Τα θλιμμένα Μουντιάλ της ζωής μου*

Γίνεται, αναγνώστη, να πλησιάζεις τα 40 και να ένιωσες μόνο μια φορά την απόλυτη ευτυχία, την απόλυτη χαρά, την απόλυτη δικαίωση στα πλαίσια ενός Μουντιάλ; Γίνεται, αν υποστηρίζεις την Αργεντινή.

Ήμουν 7 χρονών και ήταν 29 Ιουνίου του 1986 και γιόρταζε ο κύριος Παύλος. Ο κύριος Παύλος ήταν αυτός που είχε το φροντιστήριο Αγγλικών στο οποίο πήγαινα και οικογενειακός μας φίλος. Για να τιμήσουμε τη δεύτερη ιδιότητά του λοιπόν και όχι την πρώτη, γιατί εν τοιαύτη περιπτώσει το σπίτι του κυρίου Παύλου θα αποδεικνυόταν πολύ μικρό για να χωρέσει τις ορδές όλων των μαθητών του με τις οικογένειές τους, πήγαμε οικογενειακώς για να του ευχηθούμε. Και είχε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου γιατί αυτοί οι αλήτες οι κουτόφραγκοι ποτέ δεν σεβάστηκαν τις γιορτές της Ελληνορθοδοξίας να σταματάνε πάραυτα κάθε αθλητική διοργάνωση όποτε γιορτάζει ο κάθε ανθυπομάρτυρας, δηλαδή καθημερινά σχεδόν, αναγνώστη, εδώ παίξαμε τόσα Φάιναλ 4 στο μπάσκετ Μεγαλοβδομαδιάτικα, με αποκορύφωμα αυτό της Μπολόνια το 2002, που κέρδισε στον ημιτελικό ο Παναθηναϊκός Μεγαλοπαρασκευιάτικα και το έδειχνε το Tv Magic, γιατί αυτό είχε πάρει τα δικαιώματα, γιατί νόμιζε ότι θα έχει πάει ο Ολυμπιακός στο Final 4, αθώο μου Tv Magic, πραγματικά Μεγάλη Παρασκευή πέρασες τότε, να είσαι ιδιοκτησίας Κόκκαλη και να δείχνεις πράσινους θριάμβους, όξος και χολή κανονικά, κουράγιο, τι έλεγα, α ναι, είχε ΤΕΛΙΚΟ. Και τον είδα με ΜΕΓΑΛΟΥΣ. Ο πατέρας μου, που ποτέ δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τα αθλητικά συμβάντα, απλά ήταν κάθε φορά με τον εκάστοτε αντίπαλο της Ελλάδας (υπόγεια μαθήματα αντιεθνικισμού τα ονομάζω τώρα) και φυσικά με τη Σοβιετική Ένωση ή όποια χώρα Ανατολικού Μπλοκ τύχαινε να παίζει, δεν ήθελε να το πάρει η Γερμανία φυσικά, γιατί ο παππούς μου ήταν στον εφεδρικό ΕΛΑΣ και εντάξει, στην Πελοπόννησο ήταν αρχικά η ιταλική ζώνη ελέγχου αλλά μετά συνθηκολόγησαν και ήρθανε οι Φρίτσηδες και δεν υπήρχε και πολλή αγάπη, έστω κι αν είχαν περάσει 40 χρόνια. (Που να ήξερε τότε ο κόσμος ότι τριάντα χρόνια μετά, οι σύμμαχοι και φίλοι μας Γερμανοί θα  μας βοηθούσαν τόσο πολύ να βγούμε από τα μνημόνια στα οποία αυτοί μας βάλανε βέβαια, αλλά για να μας κάνουνε ανθρώπους, με τόνο στο ωμέγα, ρωτήστε και τον Τζήμερο και τον Άδωνη αν δεν με πιστεύετε εμένα). Ο πατέρας μου  ήταν με την Αργεντινή λοιπόν, έστω αντανακλαστικά, αλλά δεν ήταν και ο τύπος που θα πλακωνόταν για τα αθλητικά, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ αναγνώστη. Αλλά ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ήταν με τη Γερμανία. Πασόκοι παιδί μου, τι περίμενες;

Εγώ τώρα, μυστήρια περίπτωση. Έφταιγε που ο Ρότσα ήταν Αργεντίνος; Που αυτός και ο Σαραβάκος είχαν πλούσιο μαλλί, σαν τους Αργεντίνους και όχι σαν τους φλώρους τους Γερμανούς; Που ο Μαραντόνα είχε βάλει κόντρα στην Αγγλία το καλύτερο γκολ που είχα δει μέχρι τότε και πιθανότατα μέχρι σήμερα (όχι αυτό με το χέρι, αναγνώστη, το ΑΛΛΟ). Ήθελα να πάω κόντρα σε ένα σαλόνι γεμάτο με ΜΕΓΑΛΟΥΣ που ήταν με τη Γερμανία, σαν σκασμένο που ήμουν; Ποιος ξέρει; Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι ήμουν με την Αργεντινή. Χωρίς να ξέρω ότι από εκεί ήταν ο Τσε (αλλά και ο Περόν, μην ξεχνιόμαστε αναγνώστη). Χωρίς να ξέρω ότι από εκεί είναι το τανγκό (αλλά και το τάνγκο, με τόνο στο άλφα, όπως το λένε αυτοί που λένε και τον Βαν Γκογκ Βαν Χοχ, χίπστερ δηλαδή του ελέους που θέλω να τους κοπανήσω). Πάντως ήμουν με την Αργεντινή. Και στο 86', που ο Θεός ο Ντιέγκο ο Αρμάνδο ο Μαραντόνα έδωσε τη μπάλα στον Μπουρουσάγα και αυτός έκανε το 3-2 πανηγύρισα έξαλλα τρέχοντας γύρω γύρω στο σαλόνι μπροστά από ξενερωμένους πασόκους και τον πατέρα μου, ο οποίος μάλλον ξαφνιάστηκε, καθώς δεν πρέπει καν να παρακολουθούσε εκείνη τη στιγμή, τόσο φίλαθλος λέμε, θεός (όχι σαν τον Μαραντόνα , αναγνώστη, αλλά κοντά).

Ο Αυτοκράτορας στο θρόνο του

Και μετά; Μετά 32 χρόνια φαγούρα, αναγνώστη. Το 1990 αποκλείσαμε τους αχώνευτους τους Βραζιλιάνους με το γκολ του Κανίγκια και τους οικοδεσπότες Ιταλούς στον ημιτελικό (με τη μισή Νάπολη να είναι με την Αργεντινή ελέω Μαραντόνα) αλλά χάσαμε από τους Ενοποιημένους Γερμανούς που δεν είχαν ενοποιηθεί ακόμα αλλά αυτό θα γινόταν ένα μήνα μετά και να μην τους κάνει ένα δώρο η FIFA μωρέ, άχου τα, γούτσου γούτσου, πάρτε ένα πέτσινο πέναλτι. 

Το 1994 φταίει η Ελλάδα για την παταγώδη αποτυχία της Αργεντινής, ξεκάθαρα. Μα είναι δυνατόν ο πρώτος αγώνας να είναι εναντίον μιας από τις πιο αδύναμες ομάδες που έχουν παίξει σε Μουντιάλ; Κερδίζουνε οι μουτσάτσος τους Έλληνες 4-0, το παίρνουν πάνω τους λες και σκότωσαν το θεριό, κερδίζουν μόνο 2-1 τη Νιγηρία μετά και στο τέλος πάνε και χάνουν 2-0 από τη Βουλγαρία και μένουν εκτός στην τριπλή ισοβαθμία...Δηλαδή αυτή η Ελλάδα...Άσε που τους μούτζωσε κανονικά και για τα επόμενα.

Το 1998 τους απέκλεισε η Ολλανδία στους 8 (η Ολλανδία αναγνώστη, και ούτε καν η Ολλανδία του '70 με Κρόιφ, Νέσκενς κλπ), το 2002 η Σουηδία (!!) στον όμιλο (!!!!), το 2006 η Ακατανόμαστη στα πέναλτι στους 8, το 2010 η Ακατονόμαστη ΠΑΛΙ, με τεσσάρα, στους 8 (ξεκάθαρα άδικο αποτέλεσμα, η εικόνα του αγώνα δεν προδιέθετε για κάτι τέτοιο, τουλάχιστον Χ και πέναλτι έπρεπε, παραλίγο, τι είναι το 4, ένας αριθμός είναι, δεν είναι και 7 που έφαγαν οι Βραζιλιάνοι μέσα στο σπίτι τους σε ημιτελικό τέσσερα χρόνια αργότερα, να τα λέμε όλα αναγνώστη).

Το 2014...Το 2014 ήταν μια χρονιά που συνέβησαν διάφορα γεγονότα στον πλανήτη, η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, ξέσπασε η επιδημία του Έμπολα, το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε τη Μοσούλη και ανακήρυξε την ίδρυση χαλιφάτου, αυτά πάνω - κάτω. Α, έγινε κι ένα Μουντιάλ κι ένας τελικός και η Ακατανόμαστη έβαλε γκολ στην παράταση και η Αργεντινή βγήκε δεύτερη, τίποτα σπουδαίο μωρέ. Διάολε.

Και το 2018; Το 2018 η Αργεντινή έφερε Χ με την τίμια Ισλανδία, έφαγε τρία από τους ναζί Κροάτες και αύριο πρέπει όχι μόνο να νικήσει τη Νιγηρία αλλά να γίνει και συνδυασμός αποτελεσμάτων για να προκριθεί. Από τον όμιλο. Από όμιλο με Ισλανδία, Κροατία και Νιγηρία. Και να περάσει δηλαδή που θα πάει; (Ας περάσει και ας το πάρει και ας με διαψεύσει).

Εγώ αλλού θέλω να καταλήξω, αναγνώστη. Γιατί η ζωή μου, όπως και η πορεία της Αργεντινής στα Μουντιάλ, έχει πάρει σταθερά την κατιούσα από τα 7, με κάποιες παροδικές εκλάμψεις (όπως και η πορεία της Αργεντινής στα Μουντιάλ); Συμβαίνει μόνο σε εμένα και την Αργεντινή αυτό ή είναι γενικό φαινόμενο; Τείνω να πιστέψω το δεύτερο. Όχι σοβαρά, πες μου εσύ τι καλύτερο από το να είσαι 7 και να τρέχεις πανηγυρίζοντας με υψωμένες γροθιές στη μούρη 20 ξενερωμένων τύπων.  

Και μόνο για αυτό, θα σε υποστηρίζω ρε Αργεντινή σε όσα Μουντιαλ δω ακόμα κι ας μην πάρεις κανένα. 

Υ.Γ. 1 Μιχάλη στην αφιερώνω την ανάρτηση. Ξέρεις εσύ.

Υ.Γ. 2 Και να αποκλειστείς αύριο Αργεντινή, τι είναι 4 χρόνια; Ένας αριθμός είναι, δεν είναι και 7, που έφαγαν οι Βραζιλιάνοι μέσα στο σπίτι τους σε ημιτελικό.

Υ.Γ. 3 Κάποτε θα γυρίσει ο τροχός και θα πανηγυρίζουμε με σφιγμένες τις γροθιές σαν 7χρονοι, αναγνώστη, θα περάσουν τα ramblin years of lousy luck

Tomorrow smells of less decay

* Αναφορά στο "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ντροπή σου αν δεν το έπιασες, αναγνώστη. 

Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας

Τώρα που (επιτέλους) αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ, η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί για λίγο με τη διοργάνωση αυτή, αίροντας το σκληρό εμπάργκο που είχε επιβάλλει, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, στο σχολιασμό της, . Οι ενστάσεις παραμένουν βέβαια, οπότε δεν θα αποδοθεί στο γεγονός σημασία μεγαλύτερη της μιας ανάρτησης (ανάρτηση η οποία θα εξηγήσει λιτά και περιεκτικά τους λόγους που θα το πάρει η ...)



Οι 8 ομάδες των προημιτελικών είναι γνωστές. Από αυτές, οι Γερμανοί κατεβαίνουν στο πεδίο της μάχης οπλισμένοι με το κύριο χαρακτηριστικό τους, το οποίο είναι ότι σπάνε τα νεύρα των αντιπάλων κερδίζοντας in extremis, στα πέναλτι, στην παράταση, στο χριστουγεννιάτικο αγώνα στα χαρακώματα το 1914, παντού και πάντα όταν διακυβεύεται κάτι σημαντικό (ή και ασήμαντο) τέλος πάντων. Η πρωσική πειθαρχία που μετέτρεψε ένα κρατίδιο των αρχών του 19ου αιώνα σε πανίσχυρη οικονομικά και στρατιωτικά ευρωπαϊκή δύναμη η οποία ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους - και τους έχασε και τους δύο, κυρίως επειδή δεν χτυπήθηκαν πέναλτι στο τέλος - ζει και βασιλεύει και την καθιστά πάντα υπολογίσιμη αντίπαλο.

Πρόβλεψη: Ήττα από την Βραζιλία στον ημιτελικό. Πιθανότατα με διαιτητικά εγκλήματα. Τρίτη θέση.


Οι Γάλλοι πάλι, είναι κατά τι συμπαθέστεροι, κυρίως επειδή οι λεπενικοί βγάζουν αφρούς με την εθνική ομάδα καθώς η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που την απαρτίζουν είναι παιδιά μεταναστών. Στα δύσκολα όμως λυγίζουν σαν βούτυρο, τους δε Γερμανούς έχουν να τους κερδίσουν σε σημαντικό αγώνα από ... πάντα. Το καλύτερο που έκαναν ήταν να φέρουν ένα ηρωικό Χ στη μάχη του Μάρνη, 100 χρόνια πίσω, αλλά πριν και μετά από αυτό μετράνε συνεχόμενες ήττες, από το 1814 και το Βατερλό μέχρι και σήμερα, παράδοση 200 χρόνων δηλαδή, ούτε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα δεν έχανε επί τόσα χρόνια, καμία τύχη στα Γαλλάκια, κρίμα τα παιδιά, τα ευχαριστούμε που πέρασαν να πουν ένα γεια πάντως, δεν ενόχλησαν. Και αποτέλεσαν και αφορμή, μαζί με τους Γερμανούς, για αυτό το εξαιρετικό κόμικ.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Γερμανία στον προημιτελικό - και η Αλσατία και η Λωρραίνη δώρο.



Η Κόστα η Ρίκα (η Διαλυνά) επιτέλεσε το καθήκον της στη διοργάνωση, αποκλείοντας τη χώρα οι οπαδοί της οποίας παρουσιάζουν τέτοια νοητική υστέρηση ώστε εκτός από αρχαίοι Έλληνες, τσολιάδες και άλλα τέτοια γραφικά, εμφανίζονταν στις κερκίδες ντυμένοι και σαν...Ρωμαίοι, με κόκκινες χλαμύδες και δάφνινα στεφάνια, γιατί αυτό βρήκαν στη Βραζιλία τα παιδιά, τι να κάνουν; Ζώα. Αυτή τη στιγμή δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στον επερχόμενο αγώνα με την Ολλανδία γιατί γελάνε ακόμα όταν θυμούνται το στυλ του κάγκουρα Μήτρογλου και του καραφλομαλλιά Φάνη Γκέκα, ο οποίος αποσυντόνισε και τους Ιάπωνες στο αντίστοιχο παιχνίδι με το τατουάζ του που έγραφε "η γροθιά του κρύου δολοφόνου"  χωρίς κανένα προφανή λόγο. Φάνη, έπρεπε να γράψεις "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" με τη φάτσα του Κωνσταντάρα από κάτω.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από την Ολλανδία στους 8 - δεν πειράζει παιδιά, στην καρδιά μας είστε νικητές.


Ολλανδία. Μια από τις Κάτω Χώρες. Σημαντικές πόλεις το Αμστελόδαμο, το Ρότερνταμ, η Χάγη. Σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες η ελεύθερη διακίνηση και κατανάλωση μαριχουάνας στα κόφι σοπ και η έκθεση των εκδιδόμενων γυναικών σε βιτρίνες. Αγαπημένος προορισμός των νεοχίπηδων ΚΑΙ των χίπστερ, η δεύτερη περιοχή του κόσμου που θα εκμηδενιστεί με πυρηνικά μετά τη Βαρκελώνη όταν γίνω παγκόσμιος δικτάτορας (του προλεταριάτου, μην τρελαίνεσαι αναγνώστη). Καντάρια μπάλα, αλλά λούζερ από τους λίγους. Την ευχαριστούμε που διέσυρε τους αλαζόνες Ισπανούς στην πρεμιέρα και της ευχόμαστε καλό ταξίδι γυρισμού μετά τον ημιτελικό.

Πρόβλεψη: Τα είπαμε, ήττα στον ημιτελικό από την Αργεντινή. Και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Τέταρτη θέση, και πολύ τους είναι. Λουζερ.

Φαινομενικά άσχετο μουσικό διάλειμμα

(φτάσαμε στη μέση αναγνώστη, κουράγιο)

Οι Βέλγοι έφτασαν ως εδώ αθόρυβα, και το ίδιο αθόρυβα θα αποκλειστούν εύκολα από την Αργεντινή στον προημιτελικό. Το κόλπο που έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα, το ότι κρύβονται δηλαδή ομαδικά πίσω από την κόμμωση του Fellaini και εμφανίζονται ξαφνικά εκεί που δεν τους περιμένεις, δε θα πιάσει στον εν λόγω αγώνα, καθώς ο Μέσι είναι κοντός και θα τους βλέπει. Αν ο προπονητής τους δεν είχε εμμονές και ξεκίναγε την παιχτούρα τον Μιραλάς βασικό, θα είχαν καλύτερη τύχη: Θα αποκλειόντουσαν και πάλι, αλλά δύσκολα, όχι εύκολα. 

Πρόβλεψη: Στάση Αρτζεντίνα, ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας.   

Κολομβία: Προτεκτοράτο των ΗΠΑ στη Λατινικη Αμερική, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των FARC εδώ και 50 χρόνια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή κόκας, πέθανε και ο Μάρκες φέτος, παίζουν με τους οικοδεσπότες, θέλετε κι άλλα; Adios amigos.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Βραζιλία στον προημιτελικό, Ευχές να μη δολοφονηθεί κανένας παίκτης της στο γυρισμό, όπως έγινε μετά το Μουντιαλ του 1994 με τον Αντρές Εσκομπάρ. 

Οι Βραζιλιάνοι διεκδικούν επάξια το έπαθλο της πιο αντιπαθητικής εθνικής ομάδας του πλανήτη. Από τον πιο επιφανή εκπρόσωπό τους, τον Πελέ, που έχει γίνει χρόνια τώρα λακές της εξουσίας και τεράστιος γλείφτης, μέχρι τον τελευταίο οπαδό τους (ο οποίος μένει στον Πειραιά, είναι Ολυμπιακός και Χρυσαυγίτης, ναι, τέτοιοι υποστηρίζουν τη Βραζιλία, δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού), αποπνέουν μια σιχαμάρα. Χωρίς να αφήνω την προσωπική μου γνώμη να θολώσει την κρίση μου, θέλω να αποτύχουν παταγωδώς, αλλά όχι πριν τον τελικό. Έτσι, για να πονέσει πιο πολύ.

Πρόβλεψη: ΉΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.

Αργεντινή: Ή όπως θα την αποκαλούν τα διεθνή ΜΜΕ από το βράδυ της 13/7, "παγκόσμια πρωταθλήτρια". Το θέμα είναι να μη χάσει πολλές δυνάμεις με τα Βέλγια και τις Ολλανδίες για να ρίξει τεσσάρα στον τελικό στους αντιπαθητικούς μέσα στο σπίτι τους. Ζω για τη στιγμή που θα φωνάξει ο Μέσι τον Ντιέγκο να το σηκώσουν μαζί, και ο τελευταίος θα δείχνει στις κάμερες τα τατου του Κάστρο και του Τσε (ξέρω ότι δε θα γίνει γιατί ο Λέο είναι λίγο φλωράκι και θα κωλώσει αλλά άσε με να ονειρεύομαι, αναγνώστη). Όπως και να έχει, campeones, campeones....

Πρόβλεψη: do it like caniggia...Ο τρίτος ο τίτλος θα είναι ο τελικός, μοβόρος νικηφόρος και κομμουνιστικός.

Είχε παίξει Βραζιλία στο στοίχημα 

ο σπίκερ, δεν εξηγείται αλλιώς

Υ.Γ.1 Αναγνώστη, δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου. Όσα έγραψα θα γίνουν, αλλά αν τα παίξεις στο στοίχημα το κάνεις με δική σου ευθύνη...Για περισσότερες λεπτομέρειες, διευκρινήσεις, ακριβή σκορ, πέρνα να τα συζητήσουμε από κοντά, την Πέμπτη 3/7 στο Βα Μπένε (Μπενάκη και Βαλτετσίου) και την Παρασκευή 4/7 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση), όπου θα βάζω μουσική. Ευχαριστώ.

Υ.Γ.2 Και μην ακούω δικαιολογίες ότι την Παρασκευή έχει Μουντιάλ. Αφού ξέρεις πλέον τι θα γίνει, βγες να πιεις κανένα ποτό και να ακούσεις μουσικάρες...

Μου το αφιερώνει η Βραζιλία αλλά εγώ εκεί,

ασυγκίνητος: Die, die, die my darling...

Πασχαλινό

Την πατήσαμε, σύντροφε αναγνώστη. Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν μπορεί να αφήσει στην άκρη τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και να κηρύξει την επανάσταση στας Ευρώπας. Το βήμα του πελαργού έμεινε μετέωρο, το χιονισμένο μονοπάτι άνοιξε μέχρι τη μέση, η μπύρα δεν χύθηκε όλη στο ποτήρι, ο Γκαμπριέλ ο Γκαρσία ο Μάρκες πέθανε στα αλήθεια αυτή τη φορά (εμένα αναγνώστη το αγαπημένο μου του μακαρίτη είναι το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη" και όχι τα άλλα τα χιτάκια, 100 χρόνια μοναξιάς και έρωτας στα χρόνια της χολέρας, γούστα είναι αυτά, το συγκεκριμένο είναι γραμμένο σε στυλ Σαραμάγκου γι'αυτό μ' αρέσει μάλλον).

Σε άλλα νέα κάποιοι χριστιανοί κάνουν κάποιο θέμα για κάποια σταύρωση και κάποια ανάσταση και οι υπόλοιποι προσμένουν μάταια την όποια επανάσταση, ενώ και οι μεν και οι δεν ρίχνονται με βουλιμία στο αρνάκι, προκαλώντας την οργή των χορτοφάγων που έχουν γεμίσει το facebook με φώτο από αρνάκια/κατσικάκια που ποζάρουν ξένοιαστα σαν pets, αγνοώντας εσκεμμένα ότι τα συμπαθή τετράποδα δεν υπήρξαν ποτέ κατοικίδια ζώα (και όσο για τις κακόβουλες φήμες περί Ηλείας και Ουαλίας, θα τις δεχτώ μόνο στην περίπτωση της δεύτερης, καθότι μισός Ζαχαραίος και ευαίσθητος σε τέτοιες ανυπόστατες και φαιδρές κατηγορίες). Μικρό μουσικό διάλειμμα.

Βρίζει στο τέλος ο καλλιτέχνης

αλλά έχει τα δίκια του κι αυτός.

Το ΠΑΣΟΚ ελπίζει να κερδίσει μια περιφέρεια, αυτή της Πελοποννήσου (τι εννοείς αναγνώστη ο Βουδούρης βάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ; Τελευταία φορά που τσέκαρα πασόκος ήταν),  και η Ν.Δ. άλλες 2-3. Οι υπόλοιπες προφανώς και θα καταλήξουν στο Ποτάμι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις. Το οποίο Ποτάμι έχασε ίσα με 3 ψήφους με την αποχώρηση του Νίκου Δήμου, ο οποίος έχει πει ένα κάρο παπαριές κι έφυγε για τη μοναδική σωστή του δήλωση, αυτή για το "άγιο" φως. (Είχα ένα φίλο, αναγνώστη, που συνήθιζε να κατεβαίνει τη νύχτα της Ανάστασης μπροστά από το σπίτι του με ένα σβησμένο τσιγάρο στο στόμα και να ζητά από διερχόμενα γραΐδια με κεριά "φωτιά"). Το μοναδικό άγιο φως είναι αυτό της ΔΕΗ γιατί όταν έρχονται οι λογαριασμοί της όλοι ανεξαιρέτως πέφτουν στα γόνατα και μουρμουρίζουν ακατάληπτες φράσεις μέσα στις οποίες διακρίνονται οι λέξεις "τον Χριστό σου" και "την Παναγία σου". Ο Πρετεντέρης ξιφούλκησε σήμερα κατά της βίας στα γήπεδα, γιατί τι ψυχή έχει ένα πλαστικό μπουκάλι που πέταγε ο ίδιος πριν κάποια χρόνια;


Λέω να παρατείνω τη διαμονή μου στην επαρχία για κανά δυο δεκαετίες ακόμα, αναγνώστη. Φαΐ, καθαρός αέρας, βιβλία. Δηλαδή η Λ. που γύρισε μόνιμα στα υπέροχα μεσσηνιακά χώματα χαζή είναι; Όχι, δεν είναι, βασικά πολύ συνειδητοποιημένη είναι, παρά το νεαρό της ηλικίας της και μακάρι κάποτε να μπορέσουμε να τη μιμηθούμε όλοι...Ακόμα όμως είμαστε αδύναμοι και παραμένουμε στη σχιζομητρόπολη, όπως αρέσκεται να την αποκαλεί έτερη φίλη, θυμίζοντας μου με αυτό τον όρο αυτό το υπέροχο κομμάτι της Anne της Clark:

Outside the cancerous city spreads like an illness

(Μήπως βρήκα επιτέλους τίτλο για τη στοιχειωμένη 

διπλωματική του μεταπτυχιακού;)

Καλά να περάσεις, αναγνώστη, να φας, να πιεις και να γυρίσεις στη σχιζομητρόπολη να ανταμώσουμε ξανά. Η μάλλον να μην ανταμώσουμε, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Καλύτερα χώρια παρά μαζί, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας (κι αν δεν το λέει κακώς, αλλά τι περιμένεις, ποιος θυμόσοφος λαός, 40 χρόνια τώρα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ βγάζει στην κυβέρνηση κι ετοιμάζεται να το ξανακάνει, αν αυτός είναι θυμόσοφος, εγώ είμαι ο Πάπας).


Υ.Γ. Γέλασα πάρα πολύ με αυτό, πρέπει να το μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη.

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους χριστιανούς 

και τους φαν του Terminator (ειδικά τους δεύτερους)