Θυμάσαι VI

Κυλήσαμε λάστιχα στην κατηφόρα του Decadence.

Κλέψαμε σηματάκια Mercedes από παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην αντιπροσωπεία.

Κάτσαμε μέχρι το ξημέρωμα πάνω από το κλειστό γυμναστήριο του μπάσκετ στο Λόφο του Στρέφη, πίνοντας και συζητώντας.

Βγήκαμε για "έναν καφέ" και γυρίσαμε σπίτι μας μετά από τρεις ημέρες.

Παίξαμε ξύλο μεταξύ μας για πλάκα.

Σου πέταξα ένα κλαδί δέντρου ενώ τρέχαμε και οι δυο μας ζιγκ - ζαγκ σε ένα δάσος στη Σαμοθράκη και απείχαμε τριάντα μέτρα.

Και σε πέτυχα.

Κέρασα στη "Γη" για το πτυχίο μου.

Τέσσερις φορές.

Χορεύαμε αυτό σε beach party

κλωτσώντας ανηλεώς την άμμο.

Πήγαμε φαντάροι. Απολυθήκαμε.

Δουλέψαμε. Απολυθήκαμε.

Χωρίσαμε (όχι μεταξύ μας) και μετά γίναμε λιώμα, ήπιαμε για τις άτιμες γυναίκες, τους άτιμους άντρες, την άτιμη την κοινωνία γενικά.

(Για μια περίοδο, εκεί γύρω στα 20 μας, νομίζω ότι χωρίζαμε μόνο και μόνο για να βρούμε αφορμή να πιούμε)

Διάολε, πίναμε για να γιορτάσουμε που είχαμε σκοτώσει μια κατσαρίδα.

Τότε που ζούσαμε.

Α, ρε Ασημάκη...

Υ.Γ. Τώρα δεν ζούμε απλά, μεγαλουργούμε. Απλά δεν το καταλαβαίνουμε, αναγνώστη.

The beach tribes (μέρος δεύτερο)

Αφού σε άφησα να περιμένεις επί ένα χρόνο, για να δοκιμάσω τα όρια της αντοχής σου και της αγάπης σου στο μπλογκ, αναγνώστη, συνεχίζω με τις φυλές της παραλίας. (Οι τρεις πρώτες κατηγορίες υπάρχουν εδώ, για τους ξεχασιάρηδες...). Πάμε λοιπόν.

4) Νεοχίπηδες. Τσίτσιδοι ή με ένα παρεό (για το εφέ και όχι για να καλύπτει κάτι), ελεύθερο camping, τζίβες, τζιβάνες, σε αέναη αναζήτηση της καλύτερης "καβάτζας" για να μην χτυπάει ήλιος τη σκηνή, πόσιμου νερού γιατί είναι απαραίτητο για την επιβίωση, και πολυάριθμης παρέας αντίθετου φύλου για να μην πάνε χαμένες τόσες κιθάρες που κουβάλησαν στο νησί.  Κοινό σημείο με τους κλαρινογκόμενους το τατουάζ, το οποίο όμως στην κατηγορία αυτή ενισχύεται με διάφορα piercing. Απαραίτητο αξεσουαρ το (πολιτικό) βιβλίο, το οποίο συνήθως παίρνει τον αέρα του στο νησί και γυρίζει αδιάβαστο στην Αθήνα.

Ηλικία: 18 - 50
Μουσική: Μάλαμας, Θανάσης, Χαρούλης, Ροκ, Μεταλ
Καφές: Ελληνικός (φτιαγμένος στο γκαζάκι)
Ποτό: Ρακή - Τσίπουρο - Μπύρες
Υδροβιότοποι: Γαύδος, Κάτω Κουφονήσι, Σχοινούσα, Δονούσα, Ανάφη (δυστυχώς)

Για να μην παρεξηγηθώ, το ελεύθερο κάμπινγκ τα σπάει,

με τα ποζέρια από τα Β.Π. που αφήνουν το μέρος χάλια τα έχω.

5) Οικογενειάρχης Ελληνάρας που έχει ζαλώσει τη γυναίκα του με την ομπρέλα, το ψυγείο, τα παιδιά, τη μάνα του, την αθλητική εφημερίδα, τα ταπεράκια με το φαγητό, τα καρεκλάκια και αυτός βαδίζει αρειμάνιος στην άμμο κρατώντας μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου, που είναι Nissan αλλά έχουν μπρελοκ Mercedes, ψάχνοντας το κατάλληλο σημείο να "στήσουμε", το οποίο κατάλληλο σημείο κατά προτίμηση είναι δίπλα σε κοριτσοπαρέα, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Καπνίζει συνέχεια και πετάει τα αποτσίγαρα στην άμμο, φωνάζει το beach boy "μικρέ", ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και τώρα πια Χρυσή Αυγή, θάνατος.

Ηλικία: 35-70

Μουσική: Βαριά Σκυλάδικα

Καφές: Οτι φτιάξει η γυναίκα στο σέικερ.

Ποτό: Αν έχει φέρει από το σπίτι κάτι, αλλιώς τίποτα.

Υδροβιότοποι: Παντού όμως.  

Την αφίσα αυτή την έχει ακόμα 

στο σπίτι του ο άνθρωπος μας.

6) Γυμνασιολυκειόπαιδα. Κοίτα, αναγνώστη, σε αυτό το μπλογκ έχω γράψει για Ατενίστας, για χίπστερ, για μουστάκια, για εκμάθηση γιαπωνέζικων σε ένα χρόνο, για νεοχίπηδες (Βαλτετσίου και Γαύδου), για κάγκουρες, για ληστές κινητών, για πασοκονεοδημοκράτες, για τον Πέτρο Κωστόπουλο, για τζημερικούς, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο. Τη φρίκη αυτής της κατηγορίας δεν μπορώ να την αποτυπώσω γραπτά. Θα πω μόνο ότι αποτελούνται από 4 άτομα και πάνω ΠΑΝΤΑ, και ότι ο Φαραώ θα προτιμούσε τη βροχή από ακρίδες με κλειστά μάτια, αν του δινόταν η επιλογή.  

Ηλικία: 13-17

Μουσική: Κάτι σφίχτες ραπάρουν σαν να σφίγγονται στην τουαλέτα και κάτι τσόλια νιαουρίζουν. Mad Tv.

Καφές: Ναι

Ποτό: Ναι

Υδροβιότοποι: Σε όποια παραλία πάει λεωφορείο.

Συνεχίζεται (δεν ξέρω πότε, μπορεί του χρόνου τέτοιες μέρες..)

Σπόιλερ αλέρτ!

(Μην τρομάζεις, αναγνώστη. Τίποτα από τα παρακάτω δε γίνεται όντως. Αλλά δε θα είχε πλάκα;)

Μετά το χαμό που έγινε στα social media με το θάνατο του Τζοφρι και τα αναθέματα σε όσους έκαναν spoiler, το μπλογκ είναι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει αποκλειστικά για τους αναγνώστες του τη συνέχεια του Game of Thrones, έχοντας ρίξει κλεφτές ματιές στις σημειώσεις του George R. R. Martin (όχι μόνο στα ήδη δημοσιευμένα αλλά και στα) 2 επόμενα και τελευταία βιβλία.

- Η Αρια περιφέρεται από πόλη σε πόλη μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι. Σκοτώνει πολύ κόσμο μέχρι που παντρεύεται τον Πόντρικ και πεθαίνει στο γάμο της όταν της πέφτει στο κεφάλι ένας πολυέλαιος με 7 χρυσά κηροπήγια προς τιμή των 7.

- Ο Τύριον χάνει το αυτί του, τα δάχτυλα του ενός χεριού και την αίσθηση του χιούμορ του. Στο γάμο της Αρια βρίσκει το αυτί του σε ένα δοχείο νυχτός αλλά δεν το εκτιμάει και πολύ, αφού έχει χάσει ήδη το χιούμορ του.

- Οι δράκοι της Καλίσι ερωτεύονται μεταξύ τους και αποφασίζουν να παντρευτούν (και οι τρεις, τι πρόβλημα έχεις αναγνώστη;). Την ώρα της τελετής φονεύονται από Λάνιστερ οπλισμένους με πυροσβεστήρες. Μαζί τους χάνονται και 8.500 Unsullied παρόλο που κάποιος φώναξε "πίσω από τα παιδιά".

- Ο Στάνις καταφέρνει τελικά να πάει στην τουαλέτα και να χάσει αυτή τη μόνιμη έκφραση δυσκοιλιότητας που τον χαρακτηρίζει. Αποφασίζει να παντρευτεί την Κόκκινη Γυναίκα, η οποία δυστυχώς πεθαίνει από δηλητηριασμένη καρφίτσα στην πρόβα του νυφικού.


- Η Σέρσευ έχει αυτοκτονικές τάσεις και παντρεύεται κάθε μέρα και από έναν ανιψιό της αλλά δεν σκοτώνεται σε κανένα από αυτούς τους γάμους. Οι δε άντρες της αυτοκτονούν μετά από 2 ώρες συζυγικής ζωής μαζί της (κατά μέσο όρο). Απελπισμένη, μηνύει τον συγγραφέα για "αθέτηση υπόσχεσης εντυπωσιακού θανάτου σε γαμήλια τελετή". Χάνει τη δίκη.

- Ο Τζέιμι ερωτεύεται την Μπρίεν από το Ταρθ και της προτείνει να παντρευτούνε. Αυτή απαντάει "καλά, είσαι τελείως μαλάκας, δε βλέπεις τι γίνεται στους γάμους; Σύμφωνο συμβίωσης σαν τη Ρένα τη Δούρου που τη θαυμάζω κιόλας και πολύ σου είναι,"

- Ο Τζον Σνόου δεν ξέρει τίποτα.

Λευκή κόλλα λέμε, αιώνιος φοιτητής, χάλια μαύρα

- Ο Μανς Ρέιντερ παντρεύεται την αρχηγό των Άλλων σε μια σεμνή τελετή, η οποία καταλήγει σε αλληλοεξόντωση κάθε ψυχής ζώσας πέραν του Τείχους.

- Ο Σάμγουελ μοιάζει τρομακτικά στον Βαγγέλη Μαρινάκη και η ΕΠΟ του απαγορεύει να παντρευτεί, μην έχουμε άλλα.

- Ο Νεντ Σταρκ ...καλά, αυτός παντρεύτηκε νωρίς.

- Η Καλίσι, απογοητευμένη από τον άδικο χαμό των δράκων της, γυρνάει στις ερημιές μέχρι που συναντάει τον Τύριον. Έκπληκτοι ανακαλύπτουν ότι έχουν το ίδιο ακριβώς ύψος και ιδρύουν έναν πολιτιστικό σύλλογο αποενοχοποίησης των "λιγότερο ψηλών¨, Συγκατοικούν σε ένα χομπιτόσπιτο αλλά απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για γάμο.

- Ο Μπραν παντρεύεται μια απλή κοπέλα από ένα χωριό που συναντά στο δρόμο του. Δευτερόλεπτα αργότερα, πεθαίνει.

- Ο Τζόρβας, δηλαδή ο Νικήτας Κλιντ, δηλαδή ο Θήον, παντρεύεται τον Μικροδάχτυλο σε μια προσεκτικά υπολογισμένη κίνηση για να τον βγάλει από τη μέση. Κάτι δεν πάει καλά στο σχέδιο και πεθαίνει ο ίδιος τελικά.

- Η Σάνσα παντρευται τον Ομπερυν Μαρτέλ. Η κηδεία τους γίνεται σε στενό οικογενειακό κύκλο.

- Ο Τζον Σνόου παραλίγο να μάθει κάτι αλλά τζίφος. Ακόμα δεν ξέρει τίποτα.

- Ο Τάιγουιν αποφασίζει να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ. Εξάλλου τα παιδιά έχουν μεγαλώσει, Αποσύρεται στο Κάστερλυ Ροκ και αφοσιώνεται στο πλέξιμο.

- Βασιλιάς στο Κινγκς το Λαντινγκ γίνεται ο Τομ, ιδιοκτήτης εταιρίας οργάνωσης γάμων και ενός γραφείου κηδειών, ο οποίος πλούτισε ξαφνικά και εντελώς απρόοπτα.



Υ.Γ. Σταρκαίοι μη μασάτε. Winter is coming. I believe in your victory.

- Αφού έκαναν την αρχή οι Sigur Ros, φέρτε και τους 

This Will Destroy You να παίξουν live (σε κανένα γάμο)

"τι θα κάνουμε απόψε;"

Περίμενες το δεύτερο μέρος του "Ευρωμπάσκετ '87" αναγνώστη; Θα περιμένεις κι άλλο. Δεν είμαι σε διάθεση να γράψω για εθνικούς θριάμβους, όσο κι αν τους αποδομώ με το σαρδόνιο, σαρκαστικό, σατυρικό (και διάφορα άλλα επίθετα από σα-) χιούμορ μου. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα φλέγον ζήτημα των ημερών, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός. Με τις άσκοπες και περιπετειώδεις νυχτερινές εξορμήσεις μέχρι πρωίας.

Πρέπει να ξεκινάνε από ένα σωστό τσιπουράδικο. Η καθιστή θέση του σώματος, σε συνδυασμό με μπύρα, ρακή, ρακόμελο (ή όλα μαζί) και κανένα μεζέ, συνοδευόμενη από εμβριθείς και βαθυστόχαστες αναλύσεις περί του απόλυτου τίποτα, προδιαθέτει για ακόμα μια επ (περίμενε το αναγνώστη)...ική βραδιά! (Χάνει στη μετάφραση ομολογουμένως). Επειδή το blog αυτό το διαβάζουν χιλιάδες μάτια, δε θέλω να κάνω γκρίζα διαφήμιση, οπότε δε θα αναφερθώ σε μαγαζιά. Ας πούμε ότι η Μπενάκη είναι μια καλή ιδέα - μεταξύ Βαλτετσίου και Μεταξά κατά προτίμηση. Σύνθεση παρέας: 10μελης ιδανικά, ποτέ ζευγαροφάση, δεν έχει νόημα. Ωράριο: 8-2. Συντελεστής βαρύτητας: 0,8.


Η συνέχεια δίνεται στο πρώτο μπαρ. Είναι το κρίσιμο σημείο της βραδιάς, αναγνώστη. Τυχόν λάθος επιλογή σε αυτό το κομμάτι θα σε κυνηγάει σαν Ερινύα για το υπόλοιπο της ζωής σου. (Το τέλος της οποίας έχεις κάπου εδώ αρχίσει να οριοθετείς στην ανατολή του ηλίου: "θα πεθάνουμε απόψε κλπ"). Το εν λόγω μαγαζί πρέπει να έχει κόσμο, αλλά όχι άπειρο, καλή μουσική -αν πετύχεις σετ του dj Sporos είσαι καλά-, φτηνές τιμές αλλά όχι μπόμπες ποτά. Δύσκολος συνδυασμός, το ξέρω, αλλά τι να κάνεις; Τι είναι εύκολο στη ρημάδα τη ζωή τελικά; Η μπάρα, ή έστω ένα πάσο, αποτελούν προαπαιτούμενα, το τραπέζι απαγορεύεται δια ροπάλου: τόση ώρα καθόσουν. Μια καλή ιδέα εδώ είναι ας πούμε ένας πεζόδρομος προς την Ακαδημίας (το μαγαζί, όχι ο πεζόδρομος, δε θέλω νεοχιπισμούς αναγνώστη) και η γωνία Σολωμού και Μπόταση, ή η άλλη γωνία, Ιπποκράτους και Διδότου. Σύνθεση παρέας: Φθίνουσα. Ωράριο: 2-5. Συντελεστής βαρύτητας: 0,15.

  Σε αυτό το σημείο της βραδιάς πρέπει να

μοιάζεις κάπως έτσι, αναγνώστη.

Και μόλις φτάσαμε στο κρισιμότερο σημείο της βραδιάς. Είναι 5 το πρωί, κοιτάς γύρω σου κι έχουν απομείνει οι δυνατοί, οι Αθάνατοι, οι ατρόμητοι, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, με εσένα προεξάρχοντα. Κάποιος/α ΗΡΩΑΣ/ΙΔΑ πετάει τη θρυλική ατάκα: "δεν πάμε για ένα ποτάκι ακόμα;". Μην πεις ναι. Μην πεις ναι. Μην πεις...Λοιπόν, το που θα πάτε ποικίλλει. Από τα γνωστά αφτεράδικα των Εξαρχείων (έλα, δε θα σου δώσω και μασημένη τροφή αναγνώστη, γνωστά είναι), μέχρι και φυσιοδιφικές αναζητήσεις τύπου Στρέφη και Λυκαβηττού (πήγα στο Λυκαβηττό αναγνώστη ξημερώματα της εθνικής μας γιορτής, ήλιος ντάλα, εθνική ανάταση και προσωπική κατάπτωση, χρόνια είχα να το κάνω, κατάλαβα -όταν γύρισα σπίτι- γιατί είχα χρόνια να το κάνω, το νου σου γενικά μ'αυτά). Απλά, ΜΗΝ ΠΑΣ ΜΠΑΤΜΑΝ. ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Έχει πάντα υπερβολικά πολύ κόσμο. Η μάλλον πήγαινε, εγώ δε θα ξαναπάω. Ποτέ. Να μη σ'ενδιαφέρει γιατί. Αδιάκριτε αναγνώστη. Σύνθεση παρέας: Ένα τρίτο βότκα, ένα τρίτο...κάτσε, τι εννοείς "σύνθεση παρέας"; Ωράριο: 5-μας πήρε ο διάολος πάλι. Συντελεστής βαρύτητας: Ποια βαρύτητα, εγώ μπορώ να πετάξω, να, δες.

Από το προηγούμενο στάδιο ήδη, καλό είναι να δίνεις το κινητό 

σου σε κάποιον φίλο, αναγνώστη. Τη συσκευή εννοώ.

Επιστροφή στο σπίτι με τον ήλιο να σε λούζει. Walk of shame, που λέει και η λατρεμένη soon to be δικηγόρος Β. Άπειροι όρκοι ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Μέχρι να ξανανυχτώσει, και να το κάνεις ξανά. "And dance, and drink, and screw, because there's nothing else to dooooo".

Και να σκεφτείς, αναγνώστη, ότι το αντάλλασσα όλο αυτό με μια ταινία στο σπίτι. Και το δεξί μου χέρι δώρο.    

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στο φίλο και σύντροφο Ν. που δεν αφήνει λεπτομέρειες όπως η δεκαπενθήμερη αϋπνία να χαλάσουν μια βραδιά. 

Υ.Γ. 2 (Update) Δεν υπάγεται στους αυστηρούς κανόνες περί (μη) διαφήμισης που έθεσα γιατί μόλις σήμερα (31/3/14) έμαθα ότι θα κλείσει οριστικά τον Μάιο. Αντίο λοιπόν Mo Better, αγαπημένε προορισμέ του δεύτερου (και του τρίτου συχνά) σταδίου...

Ιστορική φώτο, και γιατί την τράβηξα με τα χεράκια μου, και γιατί 

(κυρίως) δεν το είδα ποτέ πριν ή ποτέ μετά ΤΟΣΟ άδειο. Ιούνης 2013. 

Δυσκολίες μεγάλων αντρών

Η αυξανόμενη δύναμη του blog με τρομάζει, αναγνώστη. Εκτός από την αποδημία του Νίκου Φώσκολου, λίγο μετά την αναφορά που έκανα σε αυτόν στο Σάιξπηρ και ίντερνετ, προβλήματα αντιμετωπίζουν και δύο από τους υποψήφιους στο διπλανό γκάλοπ. Ο Πέτρος συνελήφθη για χρέη στο δημόσιο και ο Άδωνης δέχεται συντονισμένη επίθεση από την Αυγή και...την Πράσινη του Δ. Γιαννακόπουλου  ("Τράκη, θεέ, πάρε την ΠΑΕ" - πάρτη όμως και μη τη χρησιμοποιείς για να προωθήσεις τα συμφέροντα της ΒΙΑΝΕΞ και μετά αριβερντέτσι, χίλιες φορές Τσάκας, έβγαζε πιο πολύ γέλιο).  Τουλάχιστον ο Γεωργιάδης έχει να χαίρεται και για την πρωτιά στο γκάλοπ, ο άλλος ο άχρηστος κι εκεί δεύτερος βγαίνει.

Προεδράρα από τις λίγες

Ο υποφαινόμενος έχει και προσωπικά με τον Πετράν...Το 2002, όταν ήμουν μέλος της θεατρικής ομάδας της ΑΣΟΕΕ, είχε έρθει ο εμπνευσμένος επιχειρηματίας να μιλήσει στους επίδοξους γιάπηδες για το πως θα βγάλουν λεφτά (επίπεδο ομιλητών η ΑΣΟΕΕ, όχι παίζουμε). Όλα καλά, αλλά το έκανε στο αμφιθέατρο που εμείς είχαμε πρόβα...Κι ενώ μπορούσε να τελειώσει σε δέκα λεπτά, λέγοντας "κοιτάχτε να δείτε, αρκεί να αφήνεις απλήρωτους τους εργαζόμενους σου, να μην πληρώνεις εφορίες, ΙΚΑ και λοιπά και να είσαι ΠΑΣΟΚ κι όλα καλά θα πάνε", αερολογούσε επί τρεις ώρες. Τον καταλαβαίνω, που θα ξαναέβρισκε πανεπιστημιακό ακροατήριο να τον κοιτάει σαν ξελιγωμένο, αλλά κι εμείς είχαμε πρόβα...Οπότε κανονίσαμε γύρω στα 20 άτομα να μπουκάρουμε στο αμφιθέατρο και να χειροκροτήσουμε μανιωδώς, δίνοντας το σύνθημα της λήξης της "κουβέντας". Καλό σχέδιο έτσι, αναγνώστη;

Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι από τους 20 μπήκαμε 10, και από αυτούς τους 10 χειροκρότησα μόνο εγώ...Όλο το αμφιθέατρο γύρισε και με κοίταξε και ακόμα και ο πιο καμένος δαπίτης εκεί μέσα κατάλαβε αμέσως ότι ο τύπος με τα μαλλιά και τα μούσια δεν χειροκροτάει από ενθουσιασμό ακριβώς. Σε ένα σύντομο διάλογο που είχαμε μετά με τον Πέτρο περί δημόσιου πανεπιστημίου, πολιτισμού, κατάχρησης χώρων και χρόνου φυσικά και θριάμβευσα, αναγνώστη (αν και μόνο εγώ το εξέλαβα ως θρίαμβο, αλλά οι υπόλοιποι δεν καταλάβαιναν, εντάξει;), και μετά του παραχώρησα μεγαλόψυχα 10 λεπτά να ολοκληρώσει και να μας αδειάσει τη γωνιά και αποχώρησα με το κεφάλι ψηλά. Του πήρε 11 του μπαγάσα, έτσι για σπάσιμο, και το βλέμμα που μου έριξε η Τζένη βγαίνοντας θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Δεν κατάλαβα γιατί χαλάστηκε όμως - αυτή έχει τη χαρά και την ευτυχία να τον ακούει όλη μέρα στο σπίτι τους, έπρεπε να τον ακούει και με άλλους 300 για να το ευχαριστηθεί;

Η κατάληξη της διδακτικής αυτής ιστορίας είναι ότι ο πρύτανης απείλησε να διακόψει τη χρηματοδότηση της ομάδας αν δε διαγραφόμουν (!!!) από τη θεατρική, κάτι που προκάλεσε αρκετή ιλαρότητα στους κόλπους μας καθώς δε γραφόταν κανείς κάπου για να διαγραφεί (αλλά και κουβέντα για το "ζήτημα", όπου αναδύθηκε σε μεγάλο βαθμό ο μικροαστικός και δουλοπρεπής χαρακτήρας κάποιων μελών της ομάδας. Σας θυμάμαι ποιοι είστε, αλλά δε σας κρατάω κακία. Σκουλήκια). Αλλά ήταν ιδεολογικό το θέμα και γι'αυτό αποχώρησα από μόνος μου. Δύο χρόνια μετά. 

Πετράν, παλιόφιλε, αφιερωμένο.

Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο από τη γκλαμουριά

Υ.Γ. Έχει καταντήσει κουραστικό να σου λέω στο υστερόγραφο αναγνώστη να έρχεσαι στο Ζάζιουμ κάθε φορά που βάζω μουσική οπότε αυτή την Τετάρτη ΜΗΝ έρθεις. Ειδικά από τη στιγμή που έχει και Champions League...(Έλα με το που θα τελειώσει ο αγώνας, οκ; Κι εγώ θα σου βάλω αυτό:)

Πες τα ρε Eddie μπας και νιώσουμε

Ερασιτεχνισμοί (και γουστάρουμε)

Ναι ρε Ελένη, την εκπομπή σου θα ακούω όσο γράφω τη σημερινή ανάρτηση. Έτσι, επειδή τα σπας. Να την ακούς κι εσύ, αναγνώστη, κάθε Δευτέρα 8-10 στο ραδιοφωνικό σταθμό του πανεπιστημίου Ιωαννίνων (http://raspistation.blogspot.gr/p/get-flash-player-to-see-this-player.html). Άσε που η φάση "φοιτητικός ραδιοφωνικός σταθμός" είναι μια ωραιότατη εισαγωγή στο σημερινό μας θέμα, το οποίο φυσικά και είναι οι ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές φοιτητικές ομάδες.

Ξεκαθαρίζω εξαρχής ότι είμαι προκατειλημμένος, αναγνώστη. Υπήρξα μέλος θεατρικής ομάδας, οπότε αναγκαστικά θα παρουσιάσω τις θεατρικές το απαύγασμα των ερασιτεχνικών φοιτητικών ομάδων  (και από αυτές όχι όλες, μη νομίζεις). Αλλά και προκατειλημμένος να μην ήμουν, πως να γράψω κάτι καλό για τις ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ομάδες; Είναι η μοναδική δραστηριότητα από όλες η οποία δεν απαιτεί κανενός είδους δέσμευση και προσπάθεια, απλά να βγαίνεις βόλτες στη  πόλη και να φωτογραφίζεις με ασπρόμαυρο φιλμ όποιο αδέσποτο ή όποιο παιδάκι δεις. Αυτό μπορεί να το κάνει και ένα πεντάχρονο παιδί με σοβαρά προβλήματα νοητικής υστέρησης, το οποίο κατά κανόνα έχει διπλάσιο IQ από τα μέλη των φωτογραφικών ομάδων. Πραγματικά, θέλω μια Κυριακή να τους πετύχω στις "βόλτες φωτογραφίας" και να τους ρωτάω την προπαίδεια, έτσι για γούστο.

Τυπικό δείγμα μέλους πανεπιστημιακής

φωτογραφικής ομάδας

Πολύ καλύτερα είναι τα πράγματα όσον αφορά στα μέλη των κινηματογραφικών ομάδων. Τα παιδιά κάνουν καλή δουλειά, πάλι το επίπεδο δέσμευσης είναι χαμηλό, στην τελική μια ταινία την εβδομάδα προβάλλουν,αλλά τουλάχιστον ξεστραβώνουν το φοιτηταριάτο βάζοντας του να δει και καμιά ευρωπαϊκή (λάθος: ΜΟΝΟ ευρωπαϊκή) ταινία. Είναι ήσυχα γενικά παιδάκια, κρατάνε τη βιομηχανία του ζιβάγκο ανοιχτή, καθώς είναι τα μόνα που φοράνε το συγκεκριμένο ένδυμα  μετά το θάνατο του Αντρέα, φόραγαν κοκάλινα γυαλιά πριν τους χίπστερ, δε μας πειράζει η ύπαρξή τους, ίσα-ίσα.

Οι χορευτικές πάλι ομάδες είναι σαν τα έπιπλα στο σαλόνι της γιαγιάς: Ξέρεις ότι υπάρχουν εκεί στο χώρο αλλά μυρίζουν και είναι παλιακά. Συμπαθητικές με τον τρόπο τους κι αυτές πάντως, και κάνουν και τα δεύτερα καλύτερα πάρτυ (μετά τις θεατρικές) γιατί τα μέλη τους νιώθουν υποχρεωμένα να χορεύουν ξέφρενα, όποια μουσική  και να παίζει στο χώρο, για να δικαιολογήσουν το όνομα της ομάδας τους. Η στροφή στην παράδοση υποβοηθείται από την επιτυχία που σημειώνουν τα τελευταία 15 χρόνια οι θανασομαλαμοχαρούληδες. Το μέλλον των συγκεκριμένων ομάδων προδιαγράφεται λαμπρό.

Όσο για τις θεατρικές...Ε λοιπόν, αυτές δικαιούνται άλλη, προσωπική ανάρτηση!