Μπελ εντ Σεμπαστιαν

Όταν οι Belle and Sebastian έβγαλαν το Tigermilk σε μόλις 1000 αντίτυπα (και σε βινύλιο, φυσικά) το 1996...εγώ δεν τους ήξερα καν. Το 1999 που επανεκδόθηκε όμως σε πολλά περισσότερα αντίτυπα, και σε cd, τους είχα ήδη μάθει και το περίμενα με ανυπομονησία (να είναι καλά η φίλη μου η Ι. που μου τους είχε μάθει). Αυτό το είδος της "μελαγχολικής ποπ", χαρούμενες μουσικές με καταθλιπτικούς στίχους δηλαδή, ήταν αυτό ακριβώς που άρεσε στον 22 χρονών παρελθοντικό εαυτό μου, ένα ταιριαστό fin de siecle για το τέλος της χιλιετίας, μια "αστική" μουσική όχι με την ταξική έννοια αλλά με την έννοια της μουσικής για πόλη, και δη μεγαλούπολη. 

Και με τη σκοτσέζικη σημαία πάνω αριστερά

Και πως να μην μου αρέσει αυτό το είδος μουσικής, που φαινόταν να ξεπηδάει κατευθείαν από τα 60's και τα 70's, σαν μια μετεμψύχωση του Nick Drake αλλά με περισσότερα όργανα και πιο "χαρούμενη" μουσική; Όσο για τους στίχους, τι καλύτερο από το να γλιτώνεις την οικογενειακή γκρίνια για λίγο επειδή ο αδερφός σου κάνει coming out στο γάμο της αδερφής σου;

"My brother had confessed he was gay

It took the heat of me for a while

He stood up with a sailor friend

Made it known upon my sister's wedding day"

Ή να σφάζεις με το βαμβάκι (καλά, όχι ακριβώς με το βαμβάκι) τους παπάδες;

"The priest in the booth had a photographic memory

For all he had heard

He took all of my sins and he wrote a pocket novel

Called The State that I'm In"

Μιλάω για το The State That I Am In, ένα από τα πρώτα τραγούδια τους που άκουσα και το οποίο θεωρώ ακόμα αριστούργημα.

Ποια 90's τώρα, 70's είναι και μας δουλεύουν ασύστολα

Μαζί με το Dog on Wheels.

 

"Promise me you 'll always be around when I fall

And when I call"

Αυτός ο συνδυασμός ρομαντικού και πρακτικού πνεύματος, "ναμεπροσέχειςγιατίέχωπέσειχαμηλά" αλλά να σηκώνεις και κανένα τηλέφωνο γιατί το να με προσέχεις από μακριά δεν λέει και τόσο. Αυτό.

Και άλλα, πολλά, τραγούδια μέχρι το υπέρτατο: Το I'm Waking Up To Us. Ένα κομμάτι στο οποίο σε όλο το κουπλέ ο στιχουργός και τραγουδιστής βγάζει ένα πικρόχολο μένος απέναντι στην πρώην του (την Isobel Campbell, η οποία ήταν στο συγκρότημα όταν γράφτηκε το τραγούδι, αποχώρησε λίγο καιρό μετά και έκανε τρεις υπέροχους δίσκους με τον Mark Lanegan, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και στο ρεφρέν τα παίρνει όλα πίσω και λέει ότι ήταν η μοναδική του αγάπη!

"She was the one love of my life, and I let her go

And if I look like death today 

Then please let her know"

Το θέμα είναι αναγνώστη, ότι η Campbell ήταν ακόμα στο συγκρότημα όταν βγήκε το συγκεκριμένο κομμάτι και υπάρχει ένα βίντεο από live στο οποίο στέκονται οι δυο τους δίπλα δίπλα και αυτός ξεκινάει με το τόσο γλυκό δίστιχο:

"I need someone to take some joy in something I do

You need a man who's either rich or losing a screw"

όπου η τύπισσα, ατάραχη, μιλάει στο σόλο και μουρμουράει στο μικρόφωνο κάτι του στυλ "θα βρω κάποιον καινούργιο, και δεν θα είναι πλούσιος, ούτε τρελός, αρκεί που δεν θα είσαι εσύ".

ΑΥΤΟ ΠΟΝΕΣΕ

Σε κάθε περιπτωση, αναγνώστη, μπορώ να γράφω για τους Belle and Sebastian για ώρες αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ. Θα προσθέσω μόνο ότι για πολλά χρόνια (ακόμα και σήμερα), όταν με ρωτάνε για τα πέντε αγαπημένα μου συγκροτήματα - τραγουδιστές απαντάω με φυσικότητα "οι Pink Floyd, οι Pearl Jam, οι Dropkick Murphys, ο Smog και οι Belle and Sebastian", χωρίς να δίνω καμία σημασία στο γεγονός ότι μουσικά απέχουν όλοι μεταξύ τους χιλιόμετρα: grunge, folk post punk, country, indie pop και οι Pink Floyd, που είναι οι Pink Floyd, διάολε. Έψαχνα καιρό να βρω τι τους ενώνει όλους αυτούς και μπαίνουν στο Top 5 μου, μέχρι που είχα επιφοίτηση: Ξεκίνησαν όλοι την καριέρα τους τη δεκαετία του '90 (εκτός από τους Pink Floyd, αλλά αυτοί είναι οι Pink Floyd, διάολε). Την δεκαετία που ήμουν στην εφηβεία (και στη μετεφηβεία), οπότε ό,τι μου άρεσε τότε, εντυπώθηκε μέσα μου και με ακολουθεί και τώρα, στα 40.  

Τους Dropkick τους είδα και τις τρεις φορές που ήρθαν στην Ελλάδα, τους Pearl Jam όχι ακόμα (ξέρω, ξέρω, αναγνώστη, 2006, το μετανιώνω συχνά, μην μου το θυμίζεις), από Pink Floyd τον Waters , o Smog δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα, όσο για τους Belle and Sebastian; 

Θα πω μόνο ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο το οποίο θα τραβηχτεί στη Μαλακάσα το Σάββατο 27 Ιουνίου ΟΧΙ για τους Placebo, παρά για το προηγούμενο συγκρότημα.

(Εμένα εννοώ, αναγνώστη).

Dropkick Murphys vs ποζεριών

Άκου, χαζούλη. Το Fields Of Athenry αναφέρεται στη "Μεγάλη Πείνα" στην Ιρλανδία μεταξύ 1845-1852, που ήταν η αιτία να πεθάνουν 1.000.000 Ιρλανδοί κι άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που καταδικάστηκαν να μετοικήσουν στην Αυστραλία όπως ο Μαικλ των στίχων. Δεν το ήξερες ε; Που να το ξέρεις; Για σένα ήταν "αργό κομμάτι, δεν θα χτυπηθούμε ρε γαμώτο".

Δίπλα μου είσαι και ξενερώνεις, ενώ ακούγεται αυτό το έπος. Ηλίθιε.

Άκου, χαζούλη. Το Johnny I hardly knew ya είναι πολύ παλιό αντιπολεμικό κομμάτι (πρωτοεμφανίστηκε το 1867). Οι στίχοι του έχουν νόημα όλοι κι όχι μόνο η φράση του τίτλου. Αλλά κάθισες ποτέ να το ακούσεις όλο; Και με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς;

Άκου, χαζούλη. Το Walk Away με το τετράστιχο  "The ones that you loved/ the ones that you left behind/ the ones you said you'd try to find/Are they tryin' to find you?" ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Εσύ ρώταγες πανικόβλητος τον διπλανό σου "τι είναι αυτό, ποιο είναι αυτό, γιατί ο δίπλα μας μας κράζει ότι είμαστε ποζέρια και άσχετοι;"

Άκου, χαζούλη. Δεν είμαι ελιτιστής, αλλά με αναγκάζεις να γίνω. Το ρημάδι το Worker's Song που έκατσαν οι άνθρωποι και το έγραψαν μπας και καταλάβεις 2-3 απλά πράγματα για το πως λειτουργεί ο καπιταλισμός γιατί να διαβάσεις επ' αυτού θα ήταν τιτάνιο εγχείρημα για σένα (πολυσύλλαβες λέξεις, ξέρω) δεν σου έκανε κάτι ε; Επειδή δεν είναι από τα χιτάκια που ακούς στα μαγαζιά ή στο ραδιόφωνο;

Ξεστραβώσου.

Άκου, χαζούλη. ΔΕΝ ταυτίζεσαι με το Rose Tattoo μόνο και μόνο επειδή έχεις ΕΝΑ τατουαζ. Τατουαζ έχει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον ημέρα. Και δεν ήταν καν τριαντάφυλλο, κάτι καγκούρικες φλόγες ήταν, υποθέτω ότι στο μυαλό σου "θα ήταν πολύ gay" το τριαντάφυλλο, ομοφοβικέ. 

Κουράστηκα ήδη να στα χώνω. Το έπιασες το νόημα φαντάζομαι (καλά, μπορεί και όχι). Έχω δύο απορίες μόνο, ειλικρινά: Πως θα σε ανακαλύψουμε πριν την επόμενη συναυλία, εσένα και τους ομοίους σου, και θα σας βάλουμε να πληρώσετε διπλά εισιτήρια για να μην πληρώσουμε εμείς τίποτα; Κι επίσης, πως είναι να πηγαίνεις κάπου μόνο για το hype? Θα ήθελα να μπω μέσα στην έρημο Γκόμπι (ναι δεν είναι η Σαχάρα η μοναδική έρημος στον πλανήτη, εσύ βέβαια αυτή θα ξέρεις, το χιτάκι των ερήμων), την οποία αποκαλείς "μυαλό" σου να δω τι σκατά γίνεται εκεί μέσα. Τι να γίνεται δηλαδή; Ζέστη τη μέρα, κρύο το βράδυ. Χάλια κατάσταση. 

Υ.Γ. 1 

Ευχαριστούμε DKM, τα σπάσατε. Μη δίνετε 

σημασία στη γκρίνια μου, δεν φταίτε εσείς.

Υ.Γ. 2 Χάρηκα πολύ που ήσουν Εσύ εκεί και συγγνώμη που δεν κάτσαμε μέχρι να τελειώσουν οι LSP...


Υ.Γ. 3 Αλήθεια.

Νεύρα (κι αισιοδοξία)

Μπαίνει ένας τύπος σε ένα μπαρ. Και είναι Πέμπτη (ναι, πήρα προαγωγή, κατοχύρωσα την Πέμπτη = μικρό Σάββατο, η καριέρα μου σαν dj απογειώνεται, που να στα λέω, αναγνώστη) και το μπαρ είναι το Zazzium, και βάζω εγώ μουσική και ο τύπος κάθεται και περνάει τέλεια. Τέλος ανεκδότου. Πως σου φάνηκε, αναγνώστη; Όχι, σοβαρά τώρα. Τι τρέχει με αυτό το ανέκδοτο; Πάντα ξεκινάνε να το λένε σε ταινίες/σειρές και ΠΑΝΤΑ κάτι γίνεται και κόβεται στη μέση...

Μαύρα κι άραχλα 

(διάβασε μέχρι το τέλος)

Έχω νεύρα, αναγνώστη. Αυτό το σαββατοκύριακο πήγε κατά διαόλου. Έπαθα κερατίτιδα (δεν είναι αυτό που νομίζεις, μόλυνση του κερατοειδούς χιτώνα του ματιού είναι), η καφετιέρα μου ρίχνει τον γενικό, η κυβέρνηση δε μ'αφήνει ν'ανάψω το τζάκι να ζεσταθώ (δεν έχω τζάκι γιατί πως να έχω τρία χρόνια άνεργος, και να είχα θα το είχα πουλήσει τούβλο τούβλο για να έχω να ζήσω και θα είχα αγοράσει μαγκάλι, αυτά δεν απαγορεύονται, ο θάνατος επιτρέπεται ακόμα, αρκεί βέβαια να έχεις εξοφλήσει τις οφειλές σου στο κράτος, αλλιώς σε κρατάνε στη ζωή μέχρι να πληρώσεις και μετά σου κάνουν δώρο ένα μαγκάλι και αεροστοπ), ο Ιγκλέσιας (όχι ο Χούλιο, ο άλλος) βρήκε τη στιγμή να βάλει 2 γκολ σε έναν αγώνα πρώτη φορά στην καριέρα του, το Last Christmas βγήκε δεύτερο και όχι πρώτο στο γκάλοπ...Αλλά το σημαντικότερο ήταν που κάποιο μαλακισμένο έκανε κακό σε έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ...

Πες τα ρε Γιάννη

Αλλά δε θα τους περάσει, αναγνώστη. Θα πλακωθώ στα κολλύρια, θα φτιάξω νες, θα πάω και στις λίγες πορείες που έχανα για να ζεσταθώ με το περπάτημα (και θα δέρνω και όποιον συναντώ με μουστάκι για να ζεσταίνομαι, ή πασόκος θα είναι ή χίπστερ, either way το αξίζει το ξύλο), η Λίβερπουλ έβαλε 5 στην Τότεναμ στο Λονδίνο, τα "τραγούδια" του Παντελίδη δεν είναι πραγματικά  τραγούδια, οπότε από αυτή την άποψη το εμετικό Last Christmas βγήκε πρώτο, ισοψηφώντας μάλιστα με τον άντρα της Αννούλας, όσο για την απώλεια, μη μου στενοχωριέσαι Σ, θα τα ξαναπάρουμε όλα και δυο φορές καλύτερα, έτσι, να σκάσουν οι οχτροί μας. Και θα πάω και στο χωριό να μαζέψω ελιές και θα έχω το τζάκι αναμμένο μέρα νύχτα, γατάκι Άδωνη (παρεπιμπτόντως, σου χρωστάω 25 ευρώ γιατί δεν πλήρωσα τίποτα χτες στο νοσοκομείο, έλα να τα πάρεις από το χωριό, θα σε περιμένω, κούτσουρο αναμμένο).

Γιατί τι άλλο είναι η ζωή από συνεχείς απογοητεύσεις και πισωγυρίσματα και αγώνας, αναγνώστη; Διάβασε την Ασκητική, δεν έχω όρεξη να στα γράψω τώρα, το πιάνεις το νόημα πιστεύω. Μέσα στη γενικότερη μαυρίλα, σαν ήλιος έλαμψε η πανέξυπνη πρωτοβουλία της δημαρχάρας μας του Καμίνη να γράψει με τεράστια τρισδιάστατα φωτιζόμενα γράμματα "ΑΘΗΝΑ" στην πλατεία Ομονοίας - ήταν μια κίνηση υπεραπαραίτητη, καθώς βγαίνοντας από το μετρό, το οποίο υπάρχει σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας μας, και αντικρίζοντας αυτή την πανέμορφη πλατεία, γεμάτη μπάτσους και πρεζάκια σε αρμονική συνύπαρξη, μπορεί να νόμιζες ότι είσαι στη Δράμα, π.χ. Κρίμα που δεν ψηφίζω στην Αθήνα να γράψω (στο δεύτερο γύρο) "ΜΑΛΑΚΑΣ" στο ψηφοδέλτιό σου Γιώργο, με τρισδιάστατα πάντα γράμματα, και να το ρίξω στην κάλπη. 

Την πρώτη μέρα που την είδα αυτή την υπέροχη εικαστική παρέμβαση, είδα και ένα νέο ζευγάρι να έχει σταματήσει το αυτοκίνητο του (ΠΑΝΩ στην πλατεία και με ΑΘΗΝΑΙΚΕΣ πινακίδες) και να έχει βγει και να παίρνει φωτογραφίες - και κατάλαβα ότι δεν λέει ψέμματα η "Ανατροπή", υπάρχουν ΑΚΟΜΑ ψηφοφόροι ΠΑΣΟΚ αε αυτή την έρμη χώρα. Μα...φωτογραφίες;;; Μη χάσουν το έκτρωμα; Βγαίνουν για καφέ με τους φίλους τους και τους λένε "α, να σας δείξουμε τι ωραία που έγινε η Ομόνοια;". Θα σταματήσω τα κολλύρια. Η τύφλωση θα είναι μια κάποια λύση.

Τέλος πάντων, αναγνώστη, έλα την Πέμπτη στο Zazzium να ακούσουμε λίγο διαφορετικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια (σαν αυτό που ακολουθεί) και να κάνουμε μια πράξη αντίστασης, ανάβοντας ένα τζάκι που έχω παραγγείλει ειδικά για την περίσταση.

Εδώ κολλάει και η φώτο της αρχής, 

είναι το θέμα της βραδιάς την Πέμπτη

Υ.Γ. Δεν το είχα ακούσει αυτό, Στέλιο. Πραγματικά πολύ πολύ ωραίο. Μπράβο.

Του χρόνου δεν τη γλιτώνεις, θα

τραγουδήσεις κι εσύ στα γενέθλιά μου

χτες βράδυ ένας ντι-τζει μου έσωσε τη ζωή

Κατεβαίνεις στην πορεία χτες και απογοητεύεσαι από τη συμμετοχή (άλλο που εσύ έχεις καλή παρέα). Ακούς μετά από τα καθεστωτικά μέσα ότι η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και αναρωτιέσαι
πόσο ψηλά έχεις θέσει τον πήχη πια. Μετά πας σε μια συνέλευση μεταπτυχιακών και (αν εξαιρέσεις την πλειοψηφία των συμμετεχόντων που είναι συνειδητοποιημένοι πολιτικά) αφουγκράζεσαι τα προβλήματα μέρους της σημερινής νεολαίας, όπως πχ ότι δεν έχουν πάρει διόρθωση σε εργασίες τους...Ναι ρε μεγάλε, εδώ απολύεται το σύμπαν, με το νέο κανονισμό σπουδών καθιερώνεται κι επίσημα η μαύρη και απλήρωτη εργασία στο Πολυτεχνείο και ο καθηγητής θα έρθει σπίτι σου να διαβάσει τι έγραφες εσύ μέσα στη ζέστη του Αυγούστου και να σου κάνει υποδείξεις. Μισό λεπτό να ορίσουμε σαν συνέλευση μια τριμελή επιτροπή από 5-6 άτομα να πάμε να στον φέρουμε...Τίποτα, η λύση είναι μία, αναγνώστη (όχι τα γκούλαγκ, μη γίνεσαι κακός):

When the boss comes callin' we gotta organize

Για να μην τα βλέπω όλα μαύρα, αναγνώστη, είναι η πρώτη φορά που υπάρχει ένας υποτυπώδης απεργιακός συντονισμός. Απέχουμε πάρα πολύ βέβαια από το χρυσελεφάντινο όραμα της γενικής απεργίας διαρκείας αλλά κάτι κινείται μετά τη θερινή ραστώνη (που έχει κρατήσει 3,5 χρόνια τώρα). Όπως και να έχει, the winter is coming, και αν δεν κάνουμε κάτι θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα, ακόμα και να μη μας λένε Σταρκ. Και μέσα σε όλα, έχασα χτες λόγω της συνέλευσης την καλύτερη ιντερνετική ραδιοφωνική εκπομπή του κόσμου όλου, την οποία, αναγνώστη, να την ακούς κάθε Δευτέρα 8-10 από εδώ: http://raspistation.blogspot.gr/p/get-flash-player-to-see-this-player.html. Ε., έχεις την καλύτερη ραδιοφωνική φωνή και διαλέγεις τα καλύτερα τραγούδια και κάνεις τις καλύτερες αφιερώσεις και ξέρεις απέξω όλες τις ατάκες από το "Ας περιμένουν οι γυναίκες" και δε θα ξαναχάσω εκπομπή σου, στο υπόσχομαι.

Μπορεί να παρατηρείς μια έλλειψη συνοχής και θέματος αναγνώστη αλλά παραδέξου το, γι'αυτό με διαβάζεις. Αφού κι εσύ κουκουρούκου είσαι. Τέλος πάντων, δώσε βάση στο υστερόγραφο γιατί είναι όλα τα λεφτά.

Υ.Γ. 15.000 είναι οι δραχμές με τις οποίες περνάγαμε ολόκληρες εβδομάδες παλιά. 15.000 ευρώ ήταν ένα φυσιολογικό ετήσιο εισόδημα προ κρίσης. 15.000 είναι ο αριθμός των θεατών σε ντέρμπυ στην Ελλάδα και σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στην Αγγλία. 15.000 κατοίκους έχει ο καποδιστριακός Δήμος Ζαχάρως. ΠΑΝΩ από 15.000 είναι οι προβολές του Σπόρου πια, σε πέντε μήνες ύπαρξης.... Ευχαριστώ πολύ αναγνώστη για την αγάπη σου και δεσμεύομαι να συνεχίσω να προσφέρω το κοινωνικό έργο που έχω αναλάβει - με μεγάλο κόστος σε καφέδες και τσιγάρα. Όπως και τη μουσική σου ενημέρωση - αν θέλεις ταχύρρυθμα έλα την Τετάρτη 18/9 στο Zazzium Bar (Ιπποκράτους και Διδότου) όπου θα βάλω μουσική. Μουσική απλή, λιτή και απέριττη, σαν αυτή.

Ελάτε, είναι πολύ ωραίο μαγαζί

και θα περάσουμε φίνα

Θυμάσαι ΙΙ

Τελικά είχαν δίκιο όσοι μου έλεγαν να βρω θέμα. Αν είχα ένα θέμα τώρα θα ξεκίναγα να γράψω χωρίς να πρέπει να βρω τι να ταΐσω το αδηφάγο κοινό μου σήμερα. Κοίτα να δεις που οι μεταμοντέρνοι χίπστερ έχουν δίκιο που γράφουν σαν έφηβοι με κατάθλιψη: είναι ένας μπούσουλας κι αυτός...Γιατί έσφιξες το χέρι μου τόσο δυνατά που πόνεσα για να μου δείξεις έναν τύπο με μπλούζα Dropkick Murphys. Γιατί παρήγγειλες καινούργιο καραφάκι ρακί ενώ ΕΙΧΑΜΕ και όταν στο επεσήμανα μου είπες "δεν πειράζει, πίνεις πολύ" (να ξέρεις αναγνώστη ότι δεν πίνω πολύ, τα καραφάκια είναι μικρά. Σε όλα τα μαγαζιά). Γιατί μου είπες "ξέρω έναν δρόμο με πολλά ωραία μαγαζιά" και εννοούσες τη διαολεμένη Αβραμιώτου! Γιατί έτρεξες με το πρώτο χημικό ενώ "δε χαλάμε τις αλυσίδες στο μπλοκ σύντροφοι". Γιατί πέταξες το αυτόγραφο του Γκάλη γιατί ένας θείος σου ήταν ΠΑΟΚ. Γιατί νόμιζες ότι η Cat Power είναι υπερήρωας (που είναι, αλλά όχι της Marvel ή της DC, του Smog και του πενταγράμμου).

Μπα, βαρέθηκα. Σίγουρα δε μπορώ να υπηρετήσω αυτό το είδος, αναγνώστη. Μπες σε ένα από τα υπόλοιπα χιλιάδες μπλογκ που κυκλοφορούν - έτσι γράφουν στο 90% από αυτά. Εγώ θα μείνω σε αυτά που ξέρω καλά. Έρχεται σύντομα ανάρτηση για τη Sugar Town και την καντίνα του Σκύλου και μπύρες και Βαρώνους και Αιγαλιώτες και Μπέμπηδες και Ξανθιές και ξανθούς μπέμπηδες. Προσδεθείτε.