Ματαιώσεις ΙΙ

Το να κάνεις την τέλεια αλλαγή όταν βάζεις μουσική σε μαγαζί είναι εξαίσιο. Μετά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ότι όλοι μιλάνε και κανείς δεν ακούει τη μουσική.
Το να χάνει ο Ολυμπιακός για 38 λεπτά από τους Ρώσους είναι θαυμάσιο. Μετά άρχισε ο Σπανούλης τα δικά του.
Το να γυμνάζεσαι δύο ώρες την ημέρα είναι θεσπέσιο. Έτσι μου έχουν πει τουλάχιστον αυτοί που το κάνουν.
Το να βλέπεις τον Αυτιά να σταματάει τον Βαρουφάκη στο δρόμο και να του παίρνει συνέντευξη είναι ξεκαρδιστικό. Μετά σκέφτεσαι ότι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη κυβέρνηση θα είναι υπουργός Οικονομικών ο Αυτιάς και μελαγχολείς.
Το να ανοίγει μαγαζί-κολλεκτίβα στη Βαλτετσίου, κάτω από το παλιό μου σπίτι, είναι ελπιδοφόρο. Το ότι έκλεισε βιβλιοπωλείο που ήταν στο σημείο ψυχοπλακωτικό.
Το να κάνει καλοκαιρινή ζέστη Μάη μήνα αρέσει σε πολλούς. Να πάνε στη Σαχάρα - ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.
Το να βελτιώνεται ο Παππάς είναι το μοναδικό φετινό κέρδος του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Μετά παθαίνει ρήξη χιαστού.
Το να περιμένεις πράγματα από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι χαριτωμένα αφελές. Το να βασίζεσαι πάνω του εγκληματικά ηλίθιο.
Το να βγάζουν νέα δισκάρα οι Prodigy είναι τέλειο. Όταν βάζεις βέβαια κομμάτι οι άμουσοι και άσχετοι πελάτες σου δεν παίρνουν χαμπάρι. (Δεν πειράζει, συνεχίστε να έρχεστε, θα μάθετε κάποτε).
Το να παντρευτείς την κόρη του Ψωμιάδη είναι κίνηση ματ Μπουρούσαρε. Μετά, "τελείωσε το φάρμακο κύριε Μάκη".
Το να είσαι χορτοφάγος είναι μια επιλογή. Το να μας το τρίβεις στη μούρη μια απόγνωση.
Το να κράζεις τον Βαρουφάκη είναι φουλ επαναστατικό. Όσο και το να πίνεις μπάφους στη Βαλτετσίου. Όχι.
Το να κατεβαίνουν στις φοιτητικές εκλογές ακόμα ΠΑΣΠίτες είναι αξιοπερίεργο. Το ότι εκτός από το ότι κατεβαίνουν, παίρνουν και ψήφους, τέλειο θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχολογία.
Το να γράφεις διπλωματική είναι πολύ επίπονο. Ειδικά όταν δεν έχεις αρχίσει καν.
Το να πίνεις δωρεάν στα μισά μαγαζιά των Εξαρχείων επειδή κάποια στιγμή δούλεψες εκεί είναι οικονομικό. Το συκώτι σου διαφωνεί έντονα.

 Το να ακούς αυτή την κομματάρα είναι χαλαρωτικό

Μετά από (μόλις) 9 λεπτά τελειώνει.

Το να μένει ο κολλητός σου φίλος απέναντι από το σπίτι σου και να βλέπεστε από τα μπαλκόνια σας είναι άψογο. Μετά μετακομίζει με το που συμπληρώνεται χρόνος.

Το να βάζεις μουσική σε μαγαζιά γίνεται μόνο αν έχεις πτυχίο Πολυτεχνείου. Για σερβιτόρα πρέπει να έχεις Δραματικής Σχολής ή Φιλολογίας. Παιδεία με διακρίσεις.

Το να νιώθεις χαρούμενος για κάτι είναι φανταστικό. Δεν κρατάει ποτέ για πολύ.

Το να έχεις ίντερνετ σου ανοίγει τους ορίζοντες. Δέκα λεπτά στο facebook σε κάνουν να χάσεις κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα.

Το να ήσουν στο Νεπάλ και να γλίτωσες από τον σεισμό είναι ανακουφιστικό. Αν είσαι στην Ελλάδα και μας λες ότι επιβίωσες του σεισμού, είσαι κρετίνος.

Το να ακούς κλαρίνο είναι οκ. Το να ακούς κλαρίνο ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ και για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να σε τρελάνει. Παραδείγματα: η Έφη Θώδη, η Ειρήνη Μερκούρη και ο φασιστονότης.

Το να είσαι ο Μπογδάνος είναι ένα δράμα. Το να είσαι ο Μπογδάνος και να έχεις εκπομπή είναι ιλαροτραγωδία.

Το να γράφεις την ενενηκοστή ένατη ανάρτηση σε κάτι που ξεκίνησε για πλάκα και κατέληξε μετά από δύο χρόνια να έχει 51.000+ views είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον. Μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να βρεις θέμα για την εκατοστή ανάρτηση.

Το να γκρινιάζεις δεν είναι σωστό. Αλλά και τι να κάνεις;

Υ.Γ.1: Τουλάχιστον τρία άτομα μου έχουν πει, αναγνώστη, ότι η αγαπημένη τους ανάρτηση είναι οι Ματαιώσεις, Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί, Ούτε εγώ ούτε ο Καψής.

Υ.Γ.2: Ζέστη θέλατε; Ε, πάρτε ζέστη - τουλάχιστον στο Off The Chain που θα βάλω μουσική την Τρίτη 19/5 έχει εκτός από κοκτέιλ, καμπάνα, άμεση εξυπηρέτηση ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ. Έλα, αναγνώστη. 

Έλα και θα σε κάνω Βασίλισσα. Ή Βασιλιά.

Μεταφορικά πάντα, είμεθα δημοκράτες.

Μο Φακιν Μπετερ

Κλείνει.



Έκλεισαν κι άλλα. Με κυριότερο παράδειγμα το Decadence, που και σε πιο ωραίο κτίριο ήτανε (στο οποίο έμενε και ο αντιβασιλέας, τρομάρα του), και από τη δεκαετία του '70 υπήρχε, και που έχει κάνει γύρισμα ο Νικολαΐδης σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Αγγελάκας, και όπου τα έπινε ο Nick Cave όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και, και...Έκλεισε το παλιό το Stand, στη γωνία Μπενάκη και Τζαβέλλα, που στέγαζε απίστευτο αριθμό πελατών ανάλογα με το (λιλιπούτειο, σαν τους καρναβαλιστές ένα πράγμα) μέγεθός του. Έκλεισε το Next, το παλιό Jasmin, το παλιό Closer, το παλιό Dada (μη μου μιλάς αναγνώστη για relocation μαγαζιών, για ακρογιαλιές και για αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ'αγαπάς - μ'αγαπάαααας). Ένα μαγαζί όταν πηγαίνει σε άλλο, μεγαλύτερο κατά κανόνα, χώρο, χάνει την ψυχή του. Οπότε από αυτή την άποψη καλύτερα που το εν λόγω κλείνει οριστικά και δε μετακομίζει σε καμία περιοχή τύπου Ψυρρή, π.χ. Το πλήγμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ίσως.

Εκεί το άκουσα πρώτη φορά και τώρα το βάζω

 όπου κι αν παίξω, έτσι, για το καλό

Λατρεύαμε να το μισούμε τα τελευταία χρόνια. Να γκρινιάζουμε για τον κόσμο ("πολλά πιτσιρίκια μαζεύει" -  όχι αναγνώστη, δεν φταίνε αυτά που γεννιόντουσαν όταν εμείς πρωτοπήγαμε στο μαγαζί το 1997, ο χρόνος ο αδυσώπητος που περνάει φταίει), να γκρινιάζουμε για τη μουσική ( "μα βάζει Lady Gaga;" - ναι ρε, ότι γουστάρει θα βάλει, όταν σε ξεστράβωνε στα 18 σου με κομματάρες ήτανε καλά;), να γκρινιάζουμε που είχε πολύ κόσμο και δε χωράγαμε, που είχε λίγο κόσμο και βαριόμασταν να κοιταζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, που είχε ενδιάμεσα από πολύ και λίγο κόσμο και δεν βρίσκαμε τι να του προσάψουμε, να γκρινιάζουμε για όλα. Αλλά εκεί κατά τις 5, όταν ήμασταν ακόμα έξω και θέλαμε να πιούμε ποτό και να ακούσουμε καλή μουσική, στη στριφογυριστή σκάλα καταλήγαμε. Με το ίδιο ευχάριστο άγχος κάθε φορά που την ανεβαίναμε και την ίδια θλίψη κάθε φορά που την κατεβαίναμε. Με το ίδιο δέος για τις πιο ιστορικές τουαλέτες στην Αθήνα, λόγω του προθάλαμου με τους καναπέδες κυρίως... Με το urban legend που πέρναγε από παρέα σε παρέα: "Μην πάρεις ποτό, μόνο μπύρες", χωρίς ποτέ κανένας να έχει όντως μιλήσει με κάποιον που να τον έχουν πειράξει τα ποτά του μαγαζιού. Με είσοδο -την περίοδο (και τις ώρες) που είχε είσοδο - ή χωρίς. Με χαρακτηριστικές φάτσες - θαμώνες του μαγαζιού, για τους οποίους επί χρόνια πίστευα ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ζουν αλυσοδεμένοι στο υπόγειο του μαγαζιού και τους αφήνουν ελεύθερους το βράδυ για ντεκόρ - μέχρι που είδα έναν τους να πληρώνει λογαριασμό της ΔΕΗ στην Αριστείδου ένα πρωί ΜΑΖΙ με τον πατέρα ΤΟΥ και σοκαρίστηκα.

Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο,

 αναγνώστη, κι ΑΥΤΟ έπαιζε πάντα

Τα μπουγέλα στο κλείσιμο για το καλοκαίρι. Που συνέπιπταν μυστηριωδώς με την ξαφνική επιθυμία πολλών γυναικών θαμώνων οι οποίες φορούσαν ΠΑΝΤΑ μαύρα ρούχα, να φορέσουν άσπρα (με μαύρα εσώρουχα από μέσα όμως). Οι κερκίδες, και δη η θέση δίπλα στο παράθυρο, που ήταν η αγαπημένη μου (έχω δει από αυτό το στρατηγικό σημείο Πασπίτες να τρώνε άπειρο ξύλο έξω από τα γραφεία τους στην Κωλέττη μέρες τριημέρου Πολυτεχνείου). Να ζητάω το Rearview Mirror τόσο συχνά που από ένα σημείο και μετά να το βάζει ο dj με το που με έβλεπε να πλησιάζω, για να γλιτώσει χρόνο και από τους 2 μας. Πολυθρόνες και καναπέδες που αναφύονταν μαγικά μπροστά σου έτσι και περιπλανιόσουν λίγο στο χώρο (και που όλοι λίγο πολύ έχουμε κοιμηθεί σε αυτούς. Τι εννοείς "όχι εγώ"; Ψεύτη). Σε έναν τέτοιο κάθισα πριν δέκα μέρες, ένα Σάββατο προς Κυριακή ξημέρωμα - κι έκλαψα. Όχι επειδή είχα πιει, μην ακούω ανοησίες. Επειδή, είπαμε:

Κλείνει. 

Αυτό το Σάββατο. 

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στην Φ. που το παρήγγειλε και στον Γ.Κ. που είναι για δουλειά στην Αγγλία και που - πραγματικά το πιστεύω - αν ήταν στη χώρα θα έβρισκε τρόπο να αποτρέψει το κακό...(Να χαίρεσαι την κοπέλα σου μιστερ!)

Υ.Γ. 2 Την έχω βάλει και σε άλλη ανάρτηση, αλλά θα μου συγχωρέσεις την επανάληψη, αναγνώστη. Είναι η μόνη φώτο του μαγαζιού που έχω τραβήξει εγώ, βλέπεις.

Αριστερά στην κερκίδα,όπως κοιτάς τη φώτο, 

είναι το σημείο που σου έλεγα, αναγνώστη

Υ.Γ.3 Αυτή την Παρασκευή 9/5 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) θα βάλω (και) τραγούδια που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Μο Μπέτερ. Ψήσου.

Επίλογος

Αναγνώστη, σου χρωστάω το δεύτερο μέρος από τις φυλές της παραλίας. Σου έχω νέα όμως. Πήγαινε με στα δικαστήρια για αθέτηση υπόσχεσης, βαριέμαι να το γράψω. Μόνο μία θέλω να προσθέσω, έτσι για το καλό: Τον τύπο/τύπισσα που το παίζει κουλτουριάρης/α και σκάει στην παραλία με "βαρύ" βιβλίο (πολιτικό κατά προτίμηση) και ύφος χιλίων καρδιναλίων, αλλά με στρινγκ ή μπραζίλιαν (η γυναίκα) ή ροζ/λαχανί μαγιό (ο άντρας), ποστάρει στο φέισμπουκ ροκ και μέταλ για να παίρνει λάικ από τους "ψαγμένους/ες" αλλά το βράδυ πηγαίνει στα σκυλάδικα, κράζει κλαρινογαμπρούς και χαζογκόμενες αλλά τους/τις  γουστάρει κρυφά (ή και φανερά) κλπ. Αυτή η φυλή είναι μεν ολιγάριθμη αλλά πολύ εκνευριστική, γιατί τουλάχιστον τα ορίτζιναλ καγκούρια είναι true. Και κανείς δε συμπαθεί τους "κάλπηδες" (ατυχέστατη μετάφραση του fake στην ελληνική έκδοση του "Φύλακα στη Σίκαλη", ενός από τα πιο υπερτιμημένα βιβλία όλων των εποχών, το οποίο οφείλει το 90% της φήμης του στο ότι το κουβάλαγαν πάνω τους δολοφόνοι διάσημων).


Κατά τα άλλα ησυχία, αναγνώστη. Ο εορτασμός των γενεθλίων μου (γιατί να σε ενδιαφέρει αυτό, λέμε τώρα) έγινε διήμερος, για να χωρέσουν όλα τα ονόματα που είχα προαναγγείλει στο "γλέντια και χαρές" , περάσαμε πολύ ωραία, χόρεψα ζειμπέκικο μετά από 15 χρόνια στη μεγάλη επιτυχία του Μικρού Νικόλα "Φέρτε μου ένα πιστόλι, να τον σκοτώσω τον καριόλη" γιατί μου το ζήτησε ευγενικά ο καλλιτέχνης, ο οποίος νωρίτερα μου είχε δώσει δύο αυτόγραφα, ένα για μένα κι ένα παραγγελιά, και με είχε σκλαβώσει, ο Dj Microstar έπαιξε πολύ ωραία, βιντεάκια και από τις 2 εμφανίσεις προσεχώς, την πρώτη μέρα του φεστιβάλ που έβαλα εγώ μουσική έπαιξε μέχρι και το "Πότε θα κάνει ξαστεριά", το οποίο ενθουσίασε πέντε από τους πενήντα καλεσμένους, τέτοια πράγματα, ωραία. Α, έβαλα και Μυτακίδη που ότι και να λέτε γι' αυτόν εμένα δε με νοιάζει, μ'αρέσει.

"Κι αν δε φταίει πες μου ποιος, που ακόμα είμαι χοντρός"

Οι μπύρες, αναγνώστη

Η επιστροφή στην Αθήνα κρίνεται επιβεβλημένη γιατί έχουμε μπροστά μας, αναγνώστη, πολλές υπέροχες ευκαιρίες για νέες ήττες, για νέες συντριβές. Δε γίνεται να κάνεις καλοκαιρινές διακοπές (σουμπίντουα) για πάντα, έχουμε και τις χειμερινές λόγω ανεργίας μπροστά μας. Κούραση, αλλά τι να κάνεις; Τουλάχιστον θα εκδοθεί το νέο βιβλίο του Τζόναθαν Κόου το φθινόπωρο (θα έλεγα και τις εκδόσεις αλλά δε θέλω να κάνω γκρίζα διαφήμιση, έχουν πάντως πέντε γράμματα και αρχίζουν από Π.)

Κλείνω, αναγνώστη, με κάτι φαινομενικά τελείως άσχετο αλλά 1) έπαιξε κι αυτό τη μέρα που έβαζα εγώ μουσική και είμαι πολύ περήφανος για αυτό 2) μέχρι τώρα αυτή η ανάρτηση έχει δύο ελληνικά τραγούδια κι ένα καρβέλικο κατασκεύασμα και πρέπει να αναβαθμιστεί λίγο και 3) 1:38 κρατάει, αμάν αυτή η γκρίνια σου.

Το Mo Better σε καλοκαιρινή βερσιόν 

σε παραλιακή καντίνα

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά όσους έκαναν το ταξίδι για να συμμετάσχουν στο διήμερο φεστιβάλ γενεθλίων. Η αγάπη σας με συγκίνησε.

μαγαζά (έτσι, χωρίς γιώτα)

Δρόμος απώλειας η Μπενάκη. Εντάξει, όχι όλη, το κομμάτι από Αραχώβης μέχρι Σόλωνος. Άντε πιο συγκεκριμένα ο τζερεμές (Χάρη παρακαλώ για τη διαφήμιση, Βάσια, Μήτσο, Γιώργο, Μαρία, Κώστα, Φωτεινή, Θεανώ, Νικολέτα, συγγνώμη για τον έξτρα κόσμο που θα συρρεύσει). Μαγαζάρα από τις λίγες. Θυμάσαι αναγνώστη που παλιά πηγαίναμε στο Τηνιακό το καλοκαίρι και στη Γη το χειμώνα; Αλλά οι πιο κουλτουροψαγμένοι από εμάς πηγαίναμε Τηνιακό και το χειμώνα-δεκαετία '90 λέμε, που το χειμώνα είχε ακόμα παππούδια μέσα. Και τα αφεντικά που από την Τήνο δεν ήταν αλλά δε μας ένοιαζε: Τον κυρ Λευτέρη τον Περούκα το στραβόξυλο ("πάλι 8ωρο κλείσατε, ούτε μεροκάματο να κάνατε, ξεκουμπιστείτε"), τον κύριο Δήμο, τον κύριο Αντρέα και όλα τα καλά παιδιά. Τα τελευταία 7-8 χρόνια μέχρι και Δαπίτες πάνε για να γίνουνε πίτες φτηνά. Δε λέει. Ειδικά αφού έκλεισαν και το Ράδιο και το Decadence: Στο πρώτο πήγαινε σύσσωμη η φοιτητιώσα ριζοσπαστική αριστερά (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί) και στο δεύτερο οι γαμάτοι τύποι-εμείς δηλαδή. Πρώτα ούζα και ποικιλίες στη Λεωφόρο (σε ζητώ και στη Βικτώρια) και μετά πανάκριβα μικρά΄μπουκάλια μπύρας και είσοδος-με παζάρι πάντα, ακόμα κ αν είχαμε λεφτά, έτσι, για το γούστο. "Είμαστε 5, να μπούμε με 3 εισόδους;" και "Ρε συ αφού έχουμε την είσοδο, πάρε ποτό, μην είσαι χαζός". Χαζοί ήμασταν, ο Νίκος έβγαζε καλά λεφτά μέχρι που το έριξε έξω και έκλεισε και ησύχασε και μετά πήγε να βαφτίσει τις Συχνότητες Decadence και όλοι Συχνότητες το έλεγαν ακόμα και πήγαιναν εκεί με την ίδια συχνότητα που πήγαιναν και παλιότερα-ποτέ δηλαδή. Aυτή η ραδιοφωνική διαφήμιση στο Rock Fm που ήταν ακόμα Rock με υπόκρουση James με έχει στοιχειώσει. Μέχρι και σήμερα, όποτε περνάω από το νεοκλασικό της Βουλγαροκτόνου σιγοτραγουδάω μόνος μου σαν χαζός. Ευτυχώς που δεν περνάω ποτέ πια γιατί δεν υπάρχει και λόγος-δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί. Α ναι, υπάρχει(;) το Στέκι της Ξανθής όπου μπορείς να πας αν έχεις πουλήσει μόλις κανα δυο χωράφια στο χωριό και νιώθεις ματσωμένος.

Decadence κύριοι και κυρίες. '90ίλα και ξερό ψωμί. Αλλά και Stand (το παλιό) και Mo και Χοροστάσιο (με την ωραία κοπέλα στην πόρτα/γκαρνταρόμπα που τη γνωρίσαμε όμως 15 χρόνια μετά και κρίμα που δεν την ξέραμε από τότε γιατί είναι γαμώ τα παιδιά) και Jasmin (πάλι το παλιό). Γιατί όταν ένα μαγαζί πάει σε μεγαλύτερο χώρο ΠΑΝΤΑ χαλάει; Γιατί στο Mo Better πάντα ζητάω αυτό το τραγούδι;; Γιατί ο Χάρρυ δεν μπήκε στη λίστα; Επειδή είναι καμένο αφτεράδικο; Ναι, αλλά μόνο εκεί από όλα αυτά έχω βάλει μουσική (δε με πρόσεξε κανείς που χώθηκα σαν αίλουρος στα -υπερσύγχρονα- decks κι έβαλα 2-3 τραγούδια και ξαναβγήκα, μη νομίζεις αναγνώστη, ένα από αυτά ήταν το εξής, ότι να 'ναι δηλαδή). Τι λέγαμε; Α ναι, ο τζερεμές τα σπάει-αλλά να μην πηγαίνετε: Έχει λίγα τραπέζια και δε θα βρίσκουμε να καθόμαστε εμείς που σας ανοίξαμε τα μάτια.