι η κατανάλωση ρεύματος το 1/3 του λογαριασμού αυτού είναι ένα άλλο πράγμα.
Το να βάζει τους Χρυσαυγίτες φυλακή η ΝΔ (έστω κι αν το κάνει για τους δικούς της λόγους) είναι τέλειο. Το να μην πέφτουν τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις είναι τρομακτικό.
Το να είναι καλά οι άνθρωποι που νοιάζεσαι είναι ελπιδοφόρο. Το να είναι καλύτερα χωρίς εσένα λίγο προβληματικό.
Το να είσαι ανορθόγραφος/η δεν πειράζει. Το να μου βιάζεις τα μάτια με τα στάτους σου πειράζει πολύ.
Το να βγαίνει καλή μουσική είναι άψογο. Το να κάνει επιτυχία η Μόνικα ακατανόητο.

Φωνάρα (και αφέλειες). Άντε να μην ερωτευτείς μετά

Το να γκρινιάζεις δεν είναι σωστό. Αλλά και τι να κάνεις;

Η τελευταία ανάρτηση

Αγαπημένε αναγνώστη,


Δηλώνω ότι αναστέλλεται επίσημα η λειτουργία του blog μέχρι νεωτέρας. Ο Σταύρος με τίμησε με την πρότασή του να συμμετέχω στο ΦΡΑΓΜΑ και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Ετοίμασε 10 ευρώ και ραντεβού στους δρόμους (Βουκουρεστίου ή Αβραμιώτου, εσύ διάλεξε). Επίσης για να σε τιμήσω, αναγνώστη, θα εισηγηθώ στον Αρχηγό να ονομαστεί η Νεολαία μας ανάλογα με  την έκβαση του τρέχοντος γκάλοπ στα δεξιά (πάντα δεξιά).

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τους σταθερούς αναγνώστες μου, αυτούς που διάβασαν και τις 60 αναρτήσεις μου, από το "γιατί;" πέρσι στις 10 Απρίλη, μέχρι το "Εγώ, ο Σταύρος (Μέρος Β') ", πριν από λίγες ημέρες. (Όσο για αυτή την ανάρτηση, αλλά και για την αμέσως προηγούμενη, το Μέρος Α', θα σου εξηγήσω εν ευθέτω χρόνω Αρχηγέ, δεν είναι αυτό που φαίνεται, στο υπόσχομαι). Η ανιδιοτελής αγάπη σας με συγκίνησε βρε μπαγάσικα. Εσάς σκέφτομαι, πως θα την παλέψετε εκεί έξω χωρίς το εβδομαδιαίο (περίπου) φιξάκι σας - τις αναρτήσεις μου. Αλλά η πατρίς και ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκονται εν κινδύνω και μας χρειάζονται, εμένα και τον Σταύρο.

On second thought, μπα. Δεν ψήθηκα τελικά. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό οι αναγνώστες του μπλογκ είναι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του Σταύρου, οπότε δεν δικαιούμαι να τους κρεμάσω...Συνεχίζουμε κανονικά, εκτός αν συγκυβερνήσει με κάποιον ο Σταύρος ή η Χ.Α. οπότε τα πάντα θα εξαρτηθούν από το πόσο ισχυρό wi-fi θα έχει η φυλακή.

Δεν ξέρω να παίζω και κιθάρα διάολε

Σε άλλα νέα, αναγνώστη, οι ναζί αλωνίζουν στην Ουκρανία, η αντεπανάσταση οργιάζει στη Βενεζουέλα, ο Κοντοπίδης κατούρησε στο πλατό του Μπογδάνου, τέτοια, κοσμοϊστορικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα εντός και εκτός των τειχών. Ο Σταύρος ανακοίνωσε τους αυνοδοιπόρους του στην κατρακύλα (του ρέματος) και εξέπληξε τους πάντες, γιατί και να προσπαθούσε δε θα έβρισκε χειρότερους - νεοφιλελεύθεροι καθηγητές/πολίστες, αριστεροδεξιές καθηγήτριες πανεπιστημίου που στέλνουν τα ΜΑΤ εναντίον φοιτητών και απεργών, ρετάλια του εκσυγχρονισμού, μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Ήδη έφαγε την πρώτη χυλόπιτα από τον Κορτώ αλλά συνεχίζει απτόητος - του έχει τάξει ο Γιάννης ότι θα παρουσιάσει στην εκπομπή του δημοσκόπηση που θα του δίνει 52%. 

Σε επόμενη ανάρτηση, λατρεμένε αναγνώστη, θα σου παρουσιάσω την επική ιστορία ανεύρεσης οικίας για τον Ν., μια αποστολή που στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία με την ανακάλυψη της Φωλιάς. Προς το παρόν σε αφήνω με Sun Kil Moon και την εξής τραγουδάρα:

Sorry that I could never love you back
I could never care enough in these last days

Υ.Γ. ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΔΩΣΕ ΒΑΣΗ ΣΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ: Αυτή την Πέμπτη 6/3 κλείνουμε 20 dj sets στα φιλόξενα decks (sic) του Zazzium Bar, εκεί στην Ιπποκράτους και Διδότου, και το γιορτάζουμε!! (Πως σου φάνηκε ο πληθυντικός μεγαλοπρεπείας, αναγνώστη;) Λοιπόν, όποιος αναγνώστης πλησιάσει τον dj και απαντήσει στην ερώτηση "Σε ποιο μήνα γίνεται η πολυπόθητη Επανάσταση σύμφωνα με τον Καζαμία 2014;" κερδίζει ένα σφηνάκι της αρεσκείας του! Σας περιμένω με τις σωστές απαντήσεις και με πολλή όρεξη για μουσική. 

90's και τα μυαλά στα κάγκελα

Η (ταξική φυσικά) μάχη των dj

Φήμες λένε, αναγνώστη, ότι είναι πιο εύκολο να στηρίξει ο Σαμαράς κυβέρνηση Τσίπρα από το να πειστεί 22χρονος φρατζάτος χίπστερ dj να παραχωρήσει τη θέση του σε οποιονδήποτε άλλον κατά τη διάρκεια ενός πάρτυ σε σπίτι. Κι έχουν δίκιο. Οι φήμες. Το Σάββατο που λες, ήμουν σε ένα πάρτυ σε ένα υπέροχο νεοκλασικό στα Εξάρχεια (δε θα δώσω άλλες λεπτομέρειες, συγγνώμη). Οι 3 κοπέλες που συγκατοικούν εκεί (τελευταίο στοιχείο, μην επιμένεις, δε σου λέω δρόμο) μου είχαν ζητήσει να βάλω μουσική σε κάποια φάση αλλά εγώ είχα ξεκαθαρίσει ότι δε θα εμπλακώ σε αντιπαράθεση με κανέναν για το πόση ώρα και το τι κομμάτια θα παίξω γιατί...βαριόμουν να επιχειρηματολογώ για το αυτονόητο, οπότε και να μην έπαιζα και καθόλου δε θα με πείραζε. Έλα μου όμως που ο προαναφερθείς φρατζάτος χίπστερ dj  (φ.χ.dj στο εξής) έβαζε κάτι τρέντυ μπιτάκια με τα οποία είχε βαρεθεί αφενός όλος ο κόσμος (κάτι που δε με ένοιαζε, αφού δεν ήξερα και πολλούς στο πάρτυ), αφετέρου εγώ, κάτι που με ένοιαζε σφόδρα, γιατί ξέρω πολύ καλά τον εαυτό μου. Είναι να μην έχεις αυτογνωσία, αναγνώστη, άστα, κατάρα σκέτη.


Ο φ.χ.dj έβαλε ΕΝΑ κομμάτι με κιθάρα, αυτό, κάτι που μου θύμισε τη δεκαετία του '90 που οι dj στα κυριλέ κλαμπ της εποχής έβαζαν το "Λιωμένο παγωτό" σαν γέφυρα ανάμεσα στα τρέντυ μπιτάκια κια στα σκυλάδικα. Ο συγκεκριμένος ευτυχώς δεν έβαλε σκυλάδικα αλλά επέστρεψε στα τρέντυ μπιτάκια αμέσως μετά. κάτι που αν το άκουγε ο έρμος ο Cobain θα ανασταινόταν μόνο και μόνο για να έχει την ευκαιρία να αυτοκτονήσει ξανά στα καπάκια. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ήδη γεμάτο με τζιν ποτήρι μου, οπότε με έναν αναστεναγμό παραίτησης πήγα και του ζήτησα να βάλω λίγη μουσική κι εγώ. Ο φ.χ.dj ανταποκρίθηκε άμεσα στο αίτημά μου και μου παραχώρησε με χαρά τη θέση του - 1 ΩΡΑ ΜΕΤΑ, κι αφού είχα ανοίξει το λαπτοπ και το κράταγα στην αγκαλιά μου σαν μωρό ΟΡΘΙΟΣ δίπλα του, μπας και συγκινηθεί. Με τα πολλά με άφησε να παίξω και απλά χόρευαν όλοι για τις επόμενες 4 ώρες - μέχρι και οι μπάτσοι που ήρθαν για διατάραξη κοινής ησυχίας λικνίζονταν ελαφρά στο ρυθμό όσο διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις, έτσι τουλάχιστον μου είπαν αυτόπτες μάρτυρες, εγώ δεν ξέρω, έβαζα μουσική (λίγο πιο σιγά όσο διαρκούσαν οι εν λόγω διαπραγματεύσεις).

Με τέτοια χορεύει ο κόσμος στα 

σπιτικά πάρτυ, φίλε μου φ.χ.dj

Μη στα πολυλογώ, αναγνώστη, περάσαμε έκτακτα, έχασες αν δεν ήσουν εκεί (πολύ πιθανό να ΗΣΟΥΝ, είχε πάρα πολύ κόσμο σε κάποια φάση), και του χρόνου να είμαστε καλά και τα λοιπά. Αλλά αυτό το πράγμα να γαντζώνεται στην καρέκλα του όποιος έχει μια μορφή εξουσίας, από τον φ.χ. dj μέχρι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, με ξεπερνάει, πραγματικά. Όπως λέει και ο μέγιστος Αλέφαντος, "τσίπα δεν έχετε; Εμείς οι προπονηταί (sic) όταν είμαστε σε ένα σωματείο (ξανά μανά sic) και μας γιουχάρουνε μια, δύο φορές σηκωνόμαστε και φεύγουμε. Εσείς (Σαμαρά, Βενιζέλε, φ.χ.dj) τσίπα δεν έχετε;" Αυτή η βαθιά ριζωμένη, αταβιστική θα έλεγε κάποιος, ανάγκη του ανθρώπου να προσκολλάται στα προνόμιά του είναι ένα πολύ ωραίο θέμα για ανάλυση - σε άλλη ανάρτηση, πιο σοβαρή από αυτή. Μπορεί και σε άλλο μπλογκ εδώ που τα λέμε, αναγνώστη. 

Το πρόγραμμα έκλεισε στις 6 το πρωί 

με αυτό, που αρέσει πολύ και στον Ν. 

Υ.Γ.1 Αυτή την εβδομάδα σε περιμένω αναγνώστη την Πέμπτη στο Zazzium Bar, Ιπποκράτους και Διδότου, όπου θα διεξαχθεί διαγωνισμός καλύτερης αποκριάτικης στολής με έπαθλο ένα μπουκάλι κερασμένο από το μαγαζί, και την Παρασκευή στους Αφανείς στην Κωλέττη, όπου θα ακούσουμε όλοι μαζί τους Retroll και την υπέροχη φωνή της Στέλλας (σου έχω ξαναμιλήσει για αυτή τη φάση εδώ αναγνώστη) και μετά θα ακολουθήσει παρτάρα. Θα φωνάξω και τον φ.χ.dj να βάλει 2-3 κομμάτια για να καταλάβεις τι εννοώ.

Υ.Γ.2 Όλα τα παραπάνω είναι με φιλική διάθεση απέναντι στο παλικάρι, Στο κάτω κάτω, δεν είναι και μικρό επίτευγμα να κοιμήσεις ένα ολόκληρο πάρτυ. Respect. (Από τους γείτονες κυρίως).

Επίλογος

Αναγνώστη, σου χρωστάω το δεύτερο μέρος από τις φυλές της παραλίας. Σου έχω νέα όμως. Πήγαινε με στα δικαστήρια για αθέτηση υπόσχεσης, βαριέμαι να το γράψω. Μόνο μία θέλω να προσθέσω, έτσι για το καλό: Τον τύπο/τύπισσα που το παίζει κουλτουριάρης/α και σκάει στην παραλία με "βαρύ" βιβλίο (πολιτικό κατά προτίμηση) και ύφος χιλίων καρδιναλίων, αλλά με στρινγκ ή μπραζίλιαν (η γυναίκα) ή ροζ/λαχανί μαγιό (ο άντρας), ποστάρει στο φέισμπουκ ροκ και μέταλ για να παίρνει λάικ από τους "ψαγμένους/ες" αλλά το βράδυ πηγαίνει στα σκυλάδικα, κράζει κλαρινογαμπρούς και χαζογκόμενες αλλά τους/τις  γουστάρει κρυφά (ή και φανερά) κλπ. Αυτή η φυλή είναι μεν ολιγάριθμη αλλά πολύ εκνευριστική, γιατί τουλάχιστον τα ορίτζιναλ καγκούρια είναι true. Και κανείς δε συμπαθεί τους "κάλπηδες" (ατυχέστατη μετάφραση του fake στην ελληνική έκδοση του "Φύλακα στη Σίκαλη", ενός από τα πιο υπερτιμημένα βιβλία όλων των εποχών, το οποίο οφείλει το 90% της φήμης του στο ότι το κουβάλαγαν πάνω τους δολοφόνοι διάσημων).


Κατά τα άλλα ησυχία, αναγνώστη. Ο εορτασμός των γενεθλίων μου (γιατί να σε ενδιαφέρει αυτό, λέμε τώρα) έγινε διήμερος, για να χωρέσουν όλα τα ονόματα που είχα προαναγγείλει στο "γλέντια και χαρές" , περάσαμε πολύ ωραία, χόρεψα ζειμπέκικο μετά από 15 χρόνια στη μεγάλη επιτυχία του Μικρού Νικόλα "Φέρτε μου ένα πιστόλι, να τον σκοτώσω τον καριόλη" γιατί μου το ζήτησε ευγενικά ο καλλιτέχνης, ο οποίος νωρίτερα μου είχε δώσει δύο αυτόγραφα, ένα για μένα κι ένα παραγγελιά, και με είχε σκλαβώσει, ο Dj Microstar έπαιξε πολύ ωραία, βιντεάκια και από τις 2 εμφανίσεις προσεχώς, την πρώτη μέρα του φεστιβάλ που έβαλα εγώ μουσική έπαιξε μέχρι και το "Πότε θα κάνει ξαστεριά", το οποίο ενθουσίασε πέντε από τους πενήντα καλεσμένους, τέτοια πράγματα, ωραία. Α, έβαλα και Μυτακίδη που ότι και να λέτε γι' αυτόν εμένα δε με νοιάζει, μ'αρέσει.

"Κι αν δε φταίει πες μου ποιος, που ακόμα είμαι χοντρός"

Οι μπύρες, αναγνώστη

Η επιστροφή στην Αθήνα κρίνεται επιβεβλημένη γιατί έχουμε μπροστά μας, αναγνώστη, πολλές υπέροχες ευκαιρίες για νέες ήττες, για νέες συντριβές. Δε γίνεται να κάνεις καλοκαιρινές διακοπές (σουμπίντουα) για πάντα, έχουμε και τις χειμερινές λόγω ανεργίας μπροστά μας. Κούραση, αλλά τι να κάνεις; Τουλάχιστον θα εκδοθεί το νέο βιβλίο του Τζόναθαν Κόου το φθινόπωρο (θα έλεγα και τις εκδόσεις αλλά δε θέλω να κάνω γκρίζα διαφήμιση, έχουν πάντως πέντε γράμματα και αρχίζουν από Π.)

Κλείνω, αναγνώστη, με κάτι φαινομενικά τελείως άσχετο αλλά 1) έπαιξε κι αυτό τη μέρα που έβαζα εγώ μουσική και είμαι πολύ περήφανος για αυτό 2) μέχρι τώρα αυτή η ανάρτηση έχει δύο ελληνικά τραγούδια κι ένα καρβέλικο κατασκεύασμα και πρέπει να αναβαθμιστεί λίγο και 3) 1:38 κρατάει, αμάν αυτή η γκρίνια σου.

Το Mo Better σε καλοκαιρινή βερσιόν 

σε παραλιακή καντίνα

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά όσους έκαναν το ταξίδι για να συμμετάσχουν στο διήμερο φεστιβάλ γενεθλίων. Η αγάπη σας με συγκίνησε.

γλέντια και χαρές

Αναγνώστη, σου χρωστάω το δεύτερο μέρος από τις φυλές της παραλίας. Αλλά δε θα το έχεις ακόμα...Πρώτον για να έχεις αγωνία και δεύτερον για να μην καταντήσει τελείως lifestyle το blog. Προς το παρόν θα εστιάσω σε μια μεγάλη μουσική μορφή που είναι και συντοπίτης μου. Και ο οποίος αν και ξεκίνησε από το χιπ χοπ δεν κολλάει να κάνει και πειραματισμούς με άλλα μουσικά είδη, όπως φαίνεται και στο παρακάτω ακυκλοφόρητο (αφού τραβήχτηκε το Σάββατο) βίντεο:

Στίχοι βγαλμένοι από τη ζωή

Ο Μικρός Νικόλας λοιπόν, μετά από τις φοβερές επιτυχίες "Νόμιζες πως τα δες όλα" και "Θα γαμηθεί ο Δίας", τη συνεργασία με τον X-Ray, τις εντυπωσιακές εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, θα μου κάνει τη χάρη να τραγουδήσει στο SporoBirthday Party!!! Volume4 στις 22 Αυγούστου, ένεκα των γενεθλίων μου...(https://www.facebook.com/events/150060668529738/?fref=tck).. Μαζί του ο εξαιρετικός Dj Microstar (για να πάρεις γεύση από τη δουλειά του αναγνώστη θα σου πρότεινα να ανατρέξεις στο "κουμπάκια και μπλιμπλίκια") καθώς και άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες, που δεν είναι ανακοινώσιμοι ακόμα...Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω είναι ότι καταβάλλονται προσπάθειες να κλείσουμε έναν τύπο που το μικρό του είναι Αλέξανδρος και το επίθετό του αρχίζει από Κ και τελειώνει σε -ίδης. Όσοι ξέρουν κατάλαβαν. Πάρε, αναγνώστη μου, και το επίσημο banner του πάρτυ. 

Φτιαγμένο από τον Microstar - έγραψες Παναγιώτη

Πραγματικά θα είναι από τις συντομότερες αναρτήσεις μου γιατί νιώθω πολύ συγκινημένος (και γιατί σκάει ο τζίτζικας και θέλω να πάω για μπάνιο). 

"δε θυμάμαι κουδούνι, θα ακούσεις μουσική"

Γίνεται χαμός αναγνώστη μου, επιστράτευση εκπαιδευτικών, προδοσία της απεργίας (πριν αυτή ξεκινήσει καν) από ρεφορμιστές εργατοπατέρες, ο Αντωνάκης πήγε στην Κίνα και φέρνει την ανάπτυξη επιτυγχάνοντας συμφέρουσες συμφωνίες με τους κόκκινους καπιταλιστές συντρόφους (κρατήσαμε κανά δυο λιμάνια και τρία νησιά για να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ οι νεοχίπηδες, τα άλλα τα δώσαμε, και σε καλή τιμή για την εποχή μάλιστα) αλλά ΕΓΩ θα ασχοληθώ με ένα πολύ πιο φλέγον ζήτημα: Ποια είναι η ιδανική νυχτερινή έξοδος; Εννοώ ποιες είναι οι καλύτερες συνθήκες για να πεις ότι πέρασες καλά ένα βράδυ έξω από το σπίτι σου; Και απαντώ αναγνώστη για να μη σε κρατάω σε αγωνία: Πάρτυ σε σπίτι.

Αυτοί το ξέρουν ήδη

Ναι, ξέρω, και οι συναυλίες είναι καλές, και τα τσιπουράδικα, και τα μπαρ και οι καφετερίες (με τον τόνο στο γιώτα) αλλά ωχριούν μπροστά σε ένα καλό (μη σου πω και σε ένα όχι τόσο καλό) πάρτυ σε σπίτι. Κι ας μην είναι σαν αυτό που πήγε ο Peter Sellers με σαπουνάδες, ελέφαντες και τα τοιαύτα. Αρκεί να: 1) Έχει μεγάλα μπαλκόνια το σπίτι. Για προφανείς λόγους αποσυμφόρησης του χώρου όταν οι καλεσμένοι υπερβαίνουν την κρίσιμη μάζα* , για να μπορέσεις να πιεις με την ησυχία σου το μπουκάλι που έχεις κρύψει νωρίτερα πίσω από τη γλάστρα όταν κατάλαβες ότι τα αποθέματα αλκοόλ μειώνονται πιο γρήγορα και από τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, για να πάρεις λίγο αέρα βρε αδερφέ. Στα δε καλοκαιρινά πάρτυ αυτό το χαρακτηριστικό είναι υπεραπαραίτητο. 2) Να είναι ανοιχτό ή έστω όχι εντελώς κλειστό. Δεν υπάρχει χειρότερη απογοήτευση από το να έχεις προετοιμαστεί ψυχολογικά για πάρτυ με δεκάδες καλεσμένους και όταν μπαίνεις στο χώρο να βλέπεις 10-15 άτομα καθισμένα στα έπιπλα τα οποία ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ. Πες το συγκέντρωση βρε αδερφέ-οργανωτή/τρια, πες το "να συζητήσουμε πολιτικά", πες το "να κάνουμε ένα soiree" αλλά ΟΧΙ ΠΑΡΤΥ.( Έχω κάνει τέτοια "πάρτυ" εγώ και ξέρω...). 3) Να έχει την κατάλληλη φρουρά από γεροδεμένους έμπιστους πολεμιστές γύρω από το λάπτοπ για να αποτρέψουν την επέλαση (ουχί των βαρβάρων παρά) των τύπων που "να, ένα τραγούδι θα βάλω μωρέ και θα φύγω" και καταλήγουν να παίζουν πάνω από μισή ώρα grinder/black/death κλπ και να χτυπιούνται αυτοί και οι 2 κολλητοί τους ξενερώνοντας όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση του κουρασμένου ιδιοκτήτη που θέλει ΟΝΤΩΣ να διώξει τον κόσμο και τότε η φρουρά αποσύρεται διακριτικά και οι εν λόγω επίδοξοι djs επιτελούν το θεάρεστο έργο τους, αδειάζοντας παράλληλα το χώρο. 4) Να παίξει (κάπου, κάπως, δε με νοιάζει με ποιο τρόπο) ΑΥΤΟ το κομμάτι:

Έλληνες ευαίσθητοι τραγουδοποιοί 

5) Να υπάρχουν επαρκή αποθέματα αλκοόλ. Εδώ να επιστήσω την προσοχή στους καλεσμένους: Ψιτ, παιδιά, μη τα περιμένουμε όλα έτοιμα - φέρνουμε και τίποτα έτσι; 6) Να έχουν προηγηθεί τα απαραίτητα κομπρεμί (=συνεννοήσεις, για τους μη πολιτικοποιημένους αναγνώστες - φτου σας by the way) με τα (κατά κανόνα) συντηρητικά στρώματα της πολυκατοικίας έτσι ώστε να αποφευχθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η αλληλεπίδραση με ένστολους κάθε είδους. Εξαιρετική ιδέα τα απολογητικό σημείωμα στο ασανσέρ από την προηγούμενη μέρα. 7) Να επιδειχθεί μια αυτοσυγκράτηση από τους καλεσμένους στην κοινωνικότητα που επιδεικνύουν στην ουρά για τουαλέτα. Παιδιά, αν θέλετε να γνωριστείτε υπάρχει η ΚΟΥΖΙΝΑ, όχι ο διάδρομος ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ. Η απογοήτευση που θα νιώσεις φίλε αναγνώστη όταν δεις 10 άτομα να "περιμένουν" θα μετριαστεί πάραυτα μόλις καταλάβεις ότι για τη χρήση της τουαλέτας περιμένουν το πολύ 2. 8)  Πας όποτε θες, φεύγεις όποτε θες. είναι self-service και δεν αναπαράγει σχέσεις κυριαρχίας πελάτη - σερβιτόρου, έχει καλή μουσική  συνήθως (προσοχή στο σημείο 3 είπαμε), γνωρίζεις τα πιο περίεργα άτομα και έχεις υλικό αν γράφεις μπλογκ (τυχαίο παράδειγμα). 9) Δεν έχει κανένας -ούτε οι οργανωτές- υπερβολικές απαιτήσεις. Ένα πάρτυ σε σπίτι είναι στην τελική...10) Για 22/8 έχουμε κάποιον να προσφέρει το σπίτι του για πάρτυ; Η και για νωρίτερα, καλή διάθεση να υπάρχει...Περιμένω προτάσεις στα σχόλια!

* κρίσιμη μάζα: 3 άτομα στο τετραγωνικό μέτρο.

Υ.Γ. Καλό είναι αναγνώστη να υπάρχει στους καλεσμένους και η "βασίλισσα των πάρτυ". Δε μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα, μόνο ότι το όνομά της αρχίζει από Τ και τελειώνει σε -ίνα.