Όσοι γενούν πρωθυπουργοί

Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.

Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).

Ματωμένος Λόρκα (ο Κακλέας είναι ο φονιάς)

(Αναγνώστη, κάνω ένα διάλειμμα από τη συγγραφή του Καζαμία 2015 - τα δύο πρώτα μέρη του οποίου μπορείς να βρεις εδώ και εδώ γιατί χτες πήγα θέατρο. Ή τέλος πάντων σε κάτι που ισχυριζόταν ότι είναι θέατρο. Κομβικά τελείως, γιατί οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν τη φρίκη:)

Ματωμένος Γάμος: Φοβερό θεατρικό του Λόρκα (το οποίο έχω δει 5-6 φορές από ερασιτεχνικές φοιτητικές θεατρικές ομάδες και κανά-δυο από επαγγελματικές)

Θέατρο Αποθήκη: Θέατρο στη Σαρρή που ανεβάζει εμπορικές παραστάσεις, και το οποίο έχει μια εξαίσια διαρρύθμιση, με μια κολόνα μέσα στη μέση να σου κόβει το οπτικό πεδίο (αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον ήταν ευτύχημα, κάτι γλιτώσαμε - από αυτό το πράγμα που παρακολουθούσαμε εννοώ).

Κουπόνι: Βρέθηκε στα χέρια μου και αντί για δύο εισιτήρια πληρώσαμε ένα. Και πάλι το μετανιώσαμε πικρά. Στη φιλική και άκρως προσαρμοσμένη στην εποχή τιμή των 20 ευρώ. ΤΟ ΕΝΑ, ΞΑΝΑΛΕΩ.

Κοινό: Εκτός από εμένα και το κορίτσι μου, διάφορες άλλες προσωπικότητες της εγχώριας σόου μπιζ, όπως η Φουρέιρα (η οποία επίσης βγήκε  βαριεστημένη και σιχτιρίζοντας, κάτι που την ανέβασε στην εκτίμησή μου), οι γυναίκες δύο εκ των μεγαλύτερων κωμικών μας (του Σεφερλή και του ΓΑΠ), και διάφοροι τηλεοπτικοί ηθοποιοί (επίσημη πρεμιέρα γαρ, δεν το ξέραμε).

Η Έλενα η Τσαβαλιά, ένας τύπος που θα μπορούσε να παίζει μπάλα στον

 Λεβαδειακό (αλλά είναι ηθοποιός μου είπανε), η Φουρέιρα, ένα ψυγείο

και ο αριστερός μου ώμος, πίσω από την Τσαβαλιά

Γιάννης Κακλέας: Πάλαι ποτέ "πρωτοποριακός" σκηνοθέτης, που είπε να κάνει μια αρπαχτή για τις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Εβελίνα Παπούλια: Πρώην χορεύτρια που είπε να δοκιμάσει την τύχη της στην υποκριτική, αλλά η υποκριτική δεν συμφώνησε.

Υπόλοιπος θίασος: Ανταποκρίθηκε, με επιμονή και προσήλωση. στο δύσκολο έργο να είναι ακόμα χειρότερος (υποκριτικά) από την Παπούλια 

Διασκευή Κακλέα: Πετσόκοψε το κείμενο για να χωρέσουν μεταμοντέρνες σκηνές χορού με την υπόκρουση μέταλ μουσικής, η οποία, ως γνωστόν, έκανε θραύση στην Ισπανία του 1933.

Γυμνό: Όλοι. Χωρίς κανέναν απολύτως προφανή λόγο, έτσι, γιατί μπορούσαν. Και το ότι μπορούσαν οφείλεται στο...

Γυμναστήριο: Απαραίτητο αξεσουάρ της θεατρικής παιδείας σύμφωνα με τον Κακλέα (το ταλέντο είναι υπερεκτιμημένο).

Από τις σπάνιες φορές που η Νύφη ήταν ντυμένη.

Κοινό (2): Αν είσαι αστέρας της εγχώριας σόου μπιζ (βλέπε παραπάνω), μπορείς να φτάσεις στο θέατρο στις 9:30, ενώ η ώρα έναρξης είναι στις 8. Και όλοι οι υπόλοιποι να σε περιμένουν.

Σκηνικό: Λιτό και απέριττο, με μια συρόμενη πόρτα που ανοιγόκλεινε μόνη της ως δια μαγείας, και η οποία, όταν άνοιγε, πίσω της κάποιος θα έκανε σεξ ή θα σκοτωνόταν.

Σεβασμός: Κανένας. Στον Φεντερίκο Γκαρθία, στον μεταφραστή Γκάτσο, στο θέατρο, στην αισθητική, πουθενά. Αν το έβλεπε ο Λόρκα, θα άρπαζε ένα ντουφέκι από έναν φρανκικό στρατιώτη και θα αυτοκτονούσε.

Συμπέρασμα: Απαιτώ από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν γίνει κυβέρνηση, να σταματήσει την παράσταση, να στείλει υποχρεωτικά τους πρωταγωνιστές να φοιτήσουν σε σοβαρές δραματικές σχολές, και να ισοπεδώσει το θέατρο Αποθήκη, μετατρέποντάς το σε πάρκινγκ - πιο πολλά θα προσφέρει στον πολιτισμό έτσι αυτός ο χώρος.

ΘΥΜΑΣΑΙ V

Ο Χίτλερ όταν αποφάσισε να αναβάλλει για λίγο την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση μέχρι να "ξεμπερδέψει ένα λεπτό" με ένα νησί στη Νότια Ελλάδα.

Ο Παναθηναϊκός όταν δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του Νικοπολίδη.

Το ΚΚΕ όταν υπέγραψε τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Οι Metallica με το Load και το Reload.

Ο Μουζουράκης που βγάζει δίσκους.

Το Τείχος που πήγε κι έπεσε το '89.

Ο Ρομπ ο Σταρκ που πήγε στον Κόκκινο Γάμο.

Το κούρεμα των Beatles.

Το ΚΚΕ με τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη.

Ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ με τον "ιστορικό συμβιβασμό"

Ο Κολόμβος που έψαχνε τις Ινδίες δυτικά της Ευρώπης.

Ο Γκύντερ Γκρας που ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος στην εφηβεία του.

Ο Ian Curtis που αυτοκτόνησε τόσο νωρίς. Και ο Nick Drake. Και ο Μαγιακόφσκι.

Η Μποφίλιου στο lineup του Rockwave.

Η ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΟ LINEUP ΤΟΥ ROCKWAVE.

Η Didi Music που συμπεριέλαβε την Μποφίλιου στο Rockwave.

Η ανάληψη καθηκόντων "Χεριού του Βασιλιά" υπό του αξιότιμου Ned Stark.

Ο Ρασκόλνικωφ με το τσεκούρι του.

Ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος που πήγε στο Σεράγεβο για επίσκεψη το 1914.

Ο John Lennon που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη.

Το Πατρινό Καρναβάλι.

Το μουστάκι των χίπστερ.

Ο Αβραάμ Λίνκολν που πήγε στο θέατρο.

Η Νατάσα στην Μαλακάσα.

Εγώ τα τελευταία 35 χρόνια. Αλλά ξέρεις κάτι, αναγνώστη; Όπως λέει και ο Frankie, "regrets, I've got a few / But then again, too few to mention"...

Όχι too few, πολλές λέω - None.

Κι από την αρχή να ξαναζούσα, τα ίδια θα έκανα. Αρκεί να μου υποσχόσουν ότι κάποιο φθινόπωρο θα πηγαίναμε για κάποιον καφέ.

Προτάσεις εξόδου (όχι από την κρίση)

Λοιπόν, αναγνώστη,  επειδή έπεσε πολύ το - υψηλότατο κατά τα άλλα - επίπεδο του blog με την αναφορά στο φάρο πολιτισμού και νεοελληνικής βλαχομαγκιάς (ο οποίος παρουσιάζει πρωινάδικα τώρα στα γεράματα), αποφάσισα για αντιστάθμισμα να σου κάνω κάποιες προτάσεις που θα το ανεβάσουν λίγο. Το επίπεδο. (Προσοχή, ακολουθούν αρκετές απλήρωτες διαφημίσεις οπτικοοακουστικών θεαμάτων).

Ξεκινώντας με θέατρο, θα σου προτείνω μια παράσταση που...τελείωσε. "Η χαμένη τιμή της Katharina Blum" από την ομάδα Ubuntu ήταν μια εξαιρετική απόδοση του ομώνυμου βιβλίου του Χάινριχ Μπελ, το οποίο εκδόθηκε στη Γερμανία το 1974, αλλά σχεδόν 40 χρόνια μετά παραμένει απίστευτα επίκαιρο λόγω των κύριων θεματικών του αξόνων, όπως η τρομολαγνεία και ο κιτρινισμός του Τύπου. Όπως αναγράφει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην αρχή του βιβλίου: " Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου είναι φανταστικές. Οι όποιες σκοπιμότητες δεν είναι ούτε τυχαίες, ούτε σκόπιμες, αλλά αναπόφευκτες..." Η Ε. στη σκηνοθεσία και η Μ. στην υποκριτική έδωσαν ρέστα. Μπορεί η συγκεκριμένη παράσταση να έκλεισε τον κύκλο της, αλλά αναζήτησε, αναγνώστη, τις επόμενες δουλειές της ομάδας Ubuntu. Αξίζει...


Μένοντας στο θέατρο και στα επίκαιρα κείμενα, θα σου μιλήσω για μια παράσταση που ευτυχώς παίζεται ακόμα και την οποία είδα δύο φορές πέρσι και ετοιμάζομαι να πάω για τρίτη φέτος. Οι "Χαλασοχώρηδες" του Αλ. Παπαδιαμάντη στο θέατρο Altera Pars εντυπωσιάζουν κυρίως για το πόσο επίκαιροι παραμένουν, 120 χρόνια μετά τη συγγραφή τους. Η ιστορία διαδραματίζεται στο νησί την τελευταία εβδομάδα βουλευτικών εκλογών. Ο Παπαδιαμάντης σατιρίζει τα πολιτικά και τα εκλογικά ήθη της εποχής και προβάλλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους. Ψηφοφόροι και ψηφοθήρες έχουν μπροστά τους λίγες μέρες για να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν...Όλα τα παιδιά παίζουν εξαιρετικά, αλλά η αδυναμία μου είναι ο Ε. και η Ρ. Μην το χάσεις αναγνώστη!

Εξαιρετικό σου λέω

Από μουσική τώρα, για να είναι και ομαλή η μετάβαση, θα σου μιλήσω για μια μουσικοχορευτική πανδαισία με έντονα θεατρικά στοιχεία, η οποία περιφέρεται σε μπαράκια και χώρους πολιτισμού ανά την πόλη με το όνομα Retroll. Η Σ., συνοδευόμενη πότε από πιάνο και πότε από ακορντεόν, μας ταξιδεύει σε περασμένες εποχές με την υπέροχη φωνή της και ανάμεσα στα τραγούδια μας λέει ανέκδοτα, παίζει με το κοινό, θα περάσεις έκτακτα, αναγνώστη, να μου το θυμηθείς. Ο κόσμος συμμετέχει ενεργά, τραγουδάει, χορεύει (από μπλουζ και τσα τσα μέχρι μάμπο) και επιστρέφει σε άλλες δεκαετίες (πολύ νοσταλγία στην ανάρτηση ρε παιδί μου). Αν δε με πιστεύεις, πάρε ένα δείγμα.

Αν θέλεις πάλι να ακούσεις ρεμπέτικα από την καλύτερη φωνή της Αττικοβοιωτίας, να πας στο Ξέμπαρκο (Μπενάκη και Κωλέττη) Παρασκευή ή Σάββατο και να μείνεις στήλη άλατος από τη Β. Ευχαριστώ. (Σε αυτό το τελευταίο δε γράφω πολλά γιατί δε χρειάζεται. Πραγματικά. Πήγαινε και θα καταλάβεις).

ΚΑΙ Τετάρτες να έρχεσαι στο Zazzium, μη με αναγκάζεις να επαναλαμβάνομαι.

Αχ ρε ταλαίπωρε Serj τι σου έμελλε να πάθεις

με τη μόδα των κλαρινογαμπρών.