...Συνεχίζω λοιπόν, αναγνώστη, το νοσταλγικό ταξίδι στο τουρνουά που μας έμαθε τη λέξη "τουρνουά", το Ευρωμπάσκετ '87 (το πρώτο μέρος μπορείς να το διαβάσεις εδώ). Μετά τους αμφίρροπους και αγωνιώδεις προημιτελικούς, οι οποίοι για την ακρίβεια δεν ήταν ούτε αμφίρροποι ούτε αγωνιώδεις, καθώς η συνολική διαφορά πόντων υπέρ των νικητών ήταν 108 πόντοι, δηλαδή 27 πόντοι κατά μέσο όρο (αυτό οφείλεται κυρίως στον οίστρο του Χουάν του Αντόνιο του Σαν του Επιφάνιο που έβαλε 33 στους δύσμοιρους Δυτικογερμανούς, και στο κόμπλεξ των Τιτοϊκών Γιουγκοσλάβων προδοτών που έριξαν 47 στο κεφάλι των τίμιων προλεταρίων Πολωνών). Στους άλλους δύο προημιτελικούς επικράτησαν η Σοβιετική Ένωση και η οικοδέσποινα (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη), για τους λόγους που αναλύθηκαν στο πρώτο μέρος.
Στους ημιτελικούς η αρμάδα του Αλεξάντερ Γκομέλσκι ισοπέδωσε τους Ίβηρες 113-96 και η Ελλάδα κέρδισε την Γιουγκοσλαβία 81-77. Ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα να αναδειχτεί πρωταθλήτρια Ευρώπης μια ομάδα με έναν διαστημικό για την εποχή παίκτη - πρώην πυγμάχο (τον Γκάλη), ένα τίμιο-κλαψιάρικο-γκρινιάρικο-παιδί του λαού από τη Νίκαια (Γιαννάκης), έναν ψηλό και άχαρο και ΚΚΕ και αρούκατο τύπο (Φασούλας), έναν ελαφρώς υπέρβαρο και ζαμανφού μάγκα από τη Νέα Σμύρνη, που ήξερε όσο μπάσκετ ήξεραν όλοι οι άλλοι -πλην Γκάλη- μαζί (Φάνης), έναν οικοδόμο (Καμπούρης), κάτι τύπους με μικρά ονόματα που έμοιαζαν ύποπτα με ψευδώνυμα (Μέμος Ιωάννου - Λιβέρης Ανδρίτσος). Οι αγώνες γίνονταν στο ΣΕΦ (πολλά χρόνια πριν γίνει η έδρα του μονίμως δεύτερου και δύο φορές κάθε 18 χρόνια πρώτου), ο κλιματισμός δεν είχε φτάσει στα Νότια Βαλκάνια ακόμα, και το κοινό ξεσηκωνόταν με καταφανέστατες περιπτώσεις οφσάιντ που δεν καταλόγιζαν οι εμφανώς ανθέλληνες διατηταί, και απορούσε που χρειαζόταν να βάλει τόσα γκολ ο Γκάλης για να κερδίσουμε κάθε φορά. Αγαπημένος του κοινού ήταν φυσικά ο Γιαννάκης, ο οποίος γκρίνιαζε τόσο πολύ που οι Ισπανοί παίκτες ("καραγκιόζηδες" κατά τους Έλληνες αθλητικογράφους) του 21ου αιώνα παίρνουν Όσκαρ σοβαρότητας αν συγκριθούν μαζί του.
Το ΠΑΣΟΚ επενδύει πολιτικά στο όλο σκηνικό (σιγά μην έχανε ευκαιρία) και οι κερκίδες των επισήμων φιλοξενούν σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, η Μελίνα δηλώνει ερωτευμένη με τον προπονητή Κώστα Πολίτη (ευτυχώς μετά τον τελικό για να μην τον αποσυντονίσει τον άνθρωπο), και οι κομμουνιστές της εποχής βιώνουν μια βίαιη εσωτερική σύγκρουση διχασμένοι ανάμεσα στην επιθυμία να κερδίσει το τρόπαιο η χώρα τους και στη διεθνιστική υποχρέωση να υποστηρίξουν τη Μητέρα (όχι των δράκων παρά) της Επανάστασης Σοβιετική Ένωση, σύγκρουση που στους περισσότερους -όπως στον πατέρα μου- κρατάει για περίπου 5 δευτερόλεπτα, μέχρι να νικήσει, φυσικά, η δεύτερη επιλογή. Μαρτσουλιόνις και Τσατσένκο και τα μυαλά στα κάγκελα και πάμε, λοιπόν.
Φευ...Η ελληνική ομάδα είχε τον Γκάλη, 15.000 αλαλάζοντες -και άσχετους, το είπαμε, αναγνώστη- οπαδούς και σύμμαχο την αφόρητη ζέστη. Οι Σοβιετικοί μπορεί μεν να είχαν τα παραδοσιακά κομμουνιστικά στιβαρά μουστάκια αλλά εξαιτίας του Γκορμπατσόφ και της προδοτικής γκλασνοστ οι μισοί είχαν ΚΑΙ λασπωτήρες (ανεπίτρεπτη δυτικόφερτη μόδα κουρέματος), χάνοντας και στον τομέα της εμφάνισης συγκρινόμενοι με την αέρινη περμαναντ του μελλοντικού Δημάρχου Πειραιά.
Που πάτε έτσι ρε χίπηδες;; Θα πέσει το Τείχος σε κανά
δυο χρόνια αν δεν προσέξετε λίγο την εμφάνισή σας
Πέρα από την πλάκα, ο τελικός ήταν ένας συγκλονιστικός αγώνας, που κρίθηκε στην παράταση, με τον Γιαννάκη και τον Φασούλα να έχουν αποβληθεί με 5 φάουλ έκαστος, τον Μέμο Ιωάννου να παίζει μπανταρισμένος παντού σαν άλλος Μάμρα, τον Γκάλη να χορεύει ανάμεσα στους εκπροσώπους του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε σαν άπιαστη τροτσιστική παραφυάδα και να σκοράρει 40 πόντους, και τον τίμιο και παίκτη του ΠΑΟ Λιβέρη Ανδρίτσο να ευστοχεί σε δύο βολές στο τέλος του κανονικού αγώνα και να στέλνει το παιχνίδι στην παράταση. Άντε, γιατί όλοι για τον Καμπούρη λέτε, που φύσαγε τα δάχτυλά του, σαν να ήθελε να ξεκολλήσει σακούλες στο σουπερμάρκετ. Βασικά τις έβαλε γιατί ο Γιαννάκης του είχε μόλις φωνάξει "Πήγαινε βάλτες ρε" και δεν αψηφούσες εύκολα το παιδί από τη Νίκαια εκείνη την εποχή, ακόμα κι αν η day job σου ήταν οικοδόμος (όπως ήταν του Καμπούρη).
Αν βαριέσαι να το δεις όλο, (βέβηλε)
αναγνώστη, πήγαινε κατευθείαν στο 2:55
