Χανιά (Ζελέ - Κορμάρα - Σαγιονάρα)

Η αλμύρα της θάλασσας έντονη στα χείλια, απομεινάρι από το πρόσφατο πολύωρο ταξίδι. Ο Ήλιος έχει μόλις ανατείλει και 20 κωλοφάνταρα, 19 Κρητικοί κι ένας Πελοποννήσιος στέκονται προσοχή μπροστά από ένα ταπεινό κτίριο στην αεροπορική Βάση της Σούδας. Τα χασμουρητά είναι το νούμερο ένα στην ημερήσια διάταξη, τουλάχιστον μέχρι να βγει ο Βλοσυρός Μοίραρχος και να σφίξουν λίγο τα γάλατα. Οι 19 κρητικοί είναι σαν ψάρια στο νερό, που έλεγε και ο Μάο, ο Πελοποννήσιος ακόμα απορεί πως ενώ ζήτησε να μείνει στην Τρίπολη του ήρθε μετάθεση σε βάση εφαπτόμενη σε νατοϊκή. Όταν βγαίνει ο Βλοσυρός Μοίραρχος  οι απορίες λύνονται μονομιάς: Οι γιωτάδες (9 και 10 μυωπία, ευχαριστώ καλέ μου κύριε, α κυρία είσθε, συγγνώμη, δεν φοράω ούτε γυαλιά ούτε φακούς, τι εννοείς γιατί μιλάω στην κολόνα, ποια κολόνα;), θα αναλάβουν το εθνικά επωφελές και απαραίτητο έργο να σερβίρουν τους αξιωματικούς και τις οικογένειές τους στη Λέσχη του Αγίου Ονούφρη, κάτω από τα Κουνουπιδιανά. Γι' αυτό σε έφεραν εδώ κάτω ταλαίπωρε ορεσίβιε Σπόρε - που δεν είσαι ακόμα Σπόρος, αλλά θα γίνεις πιο γρήγορα από ότι φαντάζεσαι.

Ιούνης, ζέστη, και ο τρομερός εχθρός των 20 νεοσύλλεκτων δεν είναι μήτε οι Τούρκοι, μήτε οι Βούλγαροι, μήτε οι κομμουνιστοσυμμορίτες, παρά τα αγριόχορτα που έχουν καταλάβει εξ εφόδου στρατηγικά σημεία της λέσχης. Μετά από σκληρή τριήμερη μάχη τα ένδοξα ελληνικά στρατά κατανικούν τον εχθρό. Ημέτερες απώλειες: 2 ηλιάσεις, 7 πονοκέφαλοι, άπειρα κοψίματα, μελανιές, γρατζουνιές, πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης στην ανθρώπινη ευφυΐα, 20 καταθλίψεις. Στη συνέχεια διαμοιρασμός αρμοδιοτήτων: Αναγνώστη, θα σου πω μόνο ότι για την επίζηλη θέση του σαλατιέρη απαιτήθηκε ισχυρό βύσμα. Δεύτερη καλύτερη θέση ήταν αυτή του μπαρμαν στο μπαρ της πισίνας, ο υποφαινόμενος περιορίστηκε σε αυτή του πάσο/σερβιτόρου, και πάλι καλά, υπήρχε και η λάντζα.

Στρατός σου λέει μετά.

Η πατρίδα λοιπόν, αναγνώστη, μας έχει ανάγκη 9 το πρωί με 4 το μεσημέρι και πάλι 6 το απόγευμα με μεσάνυχτα, και μετά μας ξαναέχει ανάγκη τη μεθεπόμενη μέρα. Καλά ξηγήθηκε η πατρίς, δεν λέω, ολιγαρκής φάνηκε. Και τι θα κάνει ο soon-to-be Σπόρος στις ενδιάμεσες μέρες; Θα αποκαταστήσει σύνδεση με τους εαακίτες Χανίων, θα βγει στο Στενό, θα βολτάρει στην πόλη, πόσο καιρό πια να τα κάνει αυτά, 8 μήνες έμεινε εκεί (και θα έμενε και 2 χρόνια άνετα, αυτοί οι αριστεροί που γκρινιάζουνε για τη διάρκεια της θητείας και τον μιλιταρισμό φταίνε για όλα τελικά), πιάνει λοιπόν ο καλός σου μια σοφίτα με 170 ευρώ το μήνα, πάνω από τον...Σπόρο. Ε, δεν χρειάζεται να πω άλλα - και δεν ήταν η αμέριστη στήριξη και συμπαράσταση της ιδιοκτήτριας Ι., δεν ήταν ότι έβαζα μουσική ενίοτε εκεί, δεν είναι ότι έπαιρνα το ρακόμελο επάνω στη Σοφίτα, δεν είναι ότι δεν έχω βιώσει ποτέ πιο έντονα συναισθήματα χαράς και λύπης και χαρμολύπης σε κάποιο μαγαζί. Είναι όλα αυτά και λίγο παραπάνω. 

Το Σπίτι. Πάνω - πάνω.

Κουμ καπί, Χαλέπα, Δικαστήρια, Αγορά, Παλιό Λιμάνι, η ωραιότερη πόλη της Ελλάδας, με το ιδιαίτερο πολεοδομικό χαρακτηριστικό σπίτι-σπίτι-γυμναστήριο-σπίτι-γυμναστήριο-σπίτι-σπίτι-γυμναστήριο, το ζελε-κορμάρα-σαγιονάρα είναι από τα πιο εύστοχα συνθήματα σε τοίχο που έχω δει ποτέ, αποτυπώνει σε τρεις λέξεις τα χαρακτηριστικά της πλειοψηφίας των ντόπιων, αλλά εντάξει, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, και πολιτισμός παίζει, και πολιτικοποίηση έντονη, και αυθεντικοί Κρητικοί με τα καλά τους και τα στραβά τους, και καντάδες και όργανα και τσικουδιές και άψογο φαΐ και τσικουδιές και το Λιμάνι είναι πανέμορφο το ξημέρωμα, ιδίως αν καταφέρεις και σήμερα να μην πέσεις μέσα στη θάλασσα, σαν τους μεθυσμένους τουρίστες, άκου κάτι πράγματα, χαχαχα ρε τους άσχετους (τουλάχιστον 5 φορές κόντεψα, αναγνώστη).

Πέρασε ο καιρός, τελείωσε η θητεία, κι ο Σπόρος έκανε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής του. 

Έφυγε.

Και 7,5 χρόνια τώρα δεν ξαναπάτησε το πόδι του, από άμυνα, γιατί δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι έφυγε από τον επίγειο Παράδεισο. Αλλά όλα αυτά τελειώνουν το Σάββατο, τη μέρα των γενεθλίων του. Γιατί θα τα γιορτάσει εκεί.

Και θα είσαι κι Εσύ εκεί. Εσύ, μαζί με τα Χανιά, είστε τα καλύτερα δώρα γενεθλίων - δεν θέλω άλλα, αναγνώστη, μην ξοδευτείς σε παρακαλώ. 

Χρόνια μου πολλά, διάολε.

Το Σύνθημα.

My own private Πολυτεχνείο

Κάθε χρόνο είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη χρονιά. Κι αν δεν είναι φταίει η βροχή, η "μέρα που έπεσε φέτος", το "μούδιασμα του κόσμου από τα νέα μέτρα" (πάντα υπάρχουν νέα μέτρα αναγνώστη, σαράντα χρόνια τώρα), ο "φόβος για επεισόδια" (τα οποία είναι τελικά πολύ σπανιότερα αναλογικά σε σχέση με όλες τις άλλες πορείες της χρονιάς), ο ανάδρομος Ερμής, κάτι τέλος πάντων. Αλλά κάθε χρόνο στην προσυγκέντρωση όλοι είναι σίγουροι ότι ΑΥΤΗ είναι η μεγαλύτερη πορεία όλων των εποχών, ότι "ένα, δύο, τρία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία", ότι "το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική". Κι έχουν δίκιο, αναγνώστη (αν εξαιρέσεις το πρώτο συμπέρασμα). Αλλά εγώ δε θα σου μιλήσω για αυτά, υποθέτω ότι τα ξέρεις, εκτός αν είσαι καμένος χρυσαυγίτης ή ο Άδωνης και θεωρείς ότι δεν υπήρχανε νεκροί στο Πολυτεχνείο κι ότι όλα είναι ένα τεράστιο ψέμα, οπότε θα περιμένω να σταματήσεις να διαβάζεις και να βγεις από το blog για να συνεχίσω. Εντάξει; Πάμε λοιπόν.


Παίρνοντας σαν δεδομένο ότι γνωρίζουμε τα ιστορικά γεγονότα και συμφωνούμε πάνω στο τι ήταν η τριήμερη εξέγερση του Νοέμβρη (ψιτ, τζημερικοί, σας βλέπω, αποχωρήστε κι εσείς μην έχουμε άλλα), θέλω να εστιάσω στον τριήμερο εορτασμό και στην πορεία, πάντα μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα του εαυτού μου, αναγνώστη. Με τα καλά του και τα κακά του (όχι του εαυτού μου, του τριημέρου). Από τη γελοιότητα με τους "χώρους" για τους οποίους υπήρχε τόσος κλαυθμός και οδυρμός ενώ κάθε χρόνο παρέμεναν οι ίδιοι με μικρές μετατροπές, μέχρι τη λάμψη στα μάτια των εκάστοτε πρωτοετών που βίωναν για πρώτη φορά στη φοιτητική τους ζωή την εμπειρία μιας τόσο συλλογικής διαδικασίας. Από την ευγενική άρνηση να κατατεθούν στεφάνια από Πασοκονεοδημοκράτες (βρε τι έπαθε το 80% του ελληνικού λαού, που τώρα είναι 25% βέβαια) μέχρι τα περιστατικά και τις φράσεις που έμειναν παροιμιώδη (όπως το "πίσω από τα παιδιά"), ή το επικό βίντεο των ΕΑΑΚ που προβάλλεται ακόμα και σήμερα στο ΜΑΧ (με χειροκρότημα σε καίρια σημεία, όπως στον Άρη, στον Τεμπονέρα και σε ένα ντου του 1987 που παίρνει παραμάζωμα κάτι δύσμοιρους καπελάκηδες μπάτσους).

Μετά έχει και ΜΑΤ από πίσω αλλά

δε μας νοιάζει το μετά

Και ανήμερα στις 17 η πορεία, δεκαπέντε χρόνια τώρα, κι όχι δεκαέξι που είμαι στην Αθήνα γιατί μια χρονιά ήμουν φαντάρος στα Χανιά και ναι μεν είχα κανονίσει να είμαι έξω, η πορεία ήταν απογευματινή όμως κι εγώ για να συνέλθω από το πολιτισμικό σοκ έπινα κρασιά στο Ταμάμ από το μεσημέρι με αποτέλεσμα να κοιμάμαι την ώρα της διεξαγωγής της, αμαρτία εξομολογημένη αμαρτία ουκ έστι. Και σταμάτημα λίγο μετά το Χίλτον (για το πρώτο μπλοκ, των φοιτητών Πολυτεχνείου) "για να περιμένουμε τους υπόλοιπους", και "Πότε θα κάνει ξαστεριά" για να μην περιμένουμε έτσι άπραγοι, και "κάτσε να δούμε το ξύλο στους Πασόκους - όχι ρε συ, πάμε σπίτι να το δούμε από την τηλεόραση, δεν έχω όρεξη για χημικά σήμερα", και 20-30 άτομα σπίτι μου (έμενα Αμπελόκηπους αναγνώστη) να πίνουμε κονιάκ και να βλέπουμε τη "Γλυκιά Συμμορία", δε θυμάμαι πως ξεκίνησε αυτή η παράδοση, μια χαρά ο Νικολαΐδης, αλλά πολύ μηδενιστής για τη μέρα, αλλά αφού ξεκίνησε ξεκίνησε, άπαξ κι ερχόσουν σπίτι μου θα έπινες κονιάκ και θα έβλεπες Σπυριδάκη να πρωταγωνιστεί σε ταινία για ενηλίκους, πάει και τελείωσε.

Και τα τελευταία χρόνια, βλέπεις γνωστά πρόσωπα από τα παλιά και νιώθεις λιγότερο μόνος, λιγότερο άνεργος και λιγότερο απαισιόδοξος. Έστω για μια μέρα. Ραντεβού εκεί, αναγνώστη.

Υ.Γ.1 Αν έρθεις στο Zazzium Bar αυτή την Τετάρτη ΔΕ θα βάλω αντάρτικα, όπως την προηγούμενη. Εκτός αν έρθεις και μου το ζητήσεις. Το σύνθημα θα είναι "Σπόρος". Αλλά Hells Bells θα βάλω, έρθεις δεν έρθεις να μου το ζητήσεις.

Ετσι, γιατί με αυτό μπαίνει η Pauli στα
εντός έδρας παιχνίδια στο Millerntor

Υ.Γ.2 Ευχαριστώ τον AxelK για τα καλά του λόγια, ανταποδίδω και συμφωνώ. Το blog του ΕΙΝΑΙ το δεύτερο καλύτερο της Ελλάδας μετά το Σπόρο...(αυτός το έγραψε, μπείτε και διαβάστε το, αλήθεια λέω!)

Πάλης ξεκίνημα

Η νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά συμμορία που κυβερνάει τον δύστυχο αυτό τόπο αποφάσισε να βελτιώσει την Παιδεία αυτό το μήνα - διαλύοντας την. Το γιατί και το πώς διαβάστε το εδώ που τα λέει μια χαρά, καλύτερα από ότι θα τα έλεγα εγώ. Εκτός από τις αντιδράσεις διοικητικών υπαλλήλων και καθηγητών, έχουμε ξεσηκωμό της αδάμαστης και πρωτοπόρας φοιτητικής νεολαίας μας. Στο πνεύμα λοιπόν της εποχής, αναγνώστη, θα σου θέσω ένα κουίζ: Θέλω να κάνεις μια αντιστοιχία μεταξύ φοιτητικών παρατάξεων και των κάτωθι κεντρικών μοτίβων τους τα τελευταία 20 χρόνια.

α) Το επίδικο στη σημερινή φορτισμένη πολιτικά κατάσταση είναι να υψώσουμε πύργο ατίθασο στη λυσσαλέα επίθεση που έχει εξαπολύσει το αστικό μπλοκ εξουσίας στην παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της.

β) Τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που σπουδάζουν θέλουν ενιαία ανώτατη εκπαίδευση.

γ) All we are saying, is give peace a chance (κατά τα άλλα κατεβαίνουμε σε κοινό πλαίσιο με τους (α) αρκεί να το στρογγυλέψουν λίγο γιατί είναι πολύ άγριοι ρε παιδί μου).

Έλα, εύκολο είναι. Δε βάζω πασπιτοδαπίτες στην εξίσωση γιατί πραγματικά αδυνατώ να γράψω δύο διαφορετικά μοτίβα για αυτούς τους δύο. Αναπολώ με απέχθεια και μίσος τους Νέους Ορίζοντες (φοιτητικό της ΠΟΛΑΝ), νοσταλγώ τα μ-λ σε όλες τις εκφάνσεις τους, ξερνάω με τα "ανεξάρτητα" δεξιά σχήματα, γελάω μέχρι δακρύων με το μπλοκ αντικατάληψης στην Αρχιτεκτονική με τη διακριτική ονομασία "τα φυτά", θέλω να σφίξω το χέρι (με μια τανάλια) σε όσους/όσες έχουν πει διαχρονικά τη φοβερή ατάκα "δεν πάω στις συνελεύσεις, ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ, άσε που έχει και κάπνα", φωνές γύρω του και κάπνα νιώθει το αρνί το Πάσχα, εσύ είσαι αρνί όλο το χρόνο, ταλαίπωρε, τανάλια και πάλι τανάλια.

Το ωραίο με το φοιτητικό συνδικαλισμό είναι ότι καταλαβαίνεις τα όρια του αφού τελειώσεις τη σχολή και πιάσεις δουλειά (παλιά, αναγνώστη, γινόταν κι αυτό, και σε πληρώνανε κιόλας, άκου πράγματα, κι αυτό ήταν κόλπο του επάρατου καπιταλισμού για να μην μορφώνονται τα πλατιά λαϊκά στρώματα και τον ανατρέψουν, τότε οι άνθρωποι είχαν μόνο ένα πτυχίο, τώρα με 2-3 ο καθείς έχει γίνει ντούρος αντικαπιταλιστής, οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες). Αλλά πάντα σου μένει μια γλυκιά ανάμνηση της όλης διαδικασίας, έτσι, γιατί ήσουν νέος, γιατί διάβασες πέντε πράγματα, γιατί πέτυχες μικρές αλλά συλλογικές νίκες. Όχι νίκες, παγώματα κυρίως. Αλλά κάτι ήταν κι αυτό.

Καλή δύναμη στους καθηγητές για τον αγώνα τους. Για τους χιλιάδες μηχανικούς - αναγνώστες του blog (και όχι τους "μηχανικούς αναγνώστες", είναι αφηρημένοι αυτοί, δε μας ενδιαφέρουν), συνέλευση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών αύριο, ρεμάλια. Το νου σας.