Πόλεμος στους ηλίθιους

Όλα ξεκίνησαν από ένα μαθηματικό πρόβλημα,αναγνώστη, για την ακρίβεια ένα πρόβλημα λογικής. Δεν ξέρω αν το έχεις δει, έχει γίνει viral την τελευταία εβδομάδα, και ονομάζεται "τα γενέθλια της Σέρυλ". Σε αυτό το πρόβλημα, η Σέρυλ συναντάει δύο αγόρια και λέει στον έναν τον μήνα της γέννησής της και στον άλλο την ημερομηνία, όπως επίσης και δέκα (!!!) διαφορετικές πιθανές σωστές απαντήσεις. Οι δύο τύποι compare notes που λένε και στο χωριό μου, ανταλλάσσουν πληροφορίες δηλαδή, βασισμένοι σε αυτά που ξέρει ο καθένας, και σε ΤΡΙΑ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ ΒΗΜΑΤΑ λύνουν τον γρίφο. Γιατί; Γιατί τόσα χρειάζονται, αναγνώστη. Η ρημάδα η Σέρυλ γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου, Ζωή (Κωνσταντοπούλου) να έχει η κοπέλα.

Τσίμπα και την εκφώνηση, αναγνώστη

Όλα καλά, όλα ωραία μέχρι εδώ. Έλα όμως που έκανα το λάθος, αναγνώστη, να διαβάσω σχόλια κάτω από διάφορα site που αναπαρήγαγαν την είδηση...Και διαπίστωσα με λύπη, θλίψη, οργή, θυμό και θανατηφόρα, μαύρη, απελπισμένη απόγνωση ότι ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού όχι μόνο δεν μπορεί να βρει την απάντηση (αυτό θα το καταλάβαινα), αλλά δίνει λάθος απάντηση, και μάλιστα επιμένει σε αυτήν. "17 Αυγούστου!!!" γράφουν περιχαρείς οι μαθηματικές διάνοιες του ίντερνετ, και κάθε φορά που διαβάζω αυτή την ημερομηνία, άλλο ένα από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα τελειώνει συλλογισμένο το ουίσκυ που έπινε στο σαλόνι, πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα, φιλάει τη γυναίκα του που κοιμάται γαλήνια και ανύποπτη, περνάει από το δωμάτιο των παιδιών, τους ανακατεύει τα μαλλιά ενώ κοιμούνται, πόσο γλυκά πλάσματα είναι, γιατί να πρέπει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, αλλά ξέρει βαθιά μέσα του ότι δεν γίνεται αλλιώς, είναι γραμμένο στο DNA του (του κυττάρου πάντα, see what I did there αναγνώστη;) να αντιδρά όπως θα αντιδράσει σε λίγο κάθε φορά που βομβαρδίζεται από τόσο μεγάλη δόση ανθρώπινης ηλιθιότητας όπως αυτή που του έστειλε μόλις το οπτικό νεύρο, "να είστε καλά ρε μάτια, κι εγώ που σας νόμιζα φιλαράκια, ότι βρίσκετε μπροστά σας πάτε και διαβάζετε κι εσείς και μετά την πληρώνουμε εμείς". Δεν γίνεται αλλιώς λοιπόν, είναι υποχρεωμένο να κάνει αυτό που κάνει τώρα, να πάει στο γραφείο του, να ανοίξει το τελευταίο, το κλειδωμένο συρτάρι, να πάρει το όπλο και να αυτοκτονήσει.

Και τα μάτια, απτόητα, αχόρταγα, ανήμπορα να πιστέψουν ότι υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι που όχι μόνο κάνουν λάθος αλλά επιχειρηματολογούν μανιασμένα υπέρ του λάθους αυτού, διαβάζουν και το επόμενο σχόλιο. Και το διπλανό εγκεφαλικό κύτταρο τελειώνει συλλογισμένο το ουίσκυ του έπινε στο σαλόνι, πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα, και τα λοιπά. Εκατόμβη κυττάρων, αναγνώστη, και τα σχόλια συνεχίζονται, ανελέητα...Μάλιστα, κάποιοι βρήκαν και τρίτη (!!!) λύση αλλά δεν μπήκα στον κόπο να ασχοληθώ ιδιαίτερα, λυπήθηκα τα εναπομείναντα (κύτταρα). Θα μου πεις "πρώτη φορά συνδέθηκες στο ίντερνετ στη ζωή σου, δεν ξέρεις την απύθμενη βλακεία που βασιλεύει στον κυβερνοχώρο;" και θα σου απαντήσω "έχεις ένα δίκιο, αναγνώστη, αλλά συνήθως η βλακεία αυτή εκδηλώνεται με τη μορφή της άγνοιας, οπότε δεν μπορώ να τους κατηγορήσω ακριβώς, αλλά εδώ έχουμε ένα ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ πρόβλημα, το οποίο επιδέχεται μία και μοναδική (και σχετικά εύκολη) λύση, και ανθρώπους που επιχειρηματολογούν μανιασμένα για μια λάθος λύση".

Δεν είμαι ελιτιστής, αναγνώστη. Ούτε θεωρώ πως οι άνθρωποι γεννιούνται ηλίθιοι, ξέρω ότι χαζεύουν στην πορεία. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι με τρομάζει το γεγονός ότι όλοι αυτοί αναπαράγονται, αφήνουν απογόνους για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους (καλά, είμαι 99% σίγουρος ότι είναι και βαθιά θρησκευόμενοι όλοι αυτοί, ανεξαρτήτου θρησκείας), και ΨΗΦΙΖΟΥΝ. Ίσως αυτό να είναι μια εξήγηση γιατί αυτός ο άνθρωπος υπήρξε υπουργός.

Ο Μπουμπούκος με κράνος

Η γιατί αυτός ο τύπος βρήκε κι άλλους ψήφους στην κάλπη του εκτός από την δικιά του. 

Η Θάτσερ σε μετενσάρκωση (με χαμηλωμένο IQ)

Δεν υπάρχει ελπίδα.

Υ.Γ. Για βάλτε αυτό το πρόβλημα στα σχολεία της Κούβας. Στα δημοτικά σχολεία. 99% σωστές απαντήσεις, σας βάζω και στοίχημα. Γατάκια.

Εγώ, ο Σταύρος. (Μέρος Α')

Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Όσο κι αν δεν έχω προετοιμαστεί καθόλου για αυτή τη στιγμή, δε με νοιάζει κιόλας. Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν; Μόνο με μιντιακό; Να βγω εγώ, να βγει ο Πρετεντέρης, να βγει ο Πορτοσάλτε και να κάνουμε ένα ΦΡΑΓΜΑ που θα αφήσει την Ελλάδα ίδια με τα τελευταία 40 χρόνια;

Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Η ιδέα δεν είναι μόνο δική μου. Κάθε πρωί, κάθε βράδυ, η δεύτερη φράση που λένε οι άνθρωποι που συναντώ είναι "τι θα φάμε σήμερα;". Πολλές φορές η αφορμή είναι ότι πεινάνε. Άλλες πάλι είναι ότι τους έχει πιάσει μια λιγούρα. Όλοι σ'ένα αδιέξοδο. Ακόμα κι αυτοί που έχουν αποφασίσει τι θα φάνε μετά από δυο τρεις κουβέντες αναρωτιούνται: "έχουμε άλλη λύση; Μήπως αντί για πίτσες να παραγγείλουμε σουβλάκια;"

Η ιδέα λοιπόν είναι δική σας. Των νεοχίπηδων που με βρήκαν στη Γαύδο. Των χίπστερ που με σταμάτησαν στην Αβραμιώτου. Των πιτσιρικάδων με τις κομμένες εξατμίσεις που μου κάνουν τηλεφωνικές φάρσες από το Περιστέρι. Του συνεταιρισμού που επισκέφθηκα στα Γιάννενα. Αυτών που με φώναξαν Σεμπάστιαν. Ίσως βέβαια να τους παρεξήγησα κιόλας και να κατάλαβα λάθος, γιατί δεν φημίζομαι και για την υψηλή νοημοσύνη μου. Γιατί κανείς από αυτούς δε μου είπε να κάνουμε κόμμα. Κι όταν τους το έλεγα εγώ γέλαγαν τρανταχτά. Μου είπαν όμως ότι οι μεγαλοδημοσιογράφοι ζουν σε άλλο κόσμο, ότι τους ενδιαφέρουν μόνο τα λεφτά, ότι έχουν πάρει διαζύγιο από τη δημοσιογραφία και έχουν γίνει τσιράκια των καναλαρχών. Ότι η ζωή πρέπει να προχωρήσει κι αυτοί -οι μεγαλοδημοσιογράφοι δηλαδή- είναι μονίμως στα χαρακώματα να σκιαμαχούν με την Ιστορία.

Και μετά (με ένα λογικό άλμα που με θαυμάζω που το επιχειρώ) είναι οι ουρές στις στάσεις των λεωφορείων. Πρωί πρωί να βλέπεις μέσα από τα φιμέ τζάμια του αυτοκινήτου σου 40-50 ανθρώπους να περιμένουν στο πεζοδρόμιο. Το λεωφορείο να περνά και να παίρνει τους μισούς και οι άλλοι μισοί να βρίζουν τα θεία και τη μητέρα του οδηγού. Να αμαρτάνουν, να χαλιούνται, να σπάζονται βρε αδερφέ. Και κανείς να μην έχει σκεφτεί ότι το πρωί πρέπει να κυκλοφορούν περισσότερα λεωφορεία. Ούτε ένας συγκοινωνιολόγος να μην υπάρχει στη ρημάδα τη χώρα.

Τα τελευταία χρόνια με φωνάζουν συχνά οι σύνδεσμοι οπαδών. Στην Τούμπα, στον Πειραιά, στο Γκύζη, στην Καλλιθέα, στο Πόρτο Ράφτη. (Τελεία). Συζητάμε. (Τελεία). Ε, λοιπόν, σας λέω ότι τα έχουν καταλάβει όλα. Ότι η Μαντσεστερ σέρνεται φέτος, ότι η Λίβερπουλ χτυπάει πρωτάθλημα, ότι στο μπάσκετ δε θα πάει καμία ελληνική ομάδα στο Φάιναλ το Φορ, όλα. Ότι σκεφτόμαστε το συμφέρον για την ομάδα, το σπίτι, το κόμμα κι όχι το δικό μου συμφέρον.

"Και με τις καφετέριες των Εξαρχείων τι θα κάνεις;" Θα φωνάζουν ήδη, αυτοί που θεωρούν γραφικές τις ιστορίες με τα λεωφορεία και τους οπαδούς (όλοι δηλαδή εκτός από μένα). Θα σας πω. Όχι θα σας άφηνα. Η επιβίωση ενός μαγαζιού δεν μπορεί να εξαρτάται μόνο από την καλοσύνη των πελατών του. Ωραία λοιπόν, θα στείλουμε τους καλύτερους πελάτες - αυτό είναι εύκολο. Το θέμα είναι όμως τι κάνεις εσύ για την καφετέριά σου κι όχι τι σκόντο κάνουν αυτοί που σε σερβίρουν. Πως θα πετύχει ο καπουτσίνο; Ποιοι θα τον πιουν; Πως θα έρθει πίσω το άδειο φλιτζάνι; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο να παραγγείλουν ποτό και πως θα τους κάνεις να σε εμπιστευτούν; Αυτοί που σερβίρουν φοβίζουν κάθε μέρα όσους ακόμα παραγγέλνουν σε αυτή την καφετέρια και αυτοί που θέλουν να σερβίρουν τρομοκρατούν και τους επόμενους. Λες και όλοι πρέπει να γίνουμε μπουφετζήδες ή τσεκαδόροι. Δεν έχω τίποτα με τους κολοσσούς που έρχονται από την Αμερική ή τη Ρωσία (προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, τίποτα, τίποτα, τ' ορκίζομαι), αλλά ντρέπομαι που έφτασα σε τέτοια ηλικία και γράφω ακόμα σαν μαθητής δημοτικού. Οι Έλληνες καινοτομούν στο εξωτερικό κι εδώ εγώ φτιάχνω κόμμα.


Τα ξέρετε τα νούμερα της ανεργίας. Και ειδικά των παλαιών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Οι γρήγορες τσαπατσούλικες υπογραφές στα μνημόνια κατέστρεψαν πολλές πολιτικές καριέρες. Οι οικογένειες τους κατρακυλούν στη φτώχεια - το υπηρετικό τους προσωπικό έχει μειωθεί στο μισό. Κόμματα που φτιάχτηκαν για να τους στεγάσουν δεν τραβάνε. Από τη σπατάλη πέρασαν μεμιάς στην τσιγκουνιά. Οι μεγαλοεργολάβοι.  


Θα το έχετε μάθει. (Τελεία). Αλλά εγώ θα σας το ξαναπώ για εμπέδωση. Μέχρι και στα Τίρανα άρχισαν να πηγαίνουν Έλληνες φοιτητές. Αντί λοιπόν να κάνουμε εδώ τις σχολές (να ανοίξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια εννοώ - είμαι τόσο ασύντακτος ώρες ώρες που τρομάζω με) δίπλα σε άθλια, υποχρηματοδοτούμενα δημόσια πανεπιστήμια, προτιμάμε να στέλνουμε τα παιδιά μας στη Ρουμανία, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του τόπου αυτού! Ποτέ πριν τα στουρνάρια - γόνοι των πλουσίων οικογενειών, που δεν διάβαζαν γιατί δεν ήταν in να διαβάζεις και είχε πιο πολύ πλάκα το να πηγαίνεις στο Priviledge καθημερινά, δεν πήγαιναν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Τώρα με την κρίση πάνε. Κοιτάξτε που φτάσαμε. Ο κατάλογος με τα άλογα είναι ατελείωτος. Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο, όπως τα όνειρα που έκανα παιδί, το άλλο τ' άλογο να είναι πράσινο, για να είναι στο στοιχείο τους οι πιστοί.


Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα ψώνια. Τους περισσότερους εμετικούς δημοσιογράφους. Τους καλύτερους τηλε-μαϊντανούς. Και από την άλλη ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ (όχι ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ, τι είναι, παράθυρα;) τα λιγότερα βιβλία, έχουμε τους λιγότερους ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ από το 1974, τους λιγότερους, πλέον, μεγαλοεργολάβους. Και στο κέντρο της Αθήνας κάθε πρωί έχει 30 τουλάχιστον συγκεντρώσεις. Θέλουν να περπατήσουν οι χομπίστες και δεν το κάνουν στα πεζοδρόμια. Κλείνουν οι συγκοινωνίες (ειδικά το μετρό που είναι υπόγειο είναι αδήριτη ανάγκη να κλείσει με απόφαση της Αστυνομίας, μην τυχόν κι έρθουν κι άλλοι στις πορείες), σταματά η ζωή (σε αντίθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που δε σταματά ποτέ και για κανένα λόγο), για να πιέσουν ποιον; Τον υπουργό που τους βλέπει πίσω από τα φιμέ τζάμια του αυτοκινήτου μου; Νοικοκυρές σε απόγνωση μπροστά από ένα δελτίο ειδήσεων ψευδές. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι όσοι και να κατέβουν στον δρόμο πάλι ξύλο θα φάνε. Θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε μια νέα κομματική συμφωνία. Επιχορήγηση στα μικρά και στα μεγάλα (κόμματα). Επιχορήγηση, χαμηλότοκα δάνεια και άρση όλων των ασυμβίβαστων. Αυτό θα κρατήσει εδώ τα νέα μυαλά που σήμερα φεύγουν σαν κυνηγημένα γιατί ξέρουν ότι αν μείνουν θα γράψω κι άλλα τέτοια κείμενα και θα ωθηθούν από μια νοσηρή περιέργεια να τα διαβάσουν και αυτά. Αυτός ο φαύλος κύκλος όμως πρέπει να σπάσει.


(Συνεχίζεται...)

Χωρίς θέμα, διάολε

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου, αναγνώστη, και ετοιμάζομαι να σε καταπλήξω με το γραπτό μου για άλλη μια φορά. Τα μπαλκόνια στην Ελλάδα επιτελούν το ρόλο που έχουν στη Βόρεια Ευρώπη και στην Αμερική τα δωμάτια-γραφεία. Είναι το σημείο του σπιτιού που μπορείς να απομονωθείς και να γράψεις, να δημιουργήσεις γενικά (και ο Κοντοπίδης στο μπαλκόνι του γυρνάει τα περισσότερα βίντεο του). Το θέμα είναι ότι εγώ μένω μόνος μου, οπότε δεν έχω χρεία απομόνωσης, αλλά αν είχα;; Στο μπαλκόνι θα έβγαινα. Όπως αναφέρεται και στο κείμενο του εξαιρετικού θεατρικού μονολόγου Caveman, στον άντρα ανήκουν οι ημιυπαίθριοι ή και υπαίθριοι χώροι του σπιτιού (μπαλκόνια, γκαράζ, κήποι, πιλοτές, κλπ). Όλο το υπόλοιπο σπίτι αποτελεί επικράτεια της γυναίκας - ναι, ξέρω, σεξισμός, έμφυλη προσέγγιση και τα ρέστα. Ωραία όλα αυτά ενώ τα λέτε από τη θαλπωρή του σαλονιού σας, δίπλα στο τζάκι. Για ρωτήστε κι εμάς που ξεπαγιάζουμε στα μπαλκόνια όμως...

 

Ο φίλος μου ο Κώστας που συγκατοικεί

 με την κοπέλα του εδώ και 6 μήνες

Το θέμα είναι ότι αυτά τα έγραφα χτες και μετά σταμάτησα απότομα γιατί έπιασε βροχή (αγάπη καλοκαιρινή, φθινόπωρο ξανά και η καρδιά μου αδειανή, δεν ήτανε για μας ετούτη η εποχή). Η Θεός με τιμώρησε για τα σεξιστικά μου σχόλια οπότε θα είμαι politically correct από εδώ και πέρα - σε ακραίο βαθμό όπως πχ "λειτουργός ελέγχου βοοειδών" για τον καουμπόι, "οπισθοχώρηση θυλάκων" για τη φαλάκρα κλπ, όπως τα περιγράφει ο  Uberto Ecco στο "Με το βήμα του Κάβουρα". Αυτός ο γλωσσικός καθωσπρεπισμός αναδύει ένα άρωμα τζημερισμού με μια εσάνς υποκρισίας και με εκνευρίζει αφόρητα, αναγνώστη. Γιατί και "οικιστικά ελαστικό" να τον πεις τον άστεγο, άστεγος παραμένει, κι εγώ κι εσύ έχουμε το σπιτάκι μας και το ίντερνετ μας κι εγώ γράφω κι εσύ διαβάζεις και είμαι ο λόγος που έχεις ίντερνετ και ο άλλος κρυώνει εκεί έξω, όχι επειδή τον αποκλείει από τα ζεστά μέρη του σπιτιού η συμβία, παρά ο καπιταλισμός. Ο οποίος μας πήρε και την παρθενιά μας, ο αλήτης.

Αυτός ο 200 ετών παππούς το έκανε και όχι η Π.
όπως αφελώς νόμιζα τόσα χρόνια

(Αυτό-υπενθύμιση σε soon to be υπερεπιτυχημένο blogger: Ποτέ μα ποτέ μην σπας το γράψιμο μιας ανάρτησης σε δύο διαφορετικές μέρες, επειδή η ψυχολογία σου φυσικά και δε θα είναι η ίδια και θα βγαίνει αυτό το τουρλουμπούκι, ηλίθιε). Νομιζω, αναγνώστη, ότι ήρθε η ώρα να μπω στο θέμα μου σιγά σιγά. Στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους άγνωστους σε μένα αναγνώστες που πλημμυρίζουν το Zazzium κάθε Τετάρτη για να ακούσουν ωραίες μουσικές και να δουν πως είναι ο Σπόρος από κοντά. Η αγάπη σας με συγκινεί. Σας το αφιερώνω.

2/2 Epitaph Records. Οποιαδήποτε δωρεά από την καλή 

δισκογραφική για την τζάμπα διαφήμιση θα εκτιμηθεί.