Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεοναζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεοναζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ποιους δεν θέλω για γείτονες


Η εκπαιδευτική (στον άκρατο νεοφιλευθερισμό και πρόσφατα, με μεταγραφές αεροδρομίου τύπου Τατιάνας, και στον εκφασισμό της κοινωνίας) τηλεόραση του πούλα-και-φύγε Αλαφούζου που σαν ξερατό μέσ' τη νύχτα ΣΚΑΙ, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά παρουσιάζοντας μια εξαιρετικής σύλληψης και εκτέλεσης, καθόλου καθοδηγούμενη, καθόλα σταθμισμένη, καθολικά αποδεκτή δημοσκόπηση που αφορούσε στο "ποιους δεν θέλουμε για γείτονες".


Αλήθεια λέω αναγνώστη, δες εδώ κατάντια.

Ποίοι είμαστε "εμείς", ρωτάς. Σε παρακαλώ, αναγνώστη, μην κάνεις τέτοιες χαζές ερωτήσεις, θα σε πάρω για πιο ηλίθιο κι από τηλεθεατή του ΣΚΑΙ. Μα προφανώς "εμείς" είμαστε εμείς, χαζούλη, οι λευκοί, αρτιμελείς, ετεροφυλόφιλοι, μη τοξικοεξαρτημένοι, εργαζόμενοι, μη αλκοολικοί, έχοντες κατοικία, χριστιανοί ορθόδοξοι, μεσοαστοί και πάνω, νοικοκύρηδες, άντρες - αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό εν ολίγοις. Αλλά επειδή τα δέντρα έχουν και κλαδιά, θα σου παραθέσω μια λίστα με τις απαντήσεις που θα έδινα ΕΓΩ στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση ΑΝ είχε ελεύθερες απαντήσεις (που πολύ αμφιβάλλω). Λοιπόν, εγώ δεν θα ήθελα για γείτονες τους εξής:

1) Νεοναζί, μέλη της Χρυσής Αυγής. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, θα με έπιανε μια πρωινή, και μεσημεριανή, και απογευματινή, και βραδινή αναγούλα ακούγοντας από τη μεσοτοιχία τα Σιγκ Χάιλ, και τη Λιλή Μαρλέν και το ακατάσχετο υβρεολόγιο σε μετανάστες, με λεξιλόγιο τριάντα λέξεων συνολικά βέβαια, αλλά και πάλι. Άσε που θα έβγαινα στο διάδρομο με ρόπαλο του μπέιζμπολ καλού κακού, και δεν έχω ρόπαλο του μπέιζμπολ (Ν., ξέρεις ότι θα το δανειστώ αν ποτέ έχουμε μετακομίσεις τέτοιες στην πολυκατοικία).

2) Εφοπλιστές, ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων. Πολύ βαβούρα, ό ένας θα φέρνει στο σαλόνι του ένα καράβι με 2 τόνους ηρωίνη γιατί που να το βάλει κι αυτός (μην απαντήσεις, αναγνώστη, ντροπή), ο άλλος τα λαθραία καύσιμα, ο τρίτος τα λαθραία όπλα, ο τέταρτος τις δικογραφίες από τις υποθέσεις που έχει κερδίσει τόσα χρόνια, πάνω στις οποίες θα πατάει για να φαίνεται πιο ψηλός (γεια σου Αλέξη), χαμός στην είσοδο, θα τρακάρουν. Όχι, όχι, ούτε εφοπλιστές ούτε καναλάρχες, μακριά.

3) Δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ. Εντάξει, υπάρχει ανεργία, εντάξει, τα πράγματα είναι δύσκολα, το καταλαβαίνω, αλλά ρε γαμώτο δεν υπάρχει όριο στην ξεφτίλα των πραγμάτων που κάνεις για να έχεις δουλειά; Για μερικούς ανθρώπους, προφανώς δεν υπάρχει. Και δεν είναι μόνο του ΣΚΑΙ, είναι και σε άλλα μέσα, απλά αυτοί κερδίζουν στο νήμα στον αγώνα για τη μεγαλύτερη γλίτσα (ναι, αυτή των Ghostbusters, αναγνώστη). Βέβαια ο αρχηγός τους κρύβεται προς το παρόν, κάνει αντάρτικο Κολωνακίου, γιατί τον κυνηγάει η Σοβιετία, το κράτος που κάποτε λεγόταν Ελλάδα. Και φυσικά μιλάω για αυτόν που αξίζει μια κατηγορία από μόνος του, τον

4) Μπογδάνο.  Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ εδώ, αναγνώστη. Απλά σκέψου να ακούγεται μέρα νύχτα μια μοναχική φωνή να ρωτάει "Ποιος είναι ο καλύτερος δημοσιογράφος στην Ελλάδα;" και να απαντάει η ΙΔΙΑ φωνή "Εσύ αγόρι μου, εσύ. Και είσαι και ψηλός, Κι έχεις και μαλλιά. Και είσαι φοβερός ποιητής, αναβλύζεις. Και μην κλαις, δεν θα φύγουμε ποτέ από την πατρίδα μας την Ευρώπη, ποτέ".

5) Σκυλάδες. Την βάρυνα πολύ την ανάρτηση, αναγνώστη, σκέφτηκα όλους τους προαναφερθέντες σε μια πολυκατοικία κι εμένα σε ένα μικρό διαμερισματάκι κάπου στον τρίτο όροφο και ψυχοπλακώθηκα. Ας την ελαφρύνω λοιπόν με μια κατηγορία που δεν με ενοχλεί πραγματικά, αλλά ο Καλύτερος Δημοσιογράφος του Κόσμου Όλου δεν μπορεί ποτέ να είναι τελευταίος σε μια λίστα. Οποιαδήποτε λίστα. Ούτε καν του σούπερ μάρκετ. "Τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά και μια Δημοσιογραφάρα. Α, και κωλόχαρτο, δεν γίνεται Αυτός να είναι τελευταίος σε λίστα. Τι εννοείς συνώνυμο;"

Υ.Γ. 1 Για τη δολοφονία στη Γλάδστωνος δεν μπορώ, δεν μου πάει καρδιά να γράψω κάτι, αναγνώστη. Πέρα από ότι ήταν δολοφονία και το ότι συμφωνώ απόλυτα με τον Old Boy που έγραψε ότι πιο πολύ και από τους φυσικούς αυτουργούς της τον τρομάζουν αυτοί που τους δικαιολογούν εκ των υστέρων. 



Συγγνώμη αν το μαθαίνεις από εμένα, αναγνώστη, αλλά 
ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, πολλά χρόνια, και είναι ταξικός


Υ.Γ. 2 Περαστικά Π. Και χωρίς Πι! 




Τραγούδια της ασφάλτου (3)



Και καθώς συνεχίζεται γλυκά η περιπλάνηση στους δρόμους της μητρόπολης, συνεχίζεται η (όχι πρωταρχική) συσσώρευση "τραγουδιών της ημέρας" στο προφίλ μου στο φουμπου, και η εν συνεχεία μεταφορά τους κατά ομάδες σε αυτό το μπλογκ. Τα προηγούμενα μέρη μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη, 

Για πάμε...

Παρασκευή 22 Δεκέμβρη

Κομμάτι: Creep / Radiohead 
Σταθμός: Ατλαντις 
Δρομολόγιο: Από Αγ. Ιωάννη Ρέντη προς Περιστέρι 
Ώρα: 1:30 
Ακριβές σημείο: Οδός Στέφανου Σαραφη, Αιγάλεω 
Συνυποδηλουμενο: Σκεφτόμουν όσο ήμουν κολλημένος στην κίνηση ότι εγώ γκρινιάζω που κρυώνω, βρέχομαι, οδηγώ με τις ώρες μέσα στην κίνηση και κουβαλάω (πολύ νόστιμα και υγιεινά αλλά ασήκωτα) δέματα με πίτουρο, βρώμη, δικοκκο σιτάρι κλπ. και ο αρχηγός του ΕΛΑΣ με τους υπόλοιπους αντάρτες ήταν ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ και στο πρώτο και στο δεύτερο αντάρτικο και πολεμούσαν για ένα καλύτερο μέλλον. Και καπάκια θυμήθηκα τον τύπο που δουλεύει σε μια μεταφορική και μου έδωσε χτες ένα δέμα βάρους 35 κιλών που περιείχε γραβιερες με την ατάκα "πρόσεχε, είναι βαρύ, έχει τον μικρό Αλέξη μέσα". Επειδή προφανώς είδε σε εμένα μαλλιά μουσια και με έκοψε και επειδή ακόμα πιο προφανώς είναι φασιστακι. Εγώ δεν κατάλαβα ότι εννοούσε τον Γρηγοροπουλο παρα μόνο όταν μπήκα στο αμάξι κι έφυγα. Γι αυτό σου λέω, πρέπει να αναστηθούν και ο Σαραφης και ο Αρης και ο Περδικας και να μη μας φτάνουν οι πηγαδες. Αστοδιαλο με τον κάθε φασιστα. 
Αξίωμα: What the hell am I doing here?
I don't belong here.

Επιμυθιο: Όχι τόση γκρίνια, πιότερη αισιοδοξία, σκατα στους νεοναζι.





Πέμπτη 28 Δεκέμβρη
Κομμάτι: Killing in the name / Rage Against the Machine.
Σταθμός: Ρεντ Εφ Εμ
Δρομολόγιο: Από Πανόρμου προς Άνω Πατήσια.
Ώρα: 4:30
Ακριβές σημείο: Πύργος Απόλλων.
Συνυποδηλούμενο: Αυτή τη φορά, κάτι που έγινε ΕΞΩ από το αυτοκίνητο. Έχουμε που λες έναν πελάτη που μένει στον Πύργο Απόλλων στην Πανόρμου (ο οποίος, προφανώς για λόγους γρουσουζιάς, δεν έχει δέκατο τρίτο όροφο, από τον 12ο πάει κατευθείαν στον 14ο - ο Πύργος, όχι ο πελάτης). Μπαίνω εγώ με τα πράγματα στην είσοδο του Πύργου και περιμένω το ασανσέρ, φορώντας t-shirt (ζεσταίνομαι από το κουβάλημα). Ο θυρωρός μιλάει με ένα ζευγάρι ενοίκων του Πύργου, πενηντάρηδων, ο κύριος σακάκι και παλτό, η κυρία γούνα. Και ακολουθεί ο εξής εκπληκτικός διάλογος:
Κυρία: Μόνο κοντομάνικο φοράς;
Εγώ: Ζεσταίνομαι από το κουβάλημα
Κυρία (απευθυνόμενη πλέον όχι σε εμένα, αλλά στους άλλους 2):
Όταν τον είδα να μπαίνει με το κοντομάνικο μόνο, σκέφτηκα ότι ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ ΑΥΤΟΣ.
Εγώ (νοητικά): Ακόμα δίπλα σου είμαι ηλίθια, περιμένω το ασανσερ, δεν με βλέπεις; Τι φάση, μιλάς για εμένα μπροστά μου και ΟΧΙ σε εμένα; Δεν με έβλεπε πια.
Και μετά, όσο ανέβαινα τους ατελείωτους ορόφους με το ασανσέρ, σκεφτόμουν ότι με έναν περίεργο τρόπο είχε δίκιο η Πυργοδέσποινα: ΗΤΑΝ άχρονη η συνάντησή μας, γιατί και στις χρυσές φεουδαρχικές εποχές που ΑΥΤΗ αναπολεί, η ίδια πάλι θα φορούσε γούνα και ο μουζίκος, ο δουλοπάροικος, ο κολλίγος που θα έφερνε αγαθά στον Πύργο θα ήταν ελαφρά ντυμένος.
Αξίωμα: Fuck you, I won't do what you tell me!
Motherfucker!
Επιμύθιο: Στο λόγο μου, όταν ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα μπροστά, ΑΥΤΟ το τραγούδι έπαιζε. Έλα πες μου εσύ μετά.




Παρασκευή 29 Δεκέμβρη

Κομμάτι: It's no good/ Depeche Mode
Σταθμός: Ατλαντίς
Δρομολόγιο: Από Καλλιθέα προς Μοσχάτο.
Ώρα: 1:30
Ακριβές σημείο: Δημοσθένους και Σκρα.
Συνυποδηλούμενο: Τίποτα βαθύ κοινωνικοπολιτικοπολεοδομικό αυτή τη φορά. Είναι Παρασκευή, τελευταία εργάσιμη του χρόνου (για την πρωινή δουλειά), με κερνάω ένα τραγούδι της ημέρας που άγγιξε μόνο εμένα. Ξαναδιάβασε το χτεσινό με την Πυργοδέσποινα για κάτι πιο ταξικό.
Αξίωμα: You'll be right here by my side
Right next to me
Επιμύθιο: Κάποτε κατέβαινα την Σκρα με παρέα...



Αυτά μέχρι τώρα, αναγνώστη. Από αύριο ξαναρχίζει η δουλειά, άρα και τα καινούργια τραγούδια της ημέρας. Στέι τιουντ. 

Υ.Γ. Ευχαριστώ όσους ήρθατε στο αγωνιστικό τριήμερο σε Σέλας, Βα Μπένε και Jarmusch. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το Jarmusch στις 5/1! 

Δέκα Μικροί Πασόκοι



Γίνονται λοιπόν εσωκομματικές εκλογές αύριο για να αναδειχθεί ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο κύριος στόχος είναι ξεκάθαρα τα τρία ευρώ που πρέπει να δώσει ο κάθε ψηφοφόρος για να συμμετάσχει σε αυτή τη γιορτή της δημοκρατίας. Αλλά για ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλάμε, αναγνώστη; Υπάρχει ένα ΠΑΣΟΚ; Είναι εδώ; Είναι ενωμένο; Είναι δυνατό; Πάμε να δούμε δέκα χαρακτηριστικούς τύπους πασόκων με την Αγκάθα Κρίστι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας.

- Ο φαν του Ανδρέα Παπανδρέου. Ζιβάγκο, "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", Ρίτα Σακελλαρίου, yolo μια ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αλέξης Τσίπρας.

- Οι τροτσκιστές. Όχι αυτοί που διαγράφηκαν τη δεκαετία του'70, οι άλλοι, αυτοί που έμειναν μέχρι και πρόσφατα στο Κίνημα, κάνοντας εισοδισμό και έχοντας την ανάλυση ότι πρόκειται για ένα κόμμα με εργατική βάση και αστική ηγεσία. Αξιολύπητοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ήταν ένας τύπος, αλλά διασπάστηκε με τον εαυτό του και τον χάσαμε.

- Οι εκσυγχρονιστές. Δεξιοί όσο δεν πάει, έφαγαν καλά τη δεκαετία του '90, τώρα αναγνωρίζουν για αρχηγό τον Κουλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: κάτι εξέκιουτιβ της κακιάς ώρας.

- Οι ατενίστας. Χίπστερ, μουστάκια, πουλόβερ στα δέντρα, σκατά στα μούτρα τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Καμίνης.

- Αυτοί που έγιναν Χρυσαυγίτες. Τα πιο καθυστερημένα στρώματα παλαιοπασοκισμού που χτυπήθηκαν άγρια από την κρίση και βρήκαν στο αφήγημα της Ακροδεξιάς μια προστατευτική φτερούγα πάνω από τα άμυαλα κεφάλια τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το 13% που πήρε η Χ.Α. στο Δήμο Ζαχάρως.

- Αυτοί που έγιναν Συριζαίοι. Για την ακρίβεια, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ΠΑΣΟΚ, αλλα ποτέιτο ποτάτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η Κρήτη.



Όλους τους χωράει η στοργική αγκαλιά

- Οι επαγγελματίες. Κάποτε ήταν μια σταγόνα στην πράσινη σοσιαλιστική πλημμυρίδα αλλά σήμερα είναι ένα σεβαστό ποσοστό στους εναπομείναντες Πασόκους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Οι κατσαρίδες της Χαριλάου Τρικούπη (όχι οι άνθρωποι, οι actual κατσαρίδες, τους είχαν κόψει μισθό στις μέρες της ευημερίας και τις πληρώνουν ακόμα. Σάμπως αυτοί τις πληρώνουν; Εγώ κι εσύ τις πληρώνουμε, αναγνώστη)

- Κάτι περήφανα γηρατειά. Αλντσχάιμερ, συνήθεια, παράδοση, ΠΑΣΟΚ θα το ρίχνουν μέχρις εσχάτων. Αν αλλάξει το σήμα θα υποστούν πανωλεθρία, ήλιο θα ψάχνουν και ήλιο δεν θα βρίσκουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τα ΚΑΠΗ.

- Συνδικαλιστές. Δεν έχω να πω κάτι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ΔΕΗ,

- Εσύ, αναγνώστη. Ναι, δεν υπάρχει λόγος να το αρνείσαι, κάτι πασοκικό έχεις κάνει κάπου, κάπως, κάποτε στα προσωπικά, στα επαγγελματικά σου, κάπου. Δεν πειράζει, αν δεν το έχεις ψηφίσει ποτέ το ρημάδι, το αδίκημα θεωρείται στιγμιαίο και παραγράφεται. 


Σοβαρά τώρα, ποιος θα πάει να ψηφίσει για πρόεδρο ΠΑΣΟΚ; Η βλακεία είναι ανίκητη.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά...(όχι στο ΠΑΣΟΚ αναγνώστη, σοβαρέψου).


Πάει αυτή η ελπίδα, εδώ και 2,5 χρόνια. 

Χαμένες ευκαιρίες



Η νεοφιλελού και υποψήφια με τη "Δημιουργία Ξανά" του Τζήμερου ξαναχτύπησε με μια ανάρτηση στα σόσιαλ μύδια, όπου περιγράφει με τα ωραιότερα χρώματα τι ευτυχισμένοι που θα ήμασταν εδώ στο νότιο άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου αν ο Κόκκινος Στρατός δεν είχε κατατροπώσει τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάβασε και θαύμασε και φρίξε, αναγνώστη.


Πάμε μαζί να δούμε και άλλα ατυχή περιστατικά της Ιστορίας, αναγνώστη:

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν είχαν κατέλθει στην Ελλάδα οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς, μη σου πω για τους Δωριείς που ήρθαν και αργότερα".
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: Θα ζούσαμε ακόμα ανέμελοι στα Αρκαδικά βουνά, ως απόγονοι των Πελασγών. Θα κάναμε αγώνες Κοινοπολιτείας με τα ξαδέρφια μας, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Θα πηγαίναμε διακοπές στην Κρήτη και θα παίζαμε Survivor Ταυροκαθάψια με τους bro τους Μινωίτες. Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι με τα χάλκινα και ορειχάλκινα όπλα μας να μας αρκούν. Δεν θα υπήρχε Τρωικός Πόλεμος και Περσικοί Πόλεμοι και Χρυσοί Αιώνες και όλες αυτές οι αηδίες. Θα ήμασταν αγράμματοι, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Ακόμα και τις προβιές μας θα φορούσαμε περήφανα μπάρμπα.


- "Σκεφτήκατε πως θα ήμασταν σήμερα αν δεν μας είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: μας καταπίεσαν απίστευτα αυτοί οι ...ώπα, τώρα που το σκέφτομαι ήταν οι φιλελέδες μένουμε Ευρώπη της εποχής. Στυγνοί γραφειοκράτες και άριστοι τεχνοκράτες, τα έσπαγαν οι Ρωμαίοι! Κι αν δεν ανέπτυξαν καθόλου τη φιλοσοφική σκέψη και έκαναν ελάχιστα πράγματα για την αρχαία τραγωδία και την Ποίηση και όλα αυτά τα περιττά, και τι έγινε; Μας έδωσαν δρόμους, μας έδωσαν υδραγωγεία, μας έδωσαν τάξη και ασφάλεια. Τα έχουν πει και οι Monty οι Python.

Αχάριστοι Επαναστάται


Θα ήμασταν χωρίς δρόμους, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια. Και δεν θα είχαμε και τη Ρωμαϊκή Αγορά ανάμεσα στα αρχαία μας, μπάρμπα. 

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΟΛΟΥΣ ΛΑΦΑΖΑΝΟΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΚΟΨΑΝ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Δημοψήφισμα κάνανε ρε, στημένο, το καταλαβαίνεις μπάρμπα; Χωρίς ουσιαστικό ερώτημα! Η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της τουρκικής Λίρας ήταν επιβεβλημένη! Αν φεύγαμε εμείς θα κατέρρεε το οικοδόμημα - που κατέρρευσε! 90 χρόνια μετά, αλλά κατέρρευσε. Και αυτά τα 90 χρόνια ποιος ήταν ο Μεγάλος Ασθενής παρακαλώ; Η πολυαγαπημένη μας Οθωμανική Αυτοκρατορία! Δεν αντέχω άλλο μπάρμπα, με έχουν πιάσει τα κλάματα, χτυπιέμαι, ματώνω τα μάγουλά μου με νυχιές από την αδικία! Βρε ΔΝΤ φέραμε, τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο, βρε τον ανθό της Τουρκικής νεολαίας χάσαμε στα Δερβενάκια, και στις Τρίπολες και στα Λεβίδια, εκεί αυτοί, να ελευθερωθούν! Από τι να ελευθερωθείτε ρε κατσικοκλέφτες; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Τσίλι, "τώρα θα ήμασταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 150 και βάλε εκατομμυρίων, θα ήμασταν δίγλωσσοι και μάλλον μουσουλμάνοι με 4 γυναίκες χαρέμι έκαστος, θα είχαμε σιδηροδρόμους και υψηλή ζαχαροπλαστική και μαγειρική." Και προεδράρα τον Ερντογαν που τη ματώνει τη φανέλα χωρίς να νοιάζεται για λαϊκές αντιδράσεις και αηδίες. Δεν θα τρώγαμε γουρούνια αλλά θα ήμασταν πεντακάθαροι, νοικοκυρεμένοι και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Μέχρι και το μισοφέγγαρο συνηθίζεται, μπάρμπα. Είναι και κόκκινο που σου αρέσει. Άντε.

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν έπεφτε η Χούντα το 1974;"
Κι έλεγα, δεν θα το πει; Δεν θα την πατήσει την πεπονόφλουδα; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΠΑΡΜΠΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΖΗΜΕΡΙΚΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ; Τι ωραία εποχή η Επταετία μας! Τα κομμούνια αυτοεξόριστα στο εξωτερικό ή σταλμένα στα ξερονήσια, οι φοιτητές διαβάζανε (όπως και ο Χριστόδουλος) και δεν συνδικαλίζονταν, με τις πόρτες ανοιχτές κοιμόμασταν, δρόμοι φτιάχτηκαν, ρώτα οποιονδήποτε ταρίφα και θα στα πει, εμένα βρήκες μπάρμπα; Τους ημέτερους τους βολέψαμε, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οργίασε, τόσες επενδύσεις που το σκέφτομαι και υγραίνομαι, τόσο τσιμέντο που το Ντουμπάι ωχριά μπροστά μας, τι περιβαλλοντικές και εργατικές νομοθεσίες και βλακείες, όλα μπροστά μας ήταν, έτσι , να , να απλώσεις το χέρι να κλέψεις όσα θες, τι υ-πε-ρο-χα χρόνια! Και μου λες εμένα μπάρμπα για Πολυτεχνεία και εξεγέρσεις και κουραφέξαλα. Και για δημοκρατικά δικαιώματα. ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΤΕ 62,5% ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΖΗΜΕΡΟ ΕΝΑ ΦΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΠΡΟΕΔΡΕ, ΨΑΞΕ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΨΗΦΟΥΣ ΕΣΤΩ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ". 
Με σύγχυσες, μπάρμπα. Καθαροί, νοικοκυρεμένοι, χωρίς 3,5 μνημόνια και ελληνοχριστιανοί ρε μπάρμπα! Αμάν!

Υ.Γ. Φιλελέδες: Δεν την παλεύετε μία, έτσι; 





Μαύρη επέτειος




49 χρόνια μετά, οι ερπύστριες δεν προελαύνουν στην Αλεξάνδρας, αλλά στο μυαλό μας.
49 χρόνια μετά, οι χρυσαυγίτες ψηφίζονται σε συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις από μισό εκατομμύριο κόσμο.
49 χρόνια μετά, ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" που επικαλέστηκε ο Παπαδόπουλος μοιάζει πιο αβάσιμος από ποτέ, τώρα που κυβερνάν τον τόπο οι επίγονοι αυτών που έφυγαν από το ΚΚΕ 48 χρόνια πριν. Και ασκούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
49 χρόνια μετά, η Άνοιξη ήρθε ξανά, όπως κάθε χρόνο, αδιάφορη για ό,τι συμβαίνει γύρω της.
49 χρόνια μετά, ο Ιππόδρομος είναι αλλού, αλλά ο Παναγιώτης Έλης δεν έμαθε ποτέ για τη μετεγκατάσταση.
49 χρόνια μετά, μεγάλο μέρος της ελληνικής νεολαίας είναι πάλι στο Παρίσι, εμιγκρέδες οικονομικοί πια και όχι πολιτικοί.
49 χρόνια μετά, οι γέροι που μονολογούν στα λεωφορεία "ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει" και "η Χούντα έφτιαξε δρόμους" αυξάνονται και πληθύνονται.
49 χρόνια μετά, ο γύψος είναι λιγότερο ορατός αλλά πολύ πιο σφιχτός.
49 χρόνια μετά, γίνεται πάλι -γίνεται ΑΚΟΜΑ- πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η χώρα δεν είναι τίποτα άλλο από κοντινό στρατηγικό σημείο.
49 χρόνια μετά, η Αυγή κυκλοφορεί ξανά με αισιόδοξα πρωτοσέλιδα, όπως το "Γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία". Τώρα πια είναι και κυβερνητική εφημερίδα βέβαια.
49 χρόνια μετά, το σφίξιμο εκείνο του πρωινού παραμένει σε όσους το έζησαν - εμείς που γεννηθήκαμε στη Μεταπολίτευση γνωρίσαμε μόνο χαρές και την πλήρη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, δεν ζήσαμε και χούντα....
49 χρόνια μετά, κι ακόμα δεν μάθαμε τίποτα.
49 χρόνια μετά. Σχεδόν πενήντα χρόνια.


Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή, αναγνώστη


Ίσως χρειαστούν άλλα 49 για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε. Ίσως να μην καταλάβουμε και ποτέ.
Αλλά αυτό που σίγουρα δεν θα καταλάβουν ποτέ οι "συνταγματάρχες" του κόσμου αυτού είναι ότι όσο υπάρχουν Χούντες, θα υπάρχουν και Πολυτεχνεία. Όσος καιρός κι αν χρειαστεί. 



Καζαμίας 2015 (Part 2)




(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)


Φλεβάρης: Το Κ.Α.Β.Λ.Ι. (με κεντρικό σύνθημα "Χαζοί υπάρχουν") βγαίνει πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά δεν σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο Γ.Α.Π. αναζητεί συμμάχους στα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή, στα οποία δεν περιλαμβάνονται οι ΑΝ.ΕΛ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ., η ΔΗΜ.ΑΡ. και, οριακά, με 2,95%, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τελικά δεν βρίσκεται λύση και προκηρύσσονται νέες εκλογές για τον Μάρτιο. Οι Ατενίστας ανακηρύσσουν επίτιμο πρόεδρό τους τον Μαραβέγια και αρχίζουν να καθαρίζουν μανιωδώς παγκάκια, για να έχει που να φασώσει ο Αρχηγός. Η Κική Δημουλά ξημεροβραδιάζεται σε αυτά τα ίδια παγκάκια, σιγοτραγουδώντας  "που να βρω μια να σου μοιάζει" μήπως και δει από κοντά τον Αρχηγό, ο οποίος την αποφεύγει επιμελώς. Οι ιπτάμενοι αναρχικοί πολλαπλασιάζονται ραγδαία και αρχίζουν να προκαλούν προβλήματα στις απλωμένες μπουγάδες στις ταράτσες των Εξαρχείων.


Μάρτης: Οι εκλογές διεξάγονται μέσα σε κλίμα κατάνυξης που έχουν δημιουργήσει τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία αδυνατούν να πιστέψουν πόσο ευκολόπιστοι είναι οι Έλληνες ψηφοφόροι - ο Γιωργάκης θριαμβεύει ξανά. Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα έχουν ως εξής:


1) Κίνημα Αλλαγή Βουλή Λαϊκή Ικανοποίηση (ΚΑΒΛΙ): 24% - 117 έδρες
2) ΣΥΡΙΖΑ : 20% - 56  έδρες
3) Ν.Δ. : 16% - 45 έδρες
4) ΠΟΤΑΜΙ: 14% - 39 έδρες
5) ΚΚΕ: 8% - 23 έδρες
6) Νεοναζί: 7% - 20 έδρες
7) ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 2,99%
8) ΑΝ.ΕΛ : 2,6%
9) ΠΑ.ΣΟ.Κ: 2,5%
10) ΔΗΜΑΡ : 2,4%
11) ΛΟΙΠΑ: 0,5%

Μετά από πυρετώδεις διαβουλεύσεις, τις οποίες από μεριάς ΚΑΒΛΙού αναλαμβάνει ο Τζίμης Πανούσης και ΣΥΡΙΖΑ η Δούρου, τα δύο αυτά κόμματα σχηματίζουν κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον ΓΑΠ και αντιπρόεδρο τον Τσίπρα. Ο Αλέξης δηλώνει ευτυχής για τη συνεργασία, ο αναρχοΓιωργάκης εκμυστηρεύεται στους στενούς συνεργάτες του ότι θεωρεί κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ "δεξιά βαρίδια" αλλά κάνει την καρδιά του πέτρα - το διακύβευμα που έχει μπροστά του είναι πολύ σοβαρό: Πρέπει να κυβερνήσει για να καθαρίσει το τιμημένο και ιστορικό του όνομα, να νομιμοποιήσει την κάνναβη και να στείλει τον Βενιζέλο φυλακή (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Ο Μπογδάνος αυτοπροτείνεται για πρόεδρος της ΕΡΤ - που εν τω μεταξύ έχει ξανανοίξει, ενώ η ΝΕΡΙΤ κλείνει και οι εργαζόμενοι της στέλνονται σε γκούλαγκ - αλλά ο υπουργός Πολιτισμού Τζίμης Πανούσης απορρίπτει το αίτημα και αντ' αυτού διορίζει στην επίμαχη θέση τον Κοντοπίδη.



Φωτογραφία του νέου Πρωθυπουργού μετά την ορκωμοσία 
του. Στο χέρι του κρατάει τον αντιπρόεδρο Αλέξη


Απρίλης: Η νέα κυβέρνηση προχωρεί απερίσπαστη στο τιτάνιο έργο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, παρά τα προσκόμματα που της φέρνουν διάφοροι Σταθάκηδες και Μητρόπουλοι με τις δεξιές οππορτουνιστικές παρεκκλίσεις τους. Οι βράχοι του σοσιαλισμού Ρέππας, Καχριμάκης κλπ κρατάνε το τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας σταθερά προς τα αριστερά. Ζήτημα ανακύπτει με τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον, καθώς ο Υπουργός Πολιτισμού Πανούσης είναι ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού, σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη κυβέρνηση. Ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα. Για το ζήτημα 'δραχμή ή ευρώ" υπάρχουν έντονες διαφωνίες στους κόλπους της κυβέρνησης, οπότε ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα. Οι χιπστερ κατηγορούν τους κλαρινογαμπρούς ότι τους έκλεψαν τα μούσια, οι τελευταίοι ανταπαντούν "εσείς έχετε κατοχυρώσει τα μουστάκια, παρατήστε μας", και προκαλείται μια κάποια κοινωνική αναταραχή, οπότε ο ΓΑΠ προκηρύσσει δημοψήφισμα. Τέλος ο καιρός είναι εξαίσιος, κάτι που οδηγεί πολλούς να μη θέλουν να μπει ο Μάης. Ο ΓΑΠ το σκέφτεται (για πέντε λεπτά περίπου) και δίνει τη λύση, προκηρύσσοντας δημοψήφισμα - με ερώτημα: "Θέλετε να μπει ο επόμενος μήνας ή να μείνουμε για πάντα στον Απρίλιο;" Σαν ημερομηνία διεξαγωγής ορίζεται η τελευταία μέρα του μήνα, εντείνοντας την ήδη μεγάλη αγωνία.


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)


Υ,Γ, Αναγνώστη σε περιμένω στις 9/1 στον Σχοινοβάτη και στις 10/1 στο Va.ben.e για να μας μπει καλά η νέα χρονιά!

Καζαμίας 2015 (Part 1)




Ω ναι, αναγνώστη, μετά την σαρωτική επιτυχία του Καζαμία 2014, θα έχεις την τύχη να μάθεις πρώτος τι θα γίνει ΚΑΙ το 2015. Ξεκινάμε...


Ιανουάριος: Όλος ο μήνας κυλάει σε προεκλογικούς ρυθμούς, γιατί μπορεί οι χρυσαυγίτες να ψήφισαν τον Δήμα για πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ο μαγικός αριθμός 180 δεν συμπληρώθηκε καθώς είχαμε διάφορες εκπλήξεις στην τρίτη και τελευταία ψηφοφορία. Ο Ταμήλος π.χ. άρχισε να ωρύεται "θα πληρωνόμαστε μια φορά τον μήνα και θα ερχόμαστε κάθε εβδομάδα να ψηφίζουμε τον Δήμα;", και αποχώρησε από την αίθουσα πριν προλάβει να ψηφίσει, ο Ψαριανός με τον Τατσόπουλο είχαν εξαφανιστεί και βρέθηκαν την επόμενη μέρα από τις καθαρίστριες της Βουλής στις τουαλέτες αγκαλιά με το παλτό της Άννας Παναγιωταρέα, ο Κυριάκος και η Ντόρα αποστάτησαν τελευταία στιγμή λόγω DNA, ο Βενιζέλος ψήφισε "παρών" γιατί ο Γιωργάκης ψήφισε Δήμα και δε γινόταν να ψηφίσει το ίδιο με αυτόν, τέτοια πράγματα. Η πιο τραγική ιστορία όμως ήταν αυτή του Αδώνιδος του Γεωργιάδη, ο οποίος είχε αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας και έβλεπε το αγαπημένο του όνειρο: Ήταν, λέει, ντυμένος με χλαμύδα (συγγνώμη αναγνώστη για την εικόνα που μόλις σχηματίστηκε στο μυαλό σου), και ήταν παραταγμένος μαζί με τους υπόλοιπους στο τάγμα τρελών της Αρχαίας Αθήνας, στον Μαραθώνα, έτοιμοι να αναχαιτίσουν τους εφορμούντες Πέρσες κομμουνιστές. Έκανε έναν τελευταίο έλεγχο για τα όπλα του - ήταν όλα εκεί. Τάμπλετ στο αριστερό χέρι με μόνιμη σύνδεση στο twitter και κάμερα χειρός στο δεξί για selfie πλάνα. Εκείνη την ώρα (στο όνειρο πάντα) πέρναγε από μπροστά του ο δεκανέας Πλεύρης (πατήρ προφανώς) και έδινε τον λόγο της ενθάρρυνσης πριν τη μάχη: "Οι κομμουνισταί αυτοί Πέρσαι, συνεπικουρούμενοι από τους αναρχικούς Μήδους και φυσικά τους Εβραίους, έχουν έρθει να σας πάρουν τα σπίτια, τις γυναίκες, το Da Capo. Δεν πρέπει να αποβιβαστούν αναίμακτα. Τώρα έφτασεν η ώρα, αγαπητοί μου παράφρονες, εσάς που σας μαζέψαμε όλους σε ένα τάγμα που δε μας νοιάζει να χάσουμε όλους τους άντρες που το απαρτίζουν, να αποδείξετε αν είσθε άντρες Αθηναίοι ή Βοιωτοί γιδοβοσκοί. Τώρα ήρθε η ώρα να δώσετε το ΠΑΡΩΝ στη μεγαλειώδη αυτή μάχη! Εσύ, Άδωνη, αγαπημένε μου τρελέ, θα φωνάξεις παρών αυτή την κρίσιμη ώρα ή θα κρυφτείς πάλι στα φουστάνια της μελίρρυτου γυναικός σου;Ε Άδωνη; ΑΔΩΝΗ;". Το "Παρών" που βροντοφώναξε ο αλαφιασμένος και αγουροξυπνημένος βουλευτής ακούστηκε μέχρι το Θησείο...

Με αυτά και με αυτά, συμπληρώθηκαν 178 ΝΑΙ και προκηρύχτηκαν εκλογές για την πρώτη του Φλεβάρη. Πιο δραστήρια στη μεταγραφική περίοδο κινήθηκε το Ποτάμι, που αρχικά έδεσε τα μετόπισθεν με την προσθήκη του Κωλοτούμπα Λυκούδη, μετά ενισχύθηκε στα άκρα με την απόκτηση δύο θανατηφόρων εξτρέμ, του Πέτρου Λιγουροτατσόπουλου και του Γρηγόρη Ξεφτιλοψαριανού και ολοκλήρωσε τις μεταγραφές του με το βαρύ πυροβολικό στην επίθεση, τον σεντερ φορ που θα σκίσει τα δίχτυα, την υπερπαικτούρα που θα γκρεμίσει και τα τσιμέντα στη Βουλή, το αστέρι για το οποίο μαζεύτηκαν ίσα με 3 άτομα στο αεροδρόμιο για να τον υποδεχτούν, αλλά αυτός έφτασε στα γραφεία για να υπογράψει με αυτοκίνητο, γιατί ήταν ήδη στην Αθήνα, τον Γιάννη τον Πρετεντέρη τον καραμπουζουκλή. Οι υπόλοιποι κινήθηκαν φτωχά στο μεταγραφικό παζάρι: ο ΣΥΡΙΖΑ βολεύτηκε με κάτι ξέφτια από ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ, παίκτες πάγκου κυρίως, η ΝΔ με μερικούς "μεταμεληθέντες" χρυσαυγίτες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον Αλαβάνο (με έντονες αντιδράσεις από τους οπαδούς όμως) και το ΚΚΕ -όπως πάντα- αποφάσισε να δώσει βάρος στα φυτώρια και να ανεβάσει στην πρώτη ομάδα άγευστους και άνοστους γραφειοκράτες με ρεαλιστικό στόχο να αποφύγει τον υποβιβασμό κάτω του 3%, αφήνοντας για άλλη μια φορά τον πιο φαντεζί και ντριμπλαδόρο παίχτη της ομάδας, τον Μπογιόπουλο.  στον πάγκο.

Αυτό που ταράζει τα νερά αυτό τον μήνα είναι η ίδρυση κόμματος από τον Γιωργάκη με τίτλο Κίνημα Αλλαγή Βουλή Λαϊκή Ικανοποίηση (Κ.Α.Β.Λ.Ι). Οι συνεργάτες του προσπαθούν μέχρι την τελευταία στιγμή να τον αποτρέψουν από την επιλογή του συγκεκριμένου αρκτικόλεξου αλλά ο ΓΑΠ απορεί με τις αντιδράσεις τους και ισχυρίζεται ότι δεν καταλαβαίνει που είναι το πρόβλημα. "Κίνημα είπε και ο daddy το κόμμα, με την Αλλαγή στείλαμε την Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, στη Βουλή θέλουμε να μπούμε, με τον Λαό είμαστε, τι πρόβλημα έχετε; Έχω ήδη σκεφτεί και τα πρώτα τηλεοπτικά σποτάκια - Το ΚΑΒΛΙ σε χρειάζεται, Αν μας ψηφίσεις θα μας πάρεις (you vote us-you get us), σλόγκαν που θα υπενθυμίζει στον κόσμο ότι είμαστε ειλικρινείς και δε μας στηρίζουν συμφέροντα, κλπ". Οι σύμβουλοι τρελάθηκαν, παραιτήθηκαν και αυτοκτόνησαν (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) και ο Γιωργάκης ανακοίνωσε περιχαρής στους δημοσιογράφους το όνομα του νέου κόμματος, καθώς και το σύμβολό του, το οποίο είναι μια όρθια ρακέτα του τένις, που τόσο αγαπά ο πρόεδρος, με δύο μπαλάκια από κάτω. Σοκαρισμένος, και μονολογώντας συνέχεια "είναι απίστευτο, δεν έχει ιδέα τι έχει κάνει", ο Τζίμης Πανούσης συστρατεύεται αμέσως στο νέο εγχείρημα και κάνει επίθεση φιλίας στον Γιώργο Νταλάρα, τυπώνοντας με δικά του έξοδα αφίσες με το όνομα και το σήμα του νέου κόμματος και δίπλα τη φάτσα του πασίγνωστου Κύπριου τραγουδιστή. αφίσες με τις οποίες πλημμυρίζει την Αθήνα.

Στην έξαψη της προεκλογικής περιόδου, περνάει σχετικά απαρατήρητο ότι πλέον πρέπει να έχεις μέσο για να μπεις στον Σχοινοβάτη τις Παρασκευές, λόγω κόσμου, και ότι ο Μαραβέγιας βγάζει καινούργιο δίσκο με τίτλο "Έχω παγκάκι - θες να φασωθούμε ή έχεις διάβασμα για αύριο;" ο οποίος πάει άπατος γιατί...η μουσική και οι στίχοι είναι χάλια και κλεμμένοι. Ο μήνας κλείνει με όλη την Ελλάδα να βρίσκεται σε αγωνία και τον Τζίμη Πανούση να μονολογεί "ΔΕΝ το βλέπει, είναι υπέροχος, τον αγαπώ".

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)


Υ.Γ.1 Αν ο περσινός Καζαμίας ολοκληρώθηκε σε 4 μέρη, ο φετινός πάει για παραπάνω. Έχε υπομονή, αναγνώστη. Α, και χρόνια πολλά...






Ο Μπογδάνος κι εγώ.




Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων που οργανώνονται ανά την υφήλιο επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός χρόνου ζωής του blog (η πρώτη ανάρτηση γράφτηκε στις 10/4/2013), δέχτηκα με χαρά την πρόσκληση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου να τα πούμε "ΕΥΘΕΩΣ". Η μόνη προϋπόθεση που έθεσα, και ήμουν απόλυτος σε αυτό, ήταν να είναι live η εκπομπή. Ο Σταμάτης ο Μαλλέλης και ο Κωνσταντίνος δεν δέχτηκαν. Οπότε υποχώρησα. Γιατί όσο απόλυτος και να είσαι, η σκέψη ότι θα χάσω την ευκαιρία να τα πω ΕΥΘΕΩΣ με τον Ποιητή, τον Δημοσιογράφο, τον Άνθρωπο, τον Λόγιο, Κωνσταντίνο, με έκανε να αναριγήσω. Δεν χάνονται τέτοιες ευκαιρίες, αναγνώστη.



Εσύ δε θα πήγαινες δηλαδή;


Πήγα στο στούντιο προετοιμασμένος. Είχα διαβάσει όλα τα ποιήματα του Ποιητή. το άρθρο στο Luben για το "πως να γράψετε ποίηση σαν τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο", είχα δει όλες τις εκπομπές, είχα κάνει homework. Βέβαια δεν ήμουν προετοιμασμένος για το πόσο εκτυφλωτικά κοντός ήταν ο Ποιητής, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις ("Σπόρος", "Ο μεγαλύτερος εν ζωή δημοσιογράφος παγκόσμια"), στρογγυλοκάθισα στην αναπαυτική καρέκλα Του, μέχρι που με έστειλε ευγενικά στην απέναντι, την άβολη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο έλαμπε το πρόσωπό του, ακόμα και χωρίς ίχνος μεικ-απ (αργότερα κατάλαβα ότι έφταιγε η αντανάκλαση της ντισκομπάλας στο ξυρισμένο του κρανίο). Κοίταξε την ατζέντα του, την άφησε ανέμελα δίπλα του και μου είπε μειλίχια: "Αρχίζουμε;". Σου παραθέτω, αναγνώστη, από μνήμης τον διάλογό μας:


Κ.Μ. : (εισαγωγή που την κάνει όρθιος, ανεβασμένος σε ένα σκαμπό, όσο εγώ σκαλίζω τη μύτη μου στο βάθος, ανήξερος ότι είμαι στο πλάνο). Το ιντερνετ έχει εισβάλλει στις ζωές μας ορμητικά, όχι τόσο ορμητικά σαν το ΠΟΤΑΜΙ του φίλου Σταύρου, αλλά και πάλι. Ψυχές φτερουγίζουν στα ADSL και μας ψιθυρίζουν στο αυτί το πονεμένο τους τραγούδι- όχι, ποίημα. Κόρες μόνες πολλές γκάνγκστα. Σήμερα, θα τα πούμε ΕΥΘΕΩΣ με έναν ασήμαντο μπλόγκερ, η ξαδέρφη του μπατζανάκη του οποίου είναι ανιψιά του Αλαφούζου και με χώσανε. Ελάτε μαζί μου να δούμε αν θα φυτρώσει ο ΣΠΟΡΟΣ.

(Διασχίζει με 24 βήματα τα 3 μέτρα που μας χώριζαν και κάθεται στην αναπαυτική καρέκλα του, ενώ εγώ ακόμα προσπαθώ να βολευτώ).

Κ.Μ. : Καλησπέρα ΣΠΟΡΕ.
Σ : Καλησπέρα, καλησπέρα.
Κ.Μ.: Θα ψηφίσεις το ΠΟΤΑΜΙ;
Σ: Παίρνεις ναρκωτικά;
Κ.Μ.: Με βοηθάνε να γράψω ποίηση.
Σ: Δε θα το υποψιαζόμουν ποτέ.
(παύση)
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Κοίτα, Μπογδάνο, (μου επιτρέπεις να σε λέω Μπογδάνο ε;). έχω κάνει homework. Ρώτησες το ίδιο πράγμα τρεις φορές και τον Mikeius, χωρίς κανένα προφανή λόγο ή ειρμό. Και δεν απάντησε ποτέ. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.
Κ.Μ.: Το blog σε βοηθάει να αποτινάξεις τη σκουριά της σύγχρονης νεωτερικότητας;
Σ: Κι όχι μόνο ρώτησες τον ταλαίπωρο τον Μιχάλη τρεις φορές το ίδιο πράγμα, τον Φασιστονότη και τον φασιστομιχαλολιάκο καμία. Δε σε έπαιρνε εκεί ε;
(παύση)
Κ.Μ.: Πόσο χρονών είσαι;
Σ: Πόσο παπάρας είσαι;
Κ.Μ.: Μισός αιώνας πάνω μας τσούζει. Το πάρκο Πατησίων και Κύπρου αναβλύζει.
Σ: Αν απαγγείλεις κι άλλο απόσπασμα από τα ποιήματα σου θα φύγω.
Κ.Μ.: Το Σπόρος είναι ψευδώνυμο;
Σ: Όχι, έτσι με βάφτισαν. Σπόρο Σπόρου. Είμαι μισός Κύπριος.
Κ.Μ: Ο Νταλάρας;
Σ: Εθνικός τραγουδιστής.
Κ.Μ.: Η πράσινη γραμμή;
Σ: Πάλι άρχισες τα ποιήματα;
Κ.Μ.: Όχι, στην Κύπρο εννοώ, τα κατεχόμενα.
Σ: Άλλη ερώτηση.
Κ.Μ.: Τρως KFC;
Σ: Μόνο όταν τα βρω μπροστά μου. Αλλά υποστηρίζω τη LFC.
Κ.Μ.: Ε;
Σ: Η Λίβερπουλ, άσχετε.
Κ.Μ.:...
Σ: You 'll never walk alone? Anfield? Stevie G? Τίποτα;
Κ.Μ.: Εσύ περπατάς μόνος στη ζωή;
Σ: Ναι, εκτός από τις φορές που φοράω μασαζοκαλσόν Slim, οπότε δεν περπατάω, πετάω!
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Πάλι τα ίδια; Καλά, φταίω κι εγώ που ανέφερα το μασαζοκαλσόν και σε τάραξα.
Κ.Μ.: Στην ομίχλη που επικρατεί στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπου καταραμένοι ποιητές, επίδοξοι δημοσιογραφίσκοι, μετανιωμένοι παιδεραστές, βαριεστημένες νοικοκυρές, υψιπετείς χελώνες (ξαφνικό πλάνο μου με δείχνει να καθαρίζω βαριεστημένος τα νύχια μου με ένα στιλέτο. Αιφνιδιάζομαι αλλά συνεχίζω να το κάνω. Κι Αυτός να μιλάει), βραδυκίνητα οπόσσουμ, συνασπισμένες μεταμοντέρνες, γυμνασμένοι χρυσαυγίτες, αυνανιστές μαθητές, ρυτιδιασμένοι συνταξιούχοι και άλλοι διαγωνίζονται να κερδίσουν λίγη από την προσοχή του κοινού, εσύ που αυτοτοποθετείσαι;
Σ: Στις βαριεστημένες νοικοκυρές.
Κ.Μ.: Το σπίτι σου είναι καθαρό;
Σ: Όχι. Αφού βαριέμαι.
Κ.Μ.: Αν έρθω, θα κεράσεις καφέ;
Σ: Για κανένα λόγο. Άσε που μένω Εξάρχεια. Λοιπόν Μπογδάνε πρέπει να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που λέει ότι τον έδειραν Χρυσαυγίτες στα Εξάρχεια και το πιστεύει κιόλας. Σαν να μου λες ότι ο Χιτλερ αυτοκτόνησε καταπίνοντας ένα μπουκάλι μολότοφ.
Κ.Μ.: Μπορεί να αυτοκτονήσει κάποιος έτσι;
Σ: Σου έβαλα ιδέες έτσι; Δεν ξέρω, ψάξε το.
Κ.Μ: Το blog σου με τι ασχολείται;
Σ: Ποιο blog;
(παύση)
Κ.Μ.: Ποια είναι η αγαπημένη σου ανάρτηση;
Σ: Αυτή που θα γράψω όταν φύγω από εδώ.
Κ.Μ.: Θα με κράξεις;
Σ: Σε καμία περίπτωση. Σε θαυμάζω βαθύτατα.
(παύση)
Κ.Μ. Θέλω να σε ρωτήσω τόσα πολλά, αλλά αφενός δεν ξέρω τι θα κάνω μαζί σου, αφετέρου με πιέζουν να πάμε για διαφημίσεις.
Σ: Καημένε μου...
(παύση)
Κ.Μ.: Σε λίγο και πάλι μαζί.
Σ: Κάντε ζάπινγκ.



Η ακόμα καλύτερα άκουσε αυτή την 
τραγουδάρα, αναγνώστη 


Κ.Μ.: Και πάλι μαζί, τηλεθεατή, όπως λες κι εσύ Σπόρε, "αναγνώστη"
Σ: Ναι, μόνο που εγώ το έχω αντιγράψει από τον Πανούση που λέει "ακροατή μου" στο ραδιόφωνο, ενώ εσύ τώρα αντιγράφεις εμένα που αντέγραψα άλλον και καταντάει γελοίο. Άσε που στην περίπτωσή σου ισχύει μάλλον. Μόνο η μάνα μου παίζει να μας βλέπει. Κι αυτό επειδή της υποσχέθηκα εγγόνια στην επόμενη πενταετία.
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Τρίτη φορά, φτάσαμε το όριο του Mikeius. Φτάνει τώρα.
Κ.Μ.: Πόση ώρα σου παίρνει μια ανάρτηση;
Σ: Εσένα πόση ώρα σου παίρνει ένα ποίημα;
Κ.Μ.: 3 μέρες
Σ: ...
Κ.Μ.: Σου φαίνεται λίγο ε;
Σ: Πολύ σύντομο, ναι. Πως προλαβαίνεις να στοιβάξεις τόσο υψηλά νοήματα σε 3 μέρες. Δεν κοιμάσαι ε;
Κ.Μ.: (ντροπαλά) Όταν γράφω όχι.
Σ: Φαίνεται.
Κ.Μ.: Λοιπόν;
Σ: Ντεπόν
Κ.Μ.: Πόση ώρα σου παίρνει μια ανάρτηση;
Σ: Δέκα λεπτά.
Κ.Μ.: Σκέφτεσαι να βάλεις διαφημίσεις;
Σ: Μόνο την εκπομπή σου, αν μου κάνεις την τιμή.
(παύση)
Κ.Μ.: Πως νιώθεις που σου παίρνω συνέντευξη εγώ;
Σ: Άβολα
Κ.Μ.: Σε έχει πιάσει δέος ε;
Σ: Όχι, απλά η καρέκλα μου δεν παλεύεται. Αλλάζουμε;
Κ.Μ.: Ίδιες είναι.
Σ: Μπογδάνε, αυτή τη δικαιολογία μου την έλεγε κι ένας φίλος μου που κεράτωνε την κοπέλα του με τη δίδυμη αδερφή της. Και οι δύο παπάρες είστε, να ξέρεις.
Κ.Μ.: Βρίζεις συχνα;
Σ: Ποτέ. Αλλά η βλακοφατσα σου με προκαλεί να το κάνω συνέχεια.
Κ.Μ.: Θα κατουρήσεις και στο στούντιο σαν τον Κοντοπίδη;
Σ: Οχι ρε γαμώτο, πήγα τουαλέτα πριν
(παύση)
Σ: Αλλά μπορώ να σε φτύσω, αν θες
Κ.Μ.: Θέλω.
Σ: Το περίμενα. Πριτς που θα το κάνω.
Κ.Μ.: Ξέρεις ότι δε θα προβληθεί ποτέ η εκπομπή έτσι;
Σ: Στα τέτοια μου, θα τα γράψω στο blog.
Κ.Μ.: Καληνύχτα.
Σ: Ρε δεν πας στο γέρο διάολο λέω εγώ.



Υ.Γ.1. Αφιερωμένο στη φανατική αναγνώστρια Μ., που το ζήτησε...

Υ.Γ.2 Για διευκρινίσεις, σχόλια, ενθαρρυντικά χτυπήματα στην πλάτη, σας περιμένω στο Va.Ben.e (Βαλτετσίου και Μπενάκη) την Πέμπτη 10/4 και στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) την Παρασκευή 11/4. Θα βάζω και μουσική ταυτόχρονα, δε σε πειράζει αναγνώστη έτσι;


Will I see you tonight (αναγνώστη) ?

Καζαμίας 2014 (Part 3)





(Τα δύο πρώτα μέρη μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη)


Ιούλιος: Ο μήνας ξεκινάει με την επιβολή φόρου στα θαλάσσια μπάνια, ύψους 10 ευρώ για κάθε μακροβούτι και 20 για κάθε πατητή. Εξαγριωμένοι λουόμενοι καταδιώκουν τους φοροεισπράκτορες μέχρι το υπουργείο Οικονομικών, το οποίο και καταλαμβάνουν, και αφού παίξουν κανένα μισάωρο ρακέτες στο γραφείο του υπουργού, θυμούνται να στείλουν ένα παιδί με ένα κόκκινο κουβαδάκι στο Μέγαρο Μαξίμου να πει στον Κώστα (μην τα ξαναλέμε) Σαμαρά ότι τελεί υπό παραίτηση και να ξεκουμπιστεί μην τον αρχίσουν στα μπουγέλα. Ο -πρώην πλέον- Πρωθυπουργός δέχεται ευχαρίστως και ανεβαίνει στην ταράτσα όπου μήνες τον περιμένει το προσωπικό του ελικόπτερο, μόνο και μόνο για να δει τον Βενιζέλο να έχει φρακάρει στην είσοδο, προσπαθώντας απεγνωσμένα να μπει. Οι δυο τους λογομαχούν έντονα και την ήδη άσχημη κατάσταση χειροτερεύει η έλευση των Ατενίστας οι οποίοι, στο πλαίσιο της δράσης τους "Κάθε ταράτσα και μια παραλία, το ξέρουμε ότι μας δέρνει μεγάλη μαλακία", στρώνουν στο χώρο πλαστικές πισίνες, σεζ-λονγκ, ξύλινες καντίνες, χίπστερ μεταμφιεσμένους σε νεοχίπηδες κλπ. Τη λύση στην ομολογουμένως άβολη κατάσταση δίνει ο αντιδήμαρχος Αργύρης (ο τραγουδιστής των Nightstalker) βομβαρδίζοντας το Μέγαρο Μαξίμου και εξαλείφοντας κάθε ίχνος του. Ο πρώην επίτροπος και αρχιεπίσκοπος Μουζουράκης εμφανίζεται στους "επαναστάτες της σαγιονάρας" για να προσφέρει τις υπηρεσίες του αλλά αντιμετωπίζεται με χλεύη και ειρωνεία. Η Σολωμού τσαντίζεται που φέρονται έτσι στον πρώην της και αποφασίζει να αντισταθεί κυκλοφορώντας  με γούνα στους 40 βαθμούς, μετατρεπόμενη έτσι σε σύμβολο των οπαδών του Παλιού Καθεστώτος, οι οποίοι ανέρχονται σε 122 περίπου. Ο Τσίπρας προσπαθεί να ηγηθεί του κινήματος για να εισπράξει την απάντηση "Άσε ρε χαβαλέ, εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά", από έναν 15χρονο μεταλλά με μακριά μαλλιά. Ο Τράκης υπό το φως των νέων δεδομένων αποσύρει το ενδιαφέρον του για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, την ίδια  ώρα που ο Μήτρογλου στα πρώτα φιλικά με την Τσέλσι πετυχαίνει τουλάχιστον 4 γκολ ανά αγώνα, αλλά εκνευρίζει τον Αμπράμοβιτς επιδή πανηγυρίζει πυροβολώντας, παρά τις περί του αντιθέτου υποδείξεις.



Όπου "God" βάλε το μισό υπουργικό συμβούλιο
 και την πλειοψηφία των Ατενίστας, αναγνώστη


Αύγουστος: Οι "επαναστάτες της σαγιονάρας" ψηφίζουν μόνο δύο διατάγματα και προκηρύσσουν εκλογές. Το πρώτο αφορά στην υποχρεωτική παραχώρηση πληρωμένης άδειας για όλο τον Αύγουστο σε όλους, ακόμα και στους άνεργους (οι οποίοι έχουν φτάσει εν τω μεταξύ στο 72%), και το δεύτερο στην ακύρωση ενός μόνο εξοπλιστικού προγράμματος, ενέργεια η οποία αρκεί για να εξευρεθούν οι πόροι για την υλοποίηση του πρώτου. Οι εκλογές διεξάγονται μέσα σε κλίμα γιορτής και ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνουν αντίστοιχα 25%, 25% και 15%.  Οι δύο τελευταίοι κάνουν συγκυβέρνηση με την ψήφο ανοχής του πρώτου (αν και δεν τη χρειάζονται) και αρχίζουν την οικοδόμηση του κομμουνισμού. Ο Τζήμερος βγαίνει στα βουνά για αντάρτικο και πεθαίνει μετά από μια εβδομάδα από ασιτία γιατί δε βρίσκει πουθενά καπνιστό σολομό και αρνείται να τραφεί με οτιδήποτε άλλο. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Χρυσή Αυγή δεν μπαίνουν καν στη βουλή. Ο Κουβέλης είναι η αξιωματική αντιπολίτευση και μαζί με τον Καμμένο βυσσοδομούν ανελέητα κατά της κυβέρνησης με πενιχρά είναι η αλήθεια αποτελέσματα. Οι "58" αυτοαναφλέγονται ένας-ένας στην πλατεία Συντάγματος κάτω από τις επευφημίες του συγκεντρωμένου πλήθους, οι δε κραυγές γίνονται ουρανομήκεις όταν φτάνει η σειρά του Μπέζου και της Σώτης. Η εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων δε συναντά ιδιαίτερα προβλήματα, όπως και η φυλάκιση όσων πρώην υπουργών δεν πέθαναν στα "Μουστακιανά", όπως θα μείνει στην ιστορία ο βομβαρδισμός του Μεγάρου Μαξίμου λόγω της παρουσίας των Ατενίστας στο χώρο. Όσοι από τους τελευταίους έχουν επιζήσει, κηρύσσονται μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης και υποχρεώνονται από το νόμο να φοράνε μονίμως μαύρα και να ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ να ξαναπειράξουν τίποτα στην πόλη. Σχεδόν όλοι πέφτουν σε κατάθλιψη και πολλοί αυτοκτονούν καταπίνοντας τις μπογιές τους. Το πλήθος συνεχίζει να επευφημεί. Οι εναπομείναντες Χρυσαυγίτες μεταναστεύουν ομαδικά στη Γερμανία, όπου κάθε μέρα  τρώνε ανηλεές ξύλο από τους εκεί ομοϊδεάτες τους καθώς το χρώμα του δέρματος τους δεν είναι αρκετά Άρειο. Απεγνωσμένοι, συνεχίζουν όλο και πιο βόρεια, ώσπου φτάνουν στο Αμβούργο και μπαίνουν στο γήπεδο της St Pauli για να κρυφτούν ανάμεσα στο πλήθος. Πρώτος είναι ο Κασιδιάρης με το φρέσκο τατουάζ SS στο μέτωπο να γυαλίζει στον απογευματινό ήλιο. Δεν μαθαίνει ποτέ κανείς τίποτα για την τύχη τους μετά από εκείνη την ημέρα. Η Σολωμού έχει βγάλει τη μπέμπελη αλλά δε βγάζει τη γούνα και τσαντίζεται με όσους την κοροϊδεύουν. Στους νεοχίπηδες δίνεται μια περίοδος χάριτος από τη νέα κυβέρνηση και πολλοί εγκαθίστανται μόνιμα στη Γαύδο, για να γλιτώσουν τις επερχόμενες (και ολόσωστες) διώξεις.


Σεπτέμβριος: Τα σχολεία ανοίγουν και για πρώτη φορά στην Ιστορία έχουν βιβλία και καθηγητές από την πρώτη μέρα. Η δε Ιστορία γίνεται το κύριο μάθημα στο πρόγραμμα σπουδών, παίρνοντας ώρες από τα καταργημένα Θρησκευτικά και Οικοκυρικά (υπάρχουν άραγε ακόμα Οικοκυρικά αναγνώστη; Δεν ξέρω). Η χώρα έχει φυσικά επιστρέψει στη δραχμή (μια υποδιαίρεση της οποίας ονομάζεται "ρουπία" προς τιμήν του Λαφαζάνη αλλά και του δημάρχου Αθηναίων), καθώς έχει αποχωρήσει από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ την επομένη των εκλογών. Σαν βόμβα πέφτει η είδηση ότι κάτω από τη Μύκονο ανακαλύπτεται το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο. Το νησί βομβαρδίζεται από τον Αργύρη (ο οποίος έχει γίνει υπουργός Ενέργειας όλως τυχαίως) και καταβυθίζεται "για να μην εμποδίζει στην άντληση", όπως δηλώνει ο Υπουργός. Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακά αυτάρκης και αρχίζει να εξάγει φυσικό αέριο στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου σε χαμηλές τιμές, διπλάσιες όμως για τους Γερμανούς και τους Άγγλους. Η κοινωνική δυσαρέσκεια στα κέντρα του καπιταλισμού φουντώνει. Το Ζάζιουμ ξανανοίγει και μεγάφωνα τοποθετούνται στην ευρύτερη περιοχή για να καλύψουν τη ζήτηση (σε ευχαριστώ αναγνώστη για την ιδέα). Ο Μουζουράκης προσλαμβάνεται σαν κηπουρός από τον παλιό του φίλο και νυν δήμαρχο Αθηναίων τραγουδιστή των Locomondo, αλλά παραιτείται μετά από λίγο δηλώνοντας "βαριέμαι την μονοκαλλιέργεια". Η Σολωμού τσαντίζεται που ο πρώην της είναι άνεργος και τα ξαναφτιάχνει μαζί του για να τον ψέλνει όλη την ημέρα. Ο Μαρινάκης είναι στη φυλακή (όπως και ο Μελισσανίδης και ο Βαρδινογιάννης) οπότε το νέο πρωτάθλημα ξεκινά επί ίσοις όροις και στο ξεκίνημα εντυπωσιάζει ο Απόλλωνας Αθηνών. Ο Γιώργος Γεωργίου δηλώνει "πάμε μωρή ομαδάρα. Σας τα 'λεγα μάγκες".


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)

Λάθη, λάθη, λάθη (κι ευτυχώς)




Δε θα γράψω τίποτα για τις συλλήψεις των νεοναζιστών, αναγνώστη. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν τόσα πολλά αυτές τις μέρες που περισσεύω, νομίζω. Ειδικά τώρα που έχουν σηκώσει ψηλά τη σημαία του αντιφασισμού ο αντάρτικος Σκάι και το επαναστατικό Μέγκα. Είπαμε, τα μέσα παραγωγής μπορεί να μην τα απαλλοτριώσουμε ποτέ αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ΚΑΙ τα μέσα ενημέρωσης είναι δικά μας ήδη. Ο Πρετεντέρης διαβάζει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πριν κοιμηθεί και ο Πορτοσάλτε έχει κατεβάσει στο  Kindle το "Κράτος κι Επανάσταση" και το ξαναδιαβάζει. Ο δε Μπάμπης έχει εξαφανιστεί γιατί μάλλον προετοιμάζει ένοπλο. Μην ακούω κακεντρέχειες αναγνώστη, ότι λούφαξε για αυτά που έλεγε περί σοβαρής Χ.Α. η οποία θα συγκυβερνήσει...Στάχτη στα μάτια των νοικοκυραίων έριχνε.



Όχι, σήμερα θα σου μιλήσω για κάτι τελείως διαφορετικό. (By the way, μόλις έμαθα ότι τους αφήσανε. Πέφτω από τα σύννεφα αναγνώστη - δεν το περίμενα, ειλικρινά. Ευτυχώς όταν φτάσω κάτω θα προσγειωθώ πάνω σε αυτούς που έπεσαν από τα σύννεφα όταν άρχισαν τα κυρίαρχα μέσα να αποκαλύπτουν μικρό έστω μέρος από τη μπόχα και τη δυσωδία της νεοναζιστικής συμμορίας και δε θα χτυπήσω). Θα σου μιλήσω, λοιπόν, για το πως βλέπουμε διαφορετικά τους ίδιους ανθρώπους που ανήκουν στον κοινωνικό μας περίγυρο με το πέρασμα του χρόνου. Η μάλλον πως δεν τους βλέπουμε ΠΟΤΕ όπως πραγματικά είναι, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι το κάνουμε. Όπως το έθεσε πολύ εύστοχα ο Φίλιππος ο Ροθ στο American Pastoral: " Πολεμάς την επιφανειακότητα σου, τη ρηχότητα σου, ούτως ώστε να προσπαθήσεις να προσεγγίσεις τους ανθρώπους χωρίς μη ρεαλιστικές προσδοκίες, χωρίς υπερβολική προκατάληψη ή ελπίδα ή αλαζονεία (...) τους προσεγγίζεις έχοντας ανοιχτό μυαλό, σαν ίσους, σαν άντρας προς άντρα, όπως λέγαμε παλιά, και παρά ταύτα πέφτεις έξω. Πέφτεις έξω πριν τους γνωρίσεις, όσο περιμένεις να τους γνωρίσεις, όσο είσαι μαζί τους, και μετά πηγαίνεις στο σπίτι σου να μιλήσεις σε κάποιον άλλο για τη συνάντηση αυτή και πάλι πέφτεις έξω.(...) Το θέμα είναι ότι το να πέφτουμε μέσα για τους ανθρώπους δεν είναι το νόημα της ζωής, τελικά. Το να πέφτουμε έξω είναι η ουσία της ζωής, να πέφτουμε έξω και έξω και έξω και ύστερα, μετά από προσεκτική σκέψη, να πέφτουμε έξω ξανά. Έτσι γνωρίζουμε ότι είμαστε ζωντανοί: κάνοντας λάθος. Ίσως το καλύτερο θα ήταν να ξεχάσουμε να προσπαθούμε να πέφτουμε μέσα ή έξω για τους ανθρώπους και να το διασκεδάσουμε απλά. Αλλά αν μπορείς να το κάνεις αυτό - λοιπόν, είσαι απλά τυχερός".

(Μετάφραση από τα αγγλικά δικιά μου αναγνώστη, με τη βοήθεια ενός τυφλού αγγλομαθούς ιππόκαμπου. Οι δυο μας αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη των πράξεών μας και καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας τις κακές μεταφράσεις από όπου κι αν προέρχονται).




Κοινωνικά ανατρεπτικό αλλά εγώ το 
έβαλα για το "mistakes"


Συγγνώμη, φανατικέ αναγνώστη, για το μεγάλο απόσπασμα, το γραμμένο από άλλον συντάκτη. Αλλά 1) παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει 2) και να υπήρχε εγώ δεν κάνω τέχνη 3) σκεφτόμουν αυτό το πραγματάκι όταν διάβασα τον Ροθ και του παραχώρησα το βήμα να τα πει αυτός, γιατί (ακόμα τουλάχιστον) τα λέει λίιιγο καλύτερα από τον φτωχό υποφαινόμενο. Σου υπόσχομαι ότι δε θα επαναληφθεί. Εσύ κράτα την ουσία και μην κολλάς σε ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως το ποιος είπε τι. Και συνέχισε αυτό που έκανες μέχρι σήμερα, δηλαδή λάθος για τους ανθρώπους γύρω σου. Είναι σημάδι ότι ζεις, είπαμε.


Υ.Γ. Ο κομμουνισμός ΕΙΝΑΙ η νιότη του κόσμου. Το ξέρουμε κι οι δυο. Αυτό που δεν ξέρεις εσύ αλλά το ξέρω εγώ είναι γιατί μπήκε αυτό το (άσχετο φαινομενικά) υστερόγραφο.

Ακροστιχίδα



Πάρα πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους νεοναζί μαχαιροβγάλτες. Λογικό. Τους είχαν ανεβάσει εκεί το Mega, ο Skai και το ερπετό που βγάζει το Πρώτο Θέμα με την αγιοποίηση της εγκληματικής οργάνωσης που έκαναν τόσο καιρό.

Άλλοι πάλι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τίποτα ακόμα...Εφησυχασμένοι  στον μικρόκοσμό τους, όπως έλεγαν τόσο καιρό "δεν είμαι μετανάστης, γκέυ, αναρχικός, δεν έχω λόγο να φοβάμαι", τώρα λένε "δεν είμαι αντιφασίστας ράπερ οπότε δεν κινδυνεύω". Να τους λυπάσαι αναγνώστη - είναι άταφα πτώματα και δεν το ξέρουν ακόμα.

Υποκριτική η στάση του μιντιακού κατεστημένου που τώρα ξαφνικά ανακάλυψε την Αμερική. Μπουκόταρε τους αναγνώστη, χτύπα τους εκεί που πονάει - στην τσέπη. Να ενημερώνεσαι από εδώ: Η κυβέρνηση θα πάρει και άλλα μέτρα, οι φασίστες θα  ξεσαλώσουν, ο νέος ιδιοκτήτης της ΑΕΚ θα βγάλει πολλά λεφτά, η παιδεία και η υγεία θα ιδιωτικοποιηθούν πλήρως, ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα. Εκτός αν τους σταματήσουμε. (Το τελευταίο ας γίνει, δεν πειράζει).

Λένε διάφορα παπαγαλάκια ότι "υπήρχαν προσωπικές διαφορές" κλπ. Πέρα από τη γεμάτη αξιοπρέπεια απάντηση της μάνας στο πουλημένο κανάλι, έχω να προσθέσω ότι η διαφορά που υπάρχει είναι ανάμεσα στην αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά και στο βούρκο του νεοναζισμού.

Όταν ο Χρυσοχοίδης διαπόμπευε τις οροθετικές, όταν ο Παπουτσής μιλούσε για "φασιστικούς θύλακες" στην Αστυνομία αλλά δεν έκανε τίποτα για αυτό, όταν ο Σαμαράς ανήγγειλε την "επανακατάληψη των πόλεων", όταν συγκυβερνούσαν με το φασιστικό ΛΑΟΣ, δεν έστρωναν κόκκινο χαλί στη Χρυσή Αυγή; Άντε χαθείτε υποκριτές.



Ζεστό ακόμα τρέχει το αίμα του παιδιού και οι μπάτσοι δρουν σε συνεργασία με "αγανακτισμένους πολίτες" κατά διαδηλωτών. Ευτυχές το νέο έτος 1963. Ψιτ, Εθνάρχη. Πενήντα χρόνια μετά, ξέρουμε ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο. Το παρακράτος.

"Εσείς τους ανεβάσατε και τους κάνατε εξουσία, εσείς τους φέρατε εδώ κι εσείς κάνατε να φάνε το παιδί μου" (από το προηγούμενο λινκ). Ρε. ΡΕ. Να έχετε λίγη τσίπα ρε παπαγαλάκια - αλλά ποιος την έχασε για να τη βρείτε εσείς...

Ίσως δεν έπρεπε να μιλάει και να γράφει κανείς μας για τον Παύλο. Όχι από φόβο για τα καθάρματα, από ντροπή για τη συνενοχή μας. Καλά τα λέμε, καλά τα γράφουμε, αλλά σε πόσες αντιφασιστικές δράσεις πήγες κι εσύ κι εγώ αναγνώστη τα τελευταία χρόνια που σήκωσε κεφάλι το τέρας του ναζισμού; Ξαναμέτρα τις. Πάλι λίγες βγαίνουν ε; Είδες;;

Σε αυτές τις δύσκολες μέρες που έρχονται, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, αναγνώστη, είναι να μην ξεχάσουμε και να μην υποκύψουμε. Για τον Παύλο. Για τα τραγούδια του.




"Ελεύθερα ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα και αδέσμευτα φτερά μου"

R.I.P.σύντροφε...