Κάθαρση και Γοητεία

Αναγνώστη, όχι μόνο σε έχω παρατήσει εδώ και ένα μήνα χωρίς ανάρτηση, έχω αφήσει και διάφορα "πρώτα μέρη" (όπως αυτό και αυτό) να εκκρεμούν - σαν τα ξέφτια από το σεμεδάκι της γιαγιάς μου που κάλυπτε πάντοτε το πάνω μέρος της τηλεόρασής της, αλλά μικρό το κακό γιατί δύο κανάλια είχαμε, την ΕΡΤ1 και την ΕΡΤ2 (όχι, αναγνώστη, δεν πρόλαβα την ΥΕΝΕΔ, δεν είμαι ΤΟΣΟ μεγάλος), ένα από τα δύο θα ήτανε, και κάτι για το ΠΑΣΟΚ θα λέγανε.


Η γιαγιά μου που λες είχε μια έμφυτη και ασίγαστη εχθρότητα στον Βασίλη Κόκκινο, τον πρόεδρο του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκαζε τον μακαρίτη τον Αντρέα τον Παπανδρέου, εχθρότητα που εκφραζόταν με ένα ελαφρύ ανασήκωμα του κορμού της και μια περήφανη ανάποδη μούντζα προς την κατεύθυνση της τηλεόρασης όποτε άκουγε τη φωνή του εν λόγω (ω ναι, αναγνώστη, καλά κατάλαβες, αυτό σημαίνει ότι ήταν ξαπλωμένη σε κρεβάτι και κοίταγε από την άλλη μεριά του δωματίου από αυτή που ήταν η τηλεόραση, γιατί έτσι ήταν η γιαγιά μου, έτσι και της έμπαινε κάτι στο μυαλό δεν το ξεκούναγες από εκεί ούτε με γερανό, αφού η τηλεόραση ήταν εκτός του οπτικού της πεδίου, τόσο το χειρότερο για την τηλεόραση, σιγά μην χάλαγε τη βολή της για κάτι τόσο επουσιώδες, κι όταν λέω "βολή" εννοώ να ξάπλωνε ανάποδα, να βάλει δηλαδή το κεφάλι της εκεί που ήτανε τα πόδια της, αλλά δεν το έκανε τα 50 πρώτα χρόνια της ζωής της που δεν είχε τηλεόραση, σιγά μην άλλαζε συνήθειες στα στερνά της, είπαμε, είχε ειδωλοποιήσει τον Αντρέα αλλά δεν ήταν καμιά ξεπουλημένη, όλη η οικογένειά της είχε ανέβει στο βουνό και στο πρώτο και στο δεύτερο αντάρτικο.   

Ο Ακατανόμαστος αυτοπροσώπως 

Μεγαλειώδεις στιγμές πάντως στη Δίκη, αναγνώστη. Γατάκια Αμερικάνοι που γυρνάτε δικαστικά σίριαλ τώρα, εμείς πριν 25 χρόνια είχαμε καθημερινές, λάιβ και πολύωρες συνδέσεις με το πρώτο δικαστικό - πολιτικό reality στην ιστορία. Και με τι συγκινήσεις: Και ο Μένιος κατέρρευσε στην αίθουσα από τη συγκίνηση (τι εννοείς "ποιος Μένιος;" Όχι αυτός από τους Δύο Ξένους πάντως), και ο Τσοβόλας υπεράσπιζε μόνος του τον εαυτό του με τη βαριά αρτινή προφορά του γιατί ήταν δικηγοράρα, ο Έλληνας Matlock να πούμε (μη χέσω) και μετά ίδρυσε κόμμα που το έβγαλε ΔΗ.Κ.Κ.Ι. για να θυμούνται όλοι αυτή την δίκη (ασχολίαστο), και ο Αθανασόπουλος είχε μπλέξει με το ελληνικό και το γιουγκοσλάβικο καλαμπόκι (εγώ ήμουν με το γιουγκοσλάβικο φυσικά, οι κότες που θα το έτρωγαν θα έπαιζαν πολύ καλύτερο μπάσκετ), και ο Κωνσταντόπουλος υπεράσπιζε τους Πασόκους σαν να μην υπάρχει αύριο (αυτόν τον συμπαθούσε η προαναφερθείσα Ζαχαραία γιαγιά, γιατί ήταν κοντοχωριανός της, από την Κρέστενα), και τελικά για αυτόν τον ίδιο δεν υπήρχε αύριο, γιατί πως να νιώθει άραγε κάποιος που ήταν πρόεδρος ενός κόμματος στο 3,5% το οποίο τώρα παίρνει 35% ;; Για να μην αναφέρω την επιτυχημένη προεδρία του στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός...

Χαζεύαμε την ΔΙΚΗ λοιπόν με τις ώρες, περιμένοντας εναγωνίως να διακόψει κάποια στιγμή ο Ακατανόμαστος με τα γουνάκια για να βάλει η ΕΡΤ κανένα επεισόδιο "Τόλμη και Γοητεία" για να μάθουμε αν η Μπρουκ θα σταματήσει να τρώει σοκολάτες για να της φύγει η ακμή και να ρίξει επιτέλους το γκομενάκι τον Ριτζ. Αθώες εποχές, πριν βγει στο κλαρί κι αυτή και πάρει, εκτός από τον Ριτζ, και όλα τα υπόλοιπα αρσενικά μέλη της οικογένειας Φόρεστερ, ενώ η Στέφανι, που πάντα στο μυαλό μου ήταν η Θάτσερ της Αμερικής (τα ταγιέρ θα φταίγανε, αναγνώστη) παρακολουθούσε ανήμπορη, ενώ οι ραδιουργίες της έπεφταν η μία μετά την άλλη στο κενό. Σε αντίθεση με την ορίτζιναλ  Μάγκι, η οποία τσάκισε τον Σκάργκιλ και τους ανθρακωρύχους του, τροποποίησε όπως την βόλευε την έκθεση για το Χέιζελ, κήρυξε έναν πόλεμο στην Αργεντινή για τα Φώκλαντς χωρίς κανέναν προφανή λόγο, πέρα από την συσπείρωση των Άγγλων γύρω από πατριωτικές ανόητες υστερίες, σε γενικές γραμμές τα πήγε λίγο καλύτερα από την Στέφανι. 

Νεοφιλελεύθεροι αναγνώστες του μπλογκ, (ναι, όλοι εσείς, και οι τρεις) 

σας επιτρέπω να φαντασιωθείτε την Μάγκι ντυμένη έτσι. Άρρωστοι.

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι πρώτον, σιγά μην δικαστούν οι τωρινοί υπεύθυνοι άρα η Δίκη θα μείνει για πάντα στην ιστορία σαν Η ΔΙΚΗ, και δεύτερον, χάρηκα που τα ξαναείπαμε γιατί μου είχες λείψει, αναγνώστη. Κλείνω για να μη με πάρουν τα ζουμιά.

Υ.Γ. 1 Η Τόλμη και Γοητεία ήταν βαθιά ταξική σειρά - θα επανέλθω.

Υ.Γ. 2 Αυτό που γίνεται τις Παρασκευές στον Σχοινοβάτη δεν περιγράφεται με λόγια. Πρέπει να το ζήσεις κάποια Παρασκευή από κοντά, αναγνώστη.

Παίζει κι αυτό πάντα (ευχαριστώ 

την Σ. που μου το έμαθε)

Στη Μεσογείων, λίγο μετά την πλατεία

Είπα να μη γράψω ανάρτηση όσο κρατάει το σκηνικό με την ΕΡΤ αναγνώστη αλλά οι φαν μου με πιέζουν. Θέλουν, λένε, να ξεκουράζουν το μυαλό και το σώμα τους από την ορθοστασία στην Αγία Παρασκευή διαβάζοντας κάτι φρέσκο και δροσερό. Για όποιον λοιπόν δεν έχει ένα οικογενειακό παγωτό στο σπίτι του να πάει να διαβάσει τα συστατικά και να αφήσει τον διάσημο πλέον μπλόγκερ στην ησυχία του, εγώ, ο είλωτας της φήμης μου, είμαι εδώ.

Αλλά η ανάρτηση θα περιέχει ΕΡΤ, δε γίνεται να αναφέρεται σε κάτι άλλο. Κόσμος πολύς αναγνώστη μου, κόσμος διαφορετικός μεταξύ του, κάπως σαν τους Αγανακτισμένους χωρίς τους φασίστες θα σου έλεγα, αν πήγαινα στους Αγανακτισμένους, αλλά δεν πήγαινα, τους σνόμπαρα. Και ο Πουλίκας να λέει το "σκόνη πέτρες λάσπη, όλη μέρα στο γιαπί" και να συγκινούμαστε εμείς οι πολιτικοί μηχανικοί, έτσι, για το ονόρε,  κι ας μην έχουμε δουλέψει ποτέ σε γιαπί, μόνο σε γραφεία, και ο Μίλτος ο Πασχαλίδης να λέει αυτό το ριζίτικο και ο Σίλας Σεραφείμ να κάνει αστεία που οι περισσότεροι να τα θεωρούν κρύα, αλλά δεν πειράζει, γιατί σημασία δεν έχει αυτό, σημασία έχει που είναι εκεί, όπως όλοι, και κάποιος (δε θυμάμαι ποιος) να λέει αυτό:

                                       

Όπου καφενεία βάλε τζερεμέ

Στο οποίο τραγούδι, αναγνώστη, στο δίστιχο "σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός/ μα χτες μες στην πορεία, περνούσες γελαστός" σήκωσα την αριστερή μου γροθιά αδιαφορώντας για τα ειρωνικά μειδιάματα των γύρω μου για τη "γραφικότητά" μου. Γιατί αυτό είμαστε, αναγνώστη: σκυφτοί στα καφενεία, σκεφτικοί στους δρόμους και γελαστοί στις πορείες. Όσο αντέχουμε τέλος πάντων...Και μια τύπισσα από μικροφώνου να ασκεί κριτική στους εργαζόμενους της ερτ που αναγνωρίζουν ακόμα ιεραρχίες αν και απολυμένοι, και οι Σπυριδούλα να ΜΗΝ παίζουν το "Να μου πουλάς", και ο Σπύρος Γραμμένος να τραγουδάει τον "κουκουλοφόρο" και δυστυχώς όχι αυτό και να βλέπω συνασπισμένους και κνίτες και η πολυπόθητη ενότητα της αριστεράς να επιτυγχάνεται αφού τους χαιρέτησα όλους και με αντιχαιρέτησαν και αυτοί, και όταν τελείωσαν τα λάιβ να βάζουν , έτσι για να τιμήσουν την ημέρα του πατέρα, αυτό το κομμάτι, που το ακούγαμε οικογενειακά κάθε φορά που πηγαίναμε Ζαχάρω με το Toyota Corolla του '71 σε μαγνητοταινία και μέχρι σήμερα νόμιζα ότι κάποιος το ηχογράφησε αποκλειστικά για τον πατέρα μου, καθώς δεν το είχα ακούσει ποτέ πουθενά αλλού:

                                            

                                     

Να είσαι καλά Νικόλα που 

μας μεγάλωσες με αυτά

.

συναυλίες και φασισμός

Αναγνώστη, δύσκολοι καιροί για χαζοχαρουμενιές. Ήθελα να γράψω δεύτερη σερί συναυλιακή ανάρτηση, για τον Λουκιανό την Κυριακή στις Αναιρέσεις (ο οποίος μοιάζει -τώρα πια- πολύ στο πρόσωπο με την Αρλέτα, όπως λέει και η φίλη μου η Ε.) που μας συγκίνησε και συγκινήθηκε, για το Σωκράτη χτες στο Βράχων που δεν είχε και πολλή όρεξη αλλά  γίναμε χάλια παρόλα αυτά, να αναλύσω γιατί πρέπει ΠΑΝΤΑ να κάθεσαι μπροστά δεξιά στις συναυλίες, να χτυπήσω ανελέητα τη νέα μόδα των συγκροτημάτων swing, να πω κακίες για το ντεκολτέ στο πουκάμισο του Αλέξη του Τσίπρα που βγήκε ΜΟΛΙΣ στην ΕΡΤ (3:20 το βράδυ), κλπ. Αλλά δε μου βγαίνει. Έχω ξενερώσει με την ιστορία με την ΕΡΤ. Όχι που έβγαλε τον Τσίπρα αχάραγα και μας κόλασε, που την έκλεισαν έτσι φασιστικά. (Καλά, δε μπορώ να μη σχολιάσω ότι ο Πρόεδρος είπε μόλις τώρα ότι "ήρθα και νωρίτερα, αλλά δε θέλησα να πάρω το μικρόφωνο". Αν είσαι large τύπος...). Πες τα ρε Λουκι Λουκ.

εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω
μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα

Θα ήταν πάρα πολύ ωραία ανάρτηση φίλε αναγνώστη. Θα έγραφα μια μικρή ελεγεία για τα ναριτοσουβλάκια, για τις συναντήσεις στις Αναιρέσεις που σε κάνουν να χαίρεσαι αλλά με τόσες φάτσες από το φοιτητικό σου παρελθόν σου δημιουργούν ένα άγχος ότι έρχεται η εξεταστική (η ποια;) και δεν έχεις διαβάσει τίποτα ακόμα, για το τραγούδι του Βασίλη Καρρά την "Πριγκηπέσσα" που το διασκεύασε χτες ο Μάλαμας, για το Φώτη Σιώτα που μεγαλώνει κάθε χρόνο το ρόλο του στις συναυλίες και μπράβο του, και πολλά άλλα. Δεν έχω όρεξη όμως, άσε με σου λέω. Θα τα πούμε μετά τη συναυλία του Χαρούλη την Τετάρτη.

Ο (ανεπίσημος) ύμνος του Χώρου

"Εσύ γτ δεν είσαι στην ΕΡΤ;" θα ρωτήσεις αναγνώστη και θα έχεις 1000 δίκια. Δεν είμαι γιατί είμαι κουρασμένος από τα ξενύχτια και το αλκοόλ και τις καταχρήσεις και έχω μια τεράστια μελανιά στον ώμο από την καρέκλα που δανείστηκα χτες από το κλειστό circus και την περιέφερα σαν λιτανεία στους δρόμους των Εξαρχείων (μεγάλη ιστορία, θα στην πω κάποια στιγμή). Αύριο όμως θα πάω. Θα τα πούμε εκεί, αναγνώστη, ναι; Σταματάω τώρα για να συγκεντρωθώ να ακούσω τη Δέσποινα την Κουτσούμπα.

Υ.Γ. Αύριο στο δακτύλιο Αθηνών κυκλοφορούν τα τανκς με ζυγό αριθμό.