Μπελ εντ Σεμπαστιαν

Όταν οι Belle and Sebastian έβγαλαν το Tigermilk σε μόλις 1000 αντίτυπα (και σε βινύλιο, φυσικά) το 1996...εγώ δεν τους ήξερα καν. Το 1999 που επανεκδόθηκε όμως σε πολλά περισσότερα αντίτυπα, και σε cd, τους είχα ήδη μάθει και το περίμενα με ανυπομονησία (να είναι καλά η φίλη μου η Ι. που μου τους είχε μάθει). Αυτό το είδος της "μελαγχολικής ποπ", χαρούμενες μουσικές με καταθλιπτικούς στίχους δηλαδή, ήταν αυτό ακριβώς που άρεσε στον 22 χρονών παρελθοντικό εαυτό μου, ένα ταιριαστό fin de siecle για το τέλος της χιλιετίας, μια "αστική" μουσική όχι με την ταξική έννοια αλλά με την έννοια της μουσικής για πόλη, και δη μεγαλούπολη. 

Και με τη σκοτσέζικη σημαία πάνω αριστερά

Και πως να μην μου αρέσει αυτό το είδος μουσικής, που φαινόταν να ξεπηδάει κατευθείαν από τα 60's και τα 70's, σαν μια μετεμψύχωση του Nick Drake αλλά με περισσότερα όργανα και πιο "χαρούμενη" μουσική; Όσο για τους στίχους, τι καλύτερο από το να γλιτώνεις την οικογενειακή γκρίνια για λίγο επειδή ο αδερφός σου κάνει coming out στο γάμο της αδερφής σου;

"My brother had confessed he was gay

It took the heat of me for a while

He stood up with a sailor friend

Made it known upon my sister's wedding day"

Ή να σφάζεις με το βαμβάκι (καλά, όχι ακριβώς με το βαμβάκι) τους παπάδες;

"The priest in the booth had a photographic memory

For all he had heard

He took all of my sins and he wrote a pocket novel

Called The State that I'm In"

Μιλάω για το The State That I Am In, ένα από τα πρώτα τραγούδια τους που άκουσα και το οποίο θεωρώ ακόμα αριστούργημα.

Ποια 90's τώρα, 70's είναι και μας δουλεύουν ασύστολα

Μαζί με το Dog on Wheels.

 

"Promise me you 'll always be around when I fall

And when I call"

Αυτός ο συνδυασμός ρομαντικού και πρακτικού πνεύματος, "ναμεπροσέχειςγιατίέχωπέσειχαμηλά" αλλά να σηκώνεις και κανένα τηλέφωνο γιατί το να με προσέχεις από μακριά δεν λέει και τόσο. Αυτό.

Και άλλα, πολλά, τραγούδια μέχρι το υπέρτατο: Το I'm Waking Up To Us. Ένα κομμάτι στο οποίο σε όλο το κουπλέ ο στιχουργός και τραγουδιστής βγάζει ένα πικρόχολο μένος απέναντι στην πρώην του (την Isobel Campbell, η οποία ήταν στο συγκρότημα όταν γράφτηκε το τραγούδι, αποχώρησε λίγο καιρό μετά και έκανε τρεις υπέροχους δίσκους με τον Mark Lanegan, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και στο ρεφρέν τα παίρνει όλα πίσω και λέει ότι ήταν η μοναδική του αγάπη!

"She was the one love of my life, and I let her go

And if I look like death today 

Then please let her know"

Το θέμα είναι αναγνώστη, ότι η Campbell ήταν ακόμα στο συγκρότημα όταν βγήκε το συγκεκριμένο κομμάτι και υπάρχει ένα βίντεο από live στο οποίο στέκονται οι δυο τους δίπλα δίπλα και αυτός ξεκινάει με το τόσο γλυκό δίστιχο:

"I need someone to take some joy in something I do

You need a man who's either rich or losing a screw"

όπου η τύπισσα, ατάραχη, μιλάει στο σόλο και μουρμουράει στο μικρόφωνο κάτι του στυλ "θα βρω κάποιον καινούργιο, και δεν θα είναι πλούσιος, ούτε τρελός, αρκεί που δεν θα είσαι εσύ".

ΑΥΤΟ ΠΟΝΕΣΕ

Σε κάθε περιπτωση, αναγνώστη, μπορώ να γράφω για τους Belle and Sebastian για ώρες αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ. Θα προσθέσω μόνο ότι για πολλά χρόνια (ακόμα και σήμερα), όταν με ρωτάνε για τα πέντε αγαπημένα μου συγκροτήματα - τραγουδιστές απαντάω με φυσικότητα "οι Pink Floyd, οι Pearl Jam, οι Dropkick Murphys, ο Smog και οι Belle and Sebastian", χωρίς να δίνω καμία σημασία στο γεγονός ότι μουσικά απέχουν όλοι μεταξύ τους χιλιόμετρα: grunge, folk post punk, country, indie pop και οι Pink Floyd, που είναι οι Pink Floyd, διάολε. Έψαχνα καιρό να βρω τι τους ενώνει όλους αυτούς και μπαίνουν στο Top 5 μου, μέχρι που είχα επιφοίτηση: Ξεκίνησαν όλοι την καριέρα τους τη δεκαετία του '90 (εκτός από τους Pink Floyd, αλλά αυτοί είναι οι Pink Floyd, διάολε). Την δεκαετία που ήμουν στην εφηβεία (και στη μετεφηβεία), οπότε ό,τι μου άρεσε τότε, εντυπώθηκε μέσα μου και με ακολουθεί και τώρα, στα 40.  

Τους Dropkick τους είδα και τις τρεις φορές που ήρθαν στην Ελλάδα, τους Pearl Jam όχι ακόμα (ξέρω, ξέρω, αναγνώστη, 2006, το μετανιώνω συχνά, μην μου το θυμίζεις), από Pink Floyd τον Waters , o Smog δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα, όσο για τους Belle and Sebastian; 

Θα πω μόνο ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο το οποίο θα τραβηχτεί στη Μαλακάσα το Σάββατο 27 Ιουνίου ΟΧΙ για τους Placebo, παρά για το προηγούμενο συγκρότημα.

(Εμένα εννοώ, αναγνώστη).

Θλιβεροί εορτασμοί

(ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)


37 Χρόνια.
6 χρόνια στο δημοτικό, 6 στο γυμνάσιο-λύκειο, 7 στο πανεπιστήμιο, 3 στο μεταπτυχιακό, ένα στο στρατό, τα άλλα δεκατέσσερα που πήγανε;
18 Χρόνια στη γενέτειρα του Καρυωτάκη, γέννηση στη διπλανή πολυκατοικία από το σπίτι του, ευσεβείς πόθοι για μετενσάρκωση, ούτε καν , όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται η μετενσάρκωση σαν έννοια, αλλά κι επειδή δεν φτάνω στο μικρό του δαχτυλάκι.
19 Χρόνια Αθήνα. Ξεπέρασε η "ζωή μου της Αθήνας" (Καρυωτάκης, βλέπε από πάνω), αυτή της επαρχίας. Και τι έγινε;
65 Μαθήματα στο Πολυτεχνείο. Ενδιαφέροντα τα 2 - οι 2 Πολεοδομίες.
8 Μαθήματα στο μεταπτυχιακό. Πιο ενδιαφέρον από όλα το ένατο, που απλά το παρακολούθησα, το "Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση".
Δουλειές, από μηχανικού μέχρι τηλεφωνητή μέχρι dj. Ποτέ αρκετές, ποτέ μακροχρόνιες.
Φίλοι, καλοί, διαχρονικοί, πολλοί, παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Γνωστοί - πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία - το "καταφύγιο που φθονούμε" (πάλι Καρυωτάκης). Το χέρι που σε τραβάει από το βυθό.

Κάπως έτσι.

Διακοπές, νησιά, παρέες, και η Ζαχάρω να παραμένει το ωραιότερο μέρος διακοπών. Φαντάσου.

5 Χρόνια θέατρο, παρατημένη η ενασχόληση τώρα πια στη σκόνη του χρόνου.

6 Χρόνια ανεργίας, το ένα πιο βαρύ από το άλλο. 

Πάντα στο παραλίγο, ποτέ στο ακριβώς. 

Πάντα στο περίπου, ποτέ στο κέντρο.

Και θα γίνει η ανάσυρση από το βυθό, αλλά η υγρασία θα έχει σκεβρώσει τα πάντα.

Πολύ αισιόδοξο, αναγνώστη

Μια γυναίκα. Εσύ. Και δεν ξέρω καν που είσαι. 

Διάολε.

Πόνος. Πολύς. Αμυγδαλίτιδα, το δόντι, οι σιελογόνοι αδένες, κάτι πάει στραβά και μου έχει κάνει το σαγόνι τούμπανο. Σιγά μην δεν.

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι γιορτάζουν τα γενέθλια τους.

Χρόνια μου πολλά. 

Υ.Γ. Τη διάβασες; Καλά να πάθεις, υπάρχουν άλλες 121 καλύτερες. 

Θυμάσαι ΙΙ

Τελικά είχαν δίκιο όσοι μου έλεγαν να βρω θέμα. Αν είχα ένα θέμα τώρα θα ξεκίναγα να γράψω χωρίς να πρέπει να βρω τι να ταΐσω το αδηφάγο κοινό μου σήμερα. Κοίτα να δεις που οι μεταμοντέρνοι χίπστερ έχουν δίκιο που γράφουν σαν έφηβοι με κατάθλιψη: είναι ένας μπούσουλας κι αυτός...Γιατί έσφιξες το χέρι μου τόσο δυνατά που πόνεσα για να μου δείξεις έναν τύπο με μπλούζα Dropkick Murphys. Γιατί παρήγγειλες καινούργιο καραφάκι ρακί ενώ ΕΙΧΑΜΕ και όταν στο επεσήμανα μου είπες "δεν πειράζει, πίνεις πολύ" (να ξέρεις αναγνώστη ότι δεν πίνω πολύ, τα καραφάκια είναι μικρά. Σε όλα τα μαγαζιά). Γιατί μου είπες "ξέρω έναν δρόμο με πολλά ωραία μαγαζιά" και εννοούσες τη διαολεμένη Αβραμιώτου! Γιατί έτρεξες με το πρώτο χημικό ενώ "δε χαλάμε τις αλυσίδες στο μπλοκ σύντροφοι". Γιατί πέταξες το αυτόγραφο του Γκάλη γιατί ένας θείος σου ήταν ΠΑΟΚ. Γιατί νόμιζες ότι η Cat Power είναι υπερήρωας (που είναι, αλλά όχι της Marvel ή της DC, του Smog και του πενταγράμμου).

Μπα, βαρέθηκα. Σίγουρα δε μπορώ να υπηρετήσω αυτό το είδος, αναγνώστη. Μπες σε ένα από τα υπόλοιπα χιλιάδες μπλογκ που κυκλοφορούν - έτσι γράφουν στο 90% από αυτά. Εγώ θα μείνω σε αυτά που ξέρω καλά. Έρχεται σύντομα ανάρτηση για τη Sugar Town και την καντίνα του Σκύλου και μπύρες και Βαρώνους και Αιγαλιώτες και Μπέμπηδες και Ξανθιές και ξανθούς μπέμπηδες. Προσδεθείτε.

μεταμοντέρνο παραλήρημα

Λοιπόν για να τη δούμε λίγο σοβαρά τη φάση...Πρέπει υποθέτω να βρω ένα θέμα. Ακόμα πρέπει να διανθίζω τα κείμενα με κουλτουριάρικες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που να απεικονίζουν κατά προτίμηση παιδιά, σκυλιά ή/και άστεγους , για να κάνω ρηχή επίκληση στο συναίσθημα του αναγνώστη. Κάτι τέτοιο δηλαδή:

Φωτογραφία που βρέθηκε μετά από 0,01 δευτερόλεπτα google search

Ή να βάζω βιντεοκλίπ από ψαγμένους μουσικούς που ξέρω ΜΟΝΟ εγώ για να διαφωτίσω το αδαές ιντερνετικό κοινό. (Σε αυτή την κατηγορία δεν ανήκει ο Smog γιατί Smog θα βάζω και δε με νοιάζει τι θα πείτε). Ή υπεργαμάτες πολιτικοκοινωνικοοικονομικές απόψεις που θα αναδημοσιεύονται εν ριπή οφθαλμού στο indymedia, στο left.gr και στην προσωπική ιστοσελίδα του Άντζελο. Δεν ξέρω, πολύ brainstorming έπεσε. Πάρτε ένα Smog.

                                          

[Μην μπερδεύεσαι, αναγνώστη. Ο Smog και ο Bill Callahan είναι το ίδιο πρόσωπο. Όπως βλέπετε δεν έχει και πολλά λεφτά και βούτηξε την κιθάρα από το προαναφερθέν ασπρόμαυρο παιδάκι για να παίξει. Κι εγώ σε τέτοια θα μάθω. Μη σου πω γιουκαλίλι να το παίζω Eddie Vedder να γουστάρουμε.]

Ακόμα όμως δεν έχω βρει θέμα. Λέω να το αφήσω ανοιχτό για να μπορώ να γράφω ότι κουτουράδα μου κατέβει. Με μια έμφαση βέβαια σε περιστατικά από την πολυκύμαντη και πολυτάραχη ζωή μου τα οποία είμαι σίγουρος, αναγνώστη, ότι φλέγεσαι να μάθεις. Και επειδή κατανοώ την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, που λέει και ο Νιόνιος (όχι ο Ερασμιακός, ο άλλος), αρχίζω αμέσως. Θυμάστε τότε που (Τι πάει να πει "πάμε για καφέ, έχει ήλιο"; Δεν καταλαβαίνεις ότι γράφω στο blog που θα με κάνει πλούσιο και διάσημο; Τόσο πολύ ζηλεύεις που εγώ θα γίνω πλούσιος και διάσημος ενώ εσύ όχι; Καλά, έρχομαι).