Dropkick Murphys vs ποζεριών

Άκου, χαζούλη. Το Fields Of Athenry αναφέρεται στη "Μεγάλη Πείνα" στην Ιρλανδία μεταξύ 1845-1852, που ήταν η αιτία να πεθάνουν 1.000.000 Ιρλανδοί κι άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που καταδικάστηκαν να μετοικήσουν στην Αυστραλία όπως ο Μαικλ των στίχων. Δεν το ήξερες ε; Που να το ξέρεις; Για σένα ήταν "αργό κομμάτι, δεν θα χτυπηθούμε ρε γαμώτο".

Δίπλα μου είσαι και ξενερώνεις, ενώ ακούγεται αυτό το έπος. Ηλίθιε.

Άκου, χαζούλη. Το Johnny I hardly knew ya είναι πολύ παλιό αντιπολεμικό κομμάτι (πρωτοεμφανίστηκε το 1867). Οι στίχοι του έχουν νόημα όλοι κι όχι μόνο η φράση του τίτλου. Αλλά κάθισες ποτέ να το ακούσεις όλο; Και με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς;

Άκου, χαζούλη. Το Walk Away με το τετράστιχο  "The ones that you loved/ the ones that you left behind/ the ones you said you'd try to find/Are they tryin' to find you?" ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Εσύ ρώταγες πανικόβλητος τον διπλανό σου "τι είναι αυτό, ποιο είναι αυτό, γιατί ο δίπλα μας μας κράζει ότι είμαστε ποζέρια και άσχετοι;"

Άκου, χαζούλη. Δεν είμαι ελιτιστής, αλλά με αναγκάζεις να γίνω. Το ρημάδι το Worker's Song που έκατσαν οι άνθρωποι και το έγραψαν μπας και καταλάβεις 2-3 απλά πράγματα για το πως λειτουργεί ο καπιταλισμός γιατί να διαβάσεις επ' αυτού θα ήταν τιτάνιο εγχείρημα για σένα (πολυσύλλαβες λέξεις, ξέρω) δεν σου έκανε κάτι ε; Επειδή δεν είναι από τα χιτάκια που ακούς στα μαγαζιά ή στο ραδιόφωνο;

Ξεστραβώσου.

Άκου, χαζούλη. ΔΕΝ ταυτίζεσαι με το Rose Tattoo μόνο και μόνο επειδή έχεις ΕΝΑ τατουαζ. Τατουαζ έχει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον ημέρα. Και δεν ήταν καν τριαντάφυλλο, κάτι καγκούρικες φλόγες ήταν, υποθέτω ότι στο μυαλό σου "θα ήταν πολύ gay" το τριαντάφυλλο, ομοφοβικέ. 

Κουράστηκα ήδη να στα χώνω. Το έπιασες το νόημα φαντάζομαι (καλά, μπορεί και όχι). Έχω δύο απορίες μόνο, ειλικρινά: Πως θα σε ανακαλύψουμε πριν την επόμενη συναυλία, εσένα και τους ομοίους σου, και θα σας βάλουμε να πληρώσετε διπλά εισιτήρια για να μην πληρώσουμε εμείς τίποτα; Κι επίσης, πως είναι να πηγαίνεις κάπου μόνο για το hype? Θα ήθελα να μπω μέσα στην έρημο Γκόμπι (ναι δεν είναι η Σαχάρα η μοναδική έρημος στον πλανήτη, εσύ βέβαια αυτή θα ξέρεις, το χιτάκι των ερήμων), την οποία αποκαλείς "μυαλό" σου να δω τι σκατά γίνεται εκεί μέσα. Τι να γίνεται δηλαδή; Ζέστη τη μέρα, κρύο το βράδυ. Χάλια κατάσταση. 

Υ.Γ. 1 

Ευχαριστούμε DKM, τα σπάσατε. Μη δίνετε 

σημασία στη γκρίνια μου, δεν φταίτε εσείς.

Υ.Γ. 2 Χάρηκα πολύ που ήσουν Εσύ εκεί και συγγνώμη που δεν κάτσαμε μέχρι να τελειώσουν οι LSP...


Υ.Γ. 3 Αλήθεια.

Αρκεί το Παρισάκι μου να είναι Υφαντής.

Δεν είναι το Παρίσι. Δηλαδή εντάξει, ωραίο είναι, δεν λέω, έχει και μια απομίμηση του αυθεντικού Πύργου του Άιφελ που ως γνωστόν βρίσκεται στα Φιλιατρά, τον ίδιο τον Γουσταύο τον Άιφελ τον θυμούνται όλοι στην περιοχή, ένας γλυκύτατος Γάλλος που ήρθε για διακοπές και μαγεύτηκε τόσο από την υπέροχη Μεσσηνία που αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα εκεί, μαζεύοντας ελιές τον χειμώνα και παίζοντας με σιδηροκατασκευές τα καλοκαίρια. Έχει και κάτι Πάνθεα και κάτι νεκροταφεία Περ Λασαίζ και κάτι Παναγίες και κάτι Λούβρα και Πομπιντού και Ορσέ και Αψίδες (αν και όχι τόσο παλιές όσο του Ηρώδη του Αττικού, να τα λέμε αυτά). 

Ο αυθεντικός Πύργος του Άιφελ 

στα Φιλιατρά, αναγνώστη

Ναι, εντάξει, μπορεί να έχει και ένα πυκνότατο δίκτυο μετρό, (και τραμ, και λεωφορεία, και προαστιακό), και να καλύπτει χωρικά όλη την επιφάνεια του κέντρου και να μένει ανοιχτό πιο πολλή ώρα από αυτό της Αθήνας) αλλά είναι παλιό αναγνώστη! Και αυτά τα ονόματα, Στάλινγκραντ και Ρούζβελτ και Ζολά και Αλέζια και ιστορικές αναφορές και ονόματα από τη Γαλλική και παγκόσμια Ιστορία και βλακείες...Μόνο στον Άγιο Σουλπίκιο και στον Άγιο Πλακίδιο ένιωθα άνετα, γιατί μου θύμιζε τις υπέροχες ονομασίες του ελληνικού μετρό Άγιος Ιωάννης και Άγιος Δημήτριος και Άγιος Αντώνιος και πολλή κατάνυξη και ελληνορθοδοξία, όπως πρέπει. Ο δε Άγιος Πλακίδιος είχε ευλογήσει τα πλακάκια του παρισινού μετρό τα οποία είχαν πολλαπλασιαστεί ωσάν τους άρτους και τα ψάρια και είχαν καλύψει κάθε επιφάνεια. Αμ το άλλο; Που κάθε 2 λεπτά ερχόταν συρμός και δεν προλάβαινες να κάτσεις να ξαποστάσεις λίγο, όπως εδώ με τα υπέροχα επτάλεπτα - δεκάλεπτα αναμονής; Απαράδεκτο.

Καλά, όσον αφορά στο φαΐ, ένα δράμα, αναγνώστη. Μπορεί να έχουν συμπαθητικά κρουασάν και φοντύ και κρέατα αλλά τρώνε ΩΜΟ ΚΙΜΑ αναγνώστη. Στα Τάρταρα το ταρταρ και οι ταρταροφάγοι με τον ΩΜΟ ΚΡΟΚΟ από πάνω. Κοιτάξτε να δείτε Γάλλοι: Εν αρχή ην ο τροφοσυλλέκτης - ροπαλιά στην κυρά και την τραβάμε στη σπηλιά και τα ρέστα. Μετά ΩΣ ΕΚ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ανακαλύφθηκε η φωτιά. Και τι αρχίσανε να κάνουνε οι άνθρωποι καλοί μου Γάλλοι;; Να ψήνουν τα φαγητά, άντε μπράβο. Δεν είναι δύσκολο, έχω κάψει εγώ μπιφτέκια ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά καλύτερα καμένα παρά ωμά. Συγγνώμη που σας τα λέω έτσι ωμά, σαν τον κιμά σας ένα πράγμα, αλλά μάλλον μόνο έτσι καταλαβαίνετε. Δηλαδή την πάπια που τη βάλατε στη γάστρα δυο μέρες και την ψήνατε και της βάλατε και μέλι και πατάτες ψητές και την τσάκισα πως την καταφέρνετε ρε μπαγάσες; Να σας πω εγώ πως: Την ψήσατε, να πως. Ευχαριστώ.

Πάρε εδώ κατάσταση.

Πάπια στη γάστρα με μέλι.

Σιελόρροια. 

Δεν είναι ότι αυτή η πόλη αναπνέει Ιστορία κυριολεκτικά, από τη Γαλλική Επανάσταση (αλλά και τις επόμενες στα 1830 και 1848 και φυσικά την Κομμούνα του 1871) μέχρι τις πλακέτες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε κτίρια και μας ενημερώνουν ότι εδώ έμενε ο τάδε κολοσσός της πολιτικής, των γραμμάτων, των τεχνών, (στο δρόμο που μέναμε είχε την τιμή να μείνει κάποτε και ο Λένιν), μέχρι τα στενά του Καρτιέ Λατέν και τους απόηχους του Μάη του '68 (άλλο αν οι πρωτεργάτες του έχουν ακολουθήσει πορεία ανάλογη της Δαμανάκη και του Λαλιώτη, αυτός ο Κον - Μπεντίτ μια θλίψη πια, από το "είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι" σήμερα θα λέγαμε "είμαστε όλοι Ποτάμι" αν θέλαμε να τον στηρίξουμε όπως έχει καταντήσει), η Ιστορία βαδίζει δίπλα σου κυριολεκτικά σε αυτή την πόλη και συνεχίζει να γράφεται, με αιματηρό και βίαιο τρόπο, όπως πάντα...

Δεν είναι τα Μουσεία της. Εντάξει μωρέ, κάτι πίνακες εκεί πέρα και κάτι αγάλματα και κάτι διάσημοι τάφοι και καλά. Είναι που στο Πομπιντού, και στο Λούβρο, και παντού, εγώ είχα ένα έργο σύγχρονης Τέχνης στο πλευρό μου, τη σύγχρονη Τέχνη που την απεχθάνομαι αλλά έχει φτιάξει η άτιμη το 1989 το αριστούργημά της, τη μέρα που έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, έτσι, για να δώσει κάτι στην ανθρωπότητα που έκλαιγε για το χαμένο σοσιαλιστικό όνειρο.

Στην εικόνα φαίνεται το ομορφότερο θέαμα που είδα 

στο Παρίσι. Δεξιά ο Πύργος του Άιφελ.

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το ταξίδι Μ.

Υ.Γ.1 Για του λόγου το αληθές, αναγνώστη, για αυτά που λέγαμε για τη σύγχρονη Τέχνη, σου παραθέτω ένα βίντεο που απεικονίζει τον Αχιλλέα να θρηνεί για τον Πάτροκλο. Αν πας ποτέ στο Πομπιντού, μην το χάσεις.

Ο Αχιλλέας θρηνεί τον χαμένο Πάτροκλο.

Υ.Γ.2 Πολλά ευχαριστώ στην Ι. που μας βοήθησε άπειρα...

Υ.Γ.3 Να πάτε καμιά φορά στο Παρίσι αν δεν έχετε πάει, πλάκα έχει.

Τυχαίο Σελφ(ι) Υπ' Αριθμόν Ένα (Α' Μέρος)

Που λες, αναγνώστη, έχω τέσσερις  βιβλιοθήκες σπίτι μου και φυσικά μόνο η μία από αυτές έχει βιβλία τοποθετημένα ανάλογα με τον συγγραφέα, το είδος, κλπ. Οι υπόλοιπες τρεις είναι τρελό χυμαδιό, τα βιβλία είναι ανακατεμένα ανά είδος, σχολή σκέψης και συγγραφής, θεματολογία, και προφανώς παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την τακτοποιημένη. Αποφάσισα λοιπόν να σου παρουσιάσω ένα από τα ράφια αυτής της βιβλιοθήκης, το πάνω-πάνω, με λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο. Μπορείς να το πάρεις και σαν βιβλιοκριτική ενόψει διακοπών, αναγνώστη.

Φωτογραφία του περίφημου ραφιού.

1) "Εκεί που ζουν οι τίγρεις", Jean - Marie Blas de Robles, εκδόσεις Πόλις. Βραζιλία τη σύγχρονη εποχή, ανακατεμένη με Ευρώπη του 17ου αιώνα, αναφορές σε εφευρέσεις, ψυχολογία, ιστορία, πολιτική, ένας μικρός Έκο ο συγγραφέας, αρκετά ενδιαφέρουσα προσπάθεια, στα δυνατά του σημεία η μη ύπαρξη happy end. Βαθμολογία: 8/10.

2) "Λοντονιστάν", Γκαουτάμ Μαλκάνι, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Τα αγγλικά ΜΜΕ τον παρουσιάζουν σαν τον νέο Ίρβιν Γουελς. Ο ίδιος ο Γουελς, από το ράφι του στην αντίθετη βιβλιοθήκη, θα διαφωνούσε αλλά μετά θα έβγαινε στο νυχτερινό Λονδίνο, θα έβρισκε τον Μαλκάνι και μετά από μια έξοδο γεμάτη αλκοόλ, ναρκωτικά, χορό, διαψευσμένους έρωτες και αναίτιους τσαμπουκάδες θα τραγούδαγαν αγκαλιά το ξημέρωμα σε κάποιο πάρκο. Βαθμολογία: 7/10.

3) "Με τέσσερα χέρια", Paco Ignacio Taibo II, εκδόσεις Άγρα. Μαγική περιπλάνηση στο χώρο και στο χρόνο με οδηγούς τον Σταν Λώρελ (ναι, τον Λιγνό), τον Πάντσο Βίγια, τον Τρότσκι, έναν Ισπανό αναρχικό, έναν ηθοποιό του Χόλλυγουντ που πολέμησε στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, αγαπημένο, θα το ξαναδιαβάσω στις φετινές διακοπές. Βαθμολογία 9/10.

4) "Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα", Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, εκδόσεις Θεμέλιο. Έλα εντάξει, δεν χρειάζονται πολλά λόγια, το όνομα "Ιβάν Νικολάγιεβιτς" κάτι θα θυμίζει στους μυημένους (όχι στον Μπουλγκάκοφ, σε αυτούς που γνωρίζουν τον Σπόρο προσωπικά), πάμε παρακάτω. Βαθμολογία: 10/10.

5) "Τα παιδιά του Οδυσσέα", Άρης Φακίνος, εκδόσεις Καστανιώτη. Γερμανοί, Κατοχή, Τρωικός Πόλεμος, παιδιά, το δέντρο που πληγώναμε και λίγο Μαλένα, γλυκόπικρο, τίμιο. Βαθμολογία: 6/10.

6) "Τα χρόνια του Σιδήρου", Τζ. Μ. Κούτσι, εκδόσεις Μεταίχμιο. Από τα πιο υπερτιμημένα βραβεία Νόμπελ που έχουν δοθεί. Βαθμολογία 7/10.

7) "Έφοδος στον Ουρανό", Πέτρος Ανταίος, εκδόσεις Γνώση. Μεταξική Δικτατορία, Πόλεμος του '40. Κατοχή, Αντίσταση, Βουνό, ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Enough said. Βαθμολογία: 9/10.

8) "Ο Γολγοθάς μιας ελπίδας", Μενέλαος Λουντέμης, εκδόσεις Δωρικός. Εξόριστοι επί Μεταξά σε ξερόνησο δραπετεύουν για να μην πέσουν στα χέρια των κατακτητών Γερμανών, καταλήγουν σε άλλο ξερόνησο και διαφωνούν όλη την ώρα από το πιο απλό μέχρι τη φύση της ΕΣΣΔ. Λουντεμικό, ανθρωποκεντρικό, συγκινητικό. Βαθμολογία 8/10.

9) "Wait until Spring, Bandini", John Fante, εκδόσεις Canongate. Ιταλοί μετανάστες, εφηβεία, Μεγάλη Ύφεση, Κολοράντο, τέτοια. Στην Αμερική ο Φάντε είναι πολύ πιο γνωστός από ότι στην Ευρώπη - ναι, από αυτή τη μεριά του Ατλαντικού έχουμε καλύτερους συγγραφείς, γι' αυτό. Βαθμολογία 8/10.

10) "Η Χαμένη Άνοιξη", Στρατής Τσίρκας, εκδόσεις Κέδρος. Ιουλιανά, η νυχτερινή Αθήνα του 1965, μεγάλες προσδοκίες, χαμένοι έρωτες, γραμμένο για μια περίοδο ακριβώς 50 χρόνια πριν και τόσο ανατριχιαστικά επίκαιρο στην δημοψηφισματική Αθήνα του Ιούλη του 2015. Βαθμολογία: 10/10.

11) "Ο γύψος", Δημήτρης Χριστοδούλου, εκδόσεις Κέδρος. Να που η περιλάλητη τυχαιότητα που χαρακτηρίζει αυτό το ράφι δεν είναι τόσο έντονη όσο νόμιζα. Χούντα, εμιγκρέδες διανοούμενοι στας Ευρώπας, διάλογοι, διάλογοι, διάλογοι, τέλος με το "ε-ε-έρχεται". Βαθμολογία 8/10.

12) "Σημεία και τέρατα της Οικονομίας (Freakonomics)", Steven Levitt-Stephen Dubner, εκδόσεις Λιβάνη. Καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή του Σικάγο (...) και δημοσιογράφος γράφουν ένα εύπεπτο χαζοχαρούμενο βιβλιαράκι που περνάει έντεχνα νεοφιλελεύθερα μηνύματα. Ανέφερα μια ιστορία - θεωρία από αυτό το βιβλίο στο μεταπτυχιακό της Πολεοδομίας που έκανα, χωρίς να την ασπάζομαι, και οι τρεις καθηγήτριες που ήταν εκείνη την ώρα στην αίθουσα δεν μου ξαναμίλησαν. Ποτέ. Βαθμολογία: 4/10.

13) "Τσόμσκι, εικονογραφημένος οδηγός", John Maher-Judy Groves, εκδόσεις τα Νέα (κι όμως). Αξιοπρεπής προσπάθεια εκλαΐκευσης του Νόαμ, μια καλή πρώτη επαφή με κάποιες από τις έννοιες που εισήγαγε στη Γλωσσολογία, για "εικονογραφημένο οδηγό" αρκετά υψηλό επίπεδο. Βαθμολογία: 7/10.

14) "Ιστορίες Φαντασμάτων", Άμπροουζ Μπηρς, εκδόσεις Ηλέκτρα. Όχι τόσο ρομαντικός και κομψοτέχνης όσο ο Πόε, όχι τόσο καυστικός και σατιρικός όσο ο Τουέιν, κάτι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πάντως. Βαθμολογία: 8/10.

15) "Παραμύθια των Κελτών", Joseph Jacobs (επιμέλεια), εκδόσεις Απόπειρα.  ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ. Βαθμολογία 10/10.

Αναγνώστη, μία από τις αρχές που τηρώ σε αυτό το μπλογκ είναι να μη σε κουράζω με υπερβολικά μακροσκελείς αναρτήσεις. Επειδή μόλις φτάσαμε στη μέση του ραφιού λοιπόν, θα συνεχίσω σε άλλη ανάρτηση. Από ότι βλέπεις και από τη φώτο έχουμε μπροστά μας Σάλιντζερ, Μπογιόπουλο, Έσσε, Λέσινγκ, χαμός γίνεται. Stay tuned.

Η (ταξική φυσικά) μάχη των dj

Φήμες λένε, αναγνώστη, ότι είναι πιο εύκολο να στηρίξει ο Σαμαράς κυβέρνηση Τσίπρα από το να πειστεί 22χρονος φρατζάτος χίπστερ dj να παραχωρήσει τη θέση του σε οποιονδήποτε άλλον κατά τη διάρκεια ενός πάρτυ σε σπίτι. Κι έχουν δίκιο. Οι φήμες. Το Σάββατο που λες, ήμουν σε ένα πάρτυ σε ένα υπέροχο νεοκλασικό στα Εξάρχεια (δε θα δώσω άλλες λεπτομέρειες, συγγνώμη). Οι 3 κοπέλες που συγκατοικούν εκεί (τελευταίο στοιχείο, μην επιμένεις, δε σου λέω δρόμο) μου είχαν ζητήσει να βάλω μουσική σε κάποια φάση αλλά εγώ είχα ξεκαθαρίσει ότι δε θα εμπλακώ σε αντιπαράθεση με κανέναν για το πόση ώρα και το τι κομμάτια θα παίξω γιατί...βαριόμουν να επιχειρηματολογώ για το αυτονόητο, οπότε και να μην έπαιζα και καθόλου δε θα με πείραζε. Έλα μου όμως που ο προαναφερθείς φρατζάτος χίπστερ dj  (φ.χ.dj στο εξής) έβαζε κάτι τρέντυ μπιτάκια με τα οποία είχε βαρεθεί αφενός όλος ο κόσμος (κάτι που δε με ένοιαζε, αφού δεν ήξερα και πολλούς στο πάρτυ), αφετέρου εγώ, κάτι που με ένοιαζε σφόδρα, γιατί ξέρω πολύ καλά τον εαυτό μου. Είναι να μην έχεις αυτογνωσία, αναγνώστη, άστα, κατάρα σκέτη.


Ο φ.χ.dj έβαλε ΕΝΑ κομμάτι με κιθάρα, αυτό, κάτι που μου θύμισε τη δεκαετία του '90 που οι dj στα κυριλέ κλαμπ της εποχής έβαζαν το "Λιωμένο παγωτό" σαν γέφυρα ανάμεσα στα τρέντυ μπιτάκια κια στα σκυλάδικα. Ο συγκεκριμένος ευτυχώς δεν έβαλε σκυλάδικα αλλά επέστρεψε στα τρέντυ μπιτάκια αμέσως μετά. κάτι που αν το άκουγε ο έρμος ο Cobain θα ανασταινόταν μόνο και μόνο για να έχει την ευκαιρία να αυτοκτονήσει ξανά στα καπάκια. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ήδη γεμάτο με τζιν ποτήρι μου, οπότε με έναν αναστεναγμό παραίτησης πήγα και του ζήτησα να βάλω λίγη μουσική κι εγώ. Ο φ.χ.dj ανταποκρίθηκε άμεσα στο αίτημά μου και μου παραχώρησε με χαρά τη θέση του - 1 ΩΡΑ ΜΕΤΑ, κι αφού είχα ανοίξει το λαπτοπ και το κράταγα στην αγκαλιά μου σαν μωρό ΟΡΘΙΟΣ δίπλα του, μπας και συγκινηθεί. Με τα πολλά με άφησε να παίξω και απλά χόρευαν όλοι για τις επόμενες 4 ώρες - μέχρι και οι μπάτσοι που ήρθαν για διατάραξη κοινής ησυχίας λικνίζονταν ελαφρά στο ρυθμό όσο διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις, έτσι τουλάχιστον μου είπαν αυτόπτες μάρτυρες, εγώ δεν ξέρω, έβαζα μουσική (λίγο πιο σιγά όσο διαρκούσαν οι εν λόγω διαπραγματεύσεις).

Με τέτοια χορεύει ο κόσμος στα 

σπιτικά πάρτυ, φίλε μου φ.χ.dj

Μη στα πολυλογώ, αναγνώστη, περάσαμε έκτακτα, έχασες αν δεν ήσουν εκεί (πολύ πιθανό να ΗΣΟΥΝ, είχε πάρα πολύ κόσμο σε κάποια φάση), και του χρόνου να είμαστε καλά και τα λοιπά. Αλλά αυτό το πράγμα να γαντζώνεται στην καρέκλα του όποιος έχει μια μορφή εξουσίας, από τον φ.χ. dj μέχρι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, με ξεπερνάει, πραγματικά. Όπως λέει και ο μέγιστος Αλέφαντος, "τσίπα δεν έχετε; Εμείς οι προπονηταί (sic) όταν είμαστε σε ένα σωματείο (ξανά μανά sic) και μας γιουχάρουνε μια, δύο φορές σηκωνόμαστε και φεύγουμε. Εσείς (Σαμαρά, Βενιζέλε, φ.χ.dj) τσίπα δεν έχετε;" Αυτή η βαθιά ριζωμένη, αταβιστική θα έλεγε κάποιος, ανάγκη του ανθρώπου να προσκολλάται στα προνόμιά του είναι ένα πολύ ωραίο θέμα για ανάλυση - σε άλλη ανάρτηση, πιο σοβαρή από αυτή. Μπορεί και σε άλλο μπλογκ εδώ που τα λέμε, αναγνώστη. 

Το πρόγραμμα έκλεισε στις 6 το πρωί 

με αυτό, που αρέσει πολύ και στον Ν. 

Υ.Γ.1 Αυτή την εβδομάδα σε περιμένω αναγνώστη την Πέμπτη στο Zazzium Bar, Ιπποκράτους και Διδότου, όπου θα διεξαχθεί διαγωνισμός καλύτερης αποκριάτικης στολής με έπαθλο ένα μπουκάλι κερασμένο από το μαγαζί, και την Παρασκευή στους Αφανείς στην Κωλέττη, όπου θα ακούσουμε όλοι μαζί τους Retroll και την υπέροχη φωνή της Στέλλας (σου έχω ξαναμιλήσει για αυτή τη φάση εδώ αναγνώστη) και μετά θα ακολουθήσει παρτάρα. Θα φωνάξω και τον φ.χ.dj να βάλει 2-3 κομμάτια για να καταλάβεις τι εννοώ.

Υ.Γ.2 Όλα τα παραπάνω είναι με φιλική διάθεση απέναντι στο παλικάρι, Στο κάτω κάτω, δεν είναι και μικρό επίτευγμα να κοιμήσεις ένα ολόκληρο πάρτυ. Respect. (Από τους γείτονες κυρίως).

Προτάσεις εξόδου (όχι από την κρίση)

Λοιπόν, αναγνώστη,  επειδή έπεσε πολύ το - υψηλότατο κατά τα άλλα - επίπεδο του blog με την αναφορά στο φάρο πολιτισμού και νεοελληνικής βλαχομαγκιάς (ο οποίος παρουσιάζει πρωινάδικα τώρα στα γεράματα), αποφάσισα για αντιστάθμισμα να σου κάνω κάποιες προτάσεις που θα το ανεβάσουν λίγο. Το επίπεδο. (Προσοχή, ακολουθούν αρκετές απλήρωτες διαφημίσεις οπτικοοακουστικών θεαμάτων).

Ξεκινώντας με θέατρο, θα σου προτείνω μια παράσταση που...τελείωσε. "Η χαμένη τιμή της Katharina Blum" από την ομάδα Ubuntu ήταν μια εξαιρετική απόδοση του ομώνυμου βιβλίου του Χάινριχ Μπελ, το οποίο εκδόθηκε στη Γερμανία το 1974, αλλά σχεδόν 40 χρόνια μετά παραμένει απίστευτα επίκαιρο λόγω των κύριων θεματικών του αξόνων, όπως η τρομολαγνεία και ο κιτρινισμός του Τύπου. Όπως αναγράφει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην αρχή του βιβλίου: " Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου είναι φανταστικές. Οι όποιες σκοπιμότητες δεν είναι ούτε τυχαίες, ούτε σκόπιμες, αλλά αναπόφευκτες..." Η Ε. στη σκηνοθεσία και η Μ. στην υποκριτική έδωσαν ρέστα. Μπορεί η συγκεκριμένη παράσταση να έκλεισε τον κύκλο της, αλλά αναζήτησε, αναγνώστη, τις επόμενες δουλειές της ομάδας Ubuntu. Αξίζει...


Μένοντας στο θέατρο και στα επίκαιρα κείμενα, θα σου μιλήσω για μια παράσταση που ευτυχώς παίζεται ακόμα και την οποία είδα δύο φορές πέρσι και ετοιμάζομαι να πάω για τρίτη φέτος. Οι "Χαλασοχώρηδες" του Αλ. Παπαδιαμάντη στο θέατρο Altera Pars εντυπωσιάζουν κυρίως για το πόσο επίκαιροι παραμένουν, 120 χρόνια μετά τη συγγραφή τους. Η ιστορία διαδραματίζεται στο νησί την τελευταία εβδομάδα βουλευτικών εκλογών. Ο Παπαδιαμάντης σατιρίζει τα πολιτικά και τα εκλογικά ήθη της εποχής και προβάλλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους. Ψηφοφόροι και ψηφοθήρες έχουν μπροστά τους λίγες μέρες για να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν...Όλα τα παιδιά παίζουν εξαιρετικά, αλλά η αδυναμία μου είναι ο Ε. και η Ρ. Μην το χάσεις αναγνώστη!

Εξαιρετικό σου λέω

Από μουσική τώρα, για να είναι και ομαλή η μετάβαση, θα σου μιλήσω για μια μουσικοχορευτική πανδαισία με έντονα θεατρικά στοιχεία, η οποία περιφέρεται σε μπαράκια και χώρους πολιτισμού ανά την πόλη με το όνομα Retroll. Η Σ., συνοδευόμενη πότε από πιάνο και πότε από ακορντεόν, μας ταξιδεύει σε περασμένες εποχές με την υπέροχη φωνή της και ανάμεσα στα τραγούδια μας λέει ανέκδοτα, παίζει με το κοινό, θα περάσεις έκτακτα, αναγνώστη, να μου το θυμηθείς. Ο κόσμος συμμετέχει ενεργά, τραγουδάει, χορεύει (από μπλουζ και τσα τσα μέχρι μάμπο) και επιστρέφει σε άλλες δεκαετίες (πολύ νοσταλγία στην ανάρτηση ρε παιδί μου). Αν δε με πιστεύεις, πάρε ένα δείγμα.

Αν θέλεις πάλι να ακούσεις ρεμπέτικα από την καλύτερη φωνή της Αττικοβοιωτίας, να πας στο Ξέμπαρκο (Μπενάκη και Κωλέττη) Παρασκευή ή Σάββατο και να μείνεις στήλη άλατος από τη Β. Ευχαριστώ. (Σε αυτό το τελευταίο δε γράφω πολλά γιατί δε χρειάζεται. Πραγματικά. Πήγαινε και θα καταλάβεις).

ΚΑΙ Τετάρτες να έρχεσαι στο Zazzium, μη με αναγκάζεις να επαναλαμβάνομαι.

Αχ ρε ταλαίπωρε Serj τι σου έμελλε να πάθεις

με τη μόδα των κλαρινογαμπρών.