Όσοι γενούν πρωθυπουργοί

Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.

Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).

Ξέρω τι έκανες τα τελευταία 20 καλοκαίρια

Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα. Δεν ξέρω αν επιστρέφει με λαστιχένια πέδιλα, όπως ισχυρίζεται ο Βασιλικός (ο Βασίλης, αναγνώστη, ο συγγραφέας, όχι αυτός από τους Raining Pleasure), πάντως επιστρέφει. Δεν είμαστε με την κυκλική αντίληψη της Ιστορίας αλλά με τη γραμμική, το ξέρω σύντροφε, αλλά να, η γραμμή διαγράφει σπείρες ενίοτε, να συμφωνήσουμε σε αυτό τουλάχιστον; Πάντα βέβαια υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά, αλλά τελικά όλα στο ίδιο καταλήγουν. "Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό" που λέει και ο Αλεξανδρινός. Και πιο πριν, " Καινούριους τόπους δε θα βρεις, δε θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς και στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις." Αυτός βέβαια το έβλεπε απαισιόδοξα, όπως φανερώνει η κατάληξη του ποιήματος, με τις ρημαγμένες και χαλασμένες ζωές και τα συναφή,  αλλά εγώ, αναγνώστη, συγκινούμαι όταν βλέπω άτομα που γνώρισα πριν 18 χρόνια να είναι και φέτος γύρω μου σε ένα (δύο, τρία, είμαστε και πολλοί πανάθεμά μας) τραπέζι (α). Δεν έχουν όλοι τα μαλλιά τους στη θέση τους, δεν είμαστε πια αδύνατοι και έφηβοι, μερικοί παντρεύτηκαν κι έκαναν και παιδιά, άλλοι παντρεύονται φέτος (να ζήσετε Σ.! ) αλλά όταν ο Δ. αρχίζει τον αδυσώπητο και ανελέητο χαβαλέ του, ο Βαρώνος να ωρύεται για κάτι ασήμαντο, ο Μπ. να γελάει συνεχώς και να λέει "σούπερ",  είναι ξαφνικά σαν να είμαστε ακόμα στον προηγούμενο αιώνα, με δραχμές στις τσέπες μας και τις εξεταστικές του Σεπτεμβρίου να είναι το μοναδικό άγχος στις ζωές μας.    

Έπαιζε και το Λόγω Τιμής την εποχή που γνωριστήκαμε

 οι περισσότεροι, φαντάσου. Λόγω τιμής στο λέω, αναγνώστη.

Τότε που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι αν πάρουμε πτυχίο θα έχουμε δουλειά για 35 χρόνια, όπως οι γονείς μας.



Ναι, η θάλασσα έχει πέτρες φέτος. Ναι, οι μισοί είμαστε άνεργοι και οι άλλοι μισοί κακοπληρωμένοι. Αλλά είμαστε εδώ, και κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι και τον Δεκαπενταύγουστο θα είμαστε όλοι στο πανηγύρι στην Αρήνη και στις 22 στο Βαρκό και μετά θα γιορτάσουμε τα γενέθλια μου και θα παίξω μουσική και θα είναι όλα όπως πρέπει. Κι ακόμα καλύτερα από άλλες χρονιές γιατί θα είσαι κι εσύ εκεί, που εδώ ήσουν δηλαδή όλους τους Δεκαπενταύγουστους του κόσμου, απλά όχι μαζί μας...Θα δεις, θα είναι ωραία. Και το περιμένω πως και πως.


Αλλά για να επιστρέψω στην εισαγωγή της ανάρτησης, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, και ο Κούταβος δέκα χρόνια μετά, ΑΚΟΜΑ δεν έχει μάθει να φτιάχνει έναν φραπέ της προκοπής. Αλλά εκεί θα πηγαίνουμε. Γιατί μερικές φορές είμαστε δέσμιοι των αναμνήσεών μας. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Και γιατί φέτος έβαλε και ΑΙΩΡΕΣ ο μικρός θεούλης.

Υ.Γ. 1 Τις Κυριακές βάζω μουσική στην καντίνα, αναγνώστη, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν με ρώταγες θα σου έλεγα ότι αξίζει η μονοήμερη εκδρομή, 3 ώρες είναι από την Αθήνα μόλις. Αλλά και πάλι, δεν είμαι και πολύ αντικειμενικός στο συγκεκριμένο, οπότε μην δίνεις σημασία. 

Υ.Γ. 2 Θ., Σ., Β., Ν., ξέρω ότι δεν περιμένατε τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να πειστείτε - σας περιμένω.

Υ.Γ. 3 Μέσα σε όλους αυτούς που ξέρω τόσα χρόνια, υπάρχουν και πασόκικα λαμόγια που τώρα που η πασοκάρα πνέει τα λοίσθια, το παίζουν συριζαίοι...Τι να κάνεις αναγνώστη, υπάρχουν και τέτοια ξεφτιλισμένα σκηνικά, ακόμα και στον επίγειο παράδεισο.

Εγώ, ο Σταύρος. (Μέρος Α')

Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Όσο κι αν δεν έχω προετοιμαστεί καθόλου για αυτή τη στιγμή, δε με νοιάζει κιόλας. Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν; Μόνο με μιντιακό; Να βγω εγώ, να βγει ο Πρετεντέρης, να βγει ο Πορτοσάλτε και να κάνουμε ένα ΦΡΑΓΜΑ που θα αφήσει την Ελλάδα ίδια με τα τελευταία 40 χρόνια;

Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Η ιδέα δεν είναι μόνο δική μου. Κάθε πρωί, κάθε βράδυ, η δεύτερη φράση που λένε οι άνθρωποι που συναντώ είναι "τι θα φάμε σήμερα;". Πολλές φορές η αφορμή είναι ότι πεινάνε. Άλλες πάλι είναι ότι τους έχει πιάσει μια λιγούρα. Όλοι σ'ένα αδιέξοδο. Ακόμα κι αυτοί που έχουν αποφασίσει τι θα φάνε μετά από δυο τρεις κουβέντες αναρωτιούνται: "έχουμε άλλη λύση; Μήπως αντί για πίτσες να παραγγείλουμε σουβλάκια;"

Η ιδέα λοιπόν είναι δική σας. Των νεοχίπηδων που με βρήκαν στη Γαύδο. Των χίπστερ που με σταμάτησαν στην Αβραμιώτου. Των πιτσιρικάδων με τις κομμένες εξατμίσεις που μου κάνουν τηλεφωνικές φάρσες από το Περιστέρι. Του συνεταιρισμού που επισκέφθηκα στα Γιάννενα. Αυτών που με φώναξαν Σεμπάστιαν. Ίσως βέβαια να τους παρεξήγησα κιόλας και να κατάλαβα λάθος, γιατί δεν φημίζομαι και για την υψηλή νοημοσύνη μου. Γιατί κανείς από αυτούς δε μου είπε να κάνουμε κόμμα. Κι όταν τους το έλεγα εγώ γέλαγαν τρανταχτά. Μου είπαν όμως ότι οι μεγαλοδημοσιογράφοι ζουν σε άλλο κόσμο, ότι τους ενδιαφέρουν μόνο τα λεφτά, ότι έχουν πάρει διαζύγιο από τη δημοσιογραφία και έχουν γίνει τσιράκια των καναλαρχών. Ότι η ζωή πρέπει να προχωρήσει κι αυτοί -οι μεγαλοδημοσιογράφοι δηλαδή- είναι μονίμως στα χαρακώματα να σκιαμαχούν με την Ιστορία.

Και μετά (με ένα λογικό άλμα που με θαυμάζω που το επιχειρώ) είναι οι ουρές στις στάσεις των λεωφορείων. Πρωί πρωί να βλέπεις μέσα από τα φιμέ τζάμια του αυτοκινήτου σου 40-50 ανθρώπους να περιμένουν στο πεζοδρόμιο. Το λεωφορείο να περνά και να παίρνει τους μισούς και οι άλλοι μισοί να βρίζουν τα θεία και τη μητέρα του οδηγού. Να αμαρτάνουν, να χαλιούνται, να σπάζονται βρε αδερφέ. Και κανείς να μην έχει σκεφτεί ότι το πρωί πρέπει να κυκλοφορούν περισσότερα λεωφορεία. Ούτε ένας συγκοινωνιολόγος να μην υπάρχει στη ρημάδα τη χώρα.

Τα τελευταία χρόνια με φωνάζουν συχνά οι σύνδεσμοι οπαδών. Στην Τούμπα, στον Πειραιά, στο Γκύζη, στην Καλλιθέα, στο Πόρτο Ράφτη. (Τελεία). Συζητάμε. (Τελεία). Ε, λοιπόν, σας λέω ότι τα έχουν καταλάβει όλα. Ότι η Μαντσεστερ σέρνεται φέτος, ότι η Λίβερπουλ χτυπάει πρωτάθλημα, ότι στο μπάσκετ δε θα πάει καμία ελληνική ομάδα στο Φάιναλ το Φορ, όλα. Ότι σκεφτόμαστε το συμφέρον για την ομάδα, το σπίτι, το κόμμα κι όχι το δικό μου συμφέρον.

"Και με τις καφετέριες των Εξαρχείων τι θα κάνεις;" Θα φωνάζουν ήδη, αυτοί που θεωρούν γραφικές τις ιστορίες με τα λεωφορεία και τους οπαδούς (όλοι δηλαδή εκτός από μένα). Θα σας πω. Όχι θα σας άφηνα. Η επιβίωση ενός μαγαζιού δεν μπορεί να εξαρτάται μόνο από την καλοσύνη των πελατών του. Ωραία λοιπόν, θα στείλουμε τους καλύτερους πελάτες - αυτό είναι εύκολο. Το θέμα είναι όμως τι κάνεις εσύ για την καφετέριά σου κι όχι τι σκόντο κάνουν αυτοί που σε σερβίρουν. Πως θα πετύχει ο καπουτσίνο; Ποιοι θα τον πιουν; Πως θα έρθει πίσω το άδειο φλιτζάνι; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο να παραγγείλουν ποτό και πως θα τους κάνεις να σε εμπιστευτούν; Αυτοί που σερβίρουν φοβίζουν κάθε μέρα όσους ακόμα παραγγέλνουν σε αυτή την καφετέρια και αυτοί που θέλουν να σερβίρουν τρομοκρατούν και τους επόμενους. Λες και όλοι πρέπει να γίνουμε μπουφετζήδες ή τσεκαδόροι. Δεν έχω τίποτα με τους κολοσσούς που έρχονται από την Αμερική ή τη Ρωσία (προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, τίποτα, τίποτα, τ' ορκίζομαι), αλλά ντρέπομαι που έφτασα σε τέτοια ηλικία και γράφω ακόμα σαν μαθητής δημοτικού. Οι Έλληνες καινοτομούν στο εξωτερικό κι εδώ εγώ φτιάχνω κόμμα.


Τα ξέρετε τα νούμερα της ανεργίας. Και ειδικά των παλαιών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Οι γρήγορες τσαπατσούλικες υπογραφές στα μνημόνια κατέστρεψαν πολλές πολιτικές καριέρες. Οι οικογένειες τους κατρακυλούν στη φτώχεια - το υπηρετικό τους προσωπικό έχει μειωθεί στο μισό. Κόμματα που φτιάχτηκαν για να τους στεγάσουν δεν τραβάνε. Από τη σπατάλη πέρασαν μεμιάς στην τσιγκουνιά. Οι μεγαλοεργολάβοι.  


Θα το έχετε μάθει. (Τελεία). Αλλά εγώ θα σας το ξαναπώ για εμπέδωση. Μέχρι και στα Τίρανα άρχισαν να πηγαίνουν Έλληνες φοιτητές. Αντί λοιπόν να κάνουμε εδώ τις σχολές (να ανοίξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια εννοώ - είμαι τόσο ασύντακτος ώρες ώρες που τρομάζω με) δίπλα σε άθλια, υποχρηματοδοτούμενα δημόσια πανεπιστήμια, προτιμάμε να στέλνουμε τα παιδιά μας στη Ρουμανία, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του τόπου αυτού! Ποτέ πριν τα στουρνάρια - γόνοι των πλουσίων οικογενειών, που δεν διάβαζαν γιατί δεν ήταν in να διαβάζεις και είχε πιο πολύ πλάκα το να πηγαίνεις στο Priviledge καθημερινά, δεν πήγαιναν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Τώρα με την κρίση πάνε. Κοιτάξτε που φτάσαμε. Ο κατάλογος με τα άλογα είναι ατελείωτος. Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο, όπως τα όνειρα που έκανα παιδί, το άλλο τ' άλογο να είναι πράσινο, για να είναι στο στοιχείο τους οι πιστοί.


Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα ψώνια. Τους περισσότερους εμετικούς δημοσιογράφους. Τους καλύτερους τηλε-μαϊντανούς. Και από την άλλη ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ (όχι ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ, τι είναι, παράθυρα;) τα λιγότερα βιβλία, έχουμε τους λιγότερους ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ από το 1974, τους λιγότερους, πλέον, μεγαλοεργολάβους. Και στο κέντρο της Αθήνας κάθε πρωί έχει 30 τουλάχιστον συγκεντρώσεις. Θέλουν να περπατήσουν οι χομπίστες και δεν το κάνουν στα πεζοδρόμια. Κλείνουν οι συγκοινωνίες (ειδικά το μετρό που είναι υπόγειο είναι αδήριτη ανάγκη να κλείσει με απόφαση της Αστυνομίας, μην τυχόν κι έρθουν κι άλλοι στις πορείες), σταματά η ζωή (σε αντίθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που δε σταματά ποτέ και για κανένα λόγο), για να πιέσουν ποιον; Τον υπουργό που τους βλέπει πίσω από τα φιμέ τζάμια του αυτοκινήτου μου; Νοικοκυρές σε απόγνωση μπροστά από ένα δελτίο ειδήσεων ψευδές. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι όσοι και να κατέβουν στον δρόμο πάλι ξύλο θα φάνε. Θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε μια νέα κομματική συμφωνία. Επιχορήγηση στα μικρά και στα μεγάλα (κόμματα). Επιχορήγηση, χαμηλότοκα δάνεια και άρση όλων των ασυμβίβαστων. Αυτό θα κρατήσει εδώ τα νέα μυαλά που σήμερα φεύγουν σαν κυνηγημένα γιατί ξέρουν ότι αν μείνουν θα γράψω κι άλλα τέτοια κείμενα και θα ωθηθούν από μια νοσηρή περιέργεια να τα διαβάσουν και αυτά. Αυτός ο φαύλος κύκλος όμως πρέπει να σπάσει.


(Συνεχίζεται...)

Χάλοουιν μάι ας

Και που λες, αναγνώστη, οι χίπστερ γιόρτασαν το Halloween στην Αβραμιώτου, όπως είναι παράδοση στη χώρα μας εδώ και δεκάδες χρόνια. Κολοκύθες σκαλίστηκαν, αποκριάτικα κουστούμια φορέθηκαν, serial killers ξαμολήθηκαν, όλο το deal. Οι ειδήσεις έχουν εκτεταμένα ρεπορτάζ για την άνοδο στην τιμή της γαλοπούλας ενόψει Thanksgiving, Παναθηναικός και Ολυμπιακός προετοιμάζονται εντατικά για το Super Bowl, μόνο η Labour Day θα τη γλιτώσει γιατί στην Ελλάδα δεν έχει πλέον Labour. Η δε παρέλαση για τη μέρα της Ανεξαρτησίας στις 4 του Ιούλη θα αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό για τη μαθητιώσα νεολαία, καθώς θα έχει την ευκαιρία να επιδείξει το μαύρισμα, τα tattoo και τα μαγιό της.

Νεαρή σημαιοφόρος από τις Τζιτζιφιές 

επιδεικνύει πατριωτικό πνεύμα

Αλλά τίποτα δεν ξεπερνάει τα αγνά παιδικά μας χρόνια. Θυμάμαι που παίρναμε τους δρόμους στην μικρή επαρχιακή πολίχνη όπου μεγάλωσα και λέγαμε στους ανυποψίαστους κατοίκους "τρικ ορ τριτ" και μας έδιναν γλυκά τα οποία μετά πουλούσαμε σε ζαχαροπλαστεία για να μας δώσουν λεφτά να τα παίξουμε στα ηλεκτρονικά, γιατί αυτό μας ένοιαζε, αναγνώστη, ποιος σκοτίστηκε για τα γλυκά. Μην το πει όμως κανείς στους χίπστερ ότι γιορτάζαμε το Halloween 20 χρόνια πριν από αυτούς γιατί θα πάνε να ανακαλύψουν καμία τρελή γιορτή των Σαολίν μοναχών ή των Αβοριγίνων της Αυστραλίας ή κάτι παρόμοιο και θα μας πρήξουν με αυτό.  

Να γιορτάζαμε τους Helloween και αυτό

το επικό τους βίντεο να το καταλάβω

Τέλος πάντων, είναι τόσο απίστευτοι οι χίπστερ ώρες ώρες που ούτε να τους κράξω δεν έχω κουράγιο πια. Περιμένω απλά να δω τι άλλο θα σκαρφιστούν, ελπίζοντας παράλληλα να πάθουν αλωπεκία στα μουστάκια, όπως λέει και μια ψυχή...

Σε άλλα νέα της εβδομάδας το παρακράτος οργιάζει, μεθαύριο στην πορεία θα βρέχει, ο Τατσόπουλος είπε τον Γλέζο "γεράκο από τον Αστερίξ", ο Μήτρογλου ήταν 3 μέτρα οφσάιντ αλλά βέβαια, αυτά δε σφυρίζονται ποτέ, και διάφορα άλλα τέτοια αλλά ποιος νοιάζεται; Εδώ είχαμε Halloween!

περασμένα μεγαλεία

Δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι το πρωινό ξύπνημα, το τρέξιμο γιατί πάντα φεύγεις λίγο αργότερα από το σπίτι, κι αυτό το "λίγο αργότερα" προκύπτει επειδή "ένα τσιγάρο μωρέ με τον καφέ και φεύγω μετά", είναι οι διάλογοι με τους συναδέλφους για φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας, όπως ο καιρός, είναι τα inside jokes για τον συνάδελφο ο οποίος δε φέρνει ποτέ καφέ, ζάχαρη ή γάλα και πίνει κάθε μέρα τρεις φραπέδες πολύ γλυκούς με πολύ γάλα (παντού και πάντα υπάρχει ένας τέτοιος), είναι η αξία που αποκτούν τα σαββατοκύριακα και οι διακοπές, είναι το ξεφύλλισμα της ατζέντας για να δεις πότε πέφτουν η Καθαρή Δευτέρα, ο Δεκαπενταύγουστος, η εικοστή ογδόη ενός μήνα και η εικοστή πέμπτη ενός άλλου, η ανακούφιση που νιώθεις όταν κάνεις το πρώτο βήμα στο πεζοδρόμιο φεύγοντας, απαλλαγμένος για κάποιες ώρες από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, είναι ο ενθουσιασμός όταν μαθαίνεις να κάνεις κάτι καινούργιο και η γλυκιά ρουτίνα όταν πια το έχεις βαρεθεί, είναι το να ανοίγεις πολιτική κουβέντα και να νιώθεις (στο 80% των περιπτώσεων) ότι βρέθηκες στο στούντιο του MEGA εκεί κατά τις 8 το βράδυ, είναι τα "θα ήθελα να κάτσω κι άλλο αλλά πρέπει να φύγω γιατί δουλεύω αύριο" τα οποία έχουν αποδειχτεί σωτήρια σε πολλές περιστάσεις, η υπέροχη ευκαιρία να γκρινιάξεις ( "μας έχουν πήξει στη δουλειά αυτές τις μέρες" ) όταν σου φταίει κάτι αλλά δεν ξέρεις ακριβώς τι, είναι το να σχολάς Δευτέρα και να σκέφτεσαι "τρεις και αύριο μείνανε", είναι το να δημιουργείς κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, το να σου λένε "μπράβο" ή, αντιθέτως, να σε μαλώνουν σαν σχολιαρόπαιδο, κι εσύ να ξέρεις ότι και στις δύο περιπτώσεις όλα είναι στημένα, όλα είναι μια περίπλοκη χορογραφία που πρέπει να εκτελέσετε συντονισμένα εσύ και το αφεντικό, αναγνώστη, μια χορογραφία που έχει τελειοποιηθεί μετά από δεκαετίες συσσωρευμένης εμπειρίας του ανθρώπινου είδους στην αλλοτριωτική, παράλογη και υπέροχη διαδικασία που εύσχημα αποκαλείται "δουλειά γραφείου".


Είναι οι καφέδες μετά τη δουλειά με συναδέλφους τους οποίους βαριέσαι μέχρι το μεδούλι γιατί το θέμα συζήτησης είναι σχεδόν πάντα τα της δουλειάς αλλά παρόλα αυτά συνεχίζεις να πηγαίνεις με συχνότητα μια φορά το μήνα γιατί σε πιάνει ένας ακατανόητος μαζοχισμός, το χτύπημα της κάρτας ή η υπογραφή σε μια λίστα που σφραγίζουν την εθελούσια παραμονή σου σε ένα χώρο για τις επόμενες 8, 10 η 12 ώρες (ανάλογα αναγνώστη) μαζί με άτομα που στην κανονική σου ζωή δε θα πήγαινες ποτέ διακοπές μαζί τους, δε θα μεθούσες, δε θα ερωτευόσουν, δε θα συζήταγες για μουσική, ταινίες, βιβλία, δε θα έκανες τίποτα γενικά αλλά η παρουσία τους σου είναι επιβεβλημένη από τις συνθήκες για τη μισή μέρα ή και παραπάνω, αρκετός χρόνος για να τους κατατάξεις στα μυριάδες μικρά πράγματα που σε κρατάνε δεμένο στο έδαφος.

"Ο δεξιά είναι ο Πινκ και ο άλλος ο Φλόυντ;" 

Ατάκα κοπέλας από μια παλιά δουλειά μου 

όταν πήγα φορώντας το αντίστοιχο T-shirt

Είναι και τα λεφτά. Σε ένα μήνα κλείνω τρία χρόνια άνεργος. Μη σου τύχει, αναγνώστη.