Dj εδώ, dj εκεί, που είναι ο dj;

Ακούγοντας This Will Destroy You (το "σαουντρακ της αναμονής", όπως είχα βαφτίσει τον ομότιτλο δίσκο τους αναγνώστη, την περίοδο που τον άκουγα σε repeat περιμένοντας με τις ώρες σε ένα νοσοκομείο να τελειώσει μια δυσάρεστη διαδικασία στην οποία υποβαλλόταν ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο επί μήνες) γράφω την 95η ανάρτηση, λίγο πριν τα 50.000 views, λίγο πριν τα 2 χρόνια ζωής του μπλογκ. Και θα μου πεις "τι με νοιάζει εμένα, αυτοαναφορικέ τύπε;", αναγνώστη; Και θα έχεις και τα δίκια σου.

Ο τρόπος που "χτίζεται" το κομμάτι

με ξεπερνάει κάθε φορά που το ακούω

Αλλά δεν ξέρω τι να σου γράψω, αναγνώστη. Μπορεί να είχα προβλέψει ότι το μπλογκ θα ζήσει χρυσές εποχές με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά αυτοί εδώ δε με εμπνέουν όσο οι προηγούμενοι. Μέχρι τώρα δηλαδή, γιατί εκκρεμεί ο μεθαυριανός εορτασμός της 25ης Μαρτίου στο Σύνταγμα, όπου αν δω τον Καμμένο να κρατάει τη Ζωή για να κάνει φιγούρες στο τσάμικο, θα έχω υλικό για τρεις (τουλάχιστον) αναρτήσεις. Οπότε προς το παρόν θα συνεχίσω την αυτοαναφορικότητα και θα σου παρομοιάσω τα μαγαζιά που έχω παίξει (ή θα παίξω) μουσική με τύπους ανθρώπων:

1) Zazzium (Ιπποκράτους και Διδότου): Όπως ο πρώτος σου έρωτας - και λάθη θα κάνεις, και βιαστικός θα είσαι, και θα ενθουσιαστείς υπερβολικά για το δικό σου (και δικό της) καλό, και θα χωρίσετε άσχημα, χωρίς ποτέ να καταλάβει κανείς από τους δυο σας το γιατί. Έκλεισε. Αλλά οι Πέμπτες του θα μείνουν στην ιστορία. Υπό την έννοια ότι θα διδάσκονται στα σχολεία μια μέρα, αναγνώστη.


2) Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση): Είσαι Εξαρχειώτης ρε παιδί μου. Κανονικός όμως, μένεις πέριξ της πλατείας, όχι κανένας φλώρος Νεαπολίτης (Εξαρχείων). Με τα τατού σου, τα πίρσινγκ σου, τα μπυρόνια σου, τη ροκιά σου, την τρέλα σου. Δε σε νοιάζουν τόσο οι κανόνες και οι νόρμες. Κι έρχεται ένας (καλός) μάγος και σε μεταμορφώνει από άνθρωπο σε μαγαζί. Ε, Πινέζα θα σε κάνει.


3) Κούσκο (Μεσολογγίου και Κωλέττη): Η πρώτη καταξίωση - πήρες πτυχίο σαν να λέμε. Ιστορικό μαγαζί, μέλος του γνωστού δίπολου "Κουσκοπωλείται", πολύ πριν ανοίξουν άλλα 345 μαγαζιά στη γύρω περιοχή και το δίπολο γίνει πολυεστιακό γυαλί μυωπίας, σαν αυτά που φοράνε οι χίπστερ στην πλατεία Αγίας Ειρήνης. Συγκίνηση και αναπόληση και απόδειξη πως ένα μαγαζί που εσύ (και όλο το φοιτηταριάτο της Αθήνας μαζί με σένα) έχεις συνδυάσει με καφέ και ηλιόλουστα μεσημέρια μπορεί να μετατραπεί σε μπαρ γεμάτο από κόσμο που χορεύει. Μπορεί, αν παίζεις εσύ μουσική. ("Σιγά ρε φίλε - Κι όμως, αλήθεια λέω, έχω και φωτογραφίες - Να τις δω - Δεν κάνει εδώ, είναι μπλογκ της κουλτούρας και της τέχνης αυτό - Σιγά ρε φίλε" κλπ).

4) Σαντέ (Αγίας Γλυκερίας, Γαλάτσι): Ο ορισμός του one night stand. Πελάτης μπήκα, dj του μαγαζιού κατέληξα. Από το "σε ξέρω εσένα, παίζεις σε μαγαζιά, βάζεις κι εδώ κανά δύο τραγουδάκια να κάνω ένα τσιγάρο" στο "εχμ, παίζω εδώ και 5 ώρες, μήπως να αλλάξουμε πάλι;" η απόσταση ήταν μικρή. Ο υπολογιστής με τη μεγαλύτερη μουσική συλλογή που έχω δει σε μαγαζί. Respect.


5) Va.ben.e (Βαλτετσίου και Μπενάκη): (Κάτι με τραβάει στα γωνιακά μαγαζιά, πρέπει να το κοιτάξω, αναγνώστη). Η πρώτη σοβαρή σχέση. Αυτή διαβάζει, πηγαίνει σινεμά, καπνίζει στριφτά τσιγάρα, είναι έντονα πολιτικοποιημένη (σε σημείο που όταν γίνονται μπάχαλα στην Βαλτετσίου ή στη Μπενάκη αρνείται να μείνει ανοιχτή), ξενυχτάει μέχρι το πρωί. Εσύ βάζεις μουσική. Περνάτε τέλεια.

Και ο κόσμος είναι τόσος που δεν χωράει μέσα

και χορεύει στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου

7) Καντίνα του Σκύλου, Καντίνα στο Θολό (Ζαχάρω): Ηλεία, καλοκαίρι, άμμος, θάλασσα, (όχι ήλιος γιατί παίζω βράδυ), enough said...

8) Σχοινοβάτης (Σουλτάνη 4, Εξάρχεια): Η δεύτερη σοβαρή σχέση (που εκτυλίσσεται παράλληλα με την πρώτη, αλλά δεν είναι αυτό που νομίζεις, αναγνώστη). Αυτή καπνίζει πίπα, διαβάζει Πόε και Μπωντλέρ, πίνει κοκτέιλ, είναι πιο κουλτουριάρα και πιο chic από την άλλη. Είναι vintage η κοπέλα, τι να κάνουμε τώρα; Και κάθε Παρασκευή βράδυ ερωτευόμαστε ξανά από την αρχή. 

Τις επόμενες μέρες θα ολοκληρωθεί η δεκάδα, αναγνώστη, καθώς σήμερα θα παίξω στο Buy or Die (the Bar), και την επόμενη εβδομάδα στο Off the Chain. Να είσαι εκεί, θα σου πρότεινα.

Υ.Γ. Έχω βάλει μουσική κι αλλού, στους Αφανείς και στο Στέκι Μεταναστών και σε πολλά πάρτυ σε σπίτια. Αλλά όλα ξεκίνησαν από τον Σπόρο, στα Χανιά. Να ευχαριστείτε την Ιφι λοιπόν. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω.

  

Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας

Τώρα που (επιτέλους) αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ, η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί για λίγο με τη διοργάνωση αυτή, αίροντας το σκληρό εμπάργκο που είχε επιβάλλει, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, στο σχολιασμό της, . Οι ενστάσεις παραμένουν βέβαια, οπότε δεν θα αποδοθεί στο γεγονός σημασία μεγαλύτερη της μιας ανάρτησης (ανάρτηση η οποία θα εξηγήσει λιτά και περιεκτικά τους λόγους που θα το πάρει η ...)



Οι 8 ομάδες των προημιτελικών είναι γνωστές. Από αυτές, οι Γερμανοί κατεβαίνουν στο πεδίο της μάχης οπλισμένοι με το κύριο χαρακτηριστικό τους, το οποίο είναι ότι σπάνε τα νεύρα των αντιπάλων κερδίζοντας in extremis, στα πέναλτι, στην παράταση, στο χριστουγεννιάτικο αγώνα στα χαρακώματα το 1914, παντού και πάντα όταν διακυβεύεται κάτι σημαντικό (ή και ασήμαντο) τέλος πάντων. Η πρωσική πειθαρχία που μετέτρεψε ένα κρατίδιο των αρχών του 19ου αιώνα σε πανίσχυρη οικονομικά και στρατιωτικά ευρωπαϊκή δύναμη η οποία ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους - και τους έχασε και τους δύο, κυρίως επειδή δεν χτυπήθηκαν πέναλτι στο τέλος - ζει και βασιλεύει και την καθιστά πάντα υπολογίσιμη αντίπαλο.

Πρόβλεψη: Ήττα από την Βραζιλία στον ημιτελικό. Πιθανότατα με διαιτητικά εγκλήματα. Τρίτη θέση.


Οι Γάλλοι πάλι, είναι κατά τι συμπαθέστεροι, κυρίως επειδή οι λεπενικοί βγάζουν αφρούς με την εθνική ομάδα καθώς η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που την απαρτίζουν είναι παιδιά μεταναστών. Στα δύσκολα όμως λυγίζουν σαν βούτυρο, τους δε Γερμανούς έχουν να τους κερδίσουν σε σημαντικό αγώνα από ... πάντα. Το καλύτερο που έκαναν ήταν να φέρουν ένα ηρωικό Χ στη μάχη του Μάρνη, 100 χρόνια πίσω, αλλά πριν και μετά από αυτό μετράνε συνεχόμενες ήττες, από το 1814 και το Βατερλό μέχρι και σήμερα, παράδοση 200 χρόνων δηλαδή, ούτε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα δεν έχανε επί τόσα χρόνια, καμία τύχη στα Γαλλάκια, κρίμα τα παιδιά, τα ευχαριστούμε που πέρασαν να πουν ένα γεια πάντως, δεν ενόχλησαν. Και αποτέλεσαν και αφορμή, μαζί με τους Γερμανούς, για αυτό το εξαιρετικό κόμικ.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Γερμανία στον προημιτελικό - και η Αλσατία και η Λωρραίνη δώρο.



Η Κόστα η Ρίκα (η Διαλυνά) επιτέλεσε το καθήκον της στη διοργάνωση, αποκλείοντας τη χώρα οι οπαδοί της οποίας παρουσιάζουν τέτοια νοητική υστέρηση ώστε εκτός από αρχαίοι Έλληνες, τσολιάδες και άλλα τέτοια γραφικά, εμφανίζονταν στις κερκίδες ντυμένοι και σαν...Ρωμαίοι, με κόκκινες χλαμύδες και δάφνινα στεφάνια, γιατί αυτό βρήκαν στη Βραζιλία τα παιδιά, τι να κάνουν; Ζώα. Αυτή τη στιγμή δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στον επερχόμενο αγώνα με την Ολλανδία γιατί γελάνε ακόμα όταν θυμούνται το στυλ του κάγκουρα Μήτρογλου και του καραφλομαλλιά Φάνη Γκέκα, ο οποίος αποσυντόνισε και τους Ιάπωνες στο αντίστοιχο παιχνίδι με το τατουάζ του που έγραφε "η γροθιά του κρύου δολοφόνου"  χωρίς κανένα προφανή λόγο. Φάνη, έπρεπε να γράψεις "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" με τη φάτσα του Κωνσταντάρα από κάτω.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από την Ολλανδία στους 8 - δεν πειράζει παιδιά, στην καρδιά μας είστε νικητές.


Ολλανδία. Μια από τις Κάτω Χώρες. Σημαντικές πόλεις το Αμστελόδαμο, το Ρότερνταμ, η Χάγη. Σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες η ελεύθερη διακίνηση και κατανάλωση μαριχουάνας στα κόφι σοπ και η έκθεση των εκδιδόμενων γυναικών σε βιτρίνες. Αγαπημένος προορισμός των νεοχίπηδων ΚΑΙ των χίπστερ, η δεύτερη περιοχή του κόσμου που θα εκμηδενιστεί με πυρηνικά μετά τη Βαρκελώνη όταν γίνω παγκόσμιος δικτάτορας (του προλεταριάτου, μην τρελαίνεσαι αναγνώστη). Καντάρια μπάλα, αλλά λούζερ από τους λίγους. Την ευχαριστούμε που διέσυρε τους αλαζόνες Ισπανούς στην πρεμιέρα και της ευχόμαστε καλό ταξίδι γυρισμού μετά τον ημιτελικό.

Πρόβλεψη: Τα είπαμε, ήττα στον ημιτελικό από την Αργεντινή. Και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Τέταρτη θέση, και πολύ τους είναι. Λουζερ.

Φαινομενικά άσχετο μουσικό διάλειμμα

(φτάσαμε στη μέση αναγνώστη, κουράγιο)

Οι Βέλγοι έφτασαν ως εδώ αθόρυβα, και το ίδιο αθόρυβα θα αποκλειστούν εύκολα από την Αργεντινή στον προημιτελικό. Το κόλπο που έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα, το ότι κρύβονται δηλαδή ομαδικά πίσω από την κόμμωση του Fellaini και εμφανίζονται ξαφνικά εκεί που δεν τους περιμένεις, δε θα πιάσει στον εν λόγω αγώνα, καθώς ο Μέσι είναι κοντός και θα τους βλέπει. Αν ο προπονητής τους δεν είχε εμμονές και ξεκίναγε την παιχτούρα τον Μιραλάς βασικό, θα είχαν καλύτερη τύχη: Θα αποκλειόντουσαν και πάλι, αλλά δύσκολα, όχι εύκολα. 

Πρόβλεψη: Στάση Αρτζεντίνα, ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας.   

Κολομβία: Προτεκτοράτο των ΗΠΑ στη Λατινικη Αμερική, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των FARC εδώ και 50 χρόνια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή κόκας, πέθανε και ο Μάρκες φέτος, παίζουν με τους οικοδεσπότες, θέλετε κι άλλα; Adios amigos.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Βραζιλία στον προημιτελικό, Ευχές να μη δολοφονηθεί κανένας παίκτης της στο γυρισμό, όπως έγινε μετά το Μουντιαλ του 1994 με τον Αντρές Εσκομπάρ. 

Οι Βραζιλιάνοι διεκδικούν επάξια το έπαθλο της πιο αντιπαθητικής εθνικής ομάδας του πλανήτη. Από τον πιο επιφανή εκπρόσωπό τους, τον Πελέ, που έχει γίνει χρόνια τώρα λακές της εξουσίας και τεράστιος γλείφτης, μέχρι τον τελευταίο οπαδό τους (ο οποίος μένει στον Πειραιά, είναι Ολυμπιακός και Χρυσαυγίτης, ναι, τέτοιοι υποστηρίζουν τη Βραζιλία, δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού), αποπνέουν μια σιχαμάρα. Χωρίς να αφήνω την προσωπική μου γνώμη να θολώσει την κρίση μου, θέλω να αποτύχουν παταγωδώς, αλλά όχι πριν τον τελικό. Έτσι, για να πονέσει πιο πολύ.

Πρόβλεψη: ΉΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.

Αργεντινή: Ή όπως θα την αποκαλούν τα διεθνή ΜΜΕ από το βράδυ της 13/7, "παγκόσμια πρωταθλήτρια". Το θέμα είναι να μη χάσει πολλές δυνάμεις με τα Βέλγια και τις Ολλανδίες για να ρίξει τεσσάρα στον τελικό στους αντιπαθητικούς μέσα στο σπίτι τους. Ζω για τη στιγμή που θα φωνάξει ο Μέσι τον Ντιέγκο να το σηκώσουν μαζί, και ο τελευταίος θα δείχνει στις κάμερες τα τατου του Κάστρο και του Τσε (ξέρω ότι δε θα γίνει γιατί ο Λέο είναι λίγο φλωράκι και θα κωλώσει αλλά άσε με να ονειρεύομαι, αναγνώστη). Όπως και να έχει, campeones, campeones....

Πρόβλεψη: do it like caniggia...Ο τρίτος ο τίτλος θα είναι ο τελικός, μοβόρος νικηφόρος και κομμουνιστικός.

Είχε παίξει Βραζιλία στο στοίχημα 

ο σπίκερ, δεν εξηγείται αλλιώς

Υ.Γ.1 Αναγνώστη, δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου. Όσα έγραψα θα γίνουν, αλλά αν τα παίξεις στο στοίχημα το κάνεις με δική σου ευθύνη...Για περισσότερες λεπτομέρειες, διευκρινήσεις, ακριβή σκορ, πέρνα να τα συζητήσουμε από κοντά, την Πέμπτη 3/7 στο Βα Μπένε (Μπενάκη και Βαλτετσίου) και την Παρασκευή 4/7 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση), όπου θα βάζω μουσική. Ευχαριστώ.

Υ.Γ.2 Και μην ακούω δικαιολογίες ότι την Παρασκευή έχει Μουντιάλ. Αφού ξέρεις πλέον τι θα γίνει, βγες να πιεις κανένα ποτό και να ακούσεις μουσικάρες...

Μου το αφιερώνει η Βραζιλία αλλά εγώ εκεί,

ασυγκίνητος: Die, die, die my darling...

Εκλογικό.

Στον καταραμένο τόπο (όπου βρίσκομαι από το Σάββατο) Μάη μήνα βρέχει. Και στον ευλογημένο βγαίνει από τον πρώτο γύρο δήμαρχος ο Πανταζής. Δεν υπάρχει ελπίδα, αναγνώστη. Στο εκλογικό τμήμα που ψήφισα την Κυριακή ο προηγούμενος από μένα πέταξε το φάκελο στα σκουπίδια και βγήκε από το παραβάν με το ψηφοδέλτιο σκέτο. 25 χρονών το πολύ, έτσι; Πασόκος πέραν πάσης αμφιβολίας, προφανώς, αλλά αν βγεις και πεις να επιτρέπεται να ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν IQ πάνω από ένα όριο, θα σε πουν ελιτιστή και ρατσιστή. Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες και δεν είναι τίποτα άλλο από μια στιγμιαία αποτύπωση τάσεων και όλα αυτά τα μαρξιστικά, τα σένια, τα μπεσαλίδικα, αλλά...τέτοια ποσοστά οι χρυσαυγίτες; Και οι πασοκονεοδημοκράτες; Δεν είναι ότι απογοητεύομαι, είναι ότι η τιμή του σκοινιού έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, όπως και των μπαλτάδων, για όλους αυτούς που "να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω". Τόσες φορές το έχεις πει ρε μεγάλε, γιατί δεν είδα ούτε έναν κουλό την Δευτέρα;


Μόνο στο μπάσκετ γίνονται ανατροπές τελικά και  βγήκε πρωταθλήτρια Ευρώπης η Μακάμπι και χάρηκαν οι Ολυμπιακοί γιατί δεν το πήρε η Ρεαλ που τους απέκλεισε, οι ίδιοι Ολυμπιακοί που ψήφισαν μαζικά τον Μαρινάκη και τους χρυσαυγίτες μπράβους του και που βρίζουν τους Εβραίους που είναι "μασόνοι και κλέβουν τα λεφτά του κοσμάκη". Άβυσσος η ψυχή του οπαδού - ψηφοφόρου, αναγνώστη. Και ασφαλέστατο δείγμα ότι μιλάς με χρυσαυγίτη όταν ακούς τη λέξη "κοσμάκη".

Από τον δίσκο "Κόσμος και όνειρο είναι ένα" (1993).

 Κόσμος, και όχι κοσμάκης. Κατάλαβες;

Σε άλλα νέα, αναγνώστη, ο Καμίνης κατηγορεί τον Σακελλαρίδη ότι προσεγγίζει τους χρυσαυγίτες (!!!!), ο Πασόκος Βουδούρης αντί να ευχαριστεί την τύχη του που πέρασε δεύτερο γύρο ζητάει και ντιμπέιτ με τον Τατούλη, τρομάρα του, η Αυγή δημοσιεύει τα αποτελέσματα των περιφερειακών χωρίς να βάζει "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" δίπλα στα ονόματα των υποψηφίων της...Ανταρσύα, λες και κατέβηκαν μεμονωμένα κάποιοι και πήραν 2,4% (κατά μέσο όρο), έτσι, επειδή ήταν ωραίοι τύποι και τύπισσες και άλλα τέτοια ωραία. Την Κυριακή που θα πιάσει το όριο του 3% και θα βγάλει ευρωβουλευτή η αντικαπιταλιστική αριστερά θα τον πουν οικολόγο ή ανεξάρτητο άραγε; Τα τσακάλια είναι έτοιμα να κάνουν ανταρσία πάντως.

Τι άλλη επιλογή έχετε; Τις αλυσίδες στο λαιμό;

Μ' αρέσει ο καταραμένος τόπος τελικά. Αν δεν γίνει μια σοβαρή συλλογή υπογραφών (μη σου πω δημοψήφισμα, αναγνώστη) θα εγκαταλείψω τη σχιζομητρόπολη και θα μετακομίσω εδώ. Να τελειώνει αυτό το παραμύθι επιτέλους.


Πολύ κράτησε.


Υ.Γ. 1 Αν ψηφίσεις ΠΟΤΑΜΙ, αναγνώστη, πήδα μετά μέσα να πνιγείς να ησυχάσουμε από τη βδελυρή σου παρουσία.
Υ.Γ. 2 Το Σάββατο βάζω μουσική στο Διπλό στην Τρίπολη (θα αναχωρήσουν πουλμαν από την πλατεία Εξαρχείων) και από εβδομάδα στο Va Bene. Το νου σου, αναγνώστη.

Η Σύγκρουση

Έβρεχε έξω. Μονότονα. Για πάρα πολλή ώρα - δέκα λεπτά περίπου. Ο διάσημος blogger είχε βυθίσει το κεφάλι του στα χέρια του με απόγνωση. Απόγνωση που προκαλείτο κυρίως από το γεγονός ότι άλλη μια έκφραση - κλισέ αποδεικνυόταν μια τεράστια μπαρούφα, καθώς όσο και να βύθιζε, το μισό απέξω έμενε (και μην ακούσω βλακείες, αναγνώστη, περί μεγάλου κεφαλιού και μικρών χεριών, δοκίμασε το κι εσύ στο σπίτι να δεις ότι ΔΕΝ γίνεται. Είδες; Ευχαριστώ, συνεχίζω). Η βροχή του έφτιαχνε τη διάθεση αλλά ήξερε ότι δε θα κρατήσει πολύ, όπως ποτέ δεν κρατάει πολύ σε αυτή τη σχιζομητρόπολη. Το ειδικό μπίπερ χτύπησε πένθιμα. Αυτό που φοβόταν έγινε λοιπόν. Το Προεδρείο τον ήθελε. Κάθισε αναπαυτικά στο πάτωμα και πάτησε το απαγορευμένο κουμπί στο τηλεκοντρολ - αμέσως ο τοίχος του σαλονιού άνοιξε για να αποκαλύψει ένα πλάσμα που κρατούσε μια τηλεόραση πλάσμα.


Η τηλεόραση φωτίστηκε και το Προεδρείο εμφανίστηκε καθισμένο στο υπερπολυτελές γραφείο του. Το Προεδρείο των διάσημων, επιτυχημένων blogger (με πάνω από 38.500 views τον πρώτο χρόνο ύπαρξης του μπλογκ, αυτό ήταν το όριο), το οποίο αποτελούνταν αυτή την περίοδο από έναν τύπο που έγραφε συνταγές μαγειρικής, μια μαθήτρια γυμνασίου που έγραφε μελαγχολικά μεταμοντέρνα ερωτικά ποιήματα και έναν νεοχίπη που έγραφε για ελεύθερο κάμπινγκ, ποιες είναι οι καλύτερες "καβάτζες" για να στήσεις τη σκηνή σου σε κάθε νησί, τέτοια (δε φαντάζεσαι, αναγνώστη, τι μπορεί να κάτσει να διαβάσει ο κόσμος στο ίντερνετ, εδώ εσύ έχεις φτάσει μέχρι εδώ σε αυτή την ανάρτηση). Ήταν θυμωμένοι, φαινόταν καθαρά αυτό. Και οι δύο άνθρωποι, καθώς ήταν συνοφρυωμένοι, και ο ένας νεοχίπης, καθώς γέλαγε λιγότερο από ότι συνήθως και ο μπάφος στο χέρι του ήταν σβηστός. "Δύσκολα τα πράγματα" σκέφτηκε ο διάσημος blogger (δ.b. εφεξής). "Γιατί δεν πίνει αυτός; Τι να έχει γίνει άραγε;". Οι απορίες που  τριβέλιζαν το μυαλό του δ.b. θα λύνονταν σύντομα. Το λόγο πήρε το πιο αυστηρό και αμείλικτο μέλος του Προεδρείου, γνωστό με το όνομα "η Μάστιγα" - η μαθήτρια:


"Σε καλέσαμε, πιο πρόσφατο μέλος της Ένωσής μας, γιατί ο κλάδος περνάει δύσκολες ώρες. Οι 3 μας δεν έχουμε κοιμηθεί, ή μαγειρέψει, ή γράψει κάποια ανάρτηση, ή ψωνίσει από την άκρη μας, εδώ και 5 μέρες. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Είμαστε μια ράτσα που πεθαίνει, δ.b. Πρόσφατα ο Μπιλ Γκειτς (στο σημείο αυτό σταυροκοπήθηκαν όλοι) παρήγγειλε στο My Space να κάνει λίγο χώρο στο κοιμητήριο των κάποτε-φοβερών-πραγμάτων-του-ίντερνετ-αλλά-τώρα-πια-ξεχασμένων-από-Γκέιτς-και-ανθρώπους, για εμάς, τους μπλόγκερ! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό; Θα πάμε σε αυτή τη γκρίζα και άχρονη περιοχή, παρέα με το Messenger, μια περιοχή που τη θερίζουν άγριοι άνεμοι μοναξιάς και εγκατάλειψης, όπου αχυρόμπαλες από την Άγρια Δύση χορεύουν αρμονικά με ξεχασμένους έρωτες, μισοτελειωμένα τραγούδια και αλμυρά δάκρυα χωρισμού,  όπου δεν υπάρχει πια η λέξη ΕΜΕΙΣ παρά μόνο τα γράμματα Ε και Μ και Ε ξανά και Ι και Σ, σκορπισμένα, ανασκολοπισμένα, πεταμένα δεξιά αριστερά"...


Η Πρόεδρος συνέχισε σε αυτό το μοτίβο για μισή ώρα ακόμα περίπου. Ο δ.b. την άκουγε με δυσκολία, ενώ σκεφτόταν απείρως πιο σημαντικά πράγματα, όπως το τι έφαγε στις 25/3/1985, ή τι να κάνει ο φίλος του ο Ραούλ που είχε να τον δει μήνες. Το παραλήρημα της διοπτροφόρου νεαράς που μίλαγε για τον έρωτα ασταμάτητα (χωρίς να τον έχει βιώσει και ποτέ μάλιστα) διέκοψε βίαια ο μάγειρας, μιλώντας πολύ δυνατά και επιτυγχάνοντας έτσι να προκαλέσει το ενδιαφέρον του βαριεστημένου δ.b. (αν και όχι να ξυπνήσει το τρίτο μέλος του προεδρείου, που είχε κοιμηθεί μακάρια επάνω στο γραφείο, ροχαλίζοντας ελαφρά):

"Αυτό που θέλει να πει η Πρόεδρος, αλλά παρασύρθηκε από τον αχαλίνωτο ρομαντισμό της, όπως πάντα, είναι ότι περνάμε δύσκολες ώρες. Και εδώ μπαίνεις εσύ στην εξίσωση, γιατί ο μουσακάς μπορεί να μοιάζει με το παστίτσιο, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα: Μην ρωτάς τι έκανε η Ένωση για σένα, πες μας τι έκανες ΕΣΥ για την Ένωση. Λοιπόν;"

Κάπως έτσι δηλαδή.

Ο δ.b. ξερόβηξε για να κερδίσει χρόνο. Αντί αυτού τον έπιασε κρίση τσιγαρόβηχα που κράτησε πέντε λεπτά, ενώ τα δύο εναπομείναντα ξύπνια μέλη του προεδρείου τον κοίταζαν με αυξανόμενη ανυπομονησία και εκνευρισμό. Τελικά μίλησε:

"Εεεε...Κοιτάχτε να δείτε..Πέρα από την προσωπική μου συνεισφορά στην Υπόθεση, με 69 αναρτήσεις σε ένα χρόνο και κάτι, με δημιουργία ειδικού προφίλ προώθησης του μπλογκ στο facebook, με πρήξιμο του κόσμου που γνωρίζω στα μαγαζιά που βάζω μουσική να με διαβάσει, με την παρακίνηση με το παράδειγμά μου σε ένα συνάδελφο και σύντροφο, σε μια κοπέλα που κάναμε παρέα πέρσι το καλοκαίρι και σε μια φίλη που γράφει ποιήματα να ξεκινήσουν δικά τους μπλογκ, και με την απίστευτη διείσδυσή μου στην τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων (χάρη στην Ε. και τις εκπομπές της κυρίως), δεν έχω κάνει και πολλά, είναι η αλήθεια. Και δεν θέλω να κάνω και άλλα, εδώ που τα λέμε. Καταλαβαίνω ότι αγχωθήκατε επειδή ο Old Boy κατεβαίνει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, ο Mikeius έχει περάσει στην εποχή της εικόνας και παράτησε το ΦΑΕ ΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ, ο Πιτσιρίκος βαριέται και δημοσιεύει κυρίως μέιλ αναγνωστών, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για όλα αυτά. Διαγράψτε με στην τελική. Άσχετοι και ψώνια είστε. Ορίστε, το είπα"

Ισχύει για όλους τους υπόλοιπους, αναγνώστη, όχι για 

μένα και τους τρεις προαναφερθέντες, προφανώς

Η σύνδεση διακόπηκε με ένα ξερό κλικ. Ο δ.b. έμεινε μόνος στο μισοσκόταδο, τελείως μόνος, απόβλητος από το είδος του, αυτή την κάστα ανθρώπων που νομίζουν ότι μπορούν να σου σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο σου, αναγνώστη, γράφοντας ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι. Και ένιωσε πολύ καλά για αυτό. Θα ίδρυε τη δικιά του Ένωση, θα γινόταν ο Λακάν των μπλόγκερ, δεν πάνε στο διάολο όλοι τους! Άναψε τσιγάρο και το λαπτοπ του. Μια νέα εποχή ξεκινούσε.

Προσδεθείτε, αγαπητέ αναγνώστη

Υ.Γ. 1 Χρόνια πολλά και από εδώ! Ξέρεις εσύ...

Υ.Γ. 2 Αυτό που έγινε στο Va bene προχτές δεν είχε προηγούμενο! Οι τελευταίοι χορευτές έφταναν στο ταμείο από τα Άγραφα. Σας ευχαριστώ.

Υ.Γ. 3 Να πάτε "στο Δαφνί" στη Δάφνη για τσίπουρα, είναι πολύ ωραίο μαγαζί. Ευχαριστώ.