Όσοι γενούν πρωθυπουργοί

Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.

Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).

Απόκριες; Στα μούτρα σας.

Αναγνώστη, ξέρω ότι χάθηκα τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν προλάβαινα να γράψω ανάρτηση γιατί είχα αναλάβει μια άκρως απόρρητη αποστολή που μου ανέθεσε ο πρώην συμφοιτητής μου και νυν πρωθυπουργός μας Αλέξης. Η αποστολή στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία, οι επιπτώσεις της οποίας (αποτυχίας) θα σκάσουν σαν τσουνάμι στην άμοιρη πλάτη σου, αναγνώστη, κατά τον Ιούνιο. Αλλά ας μη μιλήσουμε άλλο για αυτό.

Αντίθετα, ας στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, στον προηγούμενο μήνα, τον ένδοξο Φεβρουάριο, ο οποίος, εκτός από το να έχει λιγότερες μέρες από τους υπόλοιπους, περιέχει κατά κανόνα και την πιο άχαρη, εκνευριστική, βαρετή περίοδο του χρόνου: ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ. (Στο σημείο αυτό να ζητήσω ευγενικά από όσους διαβάζουν αυτή την ανάρτηση και ταυτόχρονα πηγαίνουν στο καρναβάλι της Πάτρας, του Ρεθύμνου, της Ξάνθης και ειδικά όσους συμμετέχουν σε γκρουπ, ενώ είναι άνω των 20 ετών, να σταματήσουν την ανάγνωση. Όχι μόνο της ανάρτησης - γενικά. Τα βιβλία είναι πολύ καλά για τα μασκαρεμένα μούτρα σας). Όπως θα θυμάσαι, αναγνώστη, έχω περιγράψει την αηδία που μου προκαλούν οι χίπστερ με το Χάλοουιν, το οποίο κρατάει και μια μέρα μόνο το κακόμοιρο. Πάρε αυτή την αναγούλα και πολλαπλασίασε τη επί 100 για να καταλάβεις περίπου τι νιώθω όταν ορδές λιλιπούτειων - και όχι τόσο λιλιπούτειων - καρναβαλιστών ξεχύνονται στους χειμωνιάτικους δρόμους, παραδομένοι σε μια ανέλπιδα προσπάθεια να "διασκεδάσουν", κινούμενοι μέσα σε κατά κανόνα άβολες στολές, πληρώνοντας εξωφρενικά ποσά για να πιουν ποτά στα in μαγαζιά, λικνιζόμενοι -κατά το δύναμιν λόγω στολών- στους ρυθμούς των σκυλάδικων τραγουδιών της Λατινικής Αμερικής που εδώ τα λέμε "αποκριάτικα". Άραγε στην Dia De los Muertos στο Μεξικό χορεύουν υπό τους ήχους των επιτυχιών της Στανίση; Γιατί αν δεν είναι έτσι, μας έχουν πιάσει κορόιδα, αναγνώστη.

Και τώρα που έγραψα "Στανίση", τι έχεις να πεις για τις διαφημίσεις των Τζάμπο για τις Απόκριες; Τι έχεις να πεις για τα απωθημένα των κρυφοχρυσαυγιτών που ντύνονται μπάτσοι ή στρατιωτικοί ή για τα απωθημένα των σιγανοπαπαδιών που ντύνονται κοπέλες ελαφράς ηθικής; Τι έχεις να πεις για την αφορμή που βρίσκουν άτομα που δεν πίνουν γενικά να γίνουν ντίρλα, άτομα που δεν χορεύουν να νιώσουν Τραβολτολιβιεσνιουτοντζον, άτομα που δεν κάνουν one night stand γιατί είναι "ανήθικο" να φασώνουν όποιον πιγκουίνο ή όποια κολομπίνα βρουν δίπλα τους σε ένα πάρτυ; Η περίοδος των Αποκριών είναι για το ευρύ κοινό ότι η περίοδος του Erasmus για τους φοιτητές που μένουν με τους γονείς τους: Ευκαιρία να ξεδώσουν, να κάνουν ότι δεν τολμάνε να κάνουν τους υπόλοιπους 11,5 μήνες του χρόνου, να προσποιηθούν ότι είναι κάποιοι που δεν είναι, να "διασκεδάσουν" με το ζόρι. (Αυτή η αίσθηση της υποχρεωτικής διασκέδασης αιωρείται και πάνω από τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και το Πάσχα, αλλά εκεί τρώμε τον άμπακο, οπότε αμβλύνεται το όλο θέμα).

ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ

Στην ιδανική κοινωνία του μέλλοντος (αυτή που θα εγκαθιδρυόταν, ντε, αν πετύχαινε η μυστική αποστολή που μου ανέθεσε ο Αλέξης, βλέπε εισαγωγή παρούσας ανάρτησης, μη με κουράζεις) οι Απόκριες θα καταργηθούν δια νόμου. Η τύχη του οικιστικού συνόλου της Πάτρας  θα αποφασιστεί μετά από ευρεία διαβούλευση με τον εαυτό μου, αν και ήδη κλίνω προς το Patras delenda est. (ολοκληρωτική ισοπέδωση). Οι στολές θα μεταποιηθούν σε κανονικά ρούχα και θα διανεμηθούν δωρεάν, και γενικά όποιος θέλει να ντυθεί κάπως και να κυκλοφορήσει στους δρόμους θα μπορεί να το κάνει κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΛΕΒΆΡΗ. Ευχαριστώ.


Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Ν. που μου ζήτησε αυτό το κομμάτι στον Σχοινοβάτη και έκλεισα το πρόγραμμα με αυτό και με πήγε πίσω στα παιδικά μου χρόνια και στο οικογενειακό πικαπ και στους φοβερούς γονείς μου που άκουγαν Beatles. Ξέρεις, αναγνώστη, τα ίδια παιδικά χρόνια στα οποία ντυνόμουν καουμπόι, αναπαράγοντας άθελά μου σεξιστικά, φυλετικά και επεκτατικά στερεότυπα. Εδώ και πολλά χρόνια είμαι με τους Ινδιάνους.

Κάθε Παρασκευή με αυτό θα κλείνω

το πρόγραμμα, το αποφάσισα. 

Εγώ, ο Σταύρος. (Μέρος Β')

(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)


Μικρότερη Βουλή (το κτίριο είναι τεράστιο και αντιοικονομικό) και όχι άλλη μια Γερουσία όπως σκέφτονται κάποιοι τις τελευταίες μέρες. Η μια Γερουσία που έχουμε ήδη αρκεί. Οι πολίτες να μπορούν να παραγγέλνουν εκτός από το σουβλατζίδικο της επιλογής τους και μία πίτσα, από ενιαία λίστα. Κατάργηση όλων των προστατευτικών διατάξεων που είχαν οδηγήσει στο ακαταδίωκτο των μεγαλοδημοσιογράφων. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι οι δημοσιογράφοι που δεν λογοδοτούν ποτέ στη Δικαιοσύνη (αλλιώς τι ελευθερία του Λόγου θα είχαμε διάολε;;) έχουν αθωωθεί ούτως ή άλλως από τους καναλάρχες (και εργολάβους βέβαια). Εκλογές κάθε 8 χρόνια γιατί είναι αντιοικονομικό να στήνουμε κάλπες κάθε τρεις και λίγο. Εδώ θέλω να κάνω μια στάση.

   

Μόνη κι έρημη γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να δρομολογήσει

περισσότερα λεωφορεία το πρωί, μην τα ξαναλέμε

Τα τελευταία 30 χρόνια είχαν την τιμή να με γνωρίσουν από κοντά όλοι οι πολιτικοί ηγέτες. Ο αγαπημένος μου είναι ο Σημίτης αλλά δεν το λέω και πολύ πια μπας και το ξεχάσετε. Όλοι μπορούσαν να με αποφύγουν μόνοι τους. Έλεγες στον ένα "βοήθα να ρίξω ένα γκομενάκι που έχω μπανίσει", σου απαντούσε "όχι τώρα-όταν θα γίνω πρωθυπουργός". Στον άλλο δεν σας γράφω τι έλεγες γιατί μην απαιτείτε και πολύ συνοχή στα κείμενά μου. Άνθρωποι χωρίς κανένα δείγμα ραφής πουθενά στα ρούχα τους να τους ακούς να λένε "Εγώ ψωνίζω μόνο Armani". Πως; Ξέρεις από υψηλή ραπτική; Έχεις τσακίσει ποτέ μόνος σου ένα ρολό κοτόπουλο στη ζωή σου; Όχι! Έχουν όμως το κληρονομικό χάρισμα της χειρομαντείας και των ταρώ.

Τα προβλήματα της χώρας δεν μπορεί να τα λύσει πια κανένας άλλος εκτός από μένα. Πρέπει να υπάρξει ένα δαιμόνιο προσωπικό μου σχέδιο κι ένα 80% που θα κάνει τους άλλους Ευρωπαίους να αισθανθούν ότι "αυτή τη φορά ο Σταύρος είναι αποφασισμένος".  Πως θα προκύψει αυτό το 80%; Θα με ψηφίσετε βέβαια. Όχι με τη θέλησή σας, θα σας πιπιλίσουμε τα μυαλά.

Να δούμε τα κοινωνικά προβλήματα με τη λογική του κέρδους, χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις, όπως ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια. Μετανάστες, ναρκωτικά, σκουπίδια, κομμουνιστές, αναρχικοί, Eurovision. Όλα αυτά σε άλλες χώρες είναι αφορμή για λύσεις, εδώ είναι αιτίες πολέμων. Οι μετανάστες δεν είναι καλοί και δε χωράνε άλλοι. Εκτός αν θέλουμε να τρώνε το φαΐ από τους ΕΛΛΗΝΕΣ στα συσσίτια της Εκκλησίας (η οποία βοηθάει πάρα πολύ και είναι υπέροχος θεσμός γενικά, σλουρπ, σλουρπ). Αυτοί που ζουν εδώ πρέπει να με ψηφίζουν και τα παιδιά τους να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία, όπου θα τους δίνουμε να κουβαλάνε σημαίες για να μην κουράζονται τα Ελληνόπουλα. Τόσο απλά. (Τελεία). Η πρέζα (βλέπετε τι αλάνι είμαι; ξέρω κι άλλα τέτοια "ζουζου", "παραμύθα", άσε σου λέω μέγας μόρτης) έχει κυριεύσει την επαρχία. Είναι η μόνη μου ελπίδα να πάρω καμία ψήφο αν είναι όλοι μαστουρωμένοι στις εκλογές. Και τα σκουπίδια δεν είναι παιγνίδι κολοκυθιάς. Το Αιγαίο δεν ανήκει στα ψάρια του, στα στομάχια των οποίων βρίσκουμε πλαστικά. Θα κάνουμε κάτι για αυτό ή οι επόμενες γενιές θα έχουν ψάρια-τάπερ λόγω μετάλλαξης;;

Την Ελλάδα θα (τη) σώσει το χώμα, ο ήλιος, η θάλασσα κι εγώ. Αρκεί να το πάρετε απόφαση και να με ψηφίσετε. Χώμα-βάζουμε στις γλάστρες. Ήλιος-υγεία, ευτυχία, μεγάλο ταξίδι θα κάνεις, λεφτά θα κερδίσεις. Θάλασσα- ψάρια-τάπερ και τουρισμός. Αντί λοιπόν να γκρεμίσουμε τα πάντα για να έχουν δουλειά οι φίλοι μου οι εργολάβοι, αλληλοσυγχαιρόμαστε που έκανα κόμμα.

Για να φύγουμε όμως μπροστά πρέπει να γκρεμίσουμε το γραφειοκρατικό σύστημα που θρέφει τα κόμματα. Ο ένας στα δημοτικά και τα γυμνάσια. Ο άλλος στα νηπιαγωγεία και στα λύκεια. Ο τρίτος πιο πέρα, να μη μυρίζουν και τα πόδια του. Και βέβαα ένας υπουργός για την ελιά, το δάκο και τη μουχρίτσα. Ένας τεχνοκράτης υπουργός με έναν τεχνοκράτη γενικό γραμματέα, με τετραετή θητεία και προπληρωμένους μισθούς.

Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα εχθροί μας είναι οι ευρωσκεπτικιστές, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί. Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας. Μπορεί να ασκείται λίγο ενδοοικογενειακή βία, να μη μιλιούνται ο μπαμπάς με τη μαμά και τα παιδιά μεταξύ τους αλλά τα εν οίκω μη εν δήμω (πάντα θαύμαζα τον Νίκο Δήμου που έχει δικιά του παροιμία). Και σήμερα που στην Ευρώπη αμφιβάλλουν για το διανοητικό επίπεδο των Ελλήνων, μπορούμε να τους αποτελειώσουμε εκλέγοντας εμένα πρωθυπουργό.

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Το αμάξι δεν έχει καπό, πορτ-μπαγκαζ κι εμείς μαλώνουμε για το αν θα ακούμε Βίσση ή Βανδή. Και εδώ θέλω να γίνω ξεκάθαρος (γιατί τόση ώρα γράφω μπερδεμένα). ΑΝΝΟΥΛΑ ρε γατάκια, ποια Βανδή τώρα;;  Δεν μπορεί να μας σώσει κανείς εκτός από μένα. Ειδικά όσοι είναι δέσμιοι θεωριών του 19ου αιώνα (ψιτ, Πάσχο, ο Φρίντμαν και ο Χάγιεκ στον 20ο δεν έζησαν, μην γράψω καμιά πατάτα).

Γι'αυτό λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε το ΦΡΑΓΜΑ. Ποιοι το αποφασίσαμε; Δε σας λέω, να σκάσετε. Άντε να σας πω. Άνθρωποι με τα ίδια ερωτήματα. Εργολάβοι, καναλάρχες, ο Σημίτης, ο Καραμανλής, κάτι χιπστερ με παχιά μουστάκια, οι γέροι του Μάπετ Σόου, ο Δημοσθένης ο Βεργής. Μια ομάδα που έχει λεφτά και συμφέροντα - τα συμφέροντα του δίκιου της και της λογικής της.

Εγώ, τώρα, δε θα πάω στην Ευρωβουλή. Σιγά μην πιάσουμε το όριο. Να κόψω ψήφους από την Αριστερά θέλω και να μην ξοδεύεται το αγαπημένο μου ΠΑΣΟΚ να τυπώνει ψηφοδέλτια. Θα μείνω λοιπόν στην Ελλάδα. Tο τι θα κάνω μετά θα μου το πουν οι καναλάρχες. Βλέποντας και κάνοντας το πάνε κι αυτοί, μη νομίζετε. Μέχρι τότε εγκαταλείπω αυτό που έκανα μέχρι τώρα και το ονόμαζα δημοσιογραφία. Κι εδώ θέλω να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη από όλους εσάς που θα στερηθείτε την πένα μου και τις πολυβραβευμένες εκπομπές μου. Αυτό που προέχει τώρα είναι να σώσω τη χώρα.

Και που θα βρείτε τα λεφτά για την καμπάνια σας; Εδώ έχουμε την τεχνογνωσία Ομπάμα. του προέδρου που συγκέντρωσε τα μεγαλύτερα ποσά στην Ιστορία από μεγάλες εταιρείες αλλά διαφήμισε τα λεφτά που του έδωσε ο απλός κοσμάκης. Ξηλωθείτε λοιπόν, και μπορεί με αυτά τα λεφτά να αγοράσω κάποια δευτερόλεπτα τηλεοπτικής διαφήμισης. Τις υπόλοιπες ώρες εγκεφαλικής πλύσης που θα χρειαστούνε θα τις πληρώσουν αυτοί που πρέπει. Εγώ ζητάω από όλους "από ένα έως δέκα ευρώ". Λεπτομέρειες θα σας πω σύντομα. Προς το παρόν ετοιμάστε τα δέκα ευρώ (τι ένα τώρα, δε θέλω τσιγκουνιές). Και μπείτε κι εσείς στο ΦΡΑΓΜΑ, τέτοια τούβλα που είστε.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, να κρατηθείτε και να μη γελάσετε. Αλλά εγώ μιλάω σοβαρά.

Καλημέρα λοιπόν κι ελπίζω να έχετε την τύχη να με συναντήσετε. Τολμήστε το.

  

    

"Κάποια Ζώ(δι)α δε με πιστεύανε" Β. Λεβέντης (Part 2)

(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)

Μετά την επιτυχία που είχε το πρώτο μέρος, συνεχίζω και ολοκληρώνω την περιήγησή μου στον μαγικό, ονειρικό και εντελώς βλακώδη κόσμο των ζωδίων. Δε θα δεχτώ ερωτήσεις μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ούτε θα ασχοληθώ περαιτέρω με κάτι τόσο ανούσιο. Ευχαριστώ. Που είχαμε μείνει, αναγνώστη; Α, στους Καρκίνους.

• Στους Καρκίνους δεν αρέσει τίποτα γιατί είναι γρουσούζηδες και γκρινιάρηδες. Περπατάνε πλάγια και τη βρίσκουν με τα ποτάμια και τις λίμνες. Είναι εξαιρετικοί υδραυλικοί και μηχανικοί αυτοκινήτων, ένεκα οι δαγκάνες, αλλά και τρομερά τσιγκούνηδες. Διάσημοι Καρκίνοι: Ο Καλαμάρης από τον Μπομπ Σφουγγαράκη, ο Βαρδινογιάννης, ο Στουρνάρας, όλα τα πρώην αφεντικά μου.
• Στους Λέοντες αρέσουν τα στέμματα και το Game of Thrones. Έχουν μια τάση να μακραίνουν το μαλλί (είτε τους πηγαίνει είτε όχι) και να νομίζουν ότι είναι γεννημένοι ηγέτες, ενώ τα τσιταχ (πάντα ήθελα να γράψω "τσιταχ" κάπου μέσα στο blog αναγνώστη) είναι πιο γρήγορα, οι ελέφαντες πιο δυνατοί και οι αντιλόπες πιο ωραίες από αυτούς. Διάσημοι Λέοντες: Εγώ, ο Σίμπα, ο Μουφάσα, ο Σκαρ, ο χρυσός των Καννών, η λέαινα των Songs:Ohia.                                

Αυτή. Τι κομματάρα...

• Στους Παρθένους αρέσει η πορνογραφία. Έχουν ακμή ανεξαρτήτως ηλικίας, μια τεράστια συστολή απέναντι σε άτομα του αντίθετου φύλου και μια κοινωνικότητα που αγγίζει το ναδίρ (τις καλές μέρες). Τους αρέσουν επίσης τα ανεξερεύνητα τοπία, η επιφάνεια του πλανήτη Άρη και η ιδέα να φτάσει ο Ολυμπιακός στους 4 του Champions League. Διάσημοι Παρθένοι: ο ετών 40, όλοι μας μέχρι κάποια ηλικία, ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο πρώην ψηφοφόρος ΠΑΣΟΚ και νυν ΣΥΡΙΖΑ (γνωστός και ως "αναγεννημένος χριστιανός")
• Στους Ζυγούς αρέσει η ισορροπία. Δε γουστάρουν να τους λύνουν οι φαντάροι ούτε να τους κατηγορούν οι υπέρβαροι. Είναι γενικά άτομα που προσπαθούν να τα έχουν καλά με όλους, αποτυγχάνοντας οικτρά συνήθως. Διάσημοι Ζυγοί: η ΔΗΜΑΡ, οι ειδικοί μεσολαβητές του ΟΗΕ, ο Πρετεντέρης (λόγω της θεωρίας των 2 άκρων) και η ζυγαριά στο Monty Python and the Holy Grail, που εξισορροπεί μια "μάγισσα" και μία πάπια.                                                                                                                                           

Ας μην ήταν ο Βασιλιάς Αρθούρος (Λέοντας προφανώς)

να αναφωνήσει "a duck" κι ακόμα θα ψαχνόντουσαν

• Στους Σκορπιούς αρέσει το δηλητήριο. Έχουν γενική ανοσία σε τέτοιου είδους σκευάσματα και τους αρέσει να τσιμπάνε τους γύρω τους. Είναι κακιασμένοι γενικά αλλά αν βρεις το ευαίσθητο σημείο τους... πρέπει να τους χτυπήσεις σε αυτό γρήγορα και θανατηφόρα, πριν προλάβουν να χύσουν το δηλητήριο τους. Διάσημοι Σκορπιοί: ο Μιθριδάτης(ο βασιλιάς, όχι ο ράπερ), ο Κορκολής, οι Scorpions, ο Χίτλερ, ο Μιχαλολιάκος και οι χίπστερ. Όλοι.

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τις συντρόφισσες Κ. και Β. που μου έδωσαν τη δυνατότητα να διασκεδάσω τα στίφη των καλεσμένων τους χτες σε κάποια γραφεία κάποιας πολιτικής οργάνωσης και να ανανεώσω το ραντεβού μου με τους χτεσινούς χορευτές για την Πέμπτη στο Zazzium, Ιπποκράτους και Διδότου. (Λέων - το μαγαζί - γιατί βασιλεύει στη νυχτερινή Αθήνα, τουλάχιστον τις Πέμπτες).

"Κάποια Ζώ(δι)α δε με πιστεύανε" Β. Λεβέντης (Part 1)

[Άκουγα λοιπόν προχτές αναγνώστη την καλύτερη ιντερνετική ραδιοφωνική εκπομπή του κόσμου όλου (τι εννοείς ποια; Αυτή που κάνει η Ε. κάθε Δευτέρα 8-10 στον ΡΑΣΠΙ), και κάποια στιγμή στο τσατ της εν λόγω υπερκόσμιας μέθεξης που ταπεινόφρονα αποκαλεί τον εαυτό της "εκπομπή", αναφέρθηκαν τα ζώδια. ΤΑ ΖΩΔΙΑ. Όπως καταλαβαίνεις, αναγνώστη, μπαχάλεψα την κουβέντα, και μετά από παράκληση της παραγωγού, μεταφέρω τις ατάκες στο μπλογκ για να απαθανατιστούν. Πάμε λοιπόν.]


Λίγα λόγια για να ξεμπερδεύετε μια και καλή με τα ζώδια και να μην τα ψάχνετε κάθε τρεις και λίγο. Ούτως ή άλλως όλα αυτά είναι απίστευτες μπούρδες και η ασχολία μαζί τους χάσιμο χρόνου, εκτός αν έχεις πείσει μια κρίσιμη μάζα ηλιθίων ότι ξέρεις από αυτά και βγάζεις λεφτά γράφοντας οτιδήποτε σου κατέβει.

• Στους Τοξότες αρέσουν τα ελάφια. Είναι άνθρωποι που τους αρέσουν τα δερμάτινα ρούχα, είναι δειλοί (αφού στη μάχη είναι πίσω-πίσω), έχουν χαρακιές στα δάχτυλα (και όχι επειδή είναι emo και κόβονται μόνοι τους αλλά) από την πετονιά, είναι κατά κανόνα ξωτικά, αυτά. Διάσημοι Τοξότες: Ο Λέγκολας, ο Βάρδος, ο Γουλιέλμος Τέλλος, η Άρτεμη, ο Αρτέμης Μάτσας.
• Στους Αιγόκερους αρέσει το κέρατο. Είναι πολύ άπιστοι, αναξιόπιστοι και χρωστάνε παντού. Ερεθίζονται σεξουαλικά με το βερνίκι για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Δεν τρώνε ποτέ κατσίκι ψητό, χωρίς να είναι και χορτοφάγοι. Διάσημοι Αιγόκεροι: Η Ωραία Ελένη, ο Δίας, ο απόστολος Θωμάς, η Μεσσαλίνα, ο Αντρέας Παπανδρέου.
• Στους Υδροχόους αρέσει να χύνουν νερά. Συνήθως είναι ναυαγοσώστες σε πισίνες ή καθαριστές/στριες. Είναι πάντα πρώτοι στα μπουγέλα - Υδροχόος ανακάλυψε τους (σεξιστικούς και απαράδεκτους) διαγωνισμούς με βρεγμένα μπλουζάκια. Διάσημοι Υδροχόοι: Ο Ιαν Θορπ, η Μέδουσα, οι Σειρήνες (οι μισές), ο Μιτς Μπιουκάναν, η Πάμελα Άντερσον.
• Στους Ιχθύς αρέσει το πλαγκτόν. Είναι γλοιώδεις, ευκίνητοι και μπορούν να κρατήσουν την ανάσα τους για παράλογα μεγάλο διάστημα (αφού έχουν βράγχια). Όταν περνάνε έξω από ψαράδικο αλλάζουν πεζοδρόμιο και γενικά τους αρέσει πολύ το κολύμπι. Δεν έχουν πολύ καλή μνήμη και μένουν συχνά με το στόμα ανοιχτό. Διάσημοι Ιχθύες: ο Ποσειδώνας, οι Σειρήνες (οι άλλες μισές), ο κάπτεν Νέμο, ο Νέμο (το ψάρι), ο Τζακ Σπάροου, η Πάμελα Άντερσον (ναι, είναι 2 ζώδια αυτή. Γιατί; Γιατί μπορεί να το κάνει). 
• Στους Κριούς αρέσουν τα παγωτά Κρι-Κρι. Διάσημοι Κριοί: Πολλοί, αλλά μόνο η Σ. μετράει.
• Στους Ταύρους αρέσει το κόκκινο χρώμα. Είναι κατά κανόνα Ολυμπιακοί, βίαιοι και παρορμητικοί, και τους αρέσει να συχνάζουν σε υαλοπωλεία. Στην Ισπανία το κρύβουν ότι είναι ταύροι και δηλώνουν ψεύτικη ημερομηνία γέννησης. Διάσημοι Ταύροι: Ο Μινώταυρος, ο Costa Boda, ο Swarofski, o Μαικλ Τζόρνταν, ο Σκότι Πίπεν.   
• Στους Δίδυμους αρέσουν τα ίδια ρούχα (για να μπερδεύουν τον κόσμο). Τους αρέσουν επίσης τα διπλά ραντεβού, οι προσφορές 2 σε 1, τα σαμπουάν που είναι και κρέμα μαλλιών μαζί, η Χίος. Διάσημοι Δίδυμοι: Οι Πύργοι (παλιά), ο Σβαρτσενέγκερ, ο Ντε Βίτο, ο Μπαρτζώκας, ο Mr Bean, ο Πάγκαλος (τι εννοείς αυτός είναι ένας και όχι δύο, αναγνώστη; Δύο είναι).

Αυτή η ανάρτηση βγαίνει μεγαλύτερη από ότι την είχα υπολογίσει. Θα τη σπάσω σε δύο μέρη λοιπόν. Εδώ ο Πίτερ ο Τζάκσον (τοξότης να ξέρεις) έσπασε το Χόμπιτ σε τρία μέρη, εγώ στο πηγάδι κατούρησα; (Υδροχόος να ξέρεις - το πηγάδι).

Υ.Γ.1 Ο Καζαμίας 2014 συνεχίζει να επαληθεύεται, με μικρές αστοχίες. Στην Αγγλία ο Μήτρογλου, απλά όχι στην Τσέλσι (ακόμα), στη Φούλαμ.

Υ.Γ.2 Αν έχεις απορία για τον τίτλο αναγνώστη, πάτα εδώ.

Υ.Γ.3 Αυτή την Πέμπτη 30/1 στο Ζάζιουμ θα έχουμε βραδιά κλασικού ροκ. Το νου σας ρεμάλια.

Και μόνο ότι ήταν το αγαπημένο συγκρότημα

του Big Lebowski αρκεί

Εσύ το λες γκρίνια, εγώ εποικοδομητική κριτική

1) Δε μ'αρέσουν οι εκπλήξεις. Τα surprise τα πάρτυ, τα κρυφά-μέχρι-την-τελευταία-στιγμή δώρα, οι αλλαγές προγράμματος την τελευταία στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ να λέει κάτι αριστερό, τέτοια απρόσμενα πράγματα μου τη σπάνε γενικά. Πρέπει να οφείλεται σε παιδικό τραύμα όλο αυτό - εκεί στα 10 μου (ναι, αναγνώστη, βγάλε κομπιουτεράκι να υπολογίσεις ηλικία, τρομάρα σου, μια αφαίρεση απλή είναι), που ο Γκόρμπυ μας είχε μια έκπληξη: Να διαλύσει την ΕΣΣΔ για να ακολουθήσει το παιδικό του όνειρο και να γίνει ήρωας σε διαφήμιση της Pizza Hut. Μη μου κάνετε εκπλήξεις. Ούτε ευχάριστες. Δεν υπάρχουν ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ εκπλήξεις, αυτή η φράση περικλείει μια τερατώδη αντίφαση.

Ακριβώς αυτό.

2) Δε μ' αρέσουν τα μεταμοντέρνα μπαρ. Πήγα σήμερα σε ένα καινούργιο μαγαζί, industrial (καλά, δε θέλανε να χαλάσουν λεφτά στη διακόσμηση οι άνθρωποι, οκ μέχρι εδώ), με ΕΝΑ πάγκο να κάθονται όλοι όπως στα πανηγύρια στην Ηλεία, με δύο διαφορές: α) Εκεί είναι παραπάνω οι πάγκοι και β) Έχει ΓΟΥΡΝΟΠΟΥΛΑ ρε φίλε. Το αποκορύφωμα ήταν ότι απαγορευόταν το κάπνισμα, με την αιτιολογία "'εχουμε πολλά αρωματικά εδώ μέσα, θα χάλαγε το όλο feeling του μαγαζιού". Ναι, λεφτά για αρωματικά είχατε, για καμιά καρεκλίτσα, καναπέ, κάτι, μπα ε; Και το μαγαζί ήταν στα Εξάρχεια, αναγνώστη. Δε γράφω όνομα, καλές δουλειές να έχουν οι άνθρωποι, χίπστερ που από μαζοχισμό διαβάζετε το blog ψάξτε το.

3) Δε μ'αρέσει αυτό το foursquare. Δε μας φτάνανε τα check-in του facebook, τώρα υπάρχει κοτζάμ σάιτ, απλικέσιο, τι στο καλό είναι αυτό, που μας λύνει (χωρίς να του το ζητήσουμε) το μυστήριο της ζωής: που κάθισε μόλις η κάθε καρακαηδόνα ή ο κάθε κάγκουρας. Μπράβο παιδιά που βρήκατε τραπέζι (ή πάγκο), να περάσετε καλά. εμένα γιατί πρέπει να μου το πείτε;; Δε με νοιάζει ρε παιδί μου, πως το λένε. Γράψτε μου αν έχετε τόση καούρα πια τι φάγατε/ήπιατε να παίρνουμε ιδέες. Όχι ΠΟΥ φάγατε ή ήπιατε, ή μάλλον τρώτε και πίνετε αυτή τη στιγμή. Επίσης σου έχω ένα μυστικό φίλε/η: Όση ώρα εσύ φορσκουερίζεις, ο άλλος/η σου έχει φάει όλη τη σαλάτα. Δεν το είχες σκεφτεί αυτό ποτέ, έτσι;

4) Δε μ' αρέσουν τα λάτιν τραγούδια και οι αντίστοιχοι χοροί.. Δε θα βάλω ΠΟΤΕ στο μαγαζί, δε θα βάλω ποτέ στο σπίτι μου, δε θα τα χορέψω ποτέ, νομίζω ότι είναι μουσική που επέβαλαν πράκτορες της CIA στην πολύπαθη Νότια Αμερική γιατί φοβόντουσαν ότι από εκεί θα ξεσπάσει η παγκόσμια επανάσταση. Και τα έχουν καταφέρει μια χαρά, δε βρίσκεις, αναγνώστη; 

5) Δε μ' αρέσουν οι μεταμοντέρνες θεατρικές παραστάσεις. Θυμάμαι μια φορά που πήγα κάπου από φιλική υποχρέωση, μόνος μου δε θα πήγαινα ούτε δεμένος, κουφός και τυφλός. Γιατί ακόμα κι έτσι, θα ΜΥΡΙΖΑ την απόγνωση των υπολοίπων θεατών. Θα ψηλαφούσα τα νεκρά εγκεφαλικά τους κύτταρα που έτρεχαν στους διαδρόμους, ελεύθερα πια από τα αντίστοιχα κρανία, αλλά νεκρά όπως και να έχει. Θα ανατρίχιαζα από τη συλλογική βαρεμάρα που πλανιόταν σαν σύννεφο στην αίθουσα. Το μόνο χειρότερο θέαμα από αυτό είναι τα έργα που έχουν γράψει ΜΟΝΕΣ τους οι ομάδες που τα παρουσιάζουν, αναγνώστη. Ε λοιπόν, αυτό που πήγα να δω συνδύαζε και τις 2 αυτές παραμέτρους. Ήταν οι δύο πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου, αλλά τα κατάφερα να μη με πιάσει σπαστικό γέλιο. Απλά μετά κλείστηκα σπίτι μου και αρνήθηκα οποιαδήποτε επαφή με το ανθρώπινο είδος για μια εβδομάδα, σίγουρος πια ότι κάθε ελπίδα είναι μάταιη και ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου πρέπει να επιταχυνθεί για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.

6) Δε μ' αρέσουν οι γκρινιάρηδες άνθρωποι. Oh, wait...

Υ.Γ. Στο Zazzium Bar αυτή την Πέμπτη θα έχει αφιέρωμα στα '90s...Happy times!

Θέλω να έρθετε και να 

χτυπηθείτε αλύπητα, χομπίστες

Σαίξπηρ και ίντερνετ

Αν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα είχαν facebook, ή έστω twitter, δε θα είχαμε την τραγική κατάληξη που όλοι ξέρουμε. Θα έγραφε η κοπέλα ένα στάτους "παίρνω ένα φάρμακο που θα με κάνει να φαίνομαι νεκρή για 42 ώρες για να αποφύγω το γάμο με τον Πάρη, χαχαχα, πως σας φαίνεται, ωραίο σχέδιο δεν είναι #Koroidevw_ton_patera_mou" και θα ήταν όλα μέλι γάλα. Άσε που ο Πάρης θα έκανε check-in στην οικογενειακή κρύπτη, τύπου "κλαίω τη μέλλουσα νύφη μου" και ο Ρωμαίος, ορθά σκεφτόμενος, δε θα πλησίαζε κατά εκεί για να μην έχουμε αιματοχυσίες. Τα δύσκολα θα έρχονταν μετά, αναγνώστη. Πες ότι παντρεύονταν, έκαναν και τρία Μοντεγοκαπουλετάκια, και ξαφνικά μια ωραία πρωία η Ιουλιέτα άρχιζε τη γκρίνια: "Και ο Πάρης ήταν καλός και χρυσός και έπρεπε να κάνω ότι μου έλεγε ο μπαμπάς, κι εγώ φαρμακώθηκα για σένα αχάριστε, το δέρμα μου έχει σπάσει από τότε, όχι, όχι επειδή έχουν περάσει είκοσι χρόνια, το φαρμάκι φταίει, εγώ σου έδωσα τα πάντα κι εσύ μπεκροπίνεις και χαρτοπαίζεις, χωρίζουμε, θα κλεφτώ με τον κηπουρό της έπαυλης και μην πάρεις κανένα φαρμάκι και μου το παίξεις νεκρός, στην Ιουλιέτα Ιουλιετιές δεν περνάνε". Στα πατώματα ο Ρωμαίος, να της στέλνει γράμματα, μέιλ, τραγουδάκια σαν αυτή τη διασκευή του Patton σε τραγούδι του Herb Albert, τίποτα η Καπουλέτου, ασυγκίνητη.

Είναι ωραίο τραγούδι, αναγνώστη, 

αλλά τι τα θες; Γυναίκες...

Και μετά θα άρχιζε το πανηγύρι. Ποιους φίλους πρόσθεσε αυτή, ποιες φίλες αυτός, γιατί ανέβασε με το χωρισμό φωτογραφίες ανέμελες αυτή, ποια είναι αυτή που κάνει like σε οτιδήποτε ανεβάζει αυτός, "αυτό το #amensioto στο τουίτερ για μένα πήγαινε άραγε;" , ηλεκτρονικό ξεκατίνιασμα, ανάστατη η τοπική κοινωνία της Βερόνας, χάλια μαύρα αναγνώστη. Ο Σαίξπηρ θα έγραφε μια κωμωδία περιωπής βέβαια, αλλά η παγκόσμια δραματουργία θα έχανε ένα αθάνατο αριστούργημα. Γι'αυτό σου λέω, καλύτερα ήταν τα πράγματα τότε, κι ας πέθαιναν στην πορεία κανά δύο τραγικοί εραστές από μια μοιραία παρεξήγηση. Δεν πειράζει, είχε και υλικό ο βάρδος του Stratford-upon-Avon να δημιουργήσει, να εκφραστεί ρε παιδί μου, να σκοτώσει όλους τους κύριους πρωταγωνιστές σε κάθε έργο του, πολύ πριν το κάνει ο George Martin στο Game of Thrones, και να έχει επιτυχία ανάλογη του Φώσκολου στα '90ς. Μόνο που ο Νίκος σκότωνε την υπομονή και τα νεύρα μας. Αλήθεια το λες ότι ο Νίκος σκότωνε τη υπομονή και τα νεύρα μας; Ναι, αυτό σου λέω αναγνώστη, ο Νίκος σκότωνε την υπομονή και τα νεύρα μας. Δηλαδή, κάτσε, μισό λεπτό, θες να μου πεις ότι ο Νίκος κλπ σε μια αέναη λούπα που οδήγησε στην άνοια μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, οπότε το να πιστέψουν το "Λεφτά υπάρχουν" το 2009 είναι το λιγότερο.

Εξαιρετικό παράδειγμα φωσκολικής μεταμοντέρνας 

αντίληψης του ιδεατού και γείωση του στο τώρα

Μην ασχολείστε με τα facebook και τα twitter των πρώην μετά από χωρισμούς: ένα panda κάπου στην Κίνα έχει στομαχικές διαταραχές κάθε φορά που το κάνετε. True story.

Υ.Γ. Edit: Το είδα σήμερα αυτό το gif και μου φάνηκε ταιριαστό με το πνεύμα της ανάρτησης...