Η εκπαιδευτική (στον άκρατο νεοφιλευθερισμό και πρόσφατα, με μεταγραφές αεροδρομίου τύπου Τατιάνας, και στον εκφασισμό της κοινωνίας) τηλεόραση του πούλα-και-φύγε Αλαφούζου που σαν ξερατό μέσ' τη νύχτα ΣΚΑΙ, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά παρουσιάζοντας μια εξαιρετικής σύλληψης και εκτέλεσης, καθόλου καθοδηγούμενη, καθόλα σταθμισμένη, καθολικά αποδεκτή δημοσκόπηση που αφορούσε στο "ποιους δεν θέλουμε για γείτονες".
Αλήθεια λέω αναγνώστη, δες εδώ κατάντια.
Ποίοι είμαστε "εμείς", ρωτάς. Σε παρακαλώ, αναγνώστη, μην κάνεις τέτοιες χαζές ερωτήσεις, θα σε πάρω για πιο ηλίθιο κι από τηλεθεατή του ΣΚΑΙ. Μα προφανώς "εμείς" είμαστε εμείς, χαζούλη, οι λευκοί, αρτιμελείς, ετεροφυλόφιλοι, μη τοξικοεξαρτημένοι, εργαζόμενοι, μη αλκοολικοί, έχοντες κατοικία, χριστιανοί ορθόδοξοι, μεσοαστοί και πάνω, νοικοκύρηδες, άντρες - αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό εν ολίγοις. Αλλά επειδή τα δέντρα έχουν και κλαδιά, θα σου παραθέσω μια λίστα με τις απαντήσεις που θα έδινα ΕΓΩ στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση ΑΝ είχε ελεύθερες απαντήσεις (που πολύ αμφιβάλλω). Λοιπόν, εγώ δεν θα ήθελα για γείτονες τους εξής:
1) Νεοναζί, μέλη της Χρυσής Αυγής. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, θα με έπιανε μια πρωινή, και μεσημεριανή, και απογευματινή, και βραδινή αναγούλα ακούγοντας από τη μεσοτοιχία τα Σιγκ Χάιλ, και τη Λιλή Μαρλέν και το ακατάσχετο υβρεολόγιο σε μετανάστες, με λεξιλόγιο τριάντα λέξεων συνολικά βέβαια, αλλά και πάλι. Άσε που θα έβγαινα στο διάδρομο με ρόπαλο του μπέιζμπολ καλού κακού, και δεν έχω ρόπαλο του μπέιζμπολ (Ν., ξέρεις ότι θα το δανειστώ αν ποτέ έχουμε μετακομίσεις τέτοιες στην πολυκατοικία).
2) Εφοπλιστές, ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων. Πολύ βαβούρα, ό ένας θα φέρνει στο σαλόνι του ένα καράβι με 2 τόνους ηρωίνη γιατί που να το βάλει κι αυτός (μην απαντήσεις, αναγνώστη, ντροπή), ο άλλος τα λαθραία καύσιμα, ο τρίτος τα λαθραία όπλα, ο τέταρτος τις δικογραφίες από τις υποθέσεις που έχει κερδίσει τόσα χρόνια, πάνω στις οποίες θα πατάει για να φαίνεται πιο ψηλός (γεια σου Αλέξη), χαμός στην είσοδο, θα τρακάρουν. Όχι, όχι, ούτε εφοπλιστές ούτε καναλάρχες, μακριά.
3) Δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ. Εντάξει, υπάρχει ανεργία, εντάξει, τα πράγματα είναι δύσκολα, το καταλαβαίνω, αλλά ρε γαμώτο δεν υπάρχει όριο στην ξεφτίλα των πραγμάτων που κάνεις για να έχεις δουλειά; Για μερικούς ανθρώπους, προφανώς δεν υπάρχει. Και δεν είναι μόνο του ΣΚΑΙ, είναι και σε άλλα μέσα, απλά αυτοί κερδίζουν στο νήμα στον αγώνα για τη μεγαλύτερη γλίτσα (ναι, αυτή των Ghostbusters, αναγνώστη). Βέβαια ο αρχηγός τους κρύβεται προς το παρόν, κάνει αντάρτικο Κολωνακίου, γιατί τον κυνηγάει η Σοβιετία, το κράτος που κάποτε λεγόταν Ελλάδα. Και φυσικά μιλάω για αυτόν που αξίζει μια κατηγορία από μόνος του, τον
4) Μπογδάνο. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ εδώ, αναγνώστη. Απλά σκέψου να ακούγεται μέρα νύχτα μια μοναχική φωνή να ρωτάει "Ποιος είναι ο καλύτερος δημοσιογράφος στην Ελλάδα;" και να απαντάει η ΙΔΙΑ φωνή "Εσύ αγόρι μου, εσύ. Και είσαι και ψηλός, Κι έχεις και μαλλιά. Και είσαι φοβερός ποιητής, αναβλύζεις. Και μην κλαις, δεν θα φύγουμε ποτέ από την πατρίδα μας την Ευρώπη, ποτέ".
5) Σκυλάδες. Την βάρυνα πολύ την ανάρτηση, αναγνώστη, σκέφτηκα όλους τους προαναφερθέντες σε μια πολυκατοικία κι εμένα σε ένα μικρό διαμερισματάκι κάπου στον τρίτο όροφο και ψυχοπλακώθηκα. Ας την ελαφρύνω λοιπόν με μια κατηγορία που δεν με ενοχλεί πραγματικά, αλλά ο Καλύτερος Δημοσιογράφος του Κόσμου Όλου δεν μπορεί ποτέ να είναι τελευταίος σε μια λίστα. Οποιαδήποτε λίστα. Ούτε καν του σούπερ μάρκετ. "Τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά και μια Δημοσιογραφάρα. Α, και κωλόχαρτο, δεν γίνεται Αυτός να είναι τελευταίος σε λίστα. Τι εννοείς συνώνυμο;"
Υ.Γ. 1 Για τη δολοφονία στη Γλάδστωνος δεν μπορώ, δεν μου πάει καρδιά να γράψω κάτι, αναγνώστη. Πέρα από ότι ήταν δολοφονία και το ότι συμφωνώ απόλυτα με τον Old Boy που έγραψε ότι πιο πολύ και από τους φυσικούς αυτουργούς της τον τρομάζουν αυτοί που τους δικαιολογούν εκ των υστέρων.
Συγγνώμη αν το μαθαίνεις από εμένα, αναγνώστη, αλλά
ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, πολλά χρόνια, και είναι ταξικός
Γίνεται, αναγνώστη, να πλησιάζεις τα 40 και να ένιωσες μόνο μια φορά την απόλυτη ευτυχία, την απόλυτη χαρά, την απόλυτη δικαίωση στα πλαίσια ενός Μουντιάλ; Γίνεται, αν υποστηρίζεις την Αργεντινή.
Ήμουν 7 χρονών και ήταν 29 Ιουνίου του 1986 και γιόρταζε ο κύριος Παύλος. Ο κύριος Παύλος ήταν αυτός που είχε το φροντιστήριο Αγγλικών στο οποίο πήγαινα και οικογενειακός μας φίλος. Για να τιμήσουμε τη δεύτερη ιδιότητά του λοιπόν και όχι την πρώτη, γιατί εν τοιαύτη περιπτώσει το σπίτι του κυρίου Παύλου θα αποδεικνυόταν πολύ μικρό για να χωρέσει τις ορδές όλων των μαθητών του με τις οικογένειές τους, πήγαμε οικογενειακώς για να του ευχηθούμε. Και είχε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου γιατί αυτοί οι αλήτες οι κουτόφραγκοι ποτέ δεν σεβάστηκαν τις γιορτές της Ελληνορθοδοξίας να σταματάνε πάραυτα κάθε αθλητική διοργάνωση όποτε γιορτάζει ο κάθε ανθυπομάρτυρας, δηλαδή καθημερινά σχεδόν, αναγνώστη, εδώ παίξαμε τόσα Φάιναλ 4 στο μπάσκετ Μεγαλοβδομαδιάτικα, με αποκορύφωμα αυτό της Μπολόνια το 2002, που κέρδισε στον ημιτελικό ο Παναθηναϊκός Μεγαλοπαρασκευιάτικα και το έδειχνε το Tv Magic, γιατί αυτό είχε πάρει τα δικαιώματα, γιατί νόμιζε ότι θα έχει πάει ο Ολυμπιακός στο Final 4, αθώο μου Tv Magic, πραγματικά Μεγάλη Παρασκευή πέρασες τότε, να είσαι ιδιοκτησίας Κόκκαλη και να δείχνεις πράσινους θριάμβους, όξος και χολή κανονικά, κουράγιο, τι έλεγα, α ναι, είχε ΤΕΛΙΚΟ. Και τον είδα με ΜΕΓΑΛΟΥΣ. Ο πατέρας μου, που ποτέ δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τα αθλητικά συμβάντα, απλά ήταν κάθε φορά με τον εκάστοτε αντίπαλο της Ελλάδας (υπόγεια μαθήματα αντιεθνικισμού τα ονομάζω τώρα) και φυσικά με τη Σοβιετική Ένωση ή όποια χώρα Ανατολικού Μπλοκ τύχαινε να παίζει, δεν ήθελε να το πάρει η Γερμανία φυσικά, γιατί ο παππούς μου ήταν στον εφεδρικό ΕΛΑΣ και εντάξει, στην Πελοπόννησο ήταν αρχικά η ιταλική ζώνη ελέγχου αλλά μετά συνθηκολόγησαν και ήρθανε οι Φρίτσηδες και δεν υπήρχε και πολλή αγάπη, έστω κι αν είχαν περάσει 40 χρόνια. (Που να ήξερε τότε ο κόσμος ότι τριάντα χρόνια μετά, οι σύμμαχοι και φίλοι μας Γερμανοί θα μας βοηθούσαν τόσο πολύ να βγούμε από τα μνημόνια στα οποία αυτοί μας βάλανε βέβαια, αλλά για να μας κάνουνε ανθρώπους, με τόνο στο ωμέγα, ρωτήστε και τον Τζήμερο και τον Άδωνη αν δεν με πιστεύετε εμένα). Ο πατέρας μου ήταν με την Αργεντινή λοιπόν, έστω αντανακλαστικά, αλλά δεν ήταν και ο τύπος που θα πλακωνόταν για τα αθλητικά, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ αναγνώστη. Αλλά ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ήταν με τη Γερμανία. Πασόκοι παιδί μου, τι περίμενες;
Εγώ τώρα, μυστήρια περίπτωση. Έφταιγε που ο Ρότσα ήταν Αργεντίνος; Που αυτός και ο Σαραβάκος είχαν πλούσιο μαλλί, σαν τους Αργεντίνους και όχι σαν τους φλώρους τους Γερμανούς; Που ο Μαραντόνα είχε βάλει κόντρα στην Αγγλία το καλύτερο γκολ που είχα δει μέχρι τότε και πιθανότατα μέχρι σήμερα (όχι αυτό με το χέρι, αναγνώστη, το ΑΛΛΟ). Ήθελα να πάω κόντρα σε ένα σαλόνι γεμάτο με ΜΕΓΑΛΟΥΣ που ήταν με τη Γερμανία, σαν σκασμένο που ήμουν; Ποιος ξέρει; Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι ήμουν με την Αργεντινή. Χωρίς να ξέρω ότι από εκεί ήταν ο Τσε (αλλά και ο Περόν, μην ξεχνιόμαστε αναγνώστη). Χωρίς να ξέρω ότι από εκεί είναι το τανγκό (αλλά και το τάνγκο, με τόνο στο άλφα, όπως το λένε αυτοί που λένε και τον Βαν Γκογκ Βαν Χοχ, χίπστερ δηλαδή του ελέους που θέλω να τους κοπανήσω). Πάντως ήμουν με την Αργεντινή. Και στο 86', που ο Θεός ο Ντιέγκο ο Αρμάνδο ο Μαραντόνα έδωσε τη μπάλα στον Μπουρουσάγα και αυτός έκανε το 3-2 πανηγύρισα έξαλλα τρέχοντας γύρω γύρω στο σαλόνι μπροστά από ξενερωμένους πασόκους και τον πατέρα μου, ο οποίος μάλλον ξαφνιάστηκε, καθώς δεν πρέπει καν να παρακολουθούσε εκείνη τη στιγμή, τόσο φίλαθλος λέμε, θεός (όχι σαν τον Μαραντόνα , αναγνώστη, αλλά κοντά).
Ο Αυτοκράτορας στο θρόνο του
Και μετά; Μετά 32 χρόνια φαγούρα, αναγνώστη. Το 1990 αποκλείσαμε τους αχώνευτους τους Βραζιλιάνους με το γκολ του Κανίγκια και τους οικοδεσπότες Ιταλούς στον ημιτελικό (με τη μισή Νάπολη να είναι με την Αργεντινή ελέω Μαραντόνα) αλλά χάσαμε από τους Ενοποιημένους Γερμανούς που δεν είχαν ενοποιηθεί ακόμα αλλά αυτό θα γινόταν ένα μήνα μετά και να μην τους κάνει ένα δώρο η FIFA μωρέ, άχου τα, γούτσου γούτσου, πάρτε ένα πέτσινο πέναλτι.
Το 1994 φταίει η Ελλάδα για την παταγώδη αποτυχία της Αργεντινής, ξεκάθαρα. Μα είναι δυνατόν ο πρώτος αγώνας να είναι εναντίον μιας από τις πιο αδύναμες ομάδες που έχουν παίξει σε Μουντιάλ; Κερδίζουνε οι μουτσάτσος τους Έλληνες 4-0, το παίρνουν πάνω τους λες και σκότωσαν το θεριό, κερδίζουν μόνο 2-1 τη Νιγηρία μετά και στο τέλος πάνε και χάνουν 2-0 από τη Βουλγαρία και μένουν εκτός στην τριπλή ισοβαθμία...Δηλαδή αυτή η Ελλάδα...Άσε που τους μούτζωσε κανονικά και για τα επόμενα.
Το 1998 τους απέκλεισε η Ολλανδία στους 8 (η Ολλανδία αναγνώστη, και ούτε καν η Ολλανδία του '70 με Κρόιφ, Νέσκενς κλπ), το 2002 η Σουηδία (!!) στον όμιλο (!!!!), το 2006 η Ακατανόμαστη στα πέναλτι στους 8, το 2010 η Ακατονόμαστη ΠΑΛΙ, με τεσσάρα, στους 8 (ξεκάθαρα άδικο αποτέλεσμα, η εικόνα του αγώνα δεν προδιέθετε για κάτι τέτοιο, τουλάχιστον Χ και πέναλτι έπρεπε, παραλίγο, τι είναι το 4, ένας αριθμός είναι, δεν είναι και 7 που έφαγαν οι Βραζιλιάνοι μέσα στο σπίτι τους σε ημιτελικό τέσσερα χρόνια αργότερα, να τα λέμε όλα αναγνώστη).
Το 2014...Το 2014 ήταν μια χρονιά που συνέβησαν διάφορα γεγονότα στον πλανήτη, η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, ξέσπασε η επιδημία του Έμπολα, το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε τη Μοσούλη και ανακήρυξε την ίδρυση χαλιφάτου, αυτά πάνω - κάτω. Α, έγινε κι ένα Μουντιάλ κι ένας τελικός και η Ακατανόμαστη έβαλε γκολ στην παράταση και η Αργεντινή βγήκε δεύτερη, τίποτα σπουδαίο μωρέ. Διάολε.
Και το 2018; Το 2018 η Αργεντινή έφερε Χ με την τίμια Ισλανδία, έφαγε τρία από τους ναζί Κροάτες και αύριο πρέπει όχι μόνο να νικήσει τη Νιγηρία αλλά να γίνει και συνδυασμός αποτελεσμάτων για να προκριθεί. Από τον όμιλο. Από όμιλο με Ισλανδία, Κροατία και Νιγηρία. Και να περάσει δηλαδή που θα πάει; (Ας περάσει και ας το πάρει και ας με διαψεύσει).
Εγώ αλλού θέλω να καταλήξω, αναγνώστη. Γιατί η ζωή μου, όπως και η πορεία της Αργεντινής στα Μουντιάλ, έχει πάρει σταθερά την κατιούσα από τα 7, με κάποιες παροδικές εκλάμψεις (όπως και η πορεία της Αργεντινής στα Μουντιάλ); Συμβαίνει μόνο σε εμένα και την Αργεντινή αυτό ή είναι γενικό φαινόμενο; Τείνω να πιστέψω το δεύτερο. Όχι σοβαρά, πες μου εσύ τι καλύτερο από το να είσαι 7 και να τρέχεις πανηγυρίζοντας με υψωμένες γροθιές στη μούρη 20 ξενερωμένων τύπων.
Και μόνο για αυτό, θα σε υποστηρίζω ρε Αργεντινή σε όσα Μουντιαλ δω ακόμα κι ας μην πάρεις κανένα.
Υ.Γ. 1 Μιχάλη στην αφιερώνω την ανάρτηση. Ξέρεις εσύ.
Υ.Γ. 2 Και να αποκλειστείς αύριο Αργεντινή, τι είναι 4 χρόνια; Ένας αριθμός είναι, δεν είναι και 7, που έφαγαν οι Βραζιλιάνοι μέσα στο σπίτι τους σε ημιτελικό.
Υ.Γ. 3 Κάποτε θα γυρίσει ο τροχός και θα πανηγυρίζουμε με σφιγμένες τις γροθιές σαν 7χρονοι, αναγνώστη, θα περάσουν τα ramblin years of lousy luck
Tomorrow smells of less decay
* Αναφορά στο "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ντροπή σου αν δεν το έπιασες, αναγνώστη.
Γίνονται λοιπόν εσωκομματικές εκλογές αύριο για να αναδειχθεί ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο κύριος στόχος είναι ξεκάθαρα τα τρία ευρώ που πρέπει να δώσει ο κάθε ψηφοφόρος για να συμμετάσχει σε αυτή τη γιορτή της δημοκρατίας. Αλλά για ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλάμε, αναγνώστη; Υπάρχει ένα ΠΑΣΟΚ; Είναι εδώ; Είναι ενωμένο; Είναι δυνατό; Πάμε να δούμε δέκα χαρακτηριστικούς τύπους πασόκων με την Αγκάθα Κρίστι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας.
- Ο φαν του Ανδρέα Παπανδρέου. Ζιβάγκο, "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", Ρίτα Σακελλαρίου, yolo μια ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αλέξης Τσίπρας.
- Οι τροτσκιστές. Όχι αυτοί που διαγράφηκαν τη δεκαετία του'70, οι άλλοι, αυτοί που έμειναν μέχρι και πρόσφατα στο Κίνημα, κάνοντας εισοδισμό και έχοντας την ανάλυση ότι πρόκειται για ένα κόμμα με εργατική βάση και αστική ηγεσία. Αξιολύπητοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ήταν ένας τύπος, αλλά διασπάστηκε με τον εαυτό του και τον χάσαμε.
- Οι εκσυγχρονιστές. Δεξιοί όσο δεν πάει, έφαγαν καλά τη δεκαετία του '90, τώρα αναγνωρίζουν για αρχηγό τον Κουλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: κάτι εξέκιουτιβ της κακιάς ώρας.
- Οι ατενίστας. Χίπστερ, μουστάκια, πουλόβερ στα δέντρα, σκατά στα μούτρα τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Καμίνης.
- Αυτοί που έγιναν Χρυσαυγίτες. Τα πιο καθυστερημένα στρώματα παλαιοπασοκισμού που χτυπήθηκαν άγρια από την κρίση και βρήκαν στο αφήγημα της Ακροδεξιάς μια προστατευτική φτερούγα πάνω από τα άμυαλα κεφάλια τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το 13% που πήρε η Χ.Α. στο Δήμο Ζαχάρως.
- Αυτοί που έγιναν Συριζαίοι. Για την ακρίβεια, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ΠΑΣΟΚ, αλλα ποτέιτο ποτάτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η Κρήτη.
Όλους τους χωράει η στοργική αγκαλιά
- Οι επαγγελματίες. Κάποτε ήταν μια σταγόνα στην πράσινη σοσιαλιστική πλημμυρίδα αλλά σήμερα είναι ένα σεβαστό ποσοστό στους εναπομείναντες Πασόκους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Οι κατσαρίδες της Χαριλάου Τρικούπη (όχι οι άνθρωποι, οι actual κατσαρίδες, τους είχαν κόψει μισθό στις μέρες της ευημερίας και τις πληρώνουν ακόμα. Σάμπως αυτοί τις πληρώνουν; Εγώ κι εσύ τις πληρώνουμε, αναγνώστη)
- Κάτι περήφανα γηρατειά. Αλντσχάιμερ, συνήθεια, παράδοση, ΠΑΣΟΚ θα το ρίχνουν μέχρις εσχάτων. Αν αλλάξει το σήμα θα υποστούν πανωλεθρία, ήλιο θα ψάχνουν και ήλιο δεν θα βρίσκουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τα ΚΑΠΗ.
- Συνδικαλιστές. Δεν έχω να πω κάτι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ΔΕΗ,
- Εσύ, αναγνώστη. Ναι, δεν υπάρχει λόγος να το αρνείσαι, κάτι πασοκικό έχεις κάνει κάπου, κάπως, κάποτε στα προσωπικά, στα επαγγελματικά σου, κάπου. Δεν πειράζει, αν δεν το έχεις ψηφίσει ποτέ το ρημάδι, το αδίκημα θεωρείται στιγμιαίο και παραγράφεται.
Σοβαρά τώρα, ποιος θα πάει να ψηφίσει για πρόεδρο ΠΑΣΟΚ; Η βλακεία είναι ανίκητη.
Υ.Γ. Χρόνια πολλά...(όχι στο ΠΑΣΟΚ αναγνώστη, σοβαρέψου).
"Γιατί δεν γράφεις πια στο blog;"
Γιατί, ξέρω γω, τελειώσαν τα θέματα.
"Αυτό είναι; Σίγουρα;"
Όχι.
"Τότε τι;"
Δεν σου λέω γιατί πας και τα λες.
"Μα προκύπτουν συνέχεια θέματα, έγινε συναυλία για την Ηριάννα και είχε 30.000 κόσ"
Δεν πήγα.
"Η Καταλονία θέλει να γίνει καταλανική"
Μαγκιά της. Να γίνει.
"Ο Παναθηναϊκός διαλύεται"
Μισό να ψάξω τις τσέπες μου να δω τι ψιλά έχω.
"Ο Μπογδάνος ακούγεται ότι θα πάει στο Θέμα Fm του Αναστασιάδη. Δεν μπορεί να μην έχεις κάτι να πεις για αυτό"
Καλά να είναι το φαλακρό υπόθετο.
"Ρε δεν σε αναγνωρίζω. Ο αναγνώστης περιμένει ανάρτηση"
Να ξαναδιαβάσει τις παλιές. Δεν τις έχει καταλάβει καλά.
"Α, και ελιτιστής"
Από πάντα. Όλες οι άλλες φρυγανιές είναι απομιμήσεις.
"Αχά! Έκανες καμένο αστειάκι, επανέρχεσαι"
Όχι, τυχαίο ήταν, μου ξέφυγε, συγγνώμη.
"Δεν σου έχω πει να μη ζητάς συγγνώμη;"
Συγγνώμη.
"..."
Κιόλας παραιτείσαι; Κρίμα, σε λίγο θα έβγαινε κείμενο μεγέθους ανάρτησης.
"Το ξέρεις ότι αυτό είναι φτωχή απομίμηση ανάρτησης έτσι;"
Το ξέρεις ότι εσύ είσαι φτωχή απομίμηση φωνής συνείδησης έτσι;
"Ρε συγκεντρώσου, θα έχουν βαρεθεί όσοι ήρωες έχουν καν φτάσει μέχρι εδώ"
Να σταματήσουν να διαβάζουν.
"Αχ, μου λείπουν οι παλιές αναρτήσεις σου, γεμάτες σφρίγος και παλμό και"
Για φτωχή απομίμηση, είσαι μια χαρά κόλακας
"Μαζί με τη φράση με το καμένο αστειάκι, έχεις γράψει τη λέξη απομίμηση τέσσερις φορές"
Και μια που την έγραψες εσύ μόλις πέντε. Τι να κάνω εγώ τώρα;
"ΝΑ ΣΤΡΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΝΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ"
Μη φωνάζεις. Δεν παίζει.
"Θα ποστάρω αυτό τον παρανοϊκό διάλογο για ανάρτηση, στο λέω"
Όχι, εγώ θα τον ποστάρω, εσύ είσαι άυλος, τι να ποστάρεις καημένε;
"Και τι νομίζεις ότι θα κερδίσεις;"
55 views και 55 μούτζες.
"Άσε τα καυστικά σχόλια"
Τα αφήνω.
"Αλήθεια θα ρίξεις τόσο το επίπεδο του blog βαφτίζοντας ανάρτηση...ΑΥΤΟ;"
Σιγά το επίπεδο.
"Κάποτε σε διαβάζανε πολλοί"
Κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί
"Δεν την παλεύεις μία έτσι;"
Ξεκάθαρα όχι.
"Γιατί;"
Ξέρεις.
"Ξέρω"
Ε τότε;
"Καλά. Ηττήθηκα"
Όχι, δεν θα γλιτώσεις έτσι απλά. Πες το μόνος σου
"Για νέες ήττες, για νέες συντριβές"
Έτσι μπράβο.
Στο 2:10, αναγνώστη
Υ.Γ. Ακριβώς δίπλα, έχει τις δέκα πιο πολυδιαβασμένες αναρτήσεις του μήνα και άλλες δέκα διαχρονικά. Κάνε σου τη χάρη, αναγνώστη, και διάβασέ τις πριν ξεσπάσεις στα σχόλια για αυτή που μόλις διάβασες. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχναι δικαιούνται ένα ολίσθημα. Εγώ που ΔΕΝ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, δύο.
Η νεοφιλελού και υποψήφια με τη "Δημιουργία Ξανά" του Τζήμερου ξαναχτύπησε με μια ανάρτηση στα σόσιαλ μύδια, όπου περιγράφει με τα ωραιότερα χρώματα τι ευτυχισμένοι που θα ήμασταν εδώ στο νότιο άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου αν ο Κόκκινος Στρατός δεν είχε κατατροπώσει τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάβασε και θαύμασε και φρίξε, αναγνώστη.
Πάμε μαζί να δούμε και άλλα ατυχή περιστατικά της Ιστορίας, αναγνώστη:
- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν είχαν κατέλθει στην Ελλάδα οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς, μη σου πω για τους Δωριείς που ήρθαν και αργότερα".
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: Θα ζούσαμε ακόμα ανέμελοι στα Αρκαδικά βουνά, ως απόγονοι των Πελασγών. Θα κάναμε αγώνες Κοινοπολιτείας με τα ξαδέρφια μας, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Θα πηγαίναμε διακοπές στην Κρήτη και θα παίζαμε Survivor Ταυροκαθάψια με τους bro τους Μινωίτες. Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι με τα χάλκινα και ορειχάλκινα όπλα μας να μας αρκούν. Δεν θα υπήρχε Τρωικός Πόλεμος και Περσικοί Πόλεμοι και Χρυσοί Αιώνες και όλες αυτές οι αηδίες. Θα ήμασταν αγράμματοι, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Ακόμα και τις προβιές μας θα φορούσαμε περήφανα μπάρμπα.
- "Σκεφτήκατε πως θα ήμασταν σήμερα αν δεν μας είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: μας καταπίεσαν απίστευτα αυτοί οι ...ώπα, τώρα που το σκέφτομαι ήταν οι φιλελέδες μένουμε Ευρώπη της εποχής. Στυγνοί γραφειοκράτες και άριστοι τεχνοκράτες, τα έσπαγαν οι Ρωμαίοι! Κι αν δεν ανέπτυξαν καθόλου τη φιλοσοφική σκέψη και έκαναν ελάχιστα πράγματα για την αρχαία τραγωδία και την Ποίηση και όλα αυτά τα περιττά, και τι έγινε; Μας έδωσαν δρόμους, μας έδωσαν υδραγωγεία, μας έδωσαν τάξη και ασφάλεια. Τα έχουν πει και οι Monty οι Python.
Αχάριστοι Επαναστάται
Θα ήμασταν χωρίς δρόμους, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια. Και δεν θα είχαμε και τη Ρωμαϊκή Αγορά ανάμεσα στα αρχαία μας, μπάρμπα.
- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΟΛΟΥΣ ΛΑΦΑΖΑΝΟΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΚΟΨΑΝ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Δημοψήφισμα κάνανε ρε, στημένο, το καταλαβαίνεις μπάρμπα; Χωρίς ουσιαστικό ερώτημα! Η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της τουρκικής Λίρας ήταν επιβεβλημένη! Αν φεύγαμε εμείς θα κατέρρεε το οικοδόμημα - που κατέρρευσε! 90 χρόνια μετά, αλλά κατέρρευσε. Και αυτά τα 90 χρόνια ποιος ήταν ο Μεγάλος Ασθενής παρακαλώ; Η πολυαγαπημένη μας Οθωμανική Αυτοκρατορία! Δεν αντέχω άλλο μπάρμπα, με έχουν πιάσει τα κλάματα, χτυπιέμαι, ματώνω τα μάγουλά μου με νυχιές από την αδικία! Βρε ΔΝΤ φέραμε, τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο, βρε τον ανθό της Τουρκικής νεολαίας χάσαμε στα Δερβενάκια, και στις Τρίπολες και στα Λεβίδια, εκεί αυτοί, να ελευθερωθούν! Από τι να ελευθερωθείτε ρε κατσικοκλέφτες; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Τσίλι, "τώρα θα ήμασταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 150 και βάλε εκατομμυρίων, θα ήμασταν δίγλωσσοι και μάλλον μουσουλμάνοι με 4 γυναίκες χαρέμι έκαστος, θα είχαμε σιδηροδρόμους και υψηλή ζαχαροπλαστική και μαγειρική." Και προεδράρα τον Ερντογαν που τη ματώνει τη φανέλα χωρίς να νοιάζεται για λαϊκές αντιδράσεις και αηδίες. Δεν θα τρώγαμε γουρούνια αλλά θα ήμασταν πεντακάθαροι, νοικοκυρεμένοι και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Μέχρι και το μισοφέγγαρο συνηθίζεται, μπάρμπα. Είναι και κόκκινο που σου αρέσει. Άντε.
- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν έπεφτε η Χούντα το 1974;"
Κι έλεγα, δεν θα το πει; Δεν θα την πατήσει την πεπονόφλουδα; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΠΑΡΜΠΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΖΗΜΕΡΙΚΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ; Τι ωραία εποχή η Επταετία μας! Τα κομμούνια αυτοεξόριστα στο εξωτερικό ή σταλμένα στα ξερονήσια, οι φοιτητές διαβάζανε (όπως και ο Χριστόδουλος) και δεν συνδικαλίζονταν, με τις πόρτες ανοιχτές κοιμόμασταν, δρόμοι φτιάχτηκαν, ρώτα οποιονδήποτε ταρίφα και θα στα πει, εμένα βρήκες μπάρμπα; Τους ημέτερους τους βολέψαμε, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οργίασε, τόσες επενδύσεις που το σκέφτομαι και υγραίνομαι, τόσο τσιμέντο που το Ντουμπάι ωχριά μπροστά μας, τι περιβαλλοντικές και εργατικές νομοθεσίες και βλακείες, όλα μπροστά μας ήταν, έτσι , να , να απλώσεις το χέρι να κλέψεις όσα θες, τι υ-πε-ρο-χα χρόνια! Και μου λες εμένα μπάρμπα για Πολυτεχνεία και εξεγέρσεις και κουραφέξαλα. Και για δημοκρατικά δικαιώματα. ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΤΕ 62,5% ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΖΗΜΕΡΟ ΕΝΑ ΦΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΠΡΟΕΔΡΕ, ΨΑΞΕ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΨΗΦΟΥΣ ΕΣΤΩ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ".
Με σύγχυσες, μπάρμπα. Καθαροί, νοικοκυρεμένοι, χωρίς 3,5 μνημόνια και ελληνοχριστιανοί ρε μπάρμπα! Αμάν!
Έγραψε λοιπόν ο Συγγραφέας ένα στάτους στο φεισμπουκ, αναγνώστη, με το οποίο κατακεραύνωσε έναν ατυχή "τυπάκο με αντιεξουσιαστική εμφάνιση", ο οποίος τόλμησε να αντιμιλήσει στον Συγγραφέα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Σόλωνος. Ο Συγγραφέας δεν μάσησε όμως, του υπέδειξε ότι αυτός σύχναζε στα Εξάρχεια προτού το μειράκιο αντίπαλός του γεννηθεί και τον προέτρεψε να "του κλάσει τα αρχίδια". Αλλά να μη στα λέω εγώ, διάβασε μόνος σου και θαύμασε:
"Προ ολίγου στην οδό Σόλωνος, τυπάκος με αντιεξουσιαστική εμφάνιση, ο οποίος δεν ήξερε το όνομα μου και με αποκαλούσε "δημοσιογράφο", με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω στα Εξάρχεια. Προφανώς τον προέτρεψα να μου κλάσει τα αρχίδια (πρώτη φορά γράφω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη, μετά από 123 αναρτήσεις, είδες για να είσαι άνθρωπος του πνεύματος ΚΑΙ σκληρός motherfucker ταυτόχρονα, μιλάς και γράφεις όπως δεν τολμούν οι ψοφοδεείς μπλόγκερ), τον πληροφόρησα ότι στα Εξάρχεια σύχναζα προτού ο ίδιος γεννηθεί και τον κάλεσα να με πλησιάσει και να επαναλάβει ό,τι μου είπε από απόσταση αναπνοής. Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου".
Ανατριχίλα.
Σκέφτηκα λοιπόν, αναγνώστη, διάφορες περιστάσεις στην Παγκόσμια Ιστορία όπου θα μπορούσε να αναπαραχθεί αυτή η Σύγκρουση του Καλού με το Κακό, του Γνώστη με τον Αμύητο, του Σοφού με τον Αδαή. Μπορείς να προσθέσεις παρόμοια περιστατικά στα σχόλια, φυσικά:
- Προ ολίγου περπάταγα στη Μόρντορ και έρχεται ένας δαίμονας με εμφάνιση ματιού και μου λέει "σε έχω δει στη γυάλινη σφαίρα μου, μην ξαναπερπατήσεις δώθε από τη Μίνας Τίριθ". Προφανώς του απάντησα "Ίσα ρε Σόρον, τσιράκι του Μόργκοθ, εγώ περιπλανιόμουν σε όλη τη Μέση Γη από τότε που είχες σώμα ακόμα. Θα μου κλάσεις μια μάντρα". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.
Που πας ρε γατάκι;
- Προ ολίγου περπάταγα στην Κόλαση (του Δάντη) κι έρχεται ένας τυπάκος με εμφάνιση ποιητή και με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω εκεί γιατί την έγραψε αυτός, λέει. Προφανώς του είπα "Ίσα ρε Αλιγκέρι, σκατόφλωρε Φλωρεντινέ, όταν εγώ έκανα μπάρμπεκιου στην Κόλαση εσύ δεν είχες γεννηθεί ακόμα. Πάρε φόρα κι έλα με την όπισθεν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.
- Προ ολίγου περιδιάβαινα ανέμελος στο Νταχάου, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υστερικός τυπάκος με χάλια κούρεμα και μισό μουστάκι και άρχισε να ωρύεται ότι δικιά του ιδέα ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ράους και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Προφανώς του απάντησα "Μικρέ Αυστριακέ δικτάτορα, άραξε την πέτσα σου. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι γέννημα του Νεωτερισμού και εφαρμόστηκαν πρώτη φορά στην Κούβα από τους Ισπανούς το 1895, και αμέσως μετά από τους Άγγλους στον πόλεμο των Μπόερς στη Ν. Αφρική. Ιδέα της αστικής δημοκρατίας είναι λοιπόν και σε έχω γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.
- Προ ολίγου περπάταγα Βόρεια του Τείχους και σκάει ένα τυπάκι με μπλε μάτια και μου λέει ότι είναι ο Βασιλιάς της Νύχτας και να σηκωθώ να φύγω και τέτοια. Προφανώς του απάντησα "Σιγά μην είσαι και η Βασίλισσα της Νύχτας που ντύνονται τα κοριτσάκια στα παιδικά αποκριάτικα πάρτυ, μωρή λουλού. ΕΓΩ έφτιαξα το Τείχος, πέτρα πέτρα, κι όποτε μου γουστάρει θα περπατάω και πέρα από αυτό. Πρόσεξε μην σκίσεις κανένα καλσόν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.
- Προ ολίγου περπάταγα στις Άλπεις και σκάει ένας μελαμψός με κάτι ελέφαντες και αρχίζει να γκρινιάζει ότι δεν χωράει να περάσει το ζωντανό, είναι που είναι στενά, να και οι άσχετοι ορειβάτες μέσα στη μέση του δρόμου. Προφανώς του απάντησα "Έλα ρε Αννίβα τώρα, μέσα στη γκρίνια μια ζωή, εγώ σου φταίω που κουβάλησες ελέφαντες στα χιόνια, ξεκόλλα το κεφάλι σου. Θα περπατάω όπου θέλω και εις τους όρχεις μου" Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα (αυτός, ο ελέφαντας λίγο πιο σιγά) αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.
Έχω σκεφτεί και άλλες 2-3 παραλλαγές αλλά νομίζω το έπιασες το νόημα, αναγνώστη. Να εύχεσαι μόνο να μη βρεθείς στο δρόμο αυτού του Σκληρού Άντρα και σε κατατροπώσει με την ευφράδειά του. Το νου σου.
Υ.Γ. Η καλύτερη παραλία του κόσμου δυτικά του Ναυπλίου και ανατολικά της Σικελίας, η Ζαχάρω, έχει την τιμή να δονείται στους μουσικούς ρυθμούς που εγώ της υπαγορεύω κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Απέχει 2,5 ώρες από την Αθήνα με αυτοκίνητο και 3 με ΚΤΕΛ. Ψήσου.
Γιατί να σε ενδιαφέρουν, αναγνώστη, οι αποφάσεις μου για τη νέα χρονιά; Γιατί είναι πανανθρώπινες, συμπαντικές και καθολικές, να γιατί. Μπορείς δηλαδή να τις υιοθετήσεις κι εσύ, και να μου γράψεις με σχόλιο τον Δεκέμβρη του 2017 πως τα πήγες. Ξεκινάω:
1) Να παχύνω: Κάθε χρόνο λέω ότι θα αδυνατίσω και δεν μου κάθεται. Αν όμως αποφασίσω το ανάποδο, με την παροιμιώδη μου ανικανότητα να ωθήσω τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση, τελικά θα αδυνατίσω. Όπερ έδει δείξαι.
2) Να κόψω τις ώρες που δεν καπνίζω. Σίγουρα καπνίζω πολύ, να, μέχρι να τελειώσω αυτή την ανάρτηση θα έχω κάνει 2-3 τσιγάρα, αλλά μπορώ και καλύτερα. Καλύτερα για τον ψιλικατζή της γειτονιάς δηλαδή, και χειρότερα για την υγεία μου και την τσέπη μου. Αλλά μια ζωή την έχουμε, σωστά; Τι κι αν μειωθεί η διάρκειά της λόγω τσιγάρου, who wants to live forever εξάλλου που έλεγε και ο μακαρίτης ο Mercury, ο οποίος κύριος, το είπε και το έκανε.
3) Να μην υποβάλλω τον εαυτό μου στο μαρτύριο να βλέπει τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό αλλά και να μη χάσω παιχνίδι του μπασκετικού. Νομίζω είναι σαφές, δεν χρειάζεται εξήγηση.
4) Να πάω επιτέλους στη Σκόπελο. Εντάξει, αυτό δεν είναι και τόσο πανανθρώπινο, αλλά ήθελα να το γράψω γιατί το προσπαθώ από τον Ιούλιο και δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. Τόσους μήνες θα μπορούσα να έχω φτάσει στη Γη του Πυρός. Περπατώντας.
Μισό να βάλω μια φωτογραφία.
(Δεν είμαστε με τις αποφάσεις για τη νέα χρονιά,
όλη η ανάρτηση είναι ένα ψέμα. Α, 5) Να κόψω τα ψέματα)
6) Να μην παντρευτώ. Το έχω αποφύγει με επιτυχία τόσα χρόνια τώρα, παρά τις δεκάδες προτάσεις γάμου που μου έχουν γίνει. Γιατί να χαλάσει αυτό το σερί; (Απαραίτητη διευκρίνηση: Τι θεωρεί ο Σπόρος πρόταση γάμου; Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Το "πάμε να φάμε στο τάδε μαγαζί, άκουσα ότι έχει πολύ ωραία κουζίνα". Κουζίνα, άρα οικιακή συσκευή, άρα ανοίγουμε σπιτικό, άρα θέλεις να παντρευτούμε. Τι, όχι; Κλείνει η παρένθεση).
7) Να ποτίζω τον βασιλικό μου. Γιατί κοντά σε αυτόν ποτίζεται και η γλάστρα.
8) Να σταματήσω να ακούω σε repeat το Sleepwaking Man στο αυτοκίνητο. Εντάξει,ήρθε ο Sivert, τραγούδησε, ήταν και το Ηρώδειο, ήταν και ο κόσμος που γούσταρε πάρα πολύ, Ήσουν εκεί δίπλα μου, ήταν μαγικά και πανέμορφα και υπέροχα αλλά πέρασαν τόσοι μήνες. Εδώ είδα επιτέλους live τους Dropkick Murphys το 2016, ποιος Hoyem τώρα; Να αναγνώστη, δες τι τραγουδάρα θα βάλω από κάτω τώρα για να σου αποδείξω ότι ξεπέρασα την εμμονή.
Ουπς
9) Να βγαίνω πιο συχνά στο μπαλκόνι μου που βλέπει προς τον Στρέφη και να φωνάζω με όλη τη δύναμη της φωνής μου "Λόφε δεν είσαι βουνό", κουνώντας παράλληλα απειλητικά τη γροθιά μου. Αν αυξήσω τη συχνότητα σε μία φορά την εβδομάδα από μία φορά το μήνα που είναι τώρα, ίσως οι γείτονες να σταματήσουν να καλούν αστυνομία, Πυροσβεστική και ψυχιάτρους.
10) Να αρχίσω να γράφω πάλι στο μπλογκ εκείνες τις μεγάλες, ζουμερές, χορταστικές αναρτήσεις του πρώτου καιρού, τύπου Ρώσικο Διήγημα, και να σταματήσω να ξεκινάω μια ανάρτηση με κέφι και ενθουσιασμό και στην πορεία να βαριέμαι να γράψω άλλα και να την σταματάω απότ
(ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)
37 Χρόνια.
6 χρόνια στο δημοτικό, 6 στο γυμνάσιο-λύκειο, 7 στο πανεπιστήμιο, 3 στο μεταπτυχιακό, ένα στο στρατό, τα άλλα δεκατέσσερα που πήγανε;
18 Χρόνια στη γενέτειρα του Καρυωτάκη, γέννηση στη διπλανή πολυκατοικία από το σπίτι του, ευσεβείς πόθοι για μετενσάρκωση, ούτε καν , όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται η μετενσάρκωση σαν έννοια, αλλά κι επειδή δεν φτάνω στο μικρό του δαχτυλάκι.
19 Χρόνια Αθήνα. Ξεπέρασε η "ζωή μου της Αθήνας" (Καρυωτάκης, βλέπε από πάνω), αυτή της επαρχίας. Και τι έγινε;
65 Μαθήματα στο Πολυτεχνείο. Ενδιαφέροντα τα 2 - οι 2 Πολεοδομίες.
8 Μαθήματα στο μεταπτυχιακό. Πιο ενδιαφέρον από όλα το ένατο, που απλά το παρακολούθησα, το "Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση".
Δουλειές, από μηχανικού μέχρι τηλεφωνητή μέχρι dj. Ποτέ αρκετές, ποτέ μακροχρόνιες.
Φίλοι, καλοί, διαχρονικοί, πολλοί, παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Γνωστοί - πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία - το "καταφύγιο που φθονούμε" (πάλι Καρυωτάκης). Το χέρι που σε τραβάει από το βυθό.
Κάπως έτσι.
Διακοπές, νησιά, παρέες, και η Ζαχάρω να παραμένει το ωραιότερο μέρος διακοπών. Φαντάσου.
5 Χρόνια θέατρο, παρατημένη η ενασχόληση τώρα πια στη σκόνη του χρόνου.
6 Χρόνια ανεργίας, το ένα πιο βαρύ από το άλλο.
Πάντα στο παραλίγο, ποτέ στο ακριβώς.
Πάντα στο περίπου, ποτέ στο κέντρο.
Και θα γίνει η ανάσυρση από το βυθό, αλλά η υγρασία θα έχει σκεβρώσει τα πάντα.
Πολύ αισιόδοξο, αναγνώστη
Μια γυναίκα. Εσύ. Και δεν ξέρω καν που είσαι.
Διάολε.
Πόνος. Πολύς. Αμυγδαλίτιδα, το δόντι, οι σιελογόνοι αδένες, κάτι πάει στραβά και μου έχει κάνει το σαγόνι τούμπανο. Σιγά μην δεν.
Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι γιορτάζουν τα γενέθλια τους.
Χρόνια μου πολλά.
Υ.Γ. Τη διάβασες; Καλά να πάθεις, υπάρχουν άλλες 121 καλύτερες.
Αναγνώστη, η ηθική και πολιτιστική κατάπτωση αυτής της χώρας δεν έχει τελειωμό. Μα είναι δυνατόν κάποτε στα πανηγύρια του Νομού Ηλείας να ακούγαμε την Έφη τη Θώδη (πριν γίνει πανελληνίως γνωστή και την μουρλάνετε τη γυναίκα, Αθηνέζοι) και τη Γωγώ την Τσάμπα και φέτος να έχουμε τον Στάθη τον Αγγελόπουλο; Πόσο πιο χαμηλά με Συριζα πια αυτή η χώρα; Σε λίγο θα μας φέρουν και τον Χατζηγιάννη με τόση στροφή στην ποιότητα να πούμε. Και δεν ήταν καν ο πατέρας, που τον γουστάρει και ο Τζιμάκος.
"Πάντως εγώ τον γουστάρω τον Αγγελόπουλο"
Άσε που μετά εμφανίστηκε στο Παρά Θιν' Αλός η Κατερίνα η Στικούδη, ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΟΔΟ. Τι χωρίς είσοδο ρε Κατερίνα; Η Γωγώ η Τσάμπα ποτέ δεν καταδέχτηκε να παίξει τσάμπα. Στο μαγαζί που έχουν παίξει ονόματα της νύχτας από Λεμπέση (τον θυμάσαι αναγνώστη;) μέχρι τον σύντροφο ΚΚΕ Νιβο με τους Γκοιν τους Θρου και είχαν όλοι εισιτήριο (τι πάει να πει πως κλείνεις παραλία και βάζεις εισιτήριο; Ηλεία είσαι, δεν μασάς), έρχεται η Κατερίνα και παίζει δωρεάν; Πάλι καλά που δεν πήγαν τα έσοδα από το μπαρ για τα δικαστικά έξοδα των Πυρήνων της Φωτιάς, ένα ίσιωμα τα έχουμε κάνει όλα.
Γενικά ένα περίεργο καλοκαίρι, αναγνώστη, που μια προβολή ταινίας του (γλύφτη του Σαμαρά, να μην ξεχνιόμαστε, και γενικά ερπετοειδούς) Ρένου Χαραλαμπίδη σε μια ταράτσα είναι ικανή να κάνει τη γουρνοπούλα να σου κάτσει στο λαιμό, που όλοι γύρω σου σου δίνουν την αίσθηση ότι είναι κάπου αλλού από εκεί που θα ήθελαν να είναι, ή μπορεί να είμαι κι εγώ μόνο, αναγνώστη, γενικά το 2016 είναι μια χρονιά που δεν λέει να τελειώσει, μας κάνει γλυκό έρωτα από πίσω, με προφυλακτικό μεν, ατελείωτο δε, δεν θα μπορούμε να κάτσουμε σε λίγο, τελείωνε ρε 2016 επιτέλους, τι, έχεις άλλο τόσο, μόλις πέρασες τη μέση, εμείς δεν θα έχουμε μέση σε λίγο, καλά κρασιά.
Κι ευτυχώς που υπάρχουν τα βιβλία και η Μουσική, να λες. Το λέω. Και που φωτίζεται η οθόνη του κινητού από ένα μήνυμα που φωτίζει το σκοτεινό σύμπαν, αυτή τη ρημάδα ατελείωτη νύχτα. Και νιώθεις το μεγαλείο της καταληκτικής φράσης "All is forgiven".
"I saw my fears in your eyes, you saw your fear in mine, we watched it burn TOGETHER"
που έχω βάλει εκείνο το φλογοβόλο πάλι, μια ζωή το βλέπω μπροστά μου
όταν δεν το χρειάζομαι κι όταν το θέλω ψάχνω μια ώρα σαν τρελός.
Θέλω να έρθει ο Σεπτέμβρης. Αύριο.
Υ.Γ. 1 Μιχάλη εντάξει;
Υ.Γ. 2 Ποιος Ρένος; Να μου έλεγες Ρένος Αποστολίδης, να ένας αξιοσέβαστος δεξιός, ποιος Χαραλαμπίδης;
Άκου, χαζούλη. Το Fields Of Athenry αναφέρεται στη "Μεγάλη Πείνα" στην Ιρλανδία μεταξύ 1845-1852, που ήταν η αιτία να πεθάνουν 1.000.000 Ιρλανδοί κι άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που καταδικάστηκαν να μετοικήσουν στην Αυστραλία όπως ο Μαικλ των στίχων. Δεν το ήξερες ε; Που να το ξέρεις; Για σένα ήταν "αργό κομμάτι, δεν θα χτυπηθούμε ρε γαμώτο".
Δίπλα μου είσαι και ξενερώνεις, ενώ ακούγεται αυτό το έπος. Ηλίθιε.
Άκου, χαζούλη. Το Johnny I hardly knew ya είναι πολύ παλιό αντιπολεμικό κομμάτι (πρωτοεμφανίστηκε το 1867). Οι στίχοι του έχουν νόημα όλοι κι όχι μόνο η φράση του τίτλου. Αλλά κάθισες ποτέ να το ακούσεις όλο; Και με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς;
Άκου, χαζούλη. Το Walk Away με το τετράστιχο "The ones that you loved/ the ones that you left behind/ the ones you said you'd try to find/Are they tryin' to find you?" ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Εσύ ρώταγες πανικόβλητος τον διπλανό σου "τι είναι αυτό, ποιο είναι αυτό, γιατί ο δίπλα μας μας κράζει ότι είμαστε ποζέρια και άσχετοι;"
Άκου, χαζούλη. Δεν είμαι ελιτιστής, αλλά με αναγκάζεις να γίνω. Το ρημάδι το Worker's Song που έκατσαν οι άνθρωποι και το έγραψαν μπας και καταλάβεις 2-3 απλά πράγματα για το πως λειτουργεί ο καπιταλισμός γιατί να διαβάσεις επ' αυτού θα ήταν τιτάνιο εγχείρημα για σένα (πολυσύλλαβες λέξεις, ξέρω) δεν σου έκανε κάτι ε; Επειδή δεν είναι από τα χιτάκια που ακούς στα μαγαζιά ή στο ραδιόφωνο;
Ξεστραβώσου.
Άκου, χαζούλη. ΔΕΝ ταυτίζεσαι με το Rose Tattoo μόνο και μόνο επειδή έχεις ΕΝΑ τατουαζ. Τατουαζ έχει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον ημέρα. Και δεν ήταν καν τριαντάφυλλο, κάτι καγκούρικες φλόγες ήταν, υποθέτω ότι στο μυαλό σου "θα ήταν πολύ gay" το τριαντάφυλλο, ομοφοβικέ.
Κουράστηκα ήδη να στα χώνω. Το έπιασες το νόημα φαντάζομαι (καλά, μπορεί και όχι). Έχω δύο απορίες μόνο, ειλικρινά: Πως θα σε ανακαλύψουμε πριν την επόμενη συναυλία, εσένα και τους ομοίους σου, και θα σας βάλουμε να πληρώσετε διπλά εισιτήρια για να μην πληρώσουμε εμείς τίποτα; Κι επίσης, πως είναι να πηγαίνεις κάπου μόνο για το hype? Θα ήθελα να μπω μέσα στην έρημο Γκόμπι (ναι δεν είναι η Σαχάρα η μοναδική έρημος στον πλανήτη, εσύ βέβαια αυτή θα ξέρεις, το χιτάκι των ερήμων), την οποία αποκαλείς "μυαλό" σου να δω τι σκατά γίνεται εκεί μέσα. Τι να γίνεται δηλαδή; Ζέστη τη μέρα, κρύο το βράδυ. Χάλια κατάσταση.
Υ.Γ. 1
Ευχαριστούμε DKM, τα σπάσατε. Μη δίνετε
σημασία στη γκρίνια μου, δεν φταίτε εσείς.
Υ.Γ. 2 Χάρηκα πολύ που ήσουν Εσύ εκεί και συγγνώμη που δεν κάτσαμε μέχρι να τελειώσουν οι LSP...
Λατρεμένε μου αναγνώστη, χρόνια μου πολλά! Σήμερα εκτός από τους Ιωάννηδες και τις Ιωάννες γιορτάζουμε και τη μνήμη του Οσίου Σπόρου του Γραφιά, ο οποίος μαρτύρησε σαν σήμερα επί Τουρκοκρατίας στις επτά του Γενάρη του 1567. Για την ακρίβεια μαρτύρησε στους Τούρκους που κρύβονταν οι Όσιοι Πατάπιος και Παπαρούνας, δύο άλλα παλιόμουτρα σαν και του λόγου του τα οποία ζούσαν - όπως κι αυτός - από τις δωρεές γραιΐδιων αφελών και θρησκόληπτων, επιτυγχάνοντας έτσι την αργή καύση τους σε σούβλα και τον τριπλασιασμό των δωρεών για αυτόν, καθώς οικειοποιήθηκε τις μερίδες τους. Ο Όσιος άφησε πίσω του όταν εκοιμήθη (σε βαθιά γεράματα) διάφορες ακατανόητες προφητείες, πάνω στις οποίες βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, και ο φετινός Καζαμίας που συνεχίζεται και ολοκληρώνεται σήμερα (τα δύο προηγούμενα μέρη μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη).
Έχω να γράψω πολλές
αναρτήσεις, αναγνώστη.
Σεπτέμβρης: Τα χελιδόνια φεύγουν και οι κάτοικοι της χώρας τα κοιτούν με ζήλια και φθόνο - που οφείλεται στο ότι αυτά μπορούν να φύγουν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού σε ένα μυαλό, αυτό του Αλέξη, ιδιωτικοποιώντας την ΕΥΔΑΠ, την ΕΡΤ και όλα τα νοσοκομεία της επικράτειας. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δηλώνει σε συνέντευξη "αυτός ο νεαρός Τσίπρας κάνει όλα όσα δεν επρόλαβα να κάμω εγώ πριν 23 χρόνια όταν και με έριξε αυτός ο άθλιος Μεσσήνιος αποστάτης, μου αρέσει ο μικρός, προτίθεμαι να τον υιοθετήσω". Ο γιος του Τέρρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει με πνιγμό σε πισίνα, η οποία αδειάζει για τον χειμώνα αφού βουτήξει. Η Ντόρα επιδοκιμάζει τη σκέψη του πατέρα της και αρχίζει να φωνάζει τον Αλέξη "bro". Τα σχολεία ανοίγουν με φρικτές ελλείψεις σε βιβλία, μαθητές και IQ δασκάλων (εκτός φωτεινών εξαιρέσεων πάντα). Η Ρωσία δεν επιτίθεται σε καμία απολύτως χώρα και οι κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών κάνουν πάρτυ. Ρώσικα βομβαρδιστικά το ισοπεδώνουν ανελέητα. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Οκτώβρης: Με τη συμπλήρωση 99 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Κόκκινη Γιάννα κάνει κίνημα. Μέσα σε 24 ώρες όλα τα στελέχη της Κυβέρνησης συλλαμβάνονται και στέλνονται σε γκούλαγκ στη Μύκονο και στη Σαντορίνη, τα σύνορα ανοίγουν και κρατικοποιούνται τα πάντα. Η σημαία της χώρας αλλάζει σε κόκκινη με ένα μεγάλο κίτρινο αστέρι στη μέση το οποίο περιέχει το σφυροδρέπανο και ένα τεράστιο "Γ". Τα Σοβιέτ που δημιουργούνται συνθέτουν ύμνους στη Μεγάλη Τιμονιέρισσα. Οι νεοφιλελεύθεροι καταφεύγουν στο Παρίσι και το ΚΚΕ βγάζει ανακοίνωση στην οποία καλεί το λαό να παλέψει ενάντια στα μονοπώλια της Επανάστασης και προειδοποιεί τη Γιάννα να μην σπάσει ούτε ένα τζάμι. Η Ρωσία ισοπεδώνει τα γραφεία του Περισσού. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Νοέμβρης: Με συντονισμένη αντεπίθεση ενορχηστρωμένη από τα στούντιο του ΣΚΑΙ και λοχαγούς τους Μπογδάνο-Πορτοσάλτε εκδηλώνεται αντεπανάσταση, η οποία αποτυγχάνει οικτρά. Οι εναπομείναντες Συριζαίοι στέλνονται κι αυτοί εξορία, αφού πρώτα υποβάλλονται σε ομαδικό φτύσιμο από πλατιές λαϊκές μάζες που έχουν παραταχτεί επί τούτου στο Λιμάνι του Πειραιά. Η Γιάννα κλείνει συμφωνίες με Κούβα, Βόρειο Κορέα, Κίνα και Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, δηλώνοντας "ο απώτερος στόχος εκπληρώθηκε". Η Ρωσία καταλαμβάνει την Πολωνία και εκτελεί το 35% του πληθυσμού που είναι νεοναζί. Στην Αμερική εκλέγεται η Χίλαρυ Κλίντον και ζητά αμέσως ενημέρωση για το τι συνέβη τον τελευταίο χρόνο στο εξωτερικό.
Δεκέμβρης: Η λαοφίλητη Αρχηγός Γιάννα αποσύρεται στη ντάτσα της και αφήνει την εξουσία στα χέρια των Σοβιέτ, στα οποία παίρνουν γρήγορα την πλειοψηφία οι Πασόκοι, χωρίς κανείς να καταλάβει πως, αφού πλέον αντιστοιχούν στο 3% του εκλογικού σώματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγάζει πικραμένη ανακοίνωση η οποία καταλήγει: "μετά τον πυρηνικό όλεθρο θα επιζήσουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι", κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται άμεσα, αφού μετά την ανάγνωση των πεπραγμένων του Πούτιν όλη τη χρονιά, η Χίλαρυ οργισμένη διατάζει την εκτόξευση πυρηνικών εναντίον της Ρωσίας. Οι Ρώσοι απαντούν και όντως στον πλανήτη επιβιώνουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι. Το 2017 αναμένεται ενδιαφέρον...
(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)
Μάης: Ο Ολυμπιακός παίρνει το πρωτάθλημα με 43 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, αλλά ο Μαρινάκης καταδικάζεται για στημένους αγώνες. Πριν προλάβουν να χαρούν οι υπόλοιποι, τα σίδερα της φυλακής περιμένουν και τους Αλαφούζο, Τίγρη, Σαββίδη, και γενικά όλους τους προέδρους Α' και Β' Εθνικής. Το πρωτάθλημα απονέμεται στο Αιγάλεω και το πάρτυ στα Δυτικά προάστια ξεκινά. Ο Μπογδάνος κάνει εμφύτευση μαλλιού και μυαλού αλλά αποτυγχάνουν και οι δύο - οι θεράποντες ιατροί δηλώνουν "παραλάβαμε καμμένη γη και στους δύο τομείς, τι να κάνουμε, δεν είμαστε και θεοί, επιστήμονες είμαστε". Ο Τζο Νέσμπο εκδίδει το καινούργιο του βιβλίο, το οποίο ονομάζεται "Αθήνα" και είναι εμπνευσμένο από την περσινή του επίσκεψη στη χώρα μας - ο δολοφόνος σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα βιβλία δεν πιάνεται ποτέ, για την ακρίβεια γίνεται υπουργός ΜΕΤΑ τις δολοφονίες. Σε κάποιο σοκάκι στην πλατεία Καρύτση ανακαλύπτεται από επιστήμονες ένας χίπστερ που ΔΕΝ κάνει εκπομπή σε ραδιόφωνο. Στέλνεται πάραυτα σε ειδικό εργαστήριο στην Δανία για εκτεταμένες εξετάσεις, αλλά οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες το καταρρίπτουν το αεροπλάνο που τον μεταφέρει πάνω από την Ουγγαρία. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Ιούνης: Ο Σπίρτζης ξεπουλάει ο,τι απέμεινε από τις υποδομές της χώρας αλλά στέλνει ένα ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό στο οποίο λέει ότι δεν κοιμάται τώρα πια τα βράδια, σβήνει στο ουίσκυ τα δικά του τα σημάδια και όλα καλά. Η Δεύτερη φορά Αριστερά συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της ιδιωτικοποιώντας μέχρι και τη μάνα που μας γέννησε, που θα έλεγε και ο Ζοζέ. Οι παραλίες της χώρας είναι πλέον όλες ιδιωτικές, ενώ μπαίνει και ειδικός φόρος στις πλαστικές πισίνες από τα Jumbo. Μετά από προσωπική παρέμβαση του Αλέξη εξαιρούνται από τη φορολόγηση οι κανονικές πισίνες, λόγω των αντιδράσεων της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Η υπουργός Γιάννα (που πλέον αποκαλείται από τους δημοσιογράφους "Κόκκινη Γιάννα") διαφωνεί έντονα αλλά τελικά υποχωρεί, όταν της υποδεικνύουν ότι αν ίσχυε το μέτρο θα πλήρωνε γύρω στις 500.000 ευρώ φόρο. Απογοητευμένη, λύνει το Μεσανατολικό αλλά και πάλι της μένει η αίσθηση του ανικανοποίητου. Η Ρωσία αποβιβάζει μια μεραρχία ντυμένη σαν Γιαπωνέζες μαθήτριες στις Κουρίλες Νήσους για να ψαρώσει τους ίδιους τους πολίτες της. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Ιούλης: Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παντρεύεται τη Ρουμάνα νοσοκόμα του και δηλώνει "είναι από τα Καρπάθια το κορίτσι, παπούτσι από τον τόπο σου και λοιπά, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;" Ο γιος του Τέρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει πηδώντας από το καμπαναριό του μοναστηριού αλλά είναι τόσο γκαντέμης που επιζεί. Η Ντόρα υποδέχεται τη Ρουμάνα αναφωνώντας "μαμά" με δάκρυα στα μάτια. Ο Μπογδάνος παίρνει άλλο ένα καθημερινό δίωρο στον ΣΚΑΙ γιατί η εκπομπή του κάνει θραύση στην Αμερική - αμετάφραστη προφανώς. Κερδίζει 12 βραβεία ΕΜΜΥ κωμωδίας και οι Αμερικάνοι τηλεκριτικοί ορκίζονται ότι δεν τους έχει μείνει άντερο από τα γέλια, μόνο και μόνο από τις εκφράσεις του προσώπου αυτού του "απίθανου κοντοπίθαρου τυπάκου" όπως τον αποκαλούν. Η Ρωσία στέλνει 400.000 άντρες στην Ινδία αλλά τους αποσύρει σχεδόν αμέσως και τους στέλνει στο Πακιστάν. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Αύγουστος: Οι Έλληνες σχηματίζουν ατελείωτες ουρές για να κάνουν μπάνιο στο συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, το μοναδικό σημείο της χώρας όπου μπορούν ακόμα να κάνουν μπάνιο δωρεάν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά τοποθετεί κάμερες και μοσχοπουλάει τα πλάνα σε κανάλια του εξωτερικού για να τα κάνουν ριάλιτυ. Η Γιάννα σπαταλάει μια σιέστα της για να πείσει τους τζιχαντιστές να καταθέσουν τα όπλα κι αμέσως μετά αρχίζει να γράφει το "Κράτος Κι Επανάσταση (Β' Τόμος)". Ο Μαρκουλάκης προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον θεατρικό χειμώνα, στον οποίο θα ανεβάσει τρία θεατρικά έργα βασισμένα σε ισάριθμες ταινίες. Ο Μανούσος Μανουσάκης παρά την παταγώδη αποτυχία του "Ουζερί Τσιτσάνης" δεν το βάζει κάτω και ετοιμάζει μια ταινία που περιγράφει τον απαγορευμένο έρωτα μιας διαχειρίστριας κι ενός νοικάρη που δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα εδώ και ένα εξάμηνο. Η Ρωσία καταλαμβάνει τις Κυκλάδες και τις παραχωρεί στους ελεύθερους κατασκηνωτές. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Πιστός στις παραδόσεις, αναγνώστη, σου αποκαλύπτω για άλλη μια φορά το μέλλον σου, της χώρας, του πλανήτη ολόκληρου, επιλέγοντας να μην δώσω σημασία στο ότι αυτός ο πλανήτης έχει καταστραφεί σύμφωνα με τον "Καζαμία 2014¨ εδώ και δύο χρόνια...(Τον περσινό Καζαμία μπορείς να τον βρεις εδώ, εδώ και εδώ, λατρεμένε αναγνώστη, αν και αυτός του 2014 ήταν μακράν καλύτερος). Πάμε λοιπόν...
Μέχρι και οι επαγγελματίες από
εδώ θα ενημερωθούν
Ιανουάριος: Ο μήνας ξεκινάει με τον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία. Νικητής με χαρακτηριστική άνεση αναδεικνύεται ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, παρόλο που δεν ήταν υποψήφιος, καθώς οι ψηφοφόροι έχουν πέσει θύματα μαζικής ύπνωσης από εξωγήινους (όχι τώρα, από παλιά, απλά τώρα τους δόθηκε εντολή να γράψουν "Δρακουμέλ σώσε μας" πάνω σε όλα τα ψηφοδέλτια). Ο γιος του Τέρρυ του Χρυσού γουρλώνει τα μάτια και αποσύρεται σε μοναστήρι. Η Ντόρα κάνει μια σύντομη δήλωση χαιρετίζοντας την ανάδειξη του daddy σε αρχηγό της παράταξης, ενώ ο Μεϊμαράκης σαν γνήσιος Εξαρχειώτης κατεβαίνει στην πλατεία και πετάει μπουκάλια. Όχι αναμμένα, Τζόνυ Κόκκινα σβηστά. Ο Αλέξης αγχώνεται λίγο γιατί ο αντίπαλος του είναι κατά 120 χρόνια πιο έμπειρος αλλά βάζει στο βίντεο παλιές εκπομπές του Λάκη και το ξεπερνάει. Καθυστερημένα σπόιλερ για το Star Wars προσπαθούν απεγνωσμένα να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού από το φώτοσοπ της Έλλης Στάη, το οποίο όμως ανθίσταται και συνεχίζει να μονοπωλεί την επικαιρότητα. Στο διεθνή χώρο, η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Τουρκία για περίπου δέκα δευτερόλεπτα, μέσα στα οποία ο Ερντογάν παθαίνει αποπληξία. Ο Πούτιν σταματά τον πόλεμο και γράφει στη σελίδα του στο facebook: "Lol ρε γατάκια". Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Φλεβάρης: Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει το θεόπνευστο έργο της, ψηφίζοντας χαριστικές ρυθμίσεις σε μιντιάρχες, εφοπλιστές και μεγαλοβιομήχανους, ενώ η Γιάννα Αγγελοπούλου αναλαμβάνει επιτέλους χαρτοφυλάκιο. Στην -περιορισμένη, είναι η αλήθεια- κατακραυγή που ακολουθεί ο Φλαμπουράρης απαντάει "έλα μωρέ τώρα, ποια Γιάννα, εδώ πήγαμε για καφέ στο Zonars και παρήγγειλε ΓΑΛΛΙΚΟ, βλαχάρα είναι, μην ψαρώνετε". Η Υπουργός Αλληλεγγύης Γιάννα απαντά ενοχλημένη "Βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς, και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες". Ο Πρετεντέρης κάνει εκπομπή μαγειρικής με θέμα "Δέκα διαφορετικοί τρόποι ψησίματος σε φούρνο", οι βραστήρες σημειώνουν μια αλματώδη αύξηση στις τιμές τους και ο Φλαμπουράρης έντρομος ανακαλεί την δήλωση, ζητάει συγγνώμη και φωτογραφίζεται γυμνός για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Πράγματι, με την απειλή επίδειξης της φωτογραφίας σε εύπορους συμπολίτες μας, οι Αρχές καταφέρουν να τους αποσπάσουν σημαντικά ποσά, τα οποία καταλήγουν στα ταμεία του Υπουργείου Αλληλεγγύης. Η Γιάννα χαμογελά σαρδόνια και σε ένα μεσημεριανό διάλειμμά της λύνει και το Κυπριακό, έτσι, επειδή μπορεί. Η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Υπερδνειστερία και σε μισή μέρα την καταλαμβάνει ολόκληρη. Μετά την χαρίζει στο Λάος και σπάει πλάκα με τις απέλπιδες προσπάθειες των καινούργιων επικυρίαρχων να φτάσουν στο προτεκτοράτο τους. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Μάρτης: Προκηρύσσεται δημοψήφισμα για τον Κωμικό της Χιλιετίας στην Ελλάδα και με τροπολογία διευκρινίζεται ότι πρέπει για να συμμετάσχει κάποιος το μικρό του όνομα να είναι Λάκης και το επίθετο να τελειώνει σε -όπουλος. Παρά το αστρονομικό ποσό της αμοιβής για τον νικητή - χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου-, μόνο κάποιος Λάκης Λαζόπουλος θέτει υποψηφιότητα για το βραβείο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καταθέτει αίτηση στο ληξιαρχείο για να αλλάξει το όνομά του σε Λάκης Υστερικόπουλος και προλαβαίνει την προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων στο παρά πέντε.
Αποκλειστικά πλάνα που εξασφάλισε
η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του blog.
Η μάχη αναμένεται σκληρή και τοποθετείται χρονικά τον Δεκέμβριο, για να έχουν περάσει και οι αμερικανικές εκλογές. Η Ρωσία βομβαρδίζει με λαστιχένιες μπαμπούσκες την Πολωνία, σπάζοντας τα νεύρα των Πολωνών. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Απρίλης: Αχ, αυτή η εποχή του χρόνου που τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν, οι μελισσούλες φτερουγίζουν, ο Μπίγαλης εμπνέεται, το χορτάρι μεγαλώνει και γαργαλάει όλα τα πλάσματα του Θεού εκεί από κάτω στην κοιλίτσα τους, στη χνουδωτή και απαλή κοιλιά τους, είναι τόσο γλυκά τα κατσικάκια και τα προβατάκια που παίζουν στα λιβαδάκια, και πιο γλυκά ακόμα όταν είναι στη σούβλα, στη γάστρα, λαδορίγανη, κοκκινιστά, βραστά με πατάτες οπωσδήποτε, και σαλάτες και τζατζίκια και...Τι λέγαμε; Ο μήνας ξεκινάει με τον Αλέξη να απευθύνει διάγγελμα στον ελληνικό λαό με το οποίο ζητάει συγγνώμη για τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο και τελετουργικά σκίζει και τα τρία μνημόνια σελίδα - σελίδα. Το διάγγελμα κρατάει γύρω στις έξι ώρες, εκ των οποίων στις πεντέμιση ακούγεται μόνο το χράτσα - χρούτσα από το σκίσιμο. Ο Αλέξης κοιτάει την κάμερα όσο σκίζει τα μνημόνια, προκαλώντας ρίγη ενθουσιασμού στο γυναικείο κοινό. Όταν επιτέλους τελειώνει με το σκίσιμο, λέει στους Έλληνες: "Δύο πράγματα ακόμα φίλοι και φίλες. Το ένα είναι ότι σας εύχομαι καλή Πρωταπριλιά και το άλλο ότι ο Φίλης με τις φαεινές του ιδέες για πλάκα παύεται από υπουργός πάραυτα. Πιάστηκε το χέρι μου τόση ώρα". Η Ρωσία δεν κάνει πόλεμο αυτό το μήνα και οι Λιθουανοί που έβλεπαν το κακό να έρχεται καταπάνω τους ξεσπούν σε πανηγυρισμούς. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.
Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.
Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...
Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)"για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...
Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).
Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.
Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).
3 Σεπτέμβρη 1974: Ιδρυθήκαμε! Το μέλλον της Ελλάδας είναι εξασφαλισμένο.
1977: Αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής κάποιους τροτσκιστές συντρόφους. Διαλέξανε άλλο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, δεν έγινε τίποτα, θα βρεθούμε στα σοβιέτ ξανά!
Οκτώβρης 1981: Κερδίσαμε! Η Αλλαγή είναι εδώ - ποτέ ξανά πρωτάθλημα στη Δεξιά. Χρονοντούλαπο της Ιστορίας που λέει και ο Μεγάλος.
1984: Μόνο εγώ δεν έχω διοριστεί κάπου από την τοπική μου αλλά μπορεί να φταίει ότι έχω βγάλει δημοτικό. Θα περιμένω.
1985: Δεύτερη τετραετία στο κυριλέ γατάκια.
1988: Ξενυχτάω και ανάβω κεράκια περιμένοντας νέα από το Λονδίνο.
1989: Το μίσος του ΚΚΕ και της Δεξιάς για τον Μεγάλο είναι τόσο που συνεργάστηκαν. Απίστευτο!
1993: We are back bitches!!!!
1996: Θλίψη απέραντη για το χαμό του Μεγάλου. Αυτός ο Σημίτης δε μου γεμίζει το μάτι, θα δούμε.
1999: Έχασα τα πάντα στο Χρηματιστήριο. Διορίστηκα φύλακας στο υπουργείο όμως.
2009: Νέα εποχή για τον τόπο! Ο Γιώργος είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που ξέρω. Μια φορά ξεμπέρδεψε τα κλειδιά από το μπρελόκ μου μέσα σε 35 λεπτά μόνο!!
2011: Για το καλό της χώρας βάλαμε 4-5 χρονοντουλαπιασμένους δεξιούς υπουργούς αλλά εμείς κυβερνάμε ακόμα, είμαι σίγουρος.
Μάης 2012: ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ ΛΙΓΟ, 13%;;;
Ιούνης 2012: Ξεκολλήσατε, οκ. Πέσαμε κι άλλο. Ούτε να το γράψω δεν μπορώ.
Γενάρης 2015: Ρε σεις, σοβαρά τώρα. Τόσο έπαιρνε το ΚΚΕ εσωτερικού κάποτε. Δεν είναι νούμερα αυτά.
Σεπτέμβρης 2015: Κατεβαίνουμε; Αλήθεια; Ποιον μαζέψαμε; Τη μισή ΔΗΜΑΡ; Πως κι έτσι, τα ΜΛ δεν μας ήθελαν μαζί τους; Ρεαλιστικός στόχος: Να περάσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Τα έλεγε ο μακαρίτης ο Μπουλάς
αλλά ποιος τον ακούει πια;
Υ.Γ. Αναγνώστη, από το 1981 το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει αδιαλείπτως, μην ξεχνιέσαι. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει να κυβερνάει είναι - ίσως, δεν είναι σίγουρο ότι φτάνει - να μην μπει στη Βουλή. Μπορείς, εγώ σε πιστεύω...
Γεννήθηκα νωρίς. Όχι, για την ακρίβεια γεννήθηκα λίγο νωρίτερα από ότι έπρεπε. Κι όμως, αναγνώστη, θεωρητικά οι ηλικίες μου ταίριαζαν με τις κυκλοφορίες των δίσκων τους. Μπορεί να ήμουν 15 χρονών όταν κυκλοφόρησε το "Λιώνοντας μόνος/ Κάτω από το ηφαίστειο" (και να μην το πήρα καν είδηση τότε), αλλά ήμουν 17 όταν κυκλοφόρησε το "Έγινε η απώλεια συνήθειά μας", το οποίο και έλιωσα στα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά παράλληλα, ακριβώς επειδή ενηλικιωνόμουν στα μέσα της δεκαετίας του '90, πρόλαβα να πάω σε live από Τρύπες (και Ξύλινα Σπαθιά, τα Μωρά στη Φωτιά με την original σύνθεση δεν τα πρόλαβα, όχι). Και ξέρω ότι δεν είναι ή το ένα ή το άλλο, αλλά στο δικό μου μυαλό έστεκαν έτσι, αντιπαραθετικά, από τη μία ο Γιάννης και ο Παπαδόπουλος και από την άλλη ο Ανεστόπουλος και ο Ροδοστόγλου - είδες, ούτε με τα μικρά τους ονόματα δεν μου πάει να τους γράψω. Και κέρδιζαν οι πρώτοι, με κάτω τα χέρια μάλιστα.
Άλλη φάση ρε παιδί μου.
Αλλά μετά διαλύθηκαν οι Τρύπες, το πείσμα μου όμως παρέμενε. Και μαζί με τους Πυξ λαξ, που τους μετονόμασα σε Πυξ Βλαξ, αποκαλούσα τα Διάφανα Κρίνα, Διάφανη Γκρίνια. Και γέλαγα μόνος μου με το αστείο μου, ο βλαξ. Και είχαν δει φίλοι μου τον Ανεστόπουλο στο Καφεκούτι να πίνει ένα ουίσκυ ανά τέταρτο, δεν το παρήγγειλε καν, ερχόταν μπροστά του από τη σερβιτόρα χωρίς να χρειαστεί να της κάνει σήμα, και λέγαμε να τι είναι αυτό που ξέρει πως θα 'ρθει, το επόμενο ουίσκυ, και δεν θα θα 'ναι όπως είναι ο Θάνος, θα είναι λίγο πιο πιωμένος, και γελάγαμε. Οι βέβηλοι. Και τα τελευταία δύο χρόνια που βάζω μουσική σε μαγαζιά, στραβομουτσουνιάζω όταν μου ζητάει ο κόσμος να παίξω τραγούδια τους. Ο ανόητος. Γιατί δεν θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου ότι εκτός από το "Έγινε η απώλεια..." το οποίο όπως προείπα έλιωσα στα 18 μου, άκουσα και τους επόμενους δίσκους, και μάλιστα πολλά τραγούδια από αυτούς σε repeat...Γιατί δεν θέλω να παραδεχτώ ότι με ενοχλούσε η εμπορικότητά τους αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα συγκρότημα που άφησε το στίγμα του στην ελληνική μουσική σκηνή, αν όχι για τίποτα άλλο, για τις μελοποιήσεις πολύ ωραίων ποιημάτων.
Ίσως φταίει ότι ήξερα το ποίημα και ανακάλυψα
πολύ αργά το τραγούδι, αναγνώστη
Τέλος πάντων, τα λάθη είναι ανθρώπινα, και mea culpa και τα λοιπά. Τουλάχιστον δεν είναι -ακόμα- πολύ αργά. Και θα πάω αύριο στην Τεχνόπολη στη συναυλία (και θα πήγαινα ακόμα κι αν δεν ήταν οι Last Drive και ο Γιάννης, αναγνώστη. Άλλο που βοηθάει). Σαν μια καθυστερημένη απόδοση τιμών. Σαν αναγνώριση μιας παράβλεψης, σαν (λυτρωτική) αποδοχή μιας ένοχης απόλαυσης. Όχι πως με είχαν ανάγκη. Τελικά τους είχα εγώ.
Συγκροτηματάρα, ορίστε, το έγραψα.
Αλλά εθελοτυφλούσα. Οπότε δεν τους κατηγορώ αν μου αφιερώσουν το εξής:
Καιρό έχουμε να τα πούμε, αναγνώστη. Είχα ξεκινήσει μια πύρινη ανάρτηση υπέρ του "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα -πολύ καλή, αλήθεια, αλλά θα πρέπει να με εμπιστευτείς πάνω σε αυτό, καθώς όχι μόνο δεν τελείωσε, σβήστηκε και όση είχε γραφτεί- και από τότε τίποτα άλλο. Αλλά μου έλειψες οπότε είπα να τα πούμε λίγο.
Αλλά τι να σου πω και τι να μου πεις, μνημονιασμένε αναγνώστη; Ότι έξω έχει καλοκαίρι και στις καρδιές μας τον πιο βαρύ χειμώνα; Δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση, αρνούμαι, έχουν όλα πια ειπωθεί και αναλυθεί και όλοι το βλέπαμε να έρχεται, και όλοι χαρήκαμε με το "ΟΧΙ" κι ας ξέραμε ότι δεν σήμαινε τίποτα ουσιαστικό, πέρα από τον ψυχολογικό παράγοντα ότι ο λαός ψήφισε αντίθετα από αυτό που του υπαγόρευαν σύσσωμο το μιντιακό κατεστημένο, το παλιό πολιτικό σύστημα, οι Ευρωπαίοι αστοί πολιτικοί. Και αυτή η νίκη, έστω κι αν έμεινε μισή, έστω κι αν μοιάζει με τη "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα, αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά η πολιτική ηγεσία είναι (ακόμα) πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και τους πούλησε τους Συριζαίους και θα χορεύει σε λίγο καιρό πάνω στα πτώματα όλων μας, αν δεν κάνουμε κάτι.
Θα σου μιλήσω λοιπόν για κάτι πιο προσωπικό, την Αναμονή. Στη ζωή υπάρχουν έντονα συναισθήματα, όπως η αγάπη, το μίσος, η ζήλεια, υπάρχουν βιολογικές ανάγκες, όπως η πείνα και η δίψα, υπάρχουν ηδονικές στιγμές, όπως το σεξ και η ρακή και το διάβασμα και η μουσική και ο χορός και οι διακοπές και ο καφές και οι μπύρες, και υπάρχει και η Αναμονή. Μια κατηγορία από μόνη της. Ένα γαμημένο μαύρο σύννεφο που υποστέλλει όλες τις άλλες ανάγκες και στιγμές και συναισθήματα, τα πνίγει, "μαραίνεται από το γέλιο μου, πίνει από τα δάκρυά μου, έρχεται στις παρέες μου και κλέβει τη μιλιά μου". Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να την ξεγελάσεις με εξόδους και μεθύσια και ατέρμονες κουβέντες επί παντός επιστητού και χωρίς νόημα ξενύχτια γιατί όταν γυρνάς σπίτι τα ξημερώματα κάθεται εκεί, στον καναπέ, μαυροντυμένη γυναίκα, σκυφτή, σκεβρωμένη από το χρόνο, με ένα μπουκάλι κρασί μπροστά της και δυο ποτήρια, και σου γνέφει, και γεμίζει τα ποτήρια, αλλά από το δικό σου δεν ξεδιψάς και από το δικό της δεν πίνει. Απλά σε κοιτάζει, σε περιεργάζεται, δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν χαίρεται που σε έχει κάνει έτσι ή αν επιτελεί το προαιώνιο καθήκον της ρουτινιάρικα, βαριεστημένα, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς κι Αυτή, επειδή για αυτό φτιάχτηκε, για να σου τρώει τα σωθικά λίγο λίγο αλλιώς θα ήμασταν όλοι ανά πάσα στιγμή σίγουροι και γνώστες και μικροί θεοί και χωρίς να περιμένουμε τίποτα, χωρίς να αγωνιούμε για τίποτα, άρα εμείς θα ήμασταν αυτοί που θα βαριόμασταν, αναγνώστη, όχι, μου λες, "θα ήμασταν μακάριοι" και σου λέω, το ίδιο λέμε.
Το βάζω τώρα, αναγνώστη, με την ευχή
να μην το βάλω στο μέλλον
Όλα στη ζωή είναι, ακόμα και ο θάνατος, και όλα στο θάνατο είναι, ακόμα και η ζωή. Αλλά η Αναμονή είναι κάτι πέρα από αυτό το δίπολο, είναι κάτι σαν limbo, είναι μια παράλογη κατάσταση που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, που τη βιώνεις απολύτως μόνος σου, όσο και να σε ρωτάνε διάφοροι διάφορα, είσαι εσύ και ο Χρόνος αντιμέτωποι, κι αυτός είναι γραμμικός και συνεχής και αμείλικτος κι εσύ είσαι "just another human being", που λέει κι ο Eddie: Άνιση μάχη. Κι αν δουλεύεις μπορείς να το ρίξεις στην εργασιοθεραπεία, αν είσαι ερωτευμένος μπορείς να γαντζωθείς στον/στην σύντροφό σου, αν είσαι ντι τζει μπορείς να παίξεις παντού, όχι μόνο σε μαγαζιά αλλά και σε πάρτυ σε σπίτια, αν είσαι βιβλιόφιλος μπορείς να διαβάσεις 2 βιβλία την ημέρα, αν έχεις μπλογκ μπορείς να γράψεις ανάρτηση για αυτό, αν είσαι τεμπέλης μπορείς να κάτσεις και να κοιτάς το ταβάνι όλη μέρα, αλλά δεν την ξεγελάς την Αναμονή. Είναι πάντα εκεί, φτιάχνει λίγο το τσεμπέρι της που χάλασε από τις σπασμωδικές κινήσεις σου να της ξεφύγεις, και σε σφιχταγκαλιάζει ξανά, και σου ψιθυρίζει στο αυτί "το ξέρεις ότι εσύ με δημιούργησες κι ότι τον δικό σου εγωισμό τρέφω".
Κι έχει δίκιο. Η άτιμη.
Υ.Γ. Καλή δύναμη στον Δ. και σε Σένα. Και για τους δύο όλα θα πάνε καλά. Και σε λίγο καιρό θα βρούμε όλοι μαζί κάτι άλλο να περιμένουμε και να μας τρώει, μην ανησυχείτε.
Το κλειδί στην πόρτα.
Το ανάλαφρο περπάτημα.
Το κουρασμένο χαμόγελο.
Αυτοί οι τρεις Ινδιάνοι Σιου μαζί με 15 ακόμα συντρόφους τους βγήκαν να κυνηγήσουν βουβάλια στα εύφορα λιβάδια της Ντακότα, ανήξεροι για τα τρία πλοία του Κολόμβου που ξεκινούσαν την ίδια στιγμή από μισό πλανήτη μακριά για να τους στερήσουν τη γη τους. Το ανάλαφρο περπάτημα ήταν ο ανιχνευτής, το κλειδί στην πόρτα ο σκοπευτής και το κουρασμένο χαμόγελο ο γδάρτης. Τα βουβάλια ήταν τα βουβάλια.
Οι ώρες της σιωπής.
Οι ώρες της απραξίας.
Οι ώρες του θυμού.
Αυτές οι τρεις σονάτες του διάσημου Τσέχου μουσουργού Κέντελσον (Τόμας, ο), συνιστούν το αριστούργημά του, το οποίο γράφτηκε στον πύργο του Μπράουνσβαιχ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1765. Ο Κέντελσον ήταν τυφλός και κουφός εκ γενετής και οτιδήποτε έγραψε ποτέ ηχεί σαν κακοφωνία βραχνιασμένων και φάλτσων γαϊδάρων, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση αυτών των τριών σονάτων, οι οποίες είναι ακόμα χειρότερες. Αλλά ήταν ωραίος τύπος, εύθυμος (όσο μπορούσε στην κατάστασή του τέλος πάντων) και αντιμετώπιζε με χιούμορ τις δυσκολίες της ζωής.
Το φευγαλέο βλέμμα.
Η κοιμισμένη αγκαλιά.
Το αενάως κινούμενο πόδι.
Τρεις από τις σημαντικότερες φωτογραφίες του διεθνούς φήμης Έλληνα φωτογράφου Πάρη Τσεμπερόπουλου. Φυσικά είναι ασπρόμαυρες και απεικονίζουν η μεν πρώτη έναν αλλήθωρο περιπτερά, η δε δεύτερη δύο χελώνες που κοιμούνται αγκαλιά, ενώ η τρίτη...τίποτα. Είναι μια λήψη αφέγγαρου ουρανού και η μαυρίλα είναι τόσο πηχτή που την αισθάνεσαι στον ουρανίσκο σου. Έχουν πάρει και οι τρεις βραβείο Magnum και Cornetto. Ο Πάρης δεν μιλάει ποτέ για αυτές τις τρεις φωτογραφίες του στις άπειρες συνεντεύξεις που δίνει στην Αθενς Βόις και στη Λάιφο, όπου υποστηρίζει σθεναρά τα μνημόνια. Ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη.
Η άψογη φωνή.
Ο έντονος χορός.
Το γλυκό πρόσωπο.
Τρία από τα πιο διάσημα γλυκά του υπέροχου ζαχαροπλαστείου-κουρείου-μπιστρό με το όνομα "Γλυκά Τριχοκοκτέιλ", το οποίο είναι η τελευταία τρέντυ και μοδάτη προσθήκη στη νυχτερινή Αθήνα. Στην πλατεία Αγίας Ειρήνης φυσικά. Οι δύο χίπστερ που το άνοιξαν μας μιλάνε με ενθουσιασμό για τον βερολινέζικο αέρα που φυσάει στα τραπεζάκια και στα πιστολάκια του μαγαζιού, ενώ οι εργαζόμενοι περνάνε πολύ καλά στα υπόγεια κάτεργα που παρασκευάζουν τα γλυκά και αυτό βγαίνει στον κόσμο. Τρέντυ διάθεση, χαρούμενες φατσούλες και σακούλες για εμετό σε όποιον φυσιολογικό άνθρωπο τύχει να περάσει απέξω συνθέτουν ένα ιδανικό σκηνικό για επίθεση βομβιστή αυτοκτονίας.
Ποτέ πια.
