Μπελ εντ Σεμπαστιαν

Όταν οι Belle and Sebastian έβγαλαν το Tigermilk σε μόλις 1000 αντίτυπα (και σε βινύλιο, φυσικά) το 1996...εγώ δεν τους ήξερα καν. Το 1999 που επανεκδόθηκε όμως σε πολλά περισσότερα αντίτυπα, και σε cd, τους είχα ήδη μάθει και το περίμενα με ανυπομονησία (να είναι καλά η φίλη μου η Ι. που μου τους είχε μάθει). Αυτό το είδος της "μελαγχολικής ποπ", χαρούμενες μουσικές με καταθλιπτικούς στίχους δηλαδή, ήταν αυτό ακριβώς που άρεσε στον 22 χρονών παρελθοντικό εαυτό μου, ένα ταιριαστό fin de siecle για το τέλος της χιλιετίας, μια "αστική" μουσική όχι με την ταξική έννοια αλλά με την έννοια της μουσικής για πόλη, και δη μεγαλούπολη. 

Και με τη σκοτσέζικη σημαία πάνω αριστερά

Και πως να μην μου αρέσει αυτό το είδος μουσικής, που φαινόταν να ξεπηδάει κατευθείαν από τα 60's και τα 70's, σαν μια μετεμψύχωση του Nick Drake αλλά με περισσότερα όργανα και πιο "χαρούμενη" μουσική; Όσο για τους στίχους, τι καλύτερο από το να γλιτώνεις την οικογενειακή γκρίνια για λίγο επειδή ο αδερφός σου κάνει coming out στο γάμο της αδερφής σου;

"My brother had confessed he was gay

It took the heat of me for a while

He stood up with a sailor friend

Made it known upon my sister's wedding day"

Ή να σφάζεις με το βαμβάκι (καλά, όχι ακριβώς με το βαμβάκι) τους παπάδες;

"The priest in the booth had a photographic memory

For all he had heard

He took all of my sins and he wrote a pocket novel

Called The State that I'm In"

Μιλάω για το The State That I Am In, ένα από τα πρώτα τραγούδια τους που άκουσα και το οποίο θεωρώ ακόμα αριστούργημα.

Ποια 90's τώρα, 70's είναι και μας δουλεύουν ασύστολα

Μαζί με το Dog on Wheels.

 

"Promise me you 'll always be around when I fall

And when I call"

Αυτός ο συνδυασμός ρομαντικού και πρακτικού πνεύματος, "ναμεπροσέχειςγιατίέχωπέσειχαμηλά" αλλά να σηκώνεις και κανένα τηλέφωνο γιατί το να με προσέχεις από μακριά δεν λέει και τόσο. Αυτό.

Και άλλα, πολλά, τραγούδια μέχρι το υπέρτατο: Το I'm Waking Up To Us. Ένα κομμάτι στο οποίο σε όλο το κουπλέ ο στιχουργός και τραγουδιστής βγάζει ένα πικρόχολο μένος απέναντι στην πρώην του (την Isobel Campbell, η οποία ήταν στο συγκρότημα όταν γράφτηκε το τραγούδι, αποχώρησε λίγο καιρό μετά και έκανε τρεις υπέροχους δίσκους με τον Mark Lanegan, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και στο ρεφρέν τα παίρνει όλα πίσω και λέει ότι ήταν η μοναδική του αγάπη!

"She was the one love of my life, and I let her go

And if I look like death today 

Then please let her know"

Το θέμα είναι αναγνώστη, ότι η Campbell ήταν ακόμα στο συγκρότημα όταν βγήκε το συγκεκριμένο κομμάτι και υπάρχει ένα βίντεο από live στο οποίο στέκονται οι δυο τους δίπλα δίπλα και αυτός ξεκινάει με το τόσο γλυκό δίστιχο:

"I need someone to take some joy in something I do

You need a man who's either rich or losing a screw"

όπου η τύπισσα, ατάραχη, μιλάει στο σόλο και μουρμουράει στο μικρόφωνο κάτι του στυλ "θα βρω κάποιον καινούργιο, και δεν θα είναι πλούσιος, ούτε τρελός, αρκεί που δεν θα είσαι εσύ".

ΑΥΤΟ ΠΟΝΕΣΕ

Σε κάθε περιπτωση, αναγνώστη, μπορώ να γράφω για τους Belle and Sebastian για ώρες αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ. Θα προσθέσω μόνο ότι για πολλά χρόνια (ακόμα και σήμερα), όταν με ρωτάνε για τα πέντε αγαπημένα μου συγκροτήματα - τραγουδιστές απαντάω με φυσικότητα "οι Pink Floyd, οι Pearl Jam, οι Dropkick Murphys, ο Smog και οι Belle and Sebastian", χωρίς να δίνω καμία σημασία στο γεγονός ότι μουσικά απέχουν όλοι μεταξύ τους χιλιόμετρα: grunge, folk post punk, country, indie pop και οι Pink Floyd, που είναι οι Pink Floyd, διάολε. Έψαχνα καιρό να βρω τι τους ενώνει όλους αυτούς και μπαίνουν στο Top 5 μου, μέχρι που είχα επιφοίτηση: Ξεκίνησαν όλοι την καριέρα τους τη δεκαετία του '90 (εκτός από τους Pink Floyd, αλλά αυτοί είναι οι Pink Floyd, διάολε). Την δεκαετία που ήμουν στην εφηβεία (και στη μετεφηβεία), οπότε ό,τι μου άρεσε τότε, εντυπώθηκε μέσα μου και με ακολουθεί και τώρα, στα 40.  

Τους Dropkick τους είδα και τις τρεις φορές που ήρθαν στην Ελλάδα, τους Pearl Jam όχι ακόμα (ξέρω, ξέρω, αναγνώστη, 2006, το μετανιώνω συχνά, μην μου το θυμίζεις), από Pink Floyd τον Waters , o Smog δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα, όσο για τους Belle and Sebastian; 

Θα πω μόνο ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο το οποίο θα τραβηχτεί στη Μαλακάσα το Σάββατο 27 Ιουνίου ΟΧΙ για τους Placebo, παρά για το προηγούμενο συγκρότημα.

(Εμένα εννοώ, αναγνώστη).

Ακροστιχίδα ΙΙ

Vedder: Eddie, ο. Frontman των Pearl Jam, συνθέτης, στιχουργός, τραγουδοποιός, επίγεια θεότητα.
Αν και λίγο κοντός.

Easy Things: Εύκολα πράγματα, τα. Τα πράγματα όπως πρέπει να είναι.

Dark: Σκοτεινό, το. Ένα μπαρ όπως πρέπει να είναι.

Desire: Επιθυμία, η. Να φτιάξουμε ένα καφέ μπαρ που να αρέσει πρώτα σε εμάς.

Evolution: Εξέλιξη, η. Το να μη μένεις στάσιμος.

Ready: Έτοιμοι, οι. Θα είμαστε, στις αρχές του νέου χρόνου.

I've got this life, and the will to show

I will always be, better than before.

A better Vedder.

Done.

Soon.

Τριάντα και Δέκα

Σαράντα ήταν οι Άγιοι, που μετά έγιναν πόλη.

Σαράντα είναι οι μέρες της Σαρακοστής.

(Δύο θρησκευτικά παραδείγματα για αρχή; Συγκεντρώσου.)

Σαράντα είναι οι ημέρες μέχρι το πρώτο μνημόσυνο.

(Σοβαρά τώρα; Τρίτο;)

Σαράντα κύματα πρέπει να περάσει ο ήρωας του παραμυθιού.

(Καλύτερα τώρα.)

Σαράντα ευρώ είναι το χαμηλότερο μεροκάματο που παίρνω σαν dj, πιο κάτω δεν πάει.

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά πήγαν για να πατήσουν την Τριπολιτσά (ύπουλοι Ρουμελιώτες).

Σαράντα εκκλησιές είναι γειτονιά της Θεσσαλονίκης.

Σαράντα έγινε η εφηβεία η επιεικής που λέει και η Πρωτοψάλτη.

(Δεν βάζω λινκ από Πρωτοψάλτη, έχει ένα επίπεδο το μπλογκ.)

Αλλά Βασίλη θα βάλω.

Σαράντα χρόνια ανώριμος, ξεφτίλας Δον Κιχώτης

Σαράντα χρόνια μη φούρναρης, δεν έχω ψήσει.

Σαράντα χρόνια γίναν όλα πλαστικά, μαστίχα έγινε το κρέας σου, που λέει και ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ.

Σαράντα καλοκαίρια στη Ζαχάρω.

Σαράντα είναι ο τίτλος του κομματιού των U2 που κόλλησαν με το Black οι Pearl Jam το 2015 στη Χιλή.

How long to sing this song

(Reply: Forever)

Μέχρι τα 28 μου θεωρούσα τους σαραντάρηδες "μεγάλους".

Τώρα τους θεωρώ "πολύ μεγάλους".

Too old to rock 'n' roll, too young to die φάση.

Φαντάσου, αναγνώστη, ότι ήθελα να γράψω σαράντα προτάσεις για τα σαράντα και βγήκαν με το ζόρι δεκατρείς.

Τι σαράντα, χτες ήμουν είκοσι τέσσερα.

(Άρα αύριο θα είμαι πενήντα έξι.)

Ζωάρα.

Τουλάχιστον θα πιούμε.

Σε σαράντα ώρες θα είμαι ήδη σαράντα, αναγνώστη.

Για φαντάσου.

Χρόνια μου πολλά.

Ο Έντι και ο Κρις

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι ΕΙΜΑΙ προκατειλημμένος. Εδώ έχω ονομάσει το αμάξι μου Eddie, δηλαδή κάπου έλεος. (Έλεος ΚΑΙ γιατί βγάζω όνομα σε αυτοκίνητο, και γιατί αυτό το όνομα είναι Eddie, λες και είμαι 16χρονο που ανακαλύπτει πρώτη φορά τους Pearl Jam. Άλλο το ότι ήμουν όντως 16 όταν τους ανακάλυψα και δεν συνήλθα ποτέ έκτοτε). Αφού ξεκαθαρίσαμε αυτό το βασικό στοιχείο αναγνώστη, δηλαδή την απροκάλυπτη και βαθιά ροπή μου να βλέπω τα πράγματα γύρω από τον Eddie μέσα από έναν υπερβολικά θετικά παραμορφωμένο (και όχι rearview - see what I did there?) καθρέφτη, πάμε παρακάτω.

Και το παρακάτω είναι παραπάνω όπως κοιτάς τον χάρτη, μαλλον όπως σε κοιτάει αυτός, δηλαδή δεξιά και παραπάνω, κάτι σαν τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2012, όσο πιο δεξιά τόσο πιο παραπάνω, μέχρι που κυβέρνησε, μπράβο ΣΥΡΙΖΑ, χέσε μας λίγο τώρα γιατί έχουμε να ασχοληθούμε με σοβαρά πράγματα και όχι με εσένα, δεξιά και παραπάνω λοιπόν από το κέντρο του κόσμου, τη Ζαχάρω, απλώνεται η Φλωρεντία, Firenze κατά τους αδαείς κατοίκους της, που επιμένουν να μιλάνε μια πλαστή,φτιαχτή, γλώσσα όπως είναι η ιταλική και όχι τη μητέρα και τον πατέρα και τον θείο όλων των γλωσσών, αυτή η οποία είναι η μοναδική που έχει λέξη για το φιλότιμο, κατάλαβες ποια γλώσσα εννοώ αναγνώστη, όλοι έχουμε δει Λιακόπουλο κι ας μην το παραδεχόμαστε ούτε στους εαυτούς μας. Η Φλωρεντία, που λες, είχε τους Μεδίκους, έχει τον Άρνο, έχει τουρισμό και έχει και το Firenze Rocks, ένα φεστιβαλάκι της πλάκας εκεί πέρα μωρέ, που φέτος φιλοξένησε τους Aerosmith, τους Placebo, τους System Of A Down, και τον Eddie τον Vedder (βλέπε αρχή ανάρτησης, αναγνώστη, αν και δεν είμαστε τόσο μακριά από την αρχή, αν δεν θυμάσαι πως ξεκίνησε η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ κλείσε το λαπτποπ, το τάμπλετ, το κινητό, τους New York Times, από όπου κι αν με διαβάζεις τέλος πάντων κλείσε το και πήγαινε να δεις ένα γιατρό για το Αλντσχάιμερ πριν ξεχάσεις που είναι η πόρτα του σπιτιού σου και δεν μπορείς να βγεις, καψερέ, μόνο τα κόκαλά σου θα βρουν, σαν τον Κρις τον Κορνελ και τον Τσέστερ τον Μπενιγκτον θα πας, σαν το σκυλί στο αμπέλι).

Φτάνω στο θέμα, αναγνώστη, μη γκρινιάζεις, αφού πάντα πλατιάζω, πόσο μάλλον τώρα που είμαι Ζαχάρω και κάποιος καλός γείτονας έχει βάλει στη διαπασών δημοτικά έτσι, γιατί μπορεί, και με αποσυντονίζει υπερβολικά, αλλά θα το παλέψω, δε θα με νικήσει, ρε φίλε τι σόλο κλαρίνο είναι αυτό, παπάδες φυσάει ο άνθρωπος, απίστευτο, τι λέγαμε; Α ναι, για το Firenze Rocks και την 24η Ιουνίου 2017 όπου τραγούδαγε ο Vedder ενώ στις 18 Μάη είχε αποχαιρετήσει τα εγκόσμια το φιλαράκι του ο Κρις ο Κορνέλ, οπότε μια φόρτιση όσο να πεις την είχε (ο Εντι εννοώ, ο Κορνέλ δεν φορτιζόταν πλέον ακόμα και με πυλώνα της ΔΕΗ να τον συνέδεες). Και τραγουδάει το Black. Και γίνεται αυτό:

Δώσε βάση, αναγνώστη, όλη η υπόλοιπη

ανάρτηση βασίζεται στη θέαση του βίντεο.

Βαθιά ανάσα. Αλλαγή ύφους ανάρτησης. Πάμε.

Ξέχνα τον προβοκατόρικο τίτλο. Ξέχνα τις προκαταλήψεις σου περί εμπορικής εκμετάλλευσης του Θανάτου (κι εγώ είμαι δύσπιστος γενικά σχετικά με τέτοια πράγματα ΔΗΜΟΣΙΑ, αναγνώστη). Σκέψου μόνο ότι ένας τύπος που μέχρι τα 26 του δούλευε υπάλληλος σε βενζινάδικο και έκανε σερφ έστειλε ένα ντέμο σε κάτι άλλους τύπους λίγο πιο βόρεια που έψαχναν τραγουδιστή για τη μπάντα τους μετά το θάνατο του προηγούμενου τραγουδιστή από υπερβολική δόση, βρέθηκε σε ένα στούντιο. Και είδε τον Κορνελ να παιδεύεται με το Hunger Strike . Και πήγε στο μικρόφωνο και τραγούδησε τις δεύτερες, που ταλαιπωρούσαν τον "μεγάλο του αδελφό", όπως αποκάλεσε τον Κορνέλ πρόσφατα. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσε τη φωνή του ηχογραφημένη, σε βινύλιο. Και σήμερα, 26 χρόνια μετά (μια ζωή 52 χρόνων κομμένη ακριβώς στη μέση, από το βενζινάδικο στα γεμάτα στάδια), ο μεγάλος αδελφός πεθαίνει.

Τα αδέρφια.

Και ο μικρός αδελφός τραγουδάει ένα ερωτικό κομμάτι αλλά πιο σπαραχτικά από κάθε άλλη φορά. Προσθέτει στο τέλος αυτό το ανατριχιαστικό "come back , get back ", βουρκώνει -δεν κλαίει, είπαμε, προβοκατόρικος τίτλος-, ιδρώνει στο λαιμό του (!!!), αλλά για εμένα η πιο σημαντική στιγμή του βίντεο είναι στο 3:28 . Εκεί που τραγουδάει τον στίχο " All that I am" και φτύνει. Δες το αναγνώστη. Φτύνει μια τεράστια και επική ροχάλα. Είναι το "άντε γαμήσου" του Βέντερ στη ζωή, στο θάνατο, στον Κορνέλ που έφυγε, στον εαυτό του που είναι ακόμα εδώ, στο στίχο "όλα όσα είμαι", στο λαιβ, στη Φλωρεντία, στους τύπους από κάτω που έδωσαν 250 ευρώ, είναι η κορυφαία υπαρξιακή στιγμή του ανθρώπου, του φίλου, του μικρού αδερφού; 

Ή μπορεί απλώς να είχε σάλιο στο στόμα του και να ήθελε να το φτύσει.

Είπαμε, αναγνώστη, είμαι fan boy.

Υ.Γ.1 Σε ευχαριστώ που με παρακίνησες να γράψω αυτή την ανάρτηση. Πάντα Εσύ. Μόνο Εσύ.

Υ.Γ.2 Τι φοβερή εκτέλεση... 

Η Αναμονή

Καιρό έχουμε να τα πούμε, αναγνώστη. Είχα ξεκινήσει μια πύρινη ανάρτηση υπέρ του "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα -πολύ καλή, αλήθεια, αλλά θα πρέπει να με εμπιστευτείς πάνω σε αυτό, καθώς όχι μόνο δεν τελείωσε, σβήστηκε και όση είχε γραφτεί- και από τότε τίποτα άλλο. Αλλά μου έλειψες οπότε είπα να τα πούμε λίγο.


Αλλά τι να σου πω και τι να μου πεις, μνημονιασμένε αναγνώστη; Ότι έξω έχει καλοκαίρι και στις καρδιές μας τον πιο βαρύ χειμώνα; Δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση, αρνούμαι, έχουν όλα πια ειπωθεί και αναλυθεί και όλοι το βλέπαμε να έρχεται, και όλοι χαρήκαμε με το "ΟΧΙ" κι ας ξέραμε ότι δεν σήμαινε τίποτα ουσιαστικό, πέρα από τον ψυχολογικό παράγοντα ότι ο λαός ψήφισε αντίθετα από αυτό που του υπαγόρευαν σύσσωμο το μιντιακό κατεστημένο, το παλιό πολιτικό σύστημα, οι Ευρωπαίοι αστοί πολιτικοί. Και αυτή η νίκη, έστω κι αν έμεινε μισή, έστω κι αν μοιάζει με τη "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα, αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά η πολιτική ηγεσία είναι (ακόμα) πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και τους πούλησε τους Συριζαίους και θα χορεύει σε λίγο καιρό πάνω στα πτώματα όλων μας, αν δεν κάνουμε κάτι.


Θα σου  μιλήσω λοιπόν για κάτι πιο προσωπικό, την Αναμονή. Στη ζωή υπάρχουν έντονα συναισθήματα, όπως η αγάπη, το μίσος, η ζήλεια, υπάρχουν βιολογικές ανάγκες, όπως η πείνα και η δίψα, υπάρχουν ηδονικές στιγμές, όπως το σεξ και η ρακή και το διάβασμα και η μουσική και ο χορός και οι διακοπές και ο καφές και οι μπύρες, και υπάρχει και η Αναμονή. Μια κατηγορία από μόνη της. Ένα γαμημένο μαύρο σύννεφο που υποστέλλει όλες τις άλλες ανάγκες και στιγμές και συναισθήματα, τα πνίγει, "μαραίνεται από το γέλιο μου, πίνει από τα δάκρυά μου, έρχεται στις παρέες μου και κλέβει τη μιλιά μου". Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να την ξεγελάσεις με εξόδους και μεθύσια και ατέρμονες κουβέντες επί παντός επιστητού και χωρίς νόημα ξενύχτια γιατί όταν γυρνάς σπίτι τα ξημερώματα κάθεται εκεί, στον καναπέ, μαυροντυμένη γυναίκα, σκυφτή, σκεβρωμένη από το χρόνο, με ένα μπουκάλι κρασί μπροστά της και δυο ποτήρια, και σου γνέφει, και γεμίζει τα ποτήρια, αλλά από το δικό σου δεν ξεδιψάς και από το δικό της δεν πίνει. Απλά σε κοιτάζει, σε περιεργάζεται, δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν χαίρεται που σε έχει κάνει έτσι ή αν επιτελεί το προαιώνιο καθήκον της ρουτινιάρικα, βαριεστημένα, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς κι Αυτή, επειδή για αυτό φτιάχτηκε, για να σου τρώει τα σωθικά λίγο λίγο αλλιώς θα ήμασταν όλοι ανά πάσα στιγμή σίγουροι και γνώστες και μικροί θεοί και χωρίς να περιμένουμε τίποτα, χωρίς να αγωνιούμε για τίποτα, άρα εμείς θα ήμασταν αυτοί που θα βαριόμασταν, αναγνώστη, όχι, μου λες, "θα ήμασταν μακάριοι" και σου λέω, το ίδιο λέμε.

Το βάζω τώρα, αναγνώστη, με την ευχή

να μην το βάλω στο μέλλον

Όλα στη ζωή είναι, ακόμα και ο θάνατος, και όλα στο θάνατο είναι, ακόμα και η ζωή. Αλλά η Αναμονή είναι κάτι πέρα από αυτό το δίπολο, είναι κάτι σαν limbo, είναι μια παράλογη κατάσταση που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, που τη βιώνεις απολύτως μόνος σου, όσο και να σε ρωτάνε διάφοροι διάφορα, είσαι εσύ και ο Χρόνος αντιμέτωποι, κι αυτός είναι γραμμικός και συνεχής και αμείλικτος κι εσύ είσαι "just another human being", που λέει κι ο Eddie: Άνιση μάχη. Κι αν δουλεύεις μπορείς να το ρίξεις στην εργασιοθεραπεία, αν είσαι ερωτευμένος μπορείς να γαντζωθείς στον/στην σύντροφό σου, αν είσαι ντι τζει μπορείς να παίξεις παντού, όχι μόνο σε μαγαζιά αλλά και σε πάρτυ σε σπίτια, αν είσαι βιβλιόφιλος μπορείς να διαβάσεις 2 βιβλία την ημέρα, αν έχεις μπλογκ μπορείς να γράψεις ανάρτηση για αυτό, αν είσαι τεμπέλης μπορείς να κάτσεις και να κοιτάς το ταβάνι όλη μέρα, αλλά δεν την ξεγελάς την Αναμονή. Είναι πάντα εκεί, φτιάχνει λίγο το τσεμπέρι της που χάλασε από τις σπασμωδικές κινήσεις σου να της ξεφύγεις, και σε σφιχταγκαλιάζει ξανά, και σου ψιθυρίζει στο αυτί "το ξέρεις ότι εσύ με δημιούργησες κι ότι τον δικό σου εγωισμό τρέφω".


Κι έχει δίκιο. Η άτιμη.



Υ.Γ. Καλή δύναμη στον Δ. και σε Σένα. Και για τους δύο όλα θα πάνε καλά. Και σε λίγο καιρό θα βρούμε όλοι μαζί κάτι άλλο να περιμένουμε και να μας τρώει, μην ανησυχείτε.