Στην ανάρτηση αναφέρεται ο τίτλος, αναγνώστη. 131 έχω γράψει αισίως, μαζί με αυτές που έχω σβήσει 135, θα έπρεπε τώρα πια να έχουν αποκτήσει μια αυτονομία τα πνευματικά παιδιά μου και να γράφονται μόνες τους όταν παρουσιάζεται αυτή η ανάγκη, δεν νομίζεις; Αντ' αυτού με βάζουν να ανοίγω λάπτοπ, να παλεύω με το ίντερνετ (το οποίο ρέει σαν φραγμένη νεροσυρμή, 1 MB το δεκάλεπτο, γιατί Ζαχάρω είσαι, ποιο σήμα, μικρά με την αδερφή μου που μέναμε με τον παππού και τη γιαγιά όχι στην πόλη αλλά πάνω στο βουνό, στο Κτήμα, είχαμε, ασπρόμαυρη φυσικά, τηλεόραση η οποία όταν φύσαγε συγκεκριμένος άνεμος επαναστατούσε και σταματούσε να δείχνει ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2 και έδειχνε κάτι αραβικά κανάλια, έχεις δει Κάντυ Κάντυ στα Αραβικά αναγνώστη, φριχτή εμπειρία, εδώ είναι στα ελληνικά ήδη φρικτή, φαντάσου στα αραβικά, αλλά η αδερφή ήταν μεγαλύτερη και επιβαλλόταν, Κάντυ Κάντυ λοιπόν, κι ας μην καταλαβαίναμε Χριστό, φοβερή ιστορία, ίσως άξιζε ανάρτηση κι όχι παρένθεση, τέλος πάντων, τώρα γράφτηκε, ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΩ με το να γράφονται μόνες τους, τριάντα δευτερόλεπτα μου πήρε διάολε), παλεύω λοιπόν με το ίντερνετ, τώρα που γράφω έχει χαθεί πάλι, ελπίζω να επανέλθει μέχρι το τέλος που θα πατήσω τη σωτήρια Αποθήκευση.
Πριν συνεχίσω, μια φωτογραφία με το ηλιοβασίλεμα της Ζαχάρως, όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να βγαίνει στην προεπισκόπηση στα χιλιάδες share που θα κάνεις , αναγνώστη. (Έστω, σε αυτό που θα κάνω εγώ).
Η μητέρα όλων των προεπισκοπήσεων
Η αφορμή λοιπόν ήταν το ότι άκουσα στο αυτοκίνητο το "Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ (όταν σε θέλω)" του Αλκίνοου Ιωαννίδη, στην εκτέλεση "Ιωαννίδης - Μάλαμας - Αλεξίου", γιατί αυτή έχω στο φλασάκι με τα ελληνικά τραγούδια. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στον υπότιτλο που αναφέρονται οι καλλιτέχνες αναφέρεται και η Αλεξίου, αφού οι δύο άντρες το τραγουδάνε, η Χαρούλα δεν έρχεται ποτέ όταν τη θέλεις, τέλος πάντων, μπορεί να ήταν στα παρασκήνια και να έδινε ψυχολογικό support, τύπου "πάμε αγόρια, πείτε τα, ε μα πια, κι Αυτή δεν έρχεται ποτέ όταν τη θέλετε, τι πράγμα είναι αυτό" και τέτοια.
Ανεβασμένο από το κανάλι "Haris Alexiou"
Αυτό πια καταντάει θράσος, ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΧΑΡΟΥΛΑ ΛΕΜΕ
Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να σχολιάσω ήταν ο στίχος "όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό", γιατί πάντα όταν τον ακούω με εντυπωσιάζει. Εντάξει, έχει ωραίους στίχους όλο το τραγούδι, δεν μπορώ να πω, της ψυχής μου το ιερό, της ζωής μου το μπουρδέλο, ανατινάζει του μυαλού μου το βυθό, χαμός γίνεται. Αλλά αυτό το "κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό" αλήθεια, τι φάση; Χερούλι λεωφορείου; Χερούλι πόρτας; Είναι το ρημάδι το ΠΟΤΟ, το όλο concept είναι να πιεις πολύ γιατί δεν έρχεται ποτέ όταν Τη Θέλεις, οπότε όχι από χερούλι δεν μπορείς να κρατηθείς, το ίδιο το χερούλι δεν μπορείς καν να το βρεις, δηλαδή φαντάζομαι μπαρ με ωραίες, μεγάλες, ξύλινες μπάρες (όπως πρέπει να είναι, αναγνώστη, όλες οι μπάρες) με υπερμεγέθη χερούλια στις άκρες για να πηγαίνουν οι μεθυσμένοι και να κρατιούνται και να ξέρει και ο υπόλοιπος κόσμος "α να, αυτός έχει μεθύσει, κρατιέται σαν χερούλι απ' το ποτό, να δεις που δεν έρχεται ποτέ όταν Τη θέλει, κρίμα τον άνθρωπο".
Δεν ειρωνεύομαι το τραγούδι, ωραίο είναι, το είπαμε, αλλά αυτός ο στίχος με το χερούλι θα μπορούσε να λείπει.
Και μετά από όλα αυτά, φτάνουμε στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ που έγραψα αυτή την ανάρτηση: Μα φυσικά για να χώσω κάπου το βίντεο που έφτιαξα χτες με το ηλιοβασίλεμα στη Ζαχάρω και το "Sea Of Love" της Cat Power η οποία, εκτός από το ότι είναι η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο, έχει και μια από τις 2-3 καλύτερες γυναικείες φωνές στον κόσμο.
Έχω ξετρελαθεί με την έμπνευσή μου, αναγνώστη
Είδες; Γράφτηκε. Δέκα λεπτά σου πήρε. Γκρινιάρη.
