Dj εδώ, dj εκεί, που είναι ο dj;

Ακούγοντας This Will Destroy You (το "σαουντρακ της αναμονής", όπως είχα βαφτίσει τον ομότιτλο δίσκο τους αναγνώστη, την περίοδο που τον άκουγα σε repeat περιμένοντας με τις ώρες σε ένα νοσοκομείο να τελειώσει μια δυσάρεστη διαδικασία στην οποία υποβαλλόταν ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο επί μήνες) γράφω την 95η ανάρτηση, λίγο πριν τα 50.000 views, λίγο πριν τα 2 χρόνια ζωής του μπλογκ. Και θα μου πεις "τι με νοιάζει εμένα, αυτοαναφορικέ τύπε;", αναγνώστη; Και θα έχεις και τα δίκια σου.

Ο τρόπος που "χτίζεται" το κομμάτι

με ξεπερνάει κάθε φορά που το ακούω

Αλλά δεν ξέρω τι να σου γράψω, αναγνώστη. Μπορεί να είχα προβλέψει ότι το μπλογκ θα ζήσει χρυσές εποχές με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά αυτοί εδώ δε με εμπνέουν όσο οι προηγούμενοι. Μέχρι τώρα δηλαδή, γιατί εκκρεμεί ο μεθαυριανός εορτασμός της 25ης Μαρτίου στο Σύνταγμα, όπου αν δω τον Καμμένο να κρατάει τη Ζωή για να κάνει φιγούρες στο τσάμικο, θα έχω υλικό για τρεις (τουλάχιστον) αναρτήσεις. Οπότε προς το παρόν θα συνεχίσω την αυτοαναφορικότητα και θα σου παρομοιάσω τα μαγαζιά που έχω παίξει (ή θα παίξω) μουσική με τύπους ανθρώπων:

1) Zazzium (Ιπποκράτους και Διδότου): Όπως ο πρώτος σου έρωτας - και λάθη θα κάνεις, και βιαστικός θα είσαι, και θα ενθουσιαστείς υπερβολικά για το δικό σου (και δικό της) καλό, και θα χωρίσετε άσχημα, χωρίς ποτέ να καταλάβει κανείς από τους δυο σας το γιατί. Έκλεισε. Αλλά οι Πέμπτες του θα μείνουν στην ιστορία. Υπό την έννοια ότι θα διδάσκονται στα σχολεία μια μέρα, αναγνώστη.


2) Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση): Είσαι Εξαρχειώτης ρε παιδί μου. Κανονικός όμως, μένεις πέριξ της πλατείας, όχι κανένας φλώρος Νεαπολίτης (Εξαρχείων). Με τα τατού σου, τα πίρσινγκ σου, τα μπυρόνια σου, τη ροκιά σου, την τρέλα σου. Δε σε νοιάζουν τόσο οι κανόνες και οι νόρμες. Κι έρχεται ένας (καλός) μάγος και σε μεταμορφώνει από άνθρωπο σε μαγαζί. Ε, Πινέζα θα σε κάνει.


3) Κούσκο (Μεσολογγίου και Κωλέττη): Η πρώτη καταξίωση - πήρες πτυχίο σαν να λέμε. Ιστορικό μαγαζί, μέλος του γνωστού δίπολου "Κουσκοπωλείται", πολύ πριν ανοίξουν άλλα 345 μαγαζιά στη γύρω περιοχή και το δίπολο γίνει πολυεστιακό γυαλί μυωπίας, σαν αυτά που φοράνε οι χίπστερ στην πλατεία Αγίας Ειρήνης. Συγκίνηση και αναπόληση και απόδειξη πως ένα μαγαζί που εσύ (και όλο το φοιτηταριάτο της Αθήνας μαζί με σένα) έχεις συνδυάσει με καφέ και ηλιόλουστα μεσημέρια μπορεί να μετατραπεί σε μπαρ γεμάτο από κόσμο που χορεύει. Μπορεί, αν παίζεις εσύ μουσική. ("Σιγά ρε φίλε - Κι όμως, αλήθεια λέω, έχω και φωτογραφίες - Να τις δω - Δεν κάνει εδώ, είναι μπλογκ της κουλτούρας και της τέχνης αυτό - Σιγά ρε φίλε" κλπ).

4) Σαντέ (Αγίας Γλυκερίας, Γαλάτσι): Ο ορισμός του one night stand. Πελάτης μπήκα, dj του μαγαζιού κατέληξα. Από το "σε ξέρω εσένα, παίζεις σε μαγαζιά, βάζεις κι εδώ κανά δύο τραγουδάκια να κάνω ένα τσιγάρο" στο "εχμ, παίζω εδώ και 5 ώρες, μήπως να αλλάξουμε πάλι;" η απόσταση ήταν μικρή. Ο υπολογιστής με τη μεγαλύτερη μουσική συλλογή που έχω δει σε μαγαζί. Respect.


5) Va.ben.e (Βαλτετσίου και Μπενάκη): (Κάτι με τραβάει στα γωνιακά μαγαζιά, πρέπει να το κοιτάξω, αναγνώστη). Η πρώτη σοβαρή σχέση. Αυτή διαβάζει, πηγαίνει σινεμά, καπνίζει στριφτά τσιγάρα, είναι έντονα πολιτικοποιημένη (σε σημείο που όταν γίνονται μπάχαλα στην Βαλτετσίου ή στη Μπενάκη αρνείται να μείνει ανοιχτή), ξενυχτάει μέχρι το πρωί. Εσύ βάζεις μουσική. Περνάτε τέλεια.

Και ο κόσμος είναι τόσος που δεν χωράει μέσα

και χορεύει στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου

7) Καντίνα του Σκύλου, Καντίνα στο Θολό (Ζαχάρω): Ηλεία, καλοκαίρι, άμμος, θάλασσα, (όχι ήλιος γιατί παίζω βράδυ), enough said...

8) Σχοινοβάτης (Σουλτάνη 4, Εξάρχεια): Η δεύτερη σοβαρή σχέση (που εκτυλίσσεται παράλληλα με την πρώτη, αλλά δεν είναι αυτό που νομίζεις, αναγνώστη). Αυτή καπνίζει πίπα, διαβάζει Πόε και Μπωντλέρ, πίνει κοκτέιλ, είναι πιο κουλτουριάρα και πιο chic από την άλλη. Είναι vintage η κοπέλα, τι να κάνουμε τώρα; Και κάθε Παρασκευή βράδυ ερωτευόμαστε ξανά από την αρχή. 

Τις επόμενες μέρες θα ολοκληρωθεί η δεκάδα, αναγνώστη, καθώς σήμερα θα παίξω στο Buy or Die (the Bar), και την επόμενη εβδομάδα στο Off the Chain. Να είσαι εκεί, θα σου πρότεινα.

Υ.Γ. Έχω βάλει μουσική κι αλλού, στους Αφανείς και στο Στέκι Μεταναστών και σε πολλά πάρτυ σε σπίτια. Αλλά όλα ξεκίνησαν από τον Σπόρο, στα Χανιά. Να ευχαριστείτε την Ιφι λοιπόν. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω.

  

Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας

Τώρα που (επιτέλους) αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ, η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί για λίγο με τη διοργάνωση αυτή, αίροντας το σκληρό εμπάργκο που είχε επιβάλλει, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, στο σχολιασμό της, . Οι ενστάσεις παραμένουν βέβαια, οπότε δεν θα αποδοθεί στο γεγονός σημασία μεγαλύτερη της μιας ανάρτησης (ανάρτηση η οποία θα εξηγήσει λιτά και περιεκτικά τους λόγους που θα το πάρει η ...)



Οι 8 ομάδες των προημιτελικών είναι γνωστές. Από αυτές, οι Γερμανοί κατεβαίνουν στο πεδίο της μάχης οπλισμένοι με το κύριο χαρακτηριστικό τους, το οποίο είναι ότι σπάνε τα νεύρα των αντιπάλων κερδίζοντας in extremis, στα πέναλτι, στην παράταση, στο χριστουγεννιάτικο αγώνα στα χαρακώματα το 1914, παντού και πάντα όταν διακυβεύεται κάτι σημαντικό (ή και ασήμαντο) τέλος πάντων. Η πρωσική πειθαρχία που μετέτρεψε ένα κρατίδιο των αρχών του 19ου αιώνα σε πανίσχυρη οικονομικά και στρατιωτικά ευρωπαϊκή δύναμη η οποία ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους - και τους έχασε και τους δύο, κυρίως επειδή δεν χτυπήθηκαν πέναλτι στο τέλος - ζει και βασιλεύει και την καθιστά πάντα υπολογίσιμη αντίπαλο.

Πρόβλεψη: Ήττα από την Βραζιλία στον ημιτελικό. Πιθανότατα με διαιτητικά εγκλήματα. Τρίτη θέση.


Οι Γάλλοι πάλι, είναι κατά τι συμπαθέστεροι, κυρίως επειδή οι λεπενικοί βγάζουν αφρούς με την εθνική ομάδα καθώς η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που την απαρτίζουν είναι παιδιά μεταναστών. Στα δύσκολα όμως λυγίζουν σαν βούτυρο, τους δε Γερμανούς έχουν να τους κερδίσουν σε σημαντικό αγώνα από ... πάντα. Το καλύτερο που έκαναν ήταν να φέρουν ένα ηρωικό Χ στη μάχη του Μάρνη, 100 χρόνια πίσω, αλλά πριν και μετά από αυτό μετράνε συνεχόμενες ήττες, από το 1814 και το Βατερλό μέχρι και σήμερα, παράδοση 200 χρόνων δηλαδή, ούτε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα δεν έχανε επί τόσα χρόνια, καμία τύχη στα Γαλλάκια, κρίμα τα παιδιά, τα ευχαριστούμε που πέρασαν να πουν ένα γεια πάντως, δεν ενόχλησαν. Και αποτέλεσαν και αφορμή, μαζί με τους Γερμανούς, για αυτό το εξαιρετικό κόμικ.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Γερμανία στον προημιτελικό - και η Αλσατία και η Λωρραίνη δώρο.



Η Κόστα η Ρίκα (η Διαλυνά) επιτέλεσε το καθήκον της στη διοργάνωση, αποκλείοντας τη χώρα οι οπαδοί της οποίας παρουσιάζουν τέτοια νοητική υστέρηση ώστε εκτός από αρχαίοι Έλληνες, τσολιάδες και άλλα τέτοια γραφικά, εμφανίζονταν στις κερκίδες ντυμένοι και σαν...Ρωμαίοι, με κόκκινες χλαμύδες και δάφνινα στεφάνια, γιατί αυτό βρήκαν στη Βραζιλία τα παιδιά, τι να κάνουν; Ζώα. Αυτή τη στιγμή δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στον επερχόμενο αγώνα με την Ολλανδία γιατί γελάνε ακόμα όταν θυμούνται το στυλ του κάγκουρα Μήτρογλου και του καραφλομαλλιά Φάνη Γκέκα, ο οποίος αποσυντόνισε και τους Ιάπωνες στο αντίστοιχο παιχνίδι με το τατουάζ του που έγραφε "η γροθιά του κρύου δολοφόνου"  χωρίς κανένα προφανή λόγο. Φάνη, έπρεπε να γράψεις "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" με τη φάτσα του Κωνσταντάρα από κάτω.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από την Ολλανδία στους 8 - δεν πειράζει παιδιά, στην καρδιά μας είστε νικητές.


Ολλανδία. Μια από τις Κάτω Χώρες. Σημαντικές πόλεις το Αμστελόδαμο, το Ρότερνταμ, η Χάγη. Σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες η ελεύθερη διακίνηση και κατανάλωση μαριχουάνας στα κόφι σοπ και η έκθεση των εκδιδόμενων γυναικών σε βιτρίνες. Αγαπημένος προορισμός των νεοχίπηδων ΚΑΙ των χίπστερ, η δεύτερη περιοχή του κόσμου που θα εκμηδενιστεί με πυρηνικά μετά τη Βαρκελώνη όταν γίνω παγκόσμιος δικτάτορας (του προλεταριάτου, μην τρελαίνεσαι αναγνώστη). Καντάρια μπάλα, αλλά λούζερ από τους λίγους. Την ευχαριστούμε που διέσυρε τους αλαζόνες Ισπανούς στην πρεμιέρα και της ευχόμαστε καλό ταξίδι γυρισμού μετά τον ημιτελικό.

Πρόβλεψη: Τα είπαμε, ήττα στον ημιτελικό από την Αργεντινή. Και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Τέταρτη θέση, και πολύ τους είναι. Λουζερ.

Φαινομενικά άσχετο μουσικό διάλειμμα

(φτάσαμε στη μέση αναγνώστη, κουράγιο)

Οι Βέλγοι έφτασαν ως εδώ αθόρυβα, και το ίδιο αθόρυβα θα αποκλειστούν εύκολα από την Αργεντινή στον προημιτελικό. Το κόλπο που έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα, το ότι κρύβονται δηλαδή ομαδικά πίσω από την κόμμωση του Fellaini και εμφανίζονται ξαφνικά εκεί που δεν τους περιμένεις, δε θα πιάσει στον εν λόγω αγώνα, καθώς ο Μέσι είναι κοντός και θα τους βλέπει. Αν ο προπονητής τους δεν είχε εμμονές και ξεκίναγε την παιχτούρα τον Μιραλάς βασικό, θα είχαν καλύτερη τύχη: Θα αποκλειόντουσαν και πάλι, αλλά δύσκολα, όχι εύκολα. 

Πρόβλεψη: Στάση Αρτζεντίνα, ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας.   

Κολομβία: Προτεκτοράτο των ΗΠΑ στη Λατινικη Αμερική, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των FARC εδώ και 50 χρόνια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή κόκας, πέθανε και ο Μάρκες φέτος, παίζουν με τους οικοδεσπότες, θέλετε κι άλλα; Adios amigos.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Βραζιλία στον προημιτελικό, Ευχές να μη δολοφονηθεί κανένας παίκτης της στο γυρισμό, όπως έγινε μετά το Μουντιαλ του 1994 με τον Αντρές Εσκομπάρ. 

Οι Βραζιλιάνοι διεκδικούν επάξια το έπαθλο της πιο αντιπαθητικής εθνικής ομάδας του πλανήτη. Από τον πιο επιφανή εκπρόσωπό τους, τον Πελέ, που έχει γίνει χρόνια τώρα λακές της εξουσίας και τεράστιος γλείφτης, μέχρι τον τελευταίο οπαδό τους (ο οποίος μένει στον Πειραιά, είναι Ολυμπιακός και Χρυσαυγίτης, ναι, τέτοιοι υποστηρίζουν τη Βραζιλία, δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού), αποπνέουν μια σιχαμάρα. Χωρίς να αφήνω την προσωπική μου γνώμη να θολώσει την κρίση μου, θέλω να αποτύχουν παταγωδώς, αλλά όχι πριν τον τελικό. Έτσι, για να πονέσει πιο πολύ.

Πρόβλεψη: ΉΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.

Αργεντινή: Ή όπως θα την αποκαλούν τα διεθνή ΜΜΕ από το βράδυ της 13/7, "παγκόσμια πρωταθλήτρια". Το θέμα είναι να μη χάσει πολλές δυνάμεις με τα Βέλγια και τις Ολλανδίες για να ρίξει τεσσάρα στον τελικό στους αντιπαθητικούς μέσα στο σπίτι τους. Ζω για τη στιγμή που θα φωνάξει ο Μέσι τον Ντιέγκο να το σηκώσουν μαζί, και ο τελευταίος θα δείχνει στις κάμερες τα τατου του Κάστρο και του Τσε (ξέρω ότι δε θα γίνει γιατί ο Λέο είναι λίγο φλωράκι και θα κωλώσει αλλά άσε με να ονειρεύομαι, αναγνώστη). Όπως και να έχει, campeones, campeones....

Πρόβλεψη: do it like caniggia...Ο τρίτος ο τίτλος θα είναι ο τελικός, μοβόρος νικηφόρος και κομμουνιστικός.

Είχε παίξει Βραζιλία στο στοίχημα 

ο σπίκερ, δεν εξηγείται αλλιώς

Υ.Γ.1 Αναγνώστη, δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου. Όσα έγραψα θα γίνουν, αλλά αν τα παίξεις στο στοίχημα το κάνεις με δική σου ευθύνη...Για περισσότερες λεπτομέρειες, διευκρινήσεις, ακριβή σκορ, πέρνα να τα συζητήσουμε από κοντά, την Πέμπτη 3/7 στο Βα Μπένε (Μπενάκη και Βαλτετσίου) και την Παρασκευή 4/7 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση), όπου θα βάζω μουσική. Ευχαριστώ.

Υ.Γ.2 Και μην ακούω δικαιολογίες ότι την Παρασκευή έχει Μουντιάλ. Αφού ξέρεις πλέον τι θα γίνει, βγες να πιεις κανένα ποτό και να ακούσεις μουσικάρες...

Μου το αφιερώνει η Βραζιλία αλλά εγώ εκεί,

ασυγκίνητος: Die, die, die my darling...

"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ" και τέτοια

"Πάει, το έκλεισε το μαγαζί", "Ήθελε να φτάσει 40.000 views,  έτσι, για να αποδείξει σε διάφορα γατάκια ότι ΜΠΟΡΕΙ, και να το παρατήσει μετά", "δεν υπήρχε ποτέ μπλογκ, όλο αυτό ήταν ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα με ενδιαφέρουσες προεκτάσεις", "βαρέθηκε", "ξέμεινε από θεματολογία", "δεν έχει πια έμπνευση", και άλλα τέτοια ωραία και χαριτωμένα ψιθυρίζονται στους διαδρόμους του ελληνικού ίντερνετ, για την απουσία αναρτήσεων στο καλύτερο μπλογκ αυτής της χώρας.

Ε όχι, αναγνώστη! Απλώς ο Ιούνιος ήταν περίεργος μήνας (βασικά από το 2006 δεν υπάρχει σαν ανεξάρτητος μήνας αλλά σαν Μαιούνης, από το ομώνυμο φοιτητικό κίνημα, το δεύτερο μισό του Μάιουνη ήταν περίεργο λοιπόν). Αλλά είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι και τα λοιπά, και πραγματικά, αναγνώστη, θυμάσαι εκείνη την περίοδο στα μέσα της δεκαετίας του '90 που τα επαρχιακά κλαμπίδια χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο άσμα των δύσμοιρων Ξύλινων Σπαθιών σαν "γέφυρα" από τα "ξένα" (τρέντυ μπιτάκια) στα "ελληνικά" (σκυλάδικα); Ταλαίπωρε Παυλίδη, τι σου έμελλε να πάθεις, δεν απορώ που όλα τα τραγούδια που έβγαλες μετά με τους B-Movies ήταν πιο αργά και από το replay, στη θέση σου ούτε εγώ θα διακινδύνευα να ρίξω νερό στο μύλο της αντίδρασης (που έλεγε και ο αείμνηστος Φλωράκης) γράφοντας ένα γρήγορο κομμάτι που μπορεί να είχε τη μοίρα του Λιωμένου του Παγωτού.

Για δοκίμασε να χρησιμοποιήσεις ΑΥΤΟ για "γέφυρα",

εξυπνάκια dj του επαρχιακού κλαμπιδιού. Δύσκολο έτσι;

Τέτοιο καιρό πέρσι, αναγνώστη, σου έγραφα για τις συναυλίες Χαρούλη και Μάλαμα και Θανάση που πήγα, και πως έχασα τους Gang of Four (φέτος το ξαναέκανα με τους Editors). Δε σου είπα βέβαια για το απόλυτο χάιλαιτ αυτών των συναυλιών, το οποίο έλαβε χώρα ΜΕΤΑ την περσινή συναυλία του Μάλαμα στο Βράχων, και το οποίο συνοψίζεται στη φράση: "Η -εντελώς αδικαιολόγητη και αψυχολόγητη- αρπαγή του Iron Throne από τρέντυ μπαράκι στη Ναυαρίνου" Ναι, αναγνώστη, τζάμπα σκοτώνονται στο Westeros, ο Iron Throne βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη βεράντα του φίλου μου του Ν. , γιατί του τον χάρισα μεγαλόψυχα. Θα στην πω κάποτε αυτή την ιστορία (της αρπαγής, όχι της μετέπειτα δωρεάς), όταν νιώσω έτοιμος ψυχολογικά. Έτσι και φέτος, αν και ανέβηκα στο Βράχων τρεις φορές, δε θέλω να σου μιλήσω για τις συναυλίες αυτές καθεαυτές (αν και από όσο θυμάμαι καλές ήταν), αλλά για τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΝ ΤΟΥ ΜΑΛΑΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Ιδού:

Πριν με κατηγορήσεις για ομοφοβία αναγνώστη, μάθε ότι
κατά 99% είναι straight ο άνθρωπος. Απλά λίγο εκκεντρικός

Μετά από αυτή τη φώτο είναι ιεροσυλία να συνεχίσω την ανάρτηση. Σε επόμενη θα επεκταθώ στον συναυλιακό μου Ιούνη. Σε αφήνω με ένα βίντεο που τράβηξα στον Χαρούλη (δες κι άλλα στο κανάλι μου στο ΓιουΤουμπ):

Η κάμερα κουνιέται επίτηδες, για να σε κάνω

να νιώσεις ότι βρίσκεσαι ΕΚΕΙ, αναγνώστη.

Υ.Γ.1 Αφιερώνεται στο σύντροφο και φανατικό αναγνώστη Σ., που με στήριξε σε μια δύσκολη στιγμή και μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω να επιτελώ το θεάρεστο έργο μου, αν και δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Ευχαριστώ!

Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι έχουν πιάσει ζέστες και τα σκ πας για μπάνια αναγνώστη. Επειδή σε νοιάζομαι, αυτή την εβδομάδα δε θα βάλω μουσική Σάββατο αλλά Παρασκευή, στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση). Ψήσου, θα βάλω και Editors σαν ένα σιωπηλό συγγνώμη που δεν πήγα στο Eject.

Γλυκό κομμάτι, αν μη τι άλλο.

Ετυμολογία

Κάστρο (το) : 1) Περιτοιχισμένο κτίσμα που χρησίμευσε από αρχαιοτάτων χρόνων για την κατοικία των τοπικών αρχόντων ή ακόμα και βασιλιάδων. Χαμηλής ενεργειακής κλάσης παρά τους χοντρούς τοίχους, καθώς τα παράθυρα, όταν υπήρχαν, ήταν πολύ μικρά. Στο υπόγειο βρίσκονταν συνήθως τα μπουντρούμια όπου και διέμεναν οι υψηλοί "καλεσμένοι" του άρχοντα. Γύρω γύρω η τάφρος (ή "τέφρα" όπως την αποκάλεσε μια φίλη κάποτε), με κροκόδειλους ή άνευ. Η "καρδιά" του κάστρου ήταν η μεγάλη αίθουσα, όπου γίνονταν οι ακροάσεις, τα τσιμπούσια και γενικά το όλο τζέρτζελο.

Τέτοια φάση, αναγνώστη

2) Τριώροφη μεζονέτα πίσω από το Μουσείο με θέα σε Λυκαβηττό, Στρέφη και Ακρόπολη όπου έλαβε χώρα το μυθικό πάρτυ στα τέλη Μάη του 2014 (αποκαλούμενο εφεξής "Το Πάρτυ"). Το Πάρτυ λοιπόν, ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις υψηλές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο μύθος που το περιέβαλλε πριν καν ξεκινήσει. Μέχρι και σήμερα, 3 μέρες μετά, συναντάω κόσμο που μου μιλάει για Αυτό κι εγώ δεν τους είδα καν εκεί, με τόσο κόσμο που είχε... Τηρήθηκε, όσο μπόρεσα να διαπιστώσω, ο δεκάλογος που περιγράφεται εδώ, αναγνώστη, οπότε όλα πήγαν καλά. Για τη μουσική δε θα μιλήσω, δεν θέλω να περιαυτολογήσω, δεν είναι σωστό, αλλά το feedback ήταν θετικό γενικά.

[Στο σημείο αυτό θέλω να αποθεώσω τον Δ. που τον άφησα στο πόδι μου για 5 λεπτά μέχρι να πάω τουαλέτα και στο διάστημα αυτό πρόλαβε να απαντήσει σαν Σπόρος σε τύπισσα που ήρθε να δώσει συγχαρητήρια για τη μουσική, να κλείσει την εν λόγω μουσική για να κάνει μια άλλη τύπισσα μια ανακοίνωση, και γενικότερα περισσότερα πράγματα από εμένα που καθόμουν εκεί τις υπόλοιπες 5 ώρες..]

Πρέπει να παραδεχτείς ότι 

φαίνονται να περνάνε καλα

Ξέρεις όμως ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Θα μπορούσε να είχε λιγότερο κόσμο Το Πάρτυ, λιγότερο κέφι,  να μην τελείωνε στις 7 το πρωί, τίποτα από όλα αυτά να μην είχε γίνει. Θα μπορούσα να είχα βάλει σε repeat αυτό το κομμάτι (κακό πράγμα το repeat γενικά, δε συμφωνείς, αναγνώστη;) και να τους είχα διώξει όλους.

Αυτό το I need you, I don't need you

το λέει πολύ στοιχειωτικά ο κύριος αυτός

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία λοιπόν - αφού εσύ δεν ήσουν εκεί.

Υ.Γ.  Αναγνώστη, πέρνα την Παρασκευή από την Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) που θα έχουμε trash party. Και πάμε Αναιρέσεις Σάββατο και Κυριακή, 2/3 μέρες καλά είναι, ναι; Ναι. Ευχαριστώ.

Μο Φακιν Μπετερ

Κλείνει.



Έκλεισαν κι άλλα. Με κυριότερο παράδειγμα το Decadence, που και σε πιο ωραίο κτίριο ήτανε (στο οποίο έμενε και ο αντιβασιλέας, τρομάρα του), και από τη δεκαετία του '70 υπήρχε, και που έχει κάνει γύρισμα ο Νικολαΐδης σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Αγγελάκας, και όπου τα έπινε ο Nick Cave όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και, και...Έκλεισε το παλιό το Stand, στη γωνία Μπενάκη και Τζαβέλλα, που στέγαζε απίστευτο αριθμό πελατών ανάλογα με το (λιλιπούτειο, σαν τους καρναβαλιστές ένα πράγμα) μέγεθός του. Έκλεισε το Next, το παλιό Jasmin, το παλιό Closer, το παλιό Dada (μη μου μιλάς αναγνώστη για relocation μαγαζιών, για ακρογιαλιές και για αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ'αγαπάς - μ'αγαπάαααας). Ένα μαγαζί όταν πηγαίνει σε άλλο, μεγαλύτερο κατά κανόνα, χώρο, χάνει την ψυχή του. Οπότε από αυτή την άποψη καλύτερα που το εν λόγω κλείνει οριστικά και δε μετακομίζει σε καμία περιοχή τύπου Ψυρρή, π.χ. Το πλήγμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ίσως.

Εκεί το άκουσα πρώτη φορά και τώρα το βάζω

 όπου κι αν παίξω, έτσι, για το καλό

Λατρεύαμε να το μισούμε τα τελευταία χρόνια. Να γκρινιάζουμε για τον κόσμο ("πολλά πιτσιρίκια μαζεύει" -  όχι αναγνώστη, δεν φταίνε αυτά που γεννιόντουσαν όταν εμείς πρωτοπήγαμε στο μαγαζί το 1997, ο χρόνος ο αδυσώπητος που περνάει φταίει), να γκρινιάζουμε για τη μουσική ( "μα βάζει Lady Gaga;" - ναι ρε, ότι γουστάρει θα βάλει, όταν σε ξεστράβωνε στα 18 σου με κομματάρες ήτανε καλά;), να γκρινιάζουμε που είχε πολύ κόσμο και δε χωράγαμε, που είχε λίγο κόσμο και βαριόμασταν να κοιταζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, που είχε ενδιάμεσα από πολύ και λίγο κόσμο και δεν βρίσκαμε τι να του προσάψουμε, να γκρινιάζουμε για όλα. Αλλά εκεί κατά τις 5, όταν ήμασταν ακόμα έξω και θέλαμε να πιούμε ποτό και να ακούσουμε καλή μουσική, στη στριφογυριστή σκάλα καταλήγαμε. Με το ίδιο ευχάριστο άγχος κάθε φορά που την ανεβαίναμε και την ίδια θλίψη κάθε φορά που την κατεβαίναμε. Με το ίδιο δέος για τις πιο ιστορικές τουαλέτες στην Αθήνα, λόγω του προθάλαμου με τους καναπέδες κυρίως... Με το urban legend που πέρναγε από παρέα σε παρέα: "Μην πάρεις ποτό, μόνο μπύρες", χωρίς ποτέ κανένας να έχει όντως μιλήσει με κάποιον που να τον έχουν πειράξει τα ποτά του μαγαζιού. Με είσοδο -την περίοδο (και τις ώρες) που είχε είσοδο - ή χωρίς. Με χαρακτηριστικές φάτσες - θαμώνες του μαγαζιού, για τους οποίους επί χρόνια πίστευα ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ζουν αλυσοδεμένοι στο υπόγειο του μαγαζιού και τους αφήνουν ελεύθερους το βράδυ για ντεκόρ - μέχρι που είδα έναν τους να πληρώνει λογαριασμό της ΔΕΗ στην Αριστείδου ένα πρωί ΜΑΖΙ με τον πατέρα ΤΟΥ και σοκαρίστηκα.

Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο,

 αναγνώστη, κι ΑΥΤΟ έπαιζε πάντα

Τα μπουγέλα στο κλείσιμο για το καλοκαίρι. Που συνέπιπταν μυστηριωδώς με την ξαφνική επιθυμία πολλών γυναικών θαμώνων οι οποίες φορούσαν ΠΑΝΤΑ μαύρα ρούχα, να φορέσουν άσπρα (με μαύρα εσώρουχα από μέσα όμως). Οι κερκίδες, και δη η θέση δίπλα στο παράθυρο, που ήταν η αγαπημένη μου (έχω δει από αυτό το στρατηγικό σημείο Πασπίτες να τρώνε άπειρο ξύλο έξω από τα γραφεία τους στην Κωλέττη μέρες τριημέρου Πολυτεχνείου). Να ζητάω το Rearview Mirror τόσο συχνά που από ένα σημείο και μετά να το βάζει ο dj με το που με έβλεπε να πλησιάζω, για να γλιτώσει χρόνο και από τους 2 μας. Πολυθρόνες και καναπέδες που αναφύονταν μαγικά μπροστά σου έτσι και περιπλανιόσουν λίγο στο χώρο (και που όλοι λίγο πολύ έχουμε κοιμηθεί σε αυτούς. Τι εννοείς "όχι εγώ"; Ψεύτη). Σε έναν τέτοιο κάθισα πριν δέκα μέρες, ένα Σάββατο προς Κυριακή ξημέρωμα - κι έκλαψα. Όχι επειδή είχα πιει, μην ακούω ανοησίες. Επειδή, είπαμε:

Κλείνει. 

Αυτό το Σάββατο. 

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στην Φ. που το παρήγγειλε και στον Γ.Κ. που είναι για δουλειά στην Αγγλία και που - πραγματικά το πιστεύω - αν ήταν στη χώρα θα έβρισκε τρόπο να αποτρέψει το κακό...(Να χαίρεσαι την κοπέλα σου μιστερ!)

Υ.Γ. 2 Την έχω βάλει και σε άλλη ανάρτηση, αλλά θα μου συγχωρέσεις την επανάληψη, αναγνώστη. Είναι η μόνη φώτο του μαγαζιού που έχω τραβήξει εγώ, βλέπεις.

Αριστερά στην κερκίδα,όπως κοιτάς τη φώτο, 

είναι το σημείο που σου έλεγα, αναγνώστη

Υ.Γ.3 Αυτή την Παρασκευή 9/5 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) θα βάλω (και) τραγούδια που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Μο Μπέτερ. Ψήσου.

"τι θα κάνουμε απόψε;"

Περίμενες το δεύτερο μέρος του "Ευρωμπάσκετ '87" αναγνώστη; Θα περιμένεις κι άλλο. Δεν είμαι σε διάθεση να γράψω για εθνικούς θριάμβους, όσο κι αν τους αποδομώ με το σαρδόνιο, σαρκαστικό, σατυρικό (και διάφορα άλλα επίθετα από σα-) χιούμορ μου. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα φλέγον ζήτημα των ημερών, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός. Με τις άσκοπες και περιπετειώδεις νυχτερινές εξορμήσεις μέχρι πρωίας.

Πρέπει να ξεκινάνε από ένα σωστό τσιπουράδικο. Η καθιστή θέση του σώματος, σε συνδυασμό με μπύρα, ρακή, ρακόμελο (ή όλα μαζί) και κανένα μεζέ, συνοδευόμενη από εμβριθείς και βαθυστόχαστες αναλύσεις περί του απόλυτου τίποτα, προδιαθέτει για ακόμα μια επ (περίμενε το αναγνώστη)...ική βραδιά! (Χάνει στη μετάφραση ομολογουμένως). Επειδή το blog αυτό το διαβάζουν χιλιάδες μάτια, δε θέλω να κάνω γκρίζα διαφήμιση, οπότε δε θα αναφερθώ σε μαγαζιά. Ας πούμε ότι η Μπενάκη είναι μια καλή ιδέα - μεταξύ Βαλτετσίου και Μεταξά κατά προτίμηση. Σύνθεση παρέας: 10μελης ιδανικά, ποτέ ζευγαροφάση, δεν έχει νόημα. Ωράριο: 8-2. Συντελεστής βαρύτητας: 0,8.


Η συνέχεια δίνεται στο πρώτο μπαρ. Είναι το κρίσιμο σημείο της βραδιάς, αναγνώστη. Τυχόν λάθος επιλογή σε αυτό το κομμάτι θα σε κυνηγάει σαν Ερινύα για το υπόλοιπο της ζωής σου. (Το τέλος της οποίας έχεις κάπου εδώ αρχίσει να οριοθετείς στην ανατολή του ηλίου: "θα πεθάνουμε απόψε κλπ"). Το εν λόγω μαγαζί πρέπει να έχει κόσμο, αλλά όχι άπειρο, καλή μουσική -αν πετύχεις σετ του dj Sporos είσαι καλά-, φτηνές τιμές αλλά όχι μπόμπες ποτά. Δύσκολος συνδυασμός, το ξέρω, αλλά τι να κάνεις; Τι είναι εύκολο στη ρημάδα τη ζωή τελικά; Η μπάρα, ή έστω ένα πάσο, αποτελούν προαπαιτούμενα, το τραπέζι απαγορεύεται δια ροπάλου: τόση ώρα καθόσουν. Μια καλή ιδέα εδώ είναι ας πούμε ένας πεζόδρομος προς την Ακαδημίας (το μαγαζί, όχι ο πεζόδρομος, δε θέλω νεοχιπισμούς αναγνώστη) και η γωνία Σολωμού και Μπόταση, ή η άλλη γωνία, Ιπποκράτους και Διδότου. Σύνθεση παρέας: Φθίνουσα. Ωράριο: 2-5. Συντελεστής βαρύτητας: 0,15.

  Σε αυτό το σημείο της βραδιάς πρέπει να

μοιάζεις κάπως έτσι, αναγνώστη.

Και μόλις φτάσαμε στο κρισιμότερο σημείο της βραδιάς. Είναι 5 το πρωί, κοιτάς γύρω σου κι έχουν απομείνει οι δυνατοί, οι Αθάνατοι, οι ατρόμητοι, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, με εσένα προεξάρχοντα. Κάποιος/α ΗΡΩΑΣ/ΙΔΑ πετάει τη θρυλική ατάκα: "δεν πάμε για ένα ποτάκι ακόμα;". Μην πεις ναι. Μην πεις ναι. Μην πεις...Λοιπόν, το που θα πάτε ποικίλλει. Από τα γνωστά αφτεράδικα των Εξαρχείων (έλα, δε θα σου δώσω και μασημένη τροφή αναγνώστη, γνωστά είναι), μέχρι και φυσιοδιφικές αναζητήσεις τύπου Στρέφη και Λυκαβηττού (πήγα στο Λυκαβηττό αναγνώστη ξημερώματα της εθνικής μας γιορτής, ήλιος ντάλα, εθνική ανάταση και προσωπική κατάπτωση, χρόνια είχα να το κάνω, κατάλαβα -όταν γύρισα σπίτι- γιατί είχα χρόνια να το κάνω, το νου σου γενικά μ'αυτά). Απλά, ΜΗΝ ΠΑΣ ΜΠΑΤΜΑΝ. ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Έχει πάντα υπερβολικά πολύ κόσμο. Η μάλλον πήγαινε, εγώ δε θα ξαναπάω. Ποτέ. Να μη σ'ενδιαφέρει γιατί. Αδιάκριτε αναγνώστη. Σύνθεση παρέας: Ένα τρίτο βότκα, ένα τρίτο...κάτσε, τι εννοείς "σύνθεση παρέας"; Ωράριο: 5-μας πήρε ο διάολος πάλι. Συντελεστής βαρύτητας: Ποια βαρύτητα, εγώ μπορώ να πετάξω, να, δες.

Από το προηγούμενο στάδιο ήδη, καλό είναι να δίνεις το κινητό 

σου σε κάποιον φίλο, αναγνώστη. Τη συσκευή εννοώ.

Επιστροφή στο σπίτι με τον ήλιο να σε λούζει. Walk of shame, που λέει και η λατρεμένη soon to be δικηγόρος Β. Άπειροι όρκοι ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Μέχρι να ξανανυχτώσει, και να το κάνεις ξανά. "And dance, and drink, and screw, because there's nothing else to dooooo".

Και να σκεφτείς, αναγνώστη, ότι το αντάλλασσα όλο αυτό με μια ταινία στο σπίτι. Και το δεξί μου χέρι δώρο.    

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στο φίλο και σύντροφο Ν. που δεν αφήνει λεπτομέρειες όπως η δεκαπενθήμερη αϋπνία να χαλάσουν μια βραδιά. 

Υ.Γ. 2 (Update) Δεν υπάγεται στους αυστηρούς κανόνες περί (μη) διαφήμισης που έθεσα γιατί μόλις σήμερα (31/3/14) έμαθα ότι θα κλείσει οριστικά τον Μάιο. Αντίο λοιπόν Mo Better, αγαπημένε προορισμέ του δεύτερου (και του τρίτου συχνά) σταδίου...

Ιστορική φώτο, και γιατί την τράβηξα με τα χεράκια μου, και γιατί 

(κυρίως) δεν το είδα ποτέ πριν ή ποτέ μετά ΤΟΣΟ άδειο. Ιούνης 2013.