Ευρωμπάσκετ '87 (Μέρος Δεύτερο και Τελευταίο)

...Συνεχίζω λοιπόν, αναγνώστη, το νοσταλγικό ταξίδι στο τουρνουά που μας έμαθε τη λέξη "τουρνουά", το Ευρωμπάσκετ '87 (το πρώτο μέρος μπορείς να το διαβάσεις εδώ). Μετά τους αμφίρροπους και αγωνιώδεις προημιτελικούς, οι οποίοι για την ακρίβεια δεν ήταν ούτε αμφίρροποι ούτε αγωνιώδεις, καθώς η συνολική διαφορά πόντων υπέρ των νικητών ήταν 108 πόντοι, δηλαδή 27 πόντοι κατά μέσο όρο (αυτό οφείλεται κυρίως στον οίστρο του Χουάν του Αντόνιο του Σαν του Επιφάνιο που έβαλε 33 στους δύσμοιρους Δυτικογερμανούς, και στο κόμπλεξ των Τιτοϊκών Γιουγκοσλάβων προδοτών που έριξαν 47 στο κεφάλι των τίμιων προλεταρίων Πολωνών). Στους άλλους δύο προημιτελικούς επικράτησαν η Σοβιετική Ένωση και η οικοδέσποινα (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη), για τους λόγους που αναλύθηκαν στο πρώτο μέρος.


Στους ημιτελικούς η αρμάδα του Αλεξάντερ Γκομέλσκι ισοπέδωσε τους Ίβηρες 113-96 και η Ελλάδα κέρδισε την Γιουγκοσλαβία 81-77. Ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα να αναδειχτεί πρωταθλήτρια Ευρώπης μια ομάδα με έναν διαστημικό για την εποχή παίκτη - πρώην πυγμάχο (τον Γκάλη), ένα τίμιο-κλαψιάρικο-γκρινιάρικο-παιδί του λαού από τη Νίκαια (Γιαννάκης), έναν ψηλό και άχαρο και ΚΚΕ και αρούκατο τύπο (Φασούλας), έναν ελαφρώς υπέρβαρο και ζαμανφού μάγκα από τη Νέα Σμύρνη, που ήξερε όσο μπάσκετ ήξεραν όλοι οι άλλοι -πλην Γκάλη- μαζί (Φάνης), έναν οικοδόμο (Καμπούρης), κάτι τύπους με μικρά ονόματα που έμοιαζαν ύποπτα με ψευδώνυμα (Μέμος Ιωάννου - Λιβέρης Ανδρίτσος). Οι αγώνες γίνονταν στο ΣΕΦ (πολλά χρόνια πριν γίνει η έδρα του μονίμως δεύτερου και δύο φορές κάθε 18 χρόνια πρώτου), ο κλιματισμός δεν είχε φτάσει στα Νότια Βαλκάνια ακόμα, και το κοινό ξεσηκωνόταν με καταφανέστατες περιπτώσεις οφσάιντ που δεν καταλόγιζαν οι εμφανώς ανθέλληνες διατηταί, και απορούσε που χρειαζόταν να βάλει τόσα γκολ ο Γκάλης για να κερδίσουμε κάθε φορά. Αγαπημένος του κοινού ήταν φυσικά ο Γιαννάκης, ο οποίος γκρίνιαζε τόσο πολύ που οι Ισπανοί παίκτες ("καραγκιόζηδες" κατά τους Έλληνες αθλητικογράφους) του 21ου αιώνα παίρνουν Όσκαρ σοβαρότητας αν συγκριθούν μαζί του.

Το ΠΑΣΟΚ επενδύει πολιτικά στο όλο σκηνικό (σιγά μην έχανε ευκαιρία) και οι κερκίδες των επισήμων φιλοξενούν σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, η Μελίνα δηλώνει ερωτευμένη με τον προπονητή Κώστα Πολίτη (ευτυχώς μετά τον τελικό για να μην τον αποσυντονίσει τον άνθρωπο), και οι κομμουνιστές της εποχής βιώνουν μια βίαιη εσωτερική σύγκρουση διχασμένοι ανάμεσα στην επιθυμία να κερδίσει το τρόπαιο η χώρα τους και στη διεθνιστική υποχρέωση να υποστηρίξουν τη Μητέρα (όχι των δράκων παρά) της Επανάστασης Σοβιετική Ένωση, σύγκρουση που στους περισσότερους -όπως στον πατέρα μου- κρατάει για περίπου 5 δευτερόλεπτα, μέχρι να νικήσει, φυσικά, η δεύτερη επιλογή. Μαρτσουλιόνις και Τσατσένκο και τα μυαλά στα κάγκελα και πάμε, λοιπόν.

Φευ...Η ελληνική ομάδα είχε τον Γκάλη, 15.000 αλαλάζοντες -και άσχετους, το είπαμε, αναγνώστη- οπαδούς και σύμμαχο την αφόρητη ζέστη. Οι Σοβιετικοί μπορεί μεν να είχαν τα παραδοσιακά κομμουνιστικά στιβαρά μουστάκια αλλά εξαιτίας του Γκορμπατσόφ και της προδοτικής γκλασνοστ οι μισοί είχαν ΚΑΙ λασπωτήρες (ανεπίτρεπτη δυτικόφερτη μόδα κουρέματος), χάνοντας και στον τομέα της εμφάνισης συγκρινόμενοι με την αέρινη περμαναντ του μελλοντικού Δημάρχου Πειραιά.

Που πάτε έτσι ρε χίπηδες;; Θα πέσει το Τείχος σε κανά

δυο χρόνια αν δεν προσέξετε λίγο την εμφάνισή σας

Πέρα από την πλάκα, ο τελικός ήταν ένας συγκλονιστικός αγώνας, που κρίθηκε στην παράταση, με τον Γιαννάκη και τον Φασούλα να έχουν αποβληθεί με 5 φάουλ έκαστος, τον Μέμο Ιωάννου να παίζει μπανταρισμένος παντού σαν άλλος Μάμρα, τον Γκάλη να χορεύει ανάμεσα στους εκπροσώπους του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε σαν άπιαστη τροτσιστική παραφυάδα και να σκοράρει 40 πόντους, και τον τίμιο και παίκτη του ΠΑΟ Λιβέρη Ανδρίτσο να ευστοχεί σε δύο βολές στο τέλος του κανονικού αγώνα και να στέλνει το παιχνίδι στην παράταση. Άντε, γιατί όλοι για τον Καμπούρη λέτε, που φύσαγε τα δάχτυλά του, σαν να ήθελε να ξεκολλήσει σακούλες στο σουπερμάρκετ. Βασικά τις έβαλε γιατί ο Γιαννάκης του είχε μόλις φωνάξει "Πήγαινε βάλτες ρε" και δεν αψηφούσες εύκολα το παιδί από τη Νίκαια εκείνη την εποχή, ακόμα κι αν η day job σου ήταν οικοδόμος (όπως ήταν του Καμπούρη).

Αν βαριέσαι να το δεις όλο, (βέβηλε)

 αναγνώστη, πήγαινε κατευθείαν στο 2:55

Κλείνοντας, να αποτίσω φόρο τιμής σε εκείνη την ομάδα η οποία με έστρεψε οριστικά στο μπάσκετ στην τρυφερή ηλικία των 8 ετών, με αποτέλεσμα μεγάλες διακρίσεις και δόξα στα επόμενα χρόνια - της ομάδας, όχι δικές μου. Εγώ απλά ψήλωσα παραπάνω από όσο θα ψήλωνα χωρίς να παίζω μπάσκετ και συμμετείχα σε δύο ιστορικούς σχολικούς αγώνες δημοτικών που έληξαν με σκορ 52-9 (δεν είναι τυπογραφικό, πενήντα δύο - εννιά) και 33-27 αντίστοιχα, έχοντας συνολική συγκομιδή 5 ριμπάουντ (ένα επιθετικό) και δύο πόντων. Αν θες να μάθεις αν κερδίσαμε ή αν χάσαμε, αναγνώστη, σου απαντώ ότι σημασία έχει η συμμετοχή (και ότι το δημοτικό μας είχε χαμηλές μπασκέτες και οι αγώνες έγιναν σε κλειστό γήπεδο με κανονικές). Ευχαριστώ.

Καζαμίας 2015 (part 3 και τελευταίο)

(Τα 2 προηγούμενα μέρη του Καζαμία 2015 μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη) 


Μάης: Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα συνεχίζεται, αφού στο δημοψήφισμα του Απρίλη κέρδισε το "ΝΑΙ", όπου "ναι" σήμαινε να μπει ο Μάης. Στο αποτέλεσμα βάρυναν αποφασιστικά οι ψήφοι των μελών του μετώπου ΜΛ -ΚΚΕ- (μλ), οι οποίοι ήθελαν να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά, χωρίς να καταλαβαίνουν, οι αμετανόητοι μαοϊκοί, ότι με ΓΑΠ Πρωθυπουργό και Αλέξη αντιπρόεδρο έχουμε Πρωτομαγιά κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα γιορτάζει η εργατιά. Ο υπουργός Οικονομικών Τσακαλώτος τσακώνεται με τον υφυπουργό Μηλιό για το αν ο ελάχιστος μισθός θα είναι 2.561 ή 2.571 ευρώ. Ο ΓΑΠ τους απολύει και τους 2 εν πτήσει  και τους αντικαθιστά με τον Ξυνίδη  με την ιστορική προτροπή "Ξυνίδη, δωσ' τους ένα απίδι". Ο νέος υπουργός αποκαθιστά την αδικία, ορίζοντας τον κατώτατο μισθό στα 3,871 ευρώ. Οι Ευρωπαίοι εταίροι αντιδρούν. Ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα.


Ιούνης: Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανευρίσκεται μετά από τρεις μήνες, στη διάρκεια των οποίων κανείς δεν είχε καταλάβει την απουσία του, αφού το διαδίκτυο βρίθει παρεμβάσεών του και κανείς δεν δίνει σημασία στις ημερομηνίες όταν σερφάρει για διασκέδαση. Αγνώριστος, αξύριστος, ακούρευτος, βρώμικος ανεμίζει μια σημαία της ΕΑΑΚ και αναζητά το κείμενο των πρώην μελών που τώρα στηρίζουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να υπογράψει. Οι καλοί ψυχίατροι τον κλείνουν μέσα χωρίς πολλά πολλά.

Παλιές καλές εποχές, όταν ο Μπουμπούκος 

ήταν απλώς μισότρελος και όχι αποτρελαμένος

Ιούλης: Ο ΓΑΠ περνάει φίνα, κάνοντας διακοπές, στις οποίες κάνει ποδήλατο, κανόε-καγιάκ, καταδύσεις και από καιρό σε καιρό εμφανίζεται σε κάποιο νησί και τραγουδάει με την κιθάρα του στους νεοχίπηδες ελεύθερους κατασκηνωτές. Το "έσκασε ο Πρωθυπουργός' γίνεται το νέο συνθηματικό των νεοχίπηδων για να δηλώσουν ότι ένα νησί έγινε τόσο mainstream πια που πρέπει να βρουν καινούργιες γκρεμίλες να στήσουν, μέσα στον ήλιο πάντα. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Αλέξης δράττεται της ευκαιρίας για να το παίξει πρωθυπουργός, αλλά τα μέτρα που παίρνει είναι κατά κανόνα δεξιά και καταψηφίζονται στη Βουλή.


Αύγουστος: ο ΓΑΠ συνεχίζει τις διακοπές του και η χώρα γενικά πάει από το καλό στο καλύτερο. Στον τάφο της Αμφίπολης ανακαλύπτονται σχέδια των αρχαίων ημών προγόνων για μια βόμβα 1000 φορές πιο ισχυρή από την ατομική και αμέσως τίθενται οι βάσεις για μαζική παραγωγή της. Κανείς δεν το λέει στον ΓΑΠ για να μην του χαλάσουν οι διακοπές και γιατί είναι πασιφιστής χίπης και θα στραβώσει. Ο Κομισάριος Αμύνης Γιάννος Γιαννόπουλος κάνει απανωτές συσκέψεις με τους επιτελείς του για να δουν πως θα χρησιμοποιήσουν το νέο υπερόπλο.


Σεπτέμβρης: Ο ΓΑΠ συνεχίζει τις διακοπές του (ζέστη έχει ακόμα, τι ζόρι τραβάς, αναγνώστη;). Διάφοροι δυσαρεστημένοι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχουν βγει βουλευτές προσπαθούν να ανατρέψουν τον Αλέξη από πρόεδρο του κόμματος, ισχυριζόμενοι ότι έχει γίνει ουρά του ΓΑΠ, αλλά η συνωμοσία τους ξεσκεπάζεται και τους κατακεραυνώνει ο Ρέππας με την ιστορική δήλωση "Α να χαθείτε παλιοπασόκοι". Ο Βενιζέλος ξεκινάει απεργία πείνας στη φυλακή για να αυξηθούν οι μερίδες φαγητού που του αναλογούν.


Οκτώβρης: Το νέο υπερόπλο, το οποίο προς τιμήν του Κομισάριου Αμύνης Γιαννόπουλου ονομάζεται Εγκέλαδος είναι έτοιμο. Από όλους τους βουλευτές της ΝΔ μόνο ο Βασίλης Αξιώτης διαβλέπει τους κινδύνους και προσπαθεί μάταια να προειδοποιήσει για αυτούς. Η Ελλάδα απειλέι με βομβαρδισμό όλη τη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα.


Νοέμβρης: Στο δημοψήφισμα κερδίζει το "ΝΑΙ", όπου "ναι" σημαίνει "σκίστε τους όλους". Η κυβέρνηση δίνει διορία 30 ημερών στις κυβερνήσεις όλου του κόσμου να διαγράψουν τα χρέη της Ελλάδας, να υιοθετήσουν σαν εθνικούς ύμνους κάποιο τραγούδι του υπουργού Πολιτισμού Πανούση (ελεύθερη επιλογή) και να κάθονται να χάνουν σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ όποτε παίζουν με ελληνικές ομάδες, αλλιώς θα εξαφανίσει τις χώρες τους από προσώπου Γης.

Κάπως έτσι

Δεκέμβρης: Οι κυβερνήσεις όλων των χωρών του κόσμου σπεύδουν έντρομες να αποδεχτούν τους όρους της Ελλάδας, αλλά ο ΓΑΠ αποφασίζει να τις βομβαρδίσει ούτως ή άλλως, έτσι απλά επειδή μπορεί. Η χώρα μένει το μόνο κατοικήσιμο σημείο του πλανήτη και ο Άδωνις βγάζει ανακοίνωση από το Δαφνί όπου αναφέρει ότι δικαιώθηκε, καθώς έλεγε ότι η Ελλάδα θα καταστραφεί κι όλοι οι υπόλοιποι θα επιζήσουν, και τελικά απλά έγινε το ανάποδο, σιγά τ' αυγά. Ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα για το αν θα στολίσουμε δέντρο η καράβι στο Σύνταγμα και η ζωή συνεχίζεται...  

Ευρωμπάσκετ '87 (Μέρος πρώτο)

Αναγνώστη, σέβομαι τη γνώμη σου. Γι' αυτό και θα υπακούσω τυφλά στην ετυμηγορία σου στο παράπλευρο γκάλοπ και θα σου μιλήσω για το Ευρωμπάσκετ '87 και όχι για χωρισμούς, διαζύγια, ερωτικές απογοητεύσεις, προδοσίες και καταθλίψεις, θέματα τα οποία κατέβηκαν στο στίβο της μάχης αρματωμένα με ελπίδες και όνειρα να έχουν την τιμή να ασχοληθεί το πληκτρολόγιό μου μαζί τους αλλά ηττήθηκαν καθαρά από τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα και τ'άλλα παιδιά.

Το τουρνουά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης 1987 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ '87)  ήταν το 25ο από δαύτα και διοργανώθηκε από τη Fiba Europe. Έλαβε χώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από τις 3 ως τις 14 Ιουνίου, συμμετείχαν 12 εθνικές ομάδες και τον τίτλο κατέκτησε η διοργανώτρια Ελλάδα. Η μασκότ της οργάνωσης ήταν ένας πελαργός με το όνομα Ολύμπιος.

(Σοβαρά τώρα, είναι αυτό όνομα για πελαργό; Τι σχέση έχουν οι πελαργοί με τα βουνά; Να ήταν αετός, γεράκι, κάτι πιο επιβλητικό να πω ναι βρε αδερφέ. Αλλά πελαργός με όνομα Ολύμπιος; Ο-ΛΥ-ΜΠ-ΙΟΣ; Really; Πασοκικός μεταδομισμός δεκαετίας '80 στα καλύτερά του...Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα από που κι ως που φέρνουν οι πελαργοί τα παιδιά. Ποιος τα έχρισε μαίες τα πουλιά αυτά; Δε μου φαίνονται αρκετά έξυπνα για τη δουλειά. "Γεια σας, είμαι ο Ολύμπιος ο πελαργός και σας έφερα το μωρό σας" "Μα αυτό είναι κινεζάκι!" "Κι εσείς ρατσιστής, μου φαίνεται" "Ρε δεν πας να γίνεις μασκότ σε κανένα τουρνουά που θα κάνει το μπάσκετ δημοφιλέστερο άθλημα στην Ελλάδα και θα πλουτίσει τους παραγωγούς μπασκετών και διχτακίων και να μας αφήσεις ήσυχους λέω εγώ, που θα με πεις και ρατσιστή, που θα βρω ρύζι τέτοια ώρα να το ταΐσω το σκασμένο, έχει πλαντάξει στο κλάμα, , και γυναίκα, που ΄σαι, θέλω τις παντόφλες μου και διαζύγιο" "Εχμ, κύριε Κερατίδη, μπορεί να μπερδεύτηκα λίγο με τις παραδόσεις, δε φημιζόμαστε και για την εξυπνάδα μας εμείς οι πελαργοί" "..." )

Η εθνική ομάδα της Ελλάδας, φορώντας γελοιωδώς κοντά και στενά σορτσάκια (δεν το κάναμε για να κολάσουμε τους αντιπάλους, όλοι τέτοια φοράγανε τότε, απλά δεν έχει πλάκα να κράξω τους ξένους) νίκησε στον πρώτο γύρο την Ρουμανία, την Γιουγκοσλαβία και την Γαλλία και έχασε από τη Σοβιετική Ένωση και την Ισπανία του Χουάν του Αντόνιο του Σαν του Επιφάνιο. Παρόλα αυτά πέρασε στη δεύτερη φάση επειδή ήταν πολύ τσίλικη και μπάνικη ομάδα και οικοδέσποινα (κι επειδή είχε παραπάνω βαθμούς από την πέμπτη Γαλλία και την έκτη Ρουμανία και πέρναγαν οι πρώτοι 4).  

(Ο Χουάν ο Αντόνιο ο Σαν ο Επιφάνιο εκτός από μεγάλη παιχτούρα, είναι ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και λόγω ενός προσωπικού πολύ δυσάρεστου συμβάντος. Δικού του προσωπικού, εννοώ. Ήταν παντρεμένος για χρόνια με την Μαρία Ντολόρες Σαν Θεοφάνεια η οποία τον παράτησε λίγο πριν την έναρξη του Ευρωμπάσκετ για να κλεφτεί με τον καλύτερο του φίλο και γείτονα και μακρινό ξάδερφο, τον Χοσέ. Δεν ξέρουμε τα υπόλοιπα ονόματα του Χοσέ, ούτε αν χώθηκε αυτός, όπως δηλοί το όνομά του ή η Μαρία Ντολόρες, το ρεζουμέ είναι ότι κλεφτήκανε και πάνε και ο πληγωμένος Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο ήρθε αφιονισμένος στην Ελλάδα και ξέσπασε στους δύσμοιρους αντιπάλους, φορτώνοντας τα καλάθια τους με τριαντάρες σε κάθε ματς. Το σύστημα της διοργάνωσης ήταν επιεικές με την Ελλάδα και δεν τον ξαναπετύχαμε ποτέ, αλλιώς δε θα γραφόταν ποτέ αυτή η ανάρτηση, γιατί πολύ απλά θα μας είχε αποκλείσει. Μόνος του. Γιατί μπορούσε.)

Στους προημιτελικούς η Σοβιετική Ένωση κέρδισε την Τσεχοσλοβακία 110-91 (γιατί οι Τσεχοσλοβάκοι δεν είχαν καμία όρεξη να κερδίσουν αυτοί και να εισβάλουν μετά τα σοβιετικά τανκς όπως το '68), η Ισπανία του κερατά του Επιφάνιο 107-73 τη Δυτική Γερμανία (η Μέρκελ δεν ξεχνά όμως, ευρωπαϊκέ Νότε πιες τον λίγο τώρα να δεις τη γλύκα), η Γιουγκοσλαβία την Πολωνία 128-81 (γιατί η Fiba την προωθούσε απροκάλυπτα από τότε, κλείνοντας το μάτι στον μακαρίτη τον Τίτο και τους διαδόχους του, που είχαν προκαλέσει ρωγμές στο αρραγές μπετονένιο και υπέροχο σοσιαλιστικό στρατόπεδο με την επαμφοτερίζουσα στάση τους) και η Ελλάδα την Ιταλία 90-78 (γιατί οι Ιταλοί είχαν παίχτη ονόματι ΑΝΤΟΝΕΛΛΟ Ρίβα και τους έπιανε νευρικό γέλιο κάθε φορά που τον φώναζαν με το όνομά του. Επίσης είχαν στο ρόστερ τον Βάλτερ Μανίφικο, που κάθε άλλο παρά υπέροχος ήταν, τουλάχιστον εμφανισιακά).

Να έχεις τέτοια φάτσα (ο λευκός είναι έτσι;) και να σε λένε

"υπέροχο", ούτε ψύλλος στον κόρφο σου, πραγματικά

Σαν ένα πρώτο σχόλιο για τους προημιτελικούς θέλω να πω ότι από τις 8 χώρες που συμμετείχαν οι 4 δεν υπήρχαν σαν χώρες λίγα χρόνια μετά. Όχι "δεν υπήρχαν", τύπου ήταν απίστευτες, δεν υπήρχαν. Καπούτ. Οι 3 διαλύθηκαν στα εξ ων συνετέθησαν και η τέταρτη συμπεριέλαβε την Ανατολική Γερμανία κι έγινε πάλι Μια (ούτε Αγία ούτε Ρωμαϊκή αλλά σίγουρα) Γερμανική Αυτοκρατορία. Σαν ένα δεύτερο σχόλιο θέλω να πω ότι επειδή πήγε αργά και η ανάρτηση είναι αρκετά μεγάλη ήδη, θα συνεχίσω με ημιτελικούς, τελικούς, θριάμβους, τυρινίνες κλπ σε επόμενη ανάρτηση. 

Ποιος θεούλης επέλεξε καψουροτράγουδο για σήμα κατατεθέν της 

διοργάνωσης άραγε;;; Είπαμε πασόκικος μεταδομισμός των '80s...