Τριάντα και Δέκα

Σαράντα ήταν οι Άγιοι, που μετά έγιναν πόλη.

Σαράντα είναι οι μέρες της Σαρακοστής.

(Δύο θρησκευτικά παραδείγματα για αρχή; Συγκεντρώσου.)

Σαράντα είναι οι ημέρες μέχρι το πρώτο μνημόσυνο.

(Σοβαρά τώρα; Τρίτο;)

Σαράντα κύματα πρέπει να περάσει ο ήρωας του παραμυθιού.

(Καλύτερα τώρα.)

Σαράντα ευρώ είναι το χαμηλότερο μεροκάματο που παίρνω σαν dj, πιο κάτω δεν πάει.

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά πήγαν για να πατήσουν την Τριπολιτσά (ύπουλοι Ρουμελιώτες).

Σαράντα εκκλησιές είναι γειτονιά της Θεσσαλονίκης.

Σαράντα έγινε η εφηβεία η επιεικής που λέει και η Πρωτοψάλτη.

(Δεν βάζω λινκ από Πρωτοψάλτη, έχει ένα επίπεδο το μπλογκ.)

Αλλά Βασίλη θα βάλω.

Σαράντα χρόνια ανώριμος, ξεφτίλας Δον Κιχώτης

Σαράντα χρόνια μη φούρναρης, δεν έχω ψήσει.

Σαράντα χρόνια γίναν όλα πλαστικά, μαστίχα έγινε το κρέας σου, που λέει και ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ.

Σαράντα καλοκαίρια στη Ζαχάρω.

Σαράντα είναι ο τίτλος του κομματιού των U2 που κόλλησαν με το Black οι Pearl Jam το 2015 στη Χιλή.

How long to sing this song

(Reply: Forever)

Μέχρι τα 28 μου θεωρούσα τους σαραντάρηδες "μεγάλους".

Τώρα τους θεωρώ "πολύ μεγάλους".

Too old to rock 'n' roll, too young to die φάση.

Φαντάσου, αναγνώστη, ότι ήθελα να γράψω σαράντα προτάσεις για τα σαράντα και βγήκαν με το ζόρι δεκατρείς.

Τι σαράντα, χτες ήμουν είκοσι τέσσερα.

(Άρα αύριο θα είμαι πενήντα έξι.)

Ζωάρα.

Τουλάχιστον θα πιούμε.

Σε σαράντα ώρες θα είμαι ήδη σαράντα, αναγνώστη.

Για φαντάσου.

Χρόνια μου πολλά.

Ποιους δεν θέλω για γείτονες

Η εκπαιδευτική (στον άκρατο νεοφιλευθερισμό και πρόσφατα, με μεταγραφές αεροδρομίου τύπου Τατιάνας, και στον εκφασισμό της κοινωνίας) τηλεόραση του πούλα-και-φύγε Αλαφούζου που σαν ξερατό μέσ' τη νύχτα ΣΚΑΙ, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά παρουσιάζοντας μια εξαιρετικής σύλληψης και εκτέλεσης, καθόλου καθοδηγούμενη, καθόλα σταθμισμένη, καθολικά αποδεκτή δημοσκόπηση που αφορούσε στο "ποιους δεν θέλουμε για γείτονες".

Αλήθεια λέω αναγνώστη, δες εδώ κατάντια.

Ποίοι είμαστε "εμείς", ρωτάς. Σε παρακαλώ, αναγνώστη, μην κάνεις τέτοιες χαζές ερωτήσεις, θα σε πάρω για πιο ηλίθιο κι από τηλεθεατή του ΣΚΑΙ. Μα προφανώς "εμείς" είμαστε εμείς, χαζούλη, οι λευκοί, αρτιμελείς, ετεροφυλόφιλοι, μη τοξικοεξαρτημένοι, εργαζόμενοι, μη αλκοολικοί, έχοντες κατοικία, χριστιανοί ορθόδοξοι, μεσοαστοί και πάνω, νοικοκύρηδες, άντρες - αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό εν ολίγοις. Αλλά επειδή τα δέντρα έχουν και κλαδιά, θα σου παραθέσω μια λίστα με τις απαντήσεις που θα έδινα ΕΓΩ στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση ΑΝ είχε ελεύθερες απαντήσεις (που πολύ αμφιβάλλω). Λοιπόν, εγώ δεν θα ήθελα για γείτονες τους εξής:

1) Νεοναζί, μέλη της Χρυσής Αυγής. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, θα με έπιανε μια πρωινή, και μεσημεριανή, και απογευματινή, και βραδινή αναγούλα ακούγοντας από τη μεσοτοιχία τα Σιγκ Χάιλ, και τη Λιλή Μαρλέν και το ακατάσχετο υβρεολόγιο σε μετανάστες, με λεξιλόγιο τριάντα λέξεων συνολικά βέβαια, αλλά και πάλι. Άσε που θα έβγαινα στο διάδρομο με ρόπαλο του μπέιζμπολ καλού κακού, και δεν έχω ρόπαλο του μπέιζμπολ (Ν., ξέρεις ότι θα το δανειστώ αν ποτέ έχουμε μετακομίσεις τέτοιες στην πολυκατοικία).

2) Εφοπλιστές, ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων. Πολύ βαβούρα, ό ένας θα φέρνει στο σαλόνι του ένα καράβι με 2 τόνους ηρωίνη γιατί που να το βάλει κι αυτός (μην απαντήσεις, αναγνώστη, ντροπή), ο άλλος τα λαθραία καύσιμα, ο τρίτος τα λαθραία όπλα, ο τέταρτος τις δικογραφίες από τις υποθέσεις που έχει κερδίσει τόσα χρόνια, πάνω στις οποίες θα πατάει για να φαίνεται πιο ψηλός (γεια σου Αλέξη), χαμός στην είσοδο, θα τρακάρουν. Όχι, όχι, ούτε εφοπλιστές ούτε καναλάρχες, μακριά.

3) Δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ. Εντάξει, υπάρχει ανεργία, εντάξει, τα πράγματα είναι δύσκολα, το καταλαβαίνω, αλλά ρε γαμώτο δεν υπάρχει όριο στην ξεφτίλα των πραγμάτων που κάνεις για να έχεις δουλειά; Για μερικούς ανθρώπους, προφανώς δεν υπάρχει. Και δεν είναι μόνο του ΣΚΑΙ, είναι και σε άλλα μέσα, απλά αυτοί κερδίζουν στο νήμα στον αγώνα για τη μεγαλύτερη γλίτσα (ναι, αυτή των Ghostbusters, αναγνώστη). Βέβαια ο αρχηγός τους κρύβεται προς το παρόν, κάνει αντάρτικο Κολωνακίου, γιατί τον κυνηγάει η Σοβιετία, το κράτος που κάποτε λεγόταν Ελλάδα. Και φυσικά μιλάω για αυτόν που αξίζει μια κατηγορία από μόνος του, τον

4) Μπογδάνο.  Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ εδώ, αναγνώστη. Απλά σκέψου να ακούγεται μέρα νύχτα μια μοναχική φωνή να ρωτάει "Ποιος είναι ο καλύτερος δημοσιογράφος στην Ελλάδα;" και να απαντάει η ΙΔΙΑ φωνή "Εσύ αγόρι μου, εσύ. Και είσαι και ψηλός, Κι έχεις και μαλλιά. Και είσαι φοβερός ποιητής, αναβλύζεις. Και μην κλαις, δεν θα φύγουμε ποτέ από την πατρίδα μας την Ευρώπη, ποτέ".

5) Σκυλάδες. Την βάρυνα πολύ την ανάρτηση, αναγνώστη, σκέφτηκα όλους τους προαναφερθέντες σε μια πολυκατοικία κι εμένα σε ένα μικρό διαμερισματάκι κάπου στον τρίτο όροφο και ψυχοπλακώθηκα. Ας την ελαφρύνω λοιπόν με μια κατηγορία που δεν με ενοχλεί πραγματικά, αλλά ο Καλύτερος Δημοσιογράφος του Κόσμου Όλου δεν μπορεί ποτέ να είναι τελευταίος σε μια λίστα. Οποιαδήποτε λίστα. Ούτε καν του σούπερ μάρκετ. "Τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά και μια Δημοσιογραφάρα. Α, και κωλόχαρτο, δεν γίνεται Αυτός να είναι τελευταίος σε λίστα. Τι εννοείς συνώνυμο;"

Υ.Γ. 1 Για τη δολοφονία στη Γλάδστωνος δεν μπορώ, δεν μου πάει καρδιά να γράψω κάτι, αναγνώστη. Πέρα από ότι ήταν δολοφονία και το ότι συμφωνώ απόλυτα με τον Old Boy που έγραψε ότι πιο πολύ και από τους φυσικούς αυτουργούς της τον τρομάζουν αυτοί που τους δικαιολογούν εκ των υστέρων. 

Συγγνώμη αν το μαθαίνεις από εμένα, αναγνώστη, αλλά 

ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, πολλά χρόνια, και είναι ταξικός

Υ.Γ. 2 Περαστικά Π. Και χωρίς Πι! 

Δέκα Μικροί Πασόκοι

Γίνονται λοιπόν εσωκομματικές εκλογές αύριο για να αναδειχθεί ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο κύριος στόχος είναι ξεκάθαρα τα τρία ευρώ που πρέπει να δώσει ο κάθε ψηφοφόρος για να συμμετάσχει σε αυτή τη γιορτή της δημοκρατίας. Αλλά για ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλάμε, αναγνώστη; Υπάρχει ένα ΠΑΣΟΚ; Είναι εδώ; Είναι ενωμένο; Είναι δυνατό; Πάμε να δούμε δέκα χαρακτηριστικούς τύπους πασόκων με την Αγκάθα Κρίστι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας.

- Ο φαν του Ανδρέα Παπανδρέου. Ζιβάγκο, "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", Ρίτα Σακελλαρίου, yolo μια ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αλέξης Τσίπρας.

- Οι τροτσκιστές. Όχι αυτοί που διαγράφηκαν τη δεκαετία του'70, οι άλλοι, αυτοί που έμειναν μέχρι και πρόσφατα στο Κίνημα, κάνοντας εισοδισμό και έχοντας την ανάλυση ότι πρόκειται για ένα κόμμα με εργατική βάση και αστική ηγεσία. Αξιολύπητοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ήταν ένας τύπος, αλλά διασπάστηκε με τον εαυτό του και τον χάσαμε.

- Οι εκσυγχρονιστές. Δεξιοί όσο δεν πάει, έφαγαν καλά τη δεκαετία του '90, τώρα αναγνωρίζουν για αρχηγό τον Κουλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: κάτι εξέκιουτιβ της κακιάς ώρας.

- Οι ατενίστας. Χίπστερ, μουστάκια, πουλόβερ στα δέντρα, σκατά στα μούτρα τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Καμίνης.

- Αυτοί που έγιναν Χρυσαυγίτες. Τα πιο καθυστερημένα στρώματα παλαιοπασοκισμού που χτυπήθηκαν άγρια από την κρίση και βρήκαν στο αφήγημα της Ακροδεξιάς μια προστατευτική φτερούγα πάνω από τα άμυαλα κεφάλια τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το 13% που πήρε η Χ.Α. στο Δήμο Ζαχάρως.

- Αυτοί που έγιναν Συριζαίοι. Για την ακρίβεια, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ΠΑΣΟΚ, αλλα ποτέιτο ποτάτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η Κρήτη.

Όλους τους χωράει η στοργική αγκαλιά

- Οι επαγγελματίες. Κάποτε ήταν μια σταγόνα στην πράσινη σοσιαλιστική πλημμυρίδα αλλά σήμερα είναι ένα σεβαστό ποσοστό στους εναπομείναντες Πασόκους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Οι κατσαρίδες της Χαριλάου Τρικούπη (όχι οι άνθρωποι, οι actual κατσαρίδες, τους είχαν κόψει μισθό στις μέρες της ευημερίας και τις πληρώνουν ακόμα. Σάμπως αυτοί τις πληρώνουν; Εγώ κι εσύ τις πληρώνουμε, αναγνώστη)

- Κάτι περήφανα γηρατειά. Αλντσχάιμερ, συνήθεια, παράδοση, ΠΑΣΟΚ θα το ρίχνουν μέχρις εσχάτων. Αν αλλάξει το σήμα θα υποστούν πανωλεθρία, ήλιο θα ψάχνουν και ήλιο δεν θα βρίσκουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τα ΚΑΠΗ.

- Συνδικαλιστές. Δεν έχω να πω κάτι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ΔΕΗ,

- Εσύ, αναγνώστη. Ναι, δεν υπάρχει λόγος να το αρνείσαι, κάτι πασοκικό έχεις κάνει κάπου, κάπως, κάποτε στα προσωπικά, στα επαγγελματικά σου, κάπου. Δεν πειράζει, αν δεν το έχεις ψηφίσει ποτέ το ρημάδι, το αδίκημα θεωρείται στιγμιαίο και παραγράφεται. 

Σοβαρά τώρα, ποιος θα πάει να ψηφίσει για πρόεδρο ΠΑΣΟΚ; Η βλακεία είναι ανίκητη.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά...(όχι στο ΠΑΣΟΚ αναγνώστη, σοβαρέψου).

Πάει αυτή η ελπίδα, εδώ και 2,5 χρόνια. 

"Θα βάλεις καν τίτλο;" Δεν νομίζω.

"Γιατί δεν γράφεις πια στο blog;"
Γιατί, ξέρω γω, τελειώσαν τα θέματα.
"Αυτό είναι; Σίγουρα;"
Όχι.
"Τότε τι;"
Δεν σου λέω γιατί πας και τα λες.
"Μα προκύπτουν συνέχεια θέματα, έγινε συναυλία για την Ηριάννα και είχε 30.000 κόσ"
Δεν πήγα.
"Η Καταλονία θέλει να γίνει καταλανική"
Μαγκιά της. Να γίνει.
"Ο Παναθηναϊκός διαλύεται"
Μισό να ψάξω τις τσέπες μου να δω τι ψιλά έχω.
"Ο Μπογδάνος ακούγεται ότι θα πάει στο Θέμα Fm του Αναστασιάδη. Δεν μπορεί να μην έχεις κάτι να πεις για αυτό"
Καλά να είναι το φαλακρό υπόθετο.
"Ρε δεν σε αναγνωρίζω. Ο αναγνώστης περιμένει ανάρτηση"
Να ξαναδιαβάσει τις παλιές. Δεν τις έχει καταλάβει καλά.
"Α, και ελιτιστής"
Από πάντα. Όλες οι άλλες φρυγανιές είναι απομιμήσεις.
"Αχά! Έκανες καμένο αστειάκι, επανέρχεσαι"
Όχι, τυχαίο ήταν, μου ξέφυγε, συγγνώμη.
"Δεν σου έχω πει να μη ζητάς συγγνώμη;"
Συγγνώμη.
"..."
Κιόλας παραιτείσαι; Κρίμα, σε λίγο θα έβγαινε κείμενο μεγέθους ανάρτησης.
"Το ξέρεις ότι αυτό είναι φτωχή απομίμηση ανάρτησης έτσι;"
Το ξέρεις ότι εσύ είσαι φτωχή απομίμηση φωνής συνείδησης έτσι;
"Ρε συγκεντρώσου, θα έχουν βαρεθεί όσοι ήρωες έχουν καν φτάσει μέχρι εδώ"
Να σταματήσουν να διαβάζουν.
"Αχ, μου λείπουν οι παλιές αναρτήσεις σου, γεμάτες σφρίγος και παλμό και"
Για φτωχή απομίμηση, είσαι μια χαρά κόλακας
"Μαζί με τη φράση με το καμένο αστειάκι, έχεις γράψει τη λέξη απομίμηση τέσσερις φορές"
Και μια που την έγραψες εσύ μόλις πέντε. Τι να κάνω εγώ τώρα;
"ΝΑ ΣΤΡΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΝΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ"
Μη φωνάζεις. Δεν παίζει.
"Θα ποστάρω αυτό τον παρανοϊκό διάλογο για ανάρτηση, στο λέω"
Όχι, εγώ θα τον ποστάρω, εσύ είσαι άυλος, τι να ποστάρεις καημένε;
"Και τι νομίζεις ότι θα κερδίσεις;"
55 views και 55 μούτζες.
"Άσε τα καυστικά σχόλια"
Τα αφήνω.
"Αλήθεια θα ρίξεις τόσο το επίπεδο του blog βαφτίζοντας ανάρτηση...ΑΥΤΟ;"
Σιγά το επίπεδο.
"Κάποτε σε διαβάζανε πολλοί"

Κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί

"Δεν την παλεύεις μία έτσι;"
Ξεκάθαρα όχι.
"Γιατί;"
Ξέρεις.
"Ξέρω"
Ε τότε;
"Καλά. Ηττήθηκα"
Όχι, δεν θα γλιτώσεις έτσι απλά. Πες το μόνος σου
"Για νέες ήττες, για νέες συντριβές"
Έτσι μπράβο.

Στο 2:10, αναγνώστη

Υ.Γ. Ακριβώς δίπλα, έχει τις δέκα πιο πολυδιαβασμένες αναρτήσεις του μήνα και άλλες δέκα διαχρονικά. Κάνε σου τη χάρη, αναγνώστη, και διάβασέ τις πριν ξεσπάσεις στα σχόλια για αυτή που μόλις διάβασες. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχναι δικαιούνται ένα ολίσθημα. Εγώ που ΔΕΝ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, δύο. 

Χαμένες ευκαιρίες

Η νεοφιλελού και υποψήφια με τη "Δημιουργία Ξανά" του Τζήμερου ξαναχτύπησε με μια ανάρτηση στα σόσιαλ μύδια, όπου περιγράφει με τα ωραιότερα χρώματα τι ευτυχισμένοι που θα ήμασταν εδώ στο νότιο άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου αν ο Κόκκινος Στρατός δεν είχε κατατροπώσει τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάβασε και θαύμασε και φρίξε, αναγνώστη.

Πάμε μαζί να δούμε και άλλα ατυχή περιστατικά της Ιστορίας, αναγνώστη:

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν είχαν κατέλθει στην Ελλάδα οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς, μη σου πω για τους Δωριείς που ήρθαν και αργότερα".
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: Θα ζούσαμε ακόμα ανέμελοι στα Αρκαδικά βουνά, ως απόγονοι των Πελασγών. Θα κάναμε αγώνες Κοινοπολιτείας με τα ξαδέρφια μας, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Θα πηγαίναμε διακοπές στην Κρήτη και θα παίζαμε Survivor Ταυροκαθάψια με τους bro τους Μινωίτες. Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι με τα χάλκινα και ορειχάλκινα όπλα μας να μας αρκούν. Δεν θα υπήρχε Τρωικός Πόλεμος και Περσικοί Πόλεμοι και Χρυσοί Αιώνες και όλες αυτές οι αηδίες. Θα ήμασταν αγράμματοι, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Ακόμα και τις προβιές μας θα φορούσαμε περήφανα μπάρμπα.


- "Σκεφτήκατε πως θα ήμασταν σήμερα αν δεν μας είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: μας καταπίεσαν απίστευτα αυτοί οι ...ώπα, τώρα που το σκέφτομαι ήταν οι φιλελέδες μένουμε Ευρώπη της εποχής. Στυγνοί γραφειοκράτες και άριστοι τεχνοκράτες, τα έσπαγαν οι Ρωμαίοι! Κι αν δεν ανέπτυξαν καθόλου τη φιλοσοφική σκέψη και έκαναν ελάχιστα πράγματα για την αρχαία τραγωδία και την Ποίηση και όλα αυτά τα περιττά, και τι έγινε; Μας έδωσαν δρόμους, μας έδωσαν υδραγωγεία, μας έδωσαν τάξη και ασφάλεια. Τα έχουν πει και οι Monty οι Python.

Αχάριστοι Επαναστάται

Θα ήμασταν χωρίς δρόμους, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια. Και δεν θα είχαμε και τη Ρωμαϊκή Αγορά ανάμεσα στα αρχαία μας, μπάρμπα. 

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821;"

Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΟΛΟΥΣ ΛΑΦΑΖΑΝΟΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΚΟΨΑΝ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Δημοψήφισμα κάνανε ρε, στημένο, το καταλαβαίνεις μπάρμπα; Χωρίς ουσιαστικό ερώτημα! Η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της τουρκικής Λίρας ήταν επιβεβλημένη! Αν φεύγαμε εμείς θα κατέρρεε το οικοδόμημα - που κατέρρευσε! 90 χρόνια μετά, αλλά κατέρρευσε. Και αυτά τα 90 χρόνια ποιος ήταν ο Μεγάλος Ασθενής παρακαλώ; Η πολυαγαπημένη μας Οθωμανική Αυτοκρατορία! Δεν αντέχω άλλο μπάρμπα, με έχουν πιάσει τα κλάματα, χτυπιέμαι, ματώνω τα μάγουλά μου με νυχιές από την αδικία! Βρε ΔΝΤ φέραμε, τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο, βρε τον ανθό της Τουρκικής νεολαίας χάσαμε στα Δερβενάκια, και στις Τρίπολες και στα Λεβίδια, εκεί αυτοί, να ελευθερωθούν! Από τι να ελευθερωθείτε ρε κατσικοκλέφτες; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Τσίλι, "τώρα θα ήμασταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 150 και βάλε εκατομμυρίων, θα ήμασταν δίγλωσσοι και μάλλον μουσουλμάνοι με 4 γυναίκες χαρέμι έκαστος, θα είχαμε σιδηροδρόμους και υψηλή ζαχαροπλαστική και μαγειρική." Και προεδράρα τον Ερντογαν που τη ματώνει τη φανέλα χωρίς να νοιάζεται για λαϊκές αντιδράσεις και αηδίες. Δεν θα τρώγαμε γουρούνια αλλά θα ήμασταν πεντακάθαροι, νοικοκυρεμένοι και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.

Μέχρι και το μισοφέγγαρο συνηθίζεται, μπάρμπα. Είναι και κόκκινο που σου αρέσει. Άντε.

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν έπεφτε η Χούντα το 1974;"

Κι έλεγα, δεν θα το πει; Δεν θα την πατήσει την πεπονόφλουδα; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΠΑΡΜΠΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΖΗΜΕΡΙΚΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ; Τι ωραία εποχή η Επταετία μας! Τα κομμούνια αυτοεξόριστα στο εξωτερικό ή σταλμένα στα ξερονήσια, οι φοιτητές διαβάζανε (όπως και ο Χριστόδουλος) και δεν συνδικαλίζονταν, με τις πόρτες ανοιχτές κοιμόμασταν, δρόμοι φτιάχτηκαν, ρώτα οποιονδήποτε ταρίφα και θα στα πει, εμένα βρήκες μπάρμπα; Τους ημέτερους τους βολέψαμε, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οργίασε, τόσες επενδύσεις που το σκέφτομαι και υγραίνομαι, τόσο τσιμέντο που το Ντουμπάι ωχριά μπροστά μας, τι περιβαλλοντικές και εργατικές νομοθεσίες και βλακείες, όλα μπροστά μας ήταν, έτσι , να , να απλώσεις το χέρι να κλέψεις όσα θες, τι υ-πε-ρο-χα χρόνια! Και μου λες εμένα μπάρμπα για Πολυτεχνεία και εξεγέρσεις και κουραφέξαλα. Και για δημοκρατικά δικαιώματα. ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΤΕ 62,5% ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΖΗΜΕΡΟ ΕΝΑ ΦΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΠΡΟΕΔΡΕ, ΨΑΞΕ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΨΗΦΟΥΣ ΕΣΤΩ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ". 

Με σύγχυσες, μπάρμπα. Καθαροί, νοικοκυρεμένοι, χωρίς 3,5 μνημόνια και ελληνοχριστιανοί ρε μπάρμπα! Αμάν!

Υ.Γ. Φιλελέδες: Δεν την παλεύετε μία, έτσι; 

Ατυχείς συναντήσεις

Έγραψε λοιπόν ο Συγγραφέας ένα στάτους στο φεισμπουκ, αναγνώστη, με το οποίο κατακεραύνωσε έναν ατυχή "τυπάκο με αντιεξουσιαστική εμφάνιση",   ο οποίος τόλμησε να αντιμιλήσει στον Συγγραφέα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Σόλωνος. Ο Συγγραφέας δεν μάσησε όμως, του υπέδειξε ότι αυτός σύχναζε στα Εξάρχεια προτού το μειράκιο αντίπαλός του γεννηθεί και τον προέτρεψε να "του κλάσει τα αρχίδια". Αλλά να μη στα λέω εγώ, διάβασε μόνος σου και θαύμασε:

"Προ ολίγου στην οδό Σόλωνος, τυπάκος με αντιεξουσιαστική εμφάνιση, ο οποίος δεν ήξερε το όνομα μου και με αποκαλούσε "δημοσιογράφο", με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω στα Εξάρχεια. Προφανώς τον προέτρεψα να μου κλάσει τα αρχίδια (πρώτη φορά γράφω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη, μετά από 123 αναρτήσεις, είδες για να είσαι άνθρωπος του πνεύματος ΚΑΙ σκληρός motherfucker ταυτόχρονα, μιλάς και γράφεις όπως δεν τολμούν οι ψοφοδεείς μπλόγκερ), τον πληροφόρησα ότι στα Εξάρχεια σύχναζα προτού ο ίδιος γεννηθεί και τον κάλεσα να με πλησιάσει και να επαναλάβει ό,τι μου είπε από απόσταση αναπνοής. Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου".

Ανατριχίλα.

Σκέφτηκα λοιπόν, αναγνώστη, διάφορες περιστάσεις στην Παγκόσμια Ιστορία όπου θα μπορούσε να αναπαραχθεί αυτή η Σύγκρουση του Καλού με το Κακό, του Γνώστη με τον Αμύητο, του Σοφού με τον Αδαή. Μπορείς να προσθέσεις παρόμοια περιστατικά στα σχόλια, φυσικά:

- Προ ολίγου περπάταγα στη Μόρντορ και έρχεται ένας δαίμονας με εμφάνιση ματιού και μου λέει "σε έχω δει στη γυάλινη σφαίρα μου, μην ξαναπερπατήσεις δώθε από τη Μίνας Τίριθ". Προφανώς του απάντησα "Ίσα ρε Σόρον, τσιράκι του Μόργκοθ, εγώ περιπλανιόμουν σε όλη τη Μέση Γη από τότε που είχες σώμα ακόμα. Θα μου κλάσεις μια μάντρα". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

Που πας ρε γατάκι; 

- Προ ολίγου περπάταγα στην Κόλαση (του Δάντη) κι έρχεται ένας τυπάκος με εμφάνιση ποιητή και με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω εκεί γιατί την έγραψε αυτός, λέει. Προφανώς του είπα "Ίσα ρε Αλιγκέρι, σκατόφλωρε Φλωρεντινέ, όταν εγώ έκανα μπάρμπεκιου στην Κόλαση εσύ δεν είχες γεννηθεί ακόμα. Πάρε φόρα κι έλα με την όπισθεν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περιδιάβαινα ανέμελος στο Νταχάου, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υστερικός τυπάκος με χάλια κούρεμα και μισό μουστάκι και άρχισε να ωρύεται ότι δικιά του ιδέα ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ράους και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Προφανώς του απάντησα "Μικρέ Αυστριακέ δικτάτορα, άραξε την πέτσα σου. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι γέννημα του Νεωτερισμού και εφαρμόστηκαν πρώτη φορά στην Κούβα από τους Ισπανούς το 1895, και αμέσως μετά από τους Άγγλους στον πόλεμο των Μπόερς στη Ν. Αφρική. Ιδέα της αστικής δημοκρατίας είναι λοιπόν και σε έχω γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα Βόρεια του Τείχους και σκάει ένα τυπάκι με μπλε μάτια και μου λέει ότι είναι ο Βασιλιάς της Νύχτας και να σηκωθώ να φύγω και τέτοια. Προφανώς του απάντησα "Σιγά μην είσαι και η Βασίλισσα της Νύχτας που ντύνονται τα κοριτσάκια στα παιδικά αποκριάτικα πάρτυ, μωρή λουλού. ΕΓΩ έφτιαξα το Τείχος, πέτρα πέτρα, κι όποτε μου γουστάρει θα περπατάω και πέρα από αυτό. Πρόσεξε μην σκίσεις κανένα καλσόν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα στις Άλπεις και σκάει ένας μελαμψός με κάτι ελέφαντες και αρχίζει να γκρινιάζει ότι δεν χωράει να περάσει το ζωντανό, είναι που είναι στενά, να και οι άσχετοι ορειβάτες μέσα στη μέση του δρόμου. Προφανώς του απάντησα "Έλα ρε Αννίβα τώρα, μέσα στη γκρίνια μια ζωή, εγώ σου φταίω που κουβάλησες ελέφαντες στα χιόνια, ξεκόλλα το κεφάλι σου. Θα περπατάω όπου θέλω και εις τους όρχεις μου" Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα (αυτός, ο ελέφαντας λίγο πιο σιγά) αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

Έχω σκεφτεί και άλλες 2-3 παραλλαγές αλλά νομίζω το έπιασες το νόημα, αναγνώστη. Να εύχεσαι μόνο να μη βρεθείς στο δρόμο αυτού του Σκληρού Άντρα και σε κατατροπώσει με την ευφράδειά του. Το νου σου.

Υ.Γ. Η καλύτερη παραλία του κόσμου δυτικά του Ναυπλίου και ανατολικά της Σικελίας, η Ζαχάρω, έχει την τιμή να δονείται στους μουσικούς ρυθμούς που εγώ της υπαγορεύω κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Απέχει 2,5 ώρες από την Αθήνα με αυτοκίνητο και 3 με ΚΤΕΛ. Ψήσου. 

Θλιβεροί εορτασμοί

(ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)


37 Χρόνια.
6 χρόνια στο δημοτικό, 6 στο γυμνάσιο-λύκειο, 7 στο πανεπιστήμιο, 3 στο μεταπτυχιακό, ένα στο στρατό, τα άλλα δεκατέσσερα που πήγανε;
18 Χρόνια στη γενέτειρα του Καρυωτάκη, γέννηση στη διπλανή πολυκατοικία από το σπίτι του, ευσεβείς πόθοι για μετενσάρκωση, ούτε καν , όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται η μετενσάρκωση σαν έννοια, αλλά κι επειδή δεν φτάνω στο μικρό του δαχτυλάκι.
19 Χρόνια Αθήνα. Ξεπέρασε η "ζωή μου της Αθήνας" (Καρυωτάκης, βλέπε από πάνω), αυτή της επαρχίας. Και τι έγινε;
65 Μαθήματα στο Πολυτεχνείο. Ενδιαφέροντα τα 2 - οι 2 Πολεοδομίες.
8 Μαθήματα στο μεταπτυχιακό. Πιο ενδιαφέρον από όλα το ένατο, που απλά το παρακολούθησα, το "Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση".
Δουλειές, από μηχανικού μέχρι τηλεφωνητή μέχρι dj. Ποτέ αρκετές, ποτέ μακροχρόνιες.
Φίλοι, καλοί, διαχρονικοί, πολλοί, παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Γνωστοί - πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία - το "καταφύγιο που φθονούμε" (πάλι Καρυωτάκης). Το χέρι που σε τραβάει από το βυθό.

Κάπως έτσι.

Διακοπές, νησιά, παρέες, και η Ζαχάρω να παραμένει το ωραιότερο μέρος διακοπών. Φαντάσου.

5 Χρόνια θέατρο, παρατημένη η ενασχόληση τώρα πια στη σκόνη του χρόνου.

6 Χρόνια ανεργίας, το ένα πιο βαρύ από το άλλο. 

Πάντα στο παραλίγο, ποτέ στο ακριβώς. 

Πάντα στο περίπου, ποτέ στο κέντρο.

Και θα γίνει η ανάσυρση από το βυθό, αλλά η υγρασία θα έχει σκεβρώσει τα πάντα.

Πολύ αισιόδοξο, αναγνώστη

Μια γυναίκα. Εσύ. Και δεν ξέρω καν που είσαι. 

Διάολε.

Πόνος. Πολύς. Αμυγδαλίτιδα, το δόντι, οι σιελογόνοι αδένες, κάτι πάει στραβά και μου έχει κάνει το σαγόνι τούμπανο. Σιγά μην δεν.

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι γιορτάζουν τα γενέθλια τους.

Χρόνια μου πολλά. 

Υ.Γ. Τη διάβασες; Καλά να πάθεις, υπάρχουν άλλες 121 καλύτερες. 

Συντρόφισσσα Στικούδη στη Wild Wild West

Αναγνώστη, η ηθική και πολιτιστική κατάπτωση αυτής της χώρας δεν έχει τελειωμό. Μα είναι δυνατόν κάποτε στα πανηγύρια του Νομού Ηλείας να ακούγαμε την Έφη τη Θώδη (πριν γίνει πανελληνίως γνωστή και την μουρλάνετε τη γυναίκα, Αθηνέζοι) και τη Γωγώ την Τσάμπα και φέτος να έχουμε τον Στάθη τον Αγγελόπουλο; Πόσο πιο χαμηλά με Συριζα πια αυτή η χώρα; Σε λίγο θα μας φέρουν και τον Χατζηγιάννη με τόση στροφή στην ποιότητα να πούμε. Και δεν ήταν καν ο πατέρας, που τον γουστάρει και ο Τζιμάκος.

"Πάντως εγώ τον γουστάρω τον Αγγελόπουλο"

Άσε που μετά εμφανίστηκε στο Παρά Θιν' Αλός η Κατερίνα η Στικούδη, ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΟΔΟ. Τι χωρίς είσοδο ρε Κατερίνα; Η Γωγώ η Τσάμπα ποτέ δεν καταδέχτηκε να παίξει τσάμπα. Στο μαγαζί που έχουν παίξει ονόματα της νύχτας από Λεμπέση (τον θυμάσαι αναγνώστη;) μέχρι τον σύντροφο ΚΚΕ Νιβο με τους Γκοιν τους Θρου και είχαν όλοι εισιτήριο (τι πάει να πει πως κλείνεις παραλία και βάζεις εισιτήριο; Ηλεία είσαι, δεν μασάς), έρχεται η Κατερίνα και παίζει δωρεάν; Πάλι καλά που δεν πήγαν τα έσοδα από το μπαρ για τα δικαστικά έξοδα των Πυρήνων της Φωτιάς, ένα ίσιωμα τα έχουμε κάνει όλα.

Γενικά ένα περίεργο καλοκαίρι, αναγνώστη, που μια προβολή ταινίας του (γλύφτη του Σαμαρά, να μην ξεχνιόμαστε, και γενικά ερπετοειδούς) Ρένου Χαραλαμπίδη σε μια ταράτσα είναι ικανή να κάνει τη γουρνοπούλα να σου κάτσει στο λαιμό, που όλοι γύρω σου σου δίνουν την αίσθηση ότι είναι κάπου αλλού από εκεί που θα ήθελαν να είναι,  ή μπορεί να είμαι κι εγώ μόνο, αναγνώστη, γενικά το 2016 είναι μια χρονιά που δεν λέει να τελειώσει, μας κάνει γλυκό έρωτα από πίσω, με προφυλακτικό μεν, ατελείωτο δε, δεν θα μπορούμε να κάτσουμε σε λίγο, τελείωνε ρε 2016 επιτέλους, τι, έχεις άλλο τόσο, μόλις πέρασες τη μέση, εμείς δεν θα έχουμε μέση σε λίγο, καλά κρασιά. 

Κι ευτυχώς που υπάρχουν τα βιβλία και η Μουσική, να λες. Το λέω. Και που φωτίζεται η οθόνη του κινητού από ένα μήνυμα που φωτίζει το σκοτεινό σύμπαν, αυτή τη ρημάδα ατελείωτη νύχτα. Και νιώθεις το μεγαλείο της καταληκτικής φράσης "All is forgiven".

"I saw my fears in your eyes, you saw your fear in mine, we watched it burn TOGETHER"

που έχω βάλει εκείνο το φλογοβόλο πάλι, μια ζωή το βλέπω μπροστά μου 

όταν δεν το χρειάζομαι κι όταν το θέλω ψάχνω μια ώρα σαν τρελός.

Θέλω να έρθει ο Σεπτέμβρης. Αύριο.

Υ.Γ. 1 Μιχάλη εντάξει;

Υ.Γ. 2 Ποιος Ρένος; Να μου έλεγες Ρένος Αποστολίδης, να ένας αξιοσέβαστος δεξιός, ποιος Χαραλαμπίδης;

Υ.Γ.3 Ποια Στικούδη; Ποια Αμστελ;

Dropkick Murphys vs ποζεριών

Άκου, χαζούλη. Το Fields Of Athenry αναφέρεται στη "Μεγάλη Πείνα" στην Ιρλανδία μεταξύ 1845-1852, που ήταν η αιτία να πεθάνουν 1.000.000 Ιρλανδοί κι άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που καταδικάστηκαν να μετοικήσουν στην Αυστραλία όπως ο Μαικλ των στίχων. Δεν το ήξερες ε; Που να το ξέρεις; Για σένα ήταν "αργό κομμάτι, δεν θα χτυπηθούμε ρε γαμώτο".

Δίπλα μου είσαι και ξενερώνεις, ενώ ακούγεται αυτό το έπος. Ηλίθιε.

Άκου, χαζούλη. Το Johnny I hardly knew ya είναι πολύ παλιό αντιπολεμικό κομμάτι (πρωτοεμφανίστηκε το 1867). Οι στίχοι του έχουν νόημα όλοι κι όχι μόνο η φράση του τίτλου. Αλλά κάθισες ποτέ να το ακούσεις όλο; Και με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς;

Άκου, χαζούλη. Το Walk Away με το τετράστιχο  "The ones that you loved/ the ones that you left behind/ the ones you said you'd try to find/Are they tryin' to find you?" ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Εσύ ρώταγες πανικόβλητος τον διπλανό σου "τι είναι αυτό, ποιο είναι αυτό, γιατί ο δίπλα μας μας κράζει ότι είμαστε ποζέρια και άσχετοι;"

Άκου, χαζούλη. Δεν είμαι ελιτιστής, αλλά με αναγκάζεις να γίνω. Το ρημάδι το Worker's Song που έκατσαν οι άνθρωποι και το έγραψαν μπας και καταλάβεις 2-3 απλά πράγματα για το πως λειτουργεί ο καπιταλισμός γιατί να διαβάσεις επ' αυτού θα ήταν τιτάνιο εγχείρημα για σένα (πολυσύλλαβες λέξεις, ξέρω) δεν σου έκανε κάτι ε; Επειδή δεν είναι από τα χιτάκια που ακούς στα μαγαζιά ή στο ραδιόφωνο;

Ξεστραβώσου.

Άκου, χαζούλη. ΔΕΝ ταυτίζεσαι με το Rose Tattoo μόνο και μόνο επειδή έχεις ΕΝΑ τατουαζ. Τατουαζ έχει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον ημέρα. Και δεν ήταν καν τριαντάφυλλο, κάτι καγκούρικες φλόγες ήταν, υποθέτω ότι στο μυαλό σου "θα ήταν πολύ gay" το τριαντάφυλλο, ομοφοβικέ. 

Κουράστηκα ήδη να στα χώνω. Το έπιασες το νόημα φαντάζομαι (καλά, μπορεί και όχι). Έχω δύο απορίες μόνο, ειλικρινά: Πως θα σε ανακαλύψουμε πριν την επόμενη συναυλία, εσένα και τους ομοίους σου, και θα σας βάλουμε να πληρώσετε διπλά εισιτήρια για να μην πληρώσουμε εμείς τίποτα; Κι επίσης, πως είναι να πηγαίνεις κάπου μόνο για το hype? Θα ήθελα να μπω μέσα στην έρημο Γκόμπι (ναι δεν είναι η Σαχάρα η μοναδική έρημος στον πλανήτη, εσύ βέβαια αυτή θα ξέρεις, το χιτάκι των ερήμων), την οποία αποκαλείς "μυαλό" σου να δω τι σκατά γίνεται εκεί μέσα. Τι να γίνεται δηλαδή; Ζέστη τη μέρα, κρύο το βράδυ. Χάλια κατάσταση. 

Υ.Γ. 1 

Ευχαριστούμε DKM, τα σπάσατε. Μη δίνετε 

σημασία στη γκρίνια μου, δεν φταίτε εσείς.

Υ.Γ. 2 Χάρηκα πολύ που ήσουν Εσύ εκεί και συγγνώμη που δεν κάτσαμε μέχρι να τελειώσουν οι LSP...


Υ.Γ. 3 Αλήθεια.

Καζαμίας 2016 (Part 3 και τελευταίο)

Λατρεμένε μου αναγνώστη, χρόνια μου πολλά! Σήμερα εκτός από τους Ιωάννηδες και τις Ιωάννες γιορτάζουμε και τη μνήμη του Οσίου Σπόρου του Γραφιά, ο οποίος μαρτύρησε σαν σήμερα επί Τουρκοκρατίας στις επτά του Γενάρη του 1567. Για την ακρίβεια μαρτύρησε στους Τούρκους που κρύβονταν οι Όσιοι Πατάπιος και Παπαρούνας, δύο άλλα παλιόμουτρα σαν και του λόγου του τα οποία ζούσαν - όπως κι αυτός - από τις δωρεές γραιΐδιων αφελών και θρησκόληπτων, επιτυγχάνοντας έτσι την αργή καύση τους σε σούβλα και τον τριπλασιασμό των δωρεών για αυτόν, καθώς οικειοποιήθηκε τις μερίδες τους. Ο Όσιος άφησε πίσω του όταν εκοιμήθη (σε βαθιά γεράματα) διάφορες ακατανόητες προφητείες, πάνω στις οποίες βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, και ο φετινός Καζαμίας που συνεχίζεται και ολοκληρώνεται σήμερα (τα δύο προηγούμενα μέρη μπορείς να τα βρεις εδώ και εδώ, αναγνώστη).

Έχω να γράψω πολλές

αναρτήσεις, αναγνώστη.

Σεπτέμβρης: Τα χελιδόνια φεύγουν και οι κάτοικοι της χώρας τα κοιτούν με ζήλια και φθόνο - που οφείλεται στο ότι αυτά μπορούν να φύγουν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού σε ένα μυαλό, αυτό του Αλέξη, ιδιωτικοποιώντας την ΕΥΔΑΠ, την ΕΡΤ και όλα τα νοσοκομεία της επικράτειας. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δηλώνει σε συνέντευξη "αυτός ο νεαρός Τσίπρας κάνει όλα όσα δεν επρόλαβα να κάμω εγώ πριν 23 χρόνια όταν και με έριξε αυτός ο άθλιος Μεσσήνιος αποστάτης, μου αρέσει ο μικρός, προτίθεμαι να τον υιοθετήσω". Ο γιος του Τέρρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει με πνιγμό σε πισίνα, η οποία αδειάζει για τον χειμώνα αφού βουτήξει. Η Ντόρα επιδοκιμάζει τη σκέψη του πατέρα της και αρχίζει να φωνάζει τον Αλέξη "bro". Τα σχολεία ανοίγουν με φρικτές ελλείψεις σε βιβλία, μαθητές και IQ δασκάλων (εκτός φωτεινών εξαιρέσεων πάντα). Η Ρωσία δεν επιτίθεται σε καμία απολύτως χώρα και οι κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών κάνουν πάρτυ. Ρώσικα βομβαρδιστικά το ισοπεδώνουν ανελέητα. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Οκτώβρης: Με τη συμπλήρωση 99 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Κόκκινη Γιάννα κάνει κίνημα. Μέσα σε 24 ώρες όλα τα στελέχη της Κυβέρνησης συλλαμβάνονται και στέλνονται σε γκούλαγκ στη Μύκονο και στη Σαντορίνη, τα σύνορα ανοίγουν και κρατικοποιούνται τα πάντα. Η σημαία της χώρας αλλάζει σε κόκκινη με ένα μεγάλο κίτρινο αστέρι στη μέση το οποίο περιέχει το σφυροδρέπανο και ένα τεράστιο "Γ". Τα Σοβιέτ που δημιουργούνται συνθέτουν ύμνους στη Μεγάλη Τιμονιέρισσα. Οι νεοφιλελεύθεροι καταφεύγουν στο Παρίσι και το ΚΚΕ βγάζει ανακοίνωση στην οποία καλεί το λαό να παλέψει ενάντια στα μονοπώλια της Επανάστασης και προειδοποιεί τη Γιάννα να μην σπάσει ούτε ένα τζάμι. Η Ρωσία ισοπεδώνει τα γραφεία του Περισσού. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Νοέμβρης: Με συντονισμένη αντεπίθεση ενορχηστρωμένη από τα στούντιο του ΣΚΑΙ και λοχαγούς τους Μπογδάνο-Πορτοσάλτε εκδηλώνεται αντεπανάσταση, η οποία αποτυγχάνει οικτρά. Οι εναπομείναντες Συριζαίοι στέλνονται κι αυτοί εξορία, αφού πρώτα υποβάλλονται σε ομαδικό φτύσιμο από πλατιές λαϊκές μάζες που έχουν παραταχτεί επί τούτου στο Λιμάνι του Πειραιά. Η Γιάννα κλείνει συμφωνίες με Κούβα, Βόρειο Κορέα, Κίνα και Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει τη  μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, δηλώνοντας "ο απώτερος στόχος εκπληρώθηκε". Η Ρωσία καταλαμβάνει την Πολωνία και εκτελεί το 35% του πληθυσμού που είναι νεοναζί. Στην Αμερική εκλέγεται η Χίλαρυ Κλίντον και ζητά αμέσως ενημέρωση για το τι συνέβη τον τελευταίο χρόνο στο εξωτερικό.

Δεκέμβρης: Η λαοφίλητη Αρχηγός Γιάννα αποσύρεται στη ντάτσα της και αφήνει την εξουσία στα χέρια των Σοβιέτ, στα οποία παίρνουν γρήγορα την πλειοψηφία οι Πασόκοι, χωρίς κανείς να καταλάβει πως, αφού πλέον αντιστοιχούν στο 3% του εκλογικού σώματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγάζει πικραμένη ανακοίνωση η οποία καταλήγει: "μετά τον πυρηνικό όλεθρο θα επιζήσουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι", κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται άμεσα, αφού μετά την ανάγνωση των πεπραγμένων του Πούτιν όλη τη χρονιά, η Χίλαρυ οργισμένη διατάζει την εκτόξευση πυρηνικών εναντίον της Ρωσίας. Οι Ρώσοι απαντούν και όντως στον πλανήτη επιβιώνουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Πασόκοι. Το 2017 αναμένεται ενδιαφέρον...

Κάθε χρόνο την προβλέπω την ολική καταστροφή.

κάποτε θα πέσω μέσα, αναγνώστη

Καζαμίας 2016 (Part 2)

(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)


Μάης: Ο Ολυμπιακός παίρνει το πρωτάθλημα με 43 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, αλλά ο Μαρινάκης καταδικάζεται για στημένους αγώνες. Πριν προλάβουν να χαρούν οι υπόλοιποι, τα σίδερα της φυλακής περιμένουν και τους Αλαφούζο, Τίγρη, Σαββίδη, και γενικά όλους τους προέδρους Α' και Β' Εθνικής. Το πρωτάθλημα απονέμεται στο Αιγάλεω και το πάρτυ στα Δυτικά προάστια ξεκινά. Ο Μπογδάνος κάνει εμφύτευση μαλλιού και μυαλού αλλά αποτυγχάνουν και οι δύο - οι θεράποντες ιατροί δηλώνουν "παραλάβαμε καμμένη γη και στους δύο τομείς, τι να κάνουμε, δεν είμαστε και θεοί, επιστήμονες είμαστε". Ο Τζο Νέσμπο εκδίδει το καινούργιο του βιβλίο, το οποίο ονομάζεται "Αθήνα" και είναι εμπνευσμένο από την περσινή του επίσκεψη στη χώρα μας - ο δολοφόνος σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα βιβλία δεν πιάνεται ποτέ, για την ακρίβεια γίνεται υπουργός ΜΕΤΑ τις δολοφονίες. Σε κάποιο σοκάκι στην πλατεία Καρύτση ανακαλύπτεται από επιστήμονες ένας χίπστερ που ΔΕΝ κάνει εκπομπή σε ραδιόφωνο. Στέλνεται πάραυτα σε ειδικό εργαστήριο στην Δανία για εκτεταμένες εξετάσεις, αλλά οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες το καταρρίπτουν το αεροπλάνο που τον μεταφέρει πάνω από την Ουγγαρία. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

Ιούνης: Ο Σπίρτζης ξεπουλάει ο,τι απέμεινε από τις υποδομές της χώρας αλλά στέλνει ένα ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό στο οποίο λέει ότι δεν κοιμάται τώρα πια τα βράδια, σβήνει στο ουίσκυ τα δικά του τα σημάδια και όλα καλά. Η Δεύτερη φορά Αριστερά συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της ιδιωτικοποιώντας μέχρι και τη μάνα που μας γέννησε, που θα έλεγε και ο Ζοζέ. Οι παραλίες της χώρας είναι πλέον όλες ιδιωτικές, ενώ μπαίνει και ειδικός φόρος στις πλαστικές πισίνες από τα Jumbo. Μετά από προσωπική παρέμβαση του Αλέξη εξαιρούνται από τη φορολόγηση οι κανονικές πισίνες, λόγω των αντιδράσεων της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Η υπουργός Γιάννα (που πλέον αποκαλείται από τους δημοσιογράφους "Κόκκινη Γιάννα") διαφωνεί έντονα αλλά τελικά υποχωρεί, όταν της υποδεικνύουν ότι αν ίσχυε το μέτρο θα πλήρωνε γύρω στις 500.000 ευρώ φόρο. Απογοητευμένη, λύνει το Μεσανατολικό αλλά και πάλι της μένει η αίσθηση του ανικανοποίητου. Η Ρωσία αποβιβάζει μια μεραρχία ντυμένη σαν Γιαπωνέζες μαθήτριες στις Κουρίλες Νήσους για να ψαρώσει τους ίδιους τους πολίτες της. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.       


Ιούλης: Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παντρεύεται τη Ρουμάνα νοσοκόμα του και δηλώνει "είναι από τα Καρπάθια το κορίτσι, παπούτσι από τον τόπο σου και λοιπά, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;" Ο γιος του Τέρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει πηδώντας από το καμπαναριό του μοναστηριού αλλά είναι τόσο γκαντέμης που επιζεί. Η Ντόρα υποδέχεται τη Ρουμάνα αναφωνώντας "μαμά" με δάκρυα στα μάτια. Ο Μπογδάνος παίρνει άλλο ένα καθημερινό δίωρο στον ΣΚΑΙ γιατί η εκπομπή του κάνει θραύση στην Αμερική - αμετάφραστη προφανώς. Κερδίζει 12 βραβεία ΕΜΜΥ κωμωδίας και οι Αμερικάνοι τηλεκριτικοί ορκίζονται ότι δεν τους έχει μείνει άντερο από τα γέλια, μόνο και μόνο από τις εκφράσεις του προσώπου αυτού του "απίθανου κοντοπίθαρου τυπάκου" όπως τον αποκαλούν. Η Ρωσία στέλνει 400.000 άντρες στην Ινδία αλλά τους αποσύρει σχεδόν αμέσως και τους στέλνει στο Πακιστάν. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.       


Αύγουστος: Οι Έλληνες σχηματίζουν ατελείωτες ουρές για να κάνουν μπάνιο στο συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, το μοναδικό σημείο της χώρας όπου μπορούν ακόμα να κάνουν μπάνιο δωρεάν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά τοποθετεί κάμερες και μοσχοπουλάει τα πλάνα σε κανάλια του εξωτερικού για να τα κάνουν ριάλιτυ. Η Γιάννα σπαταλάει μια σιέστα της για να πείσει τους τζιχαντιστές να καταθέσουν τα όπλα κι αμέσως μετά αρχίζει να γράφει το "Κράτος Κι Επανάσταση (Β' Τόμος)". Ο Μαρκουλάκης προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον θεατρικό χειμώνα, στον οποίο θα ανεβάσει τρία θεατρικά έργα βασισμένα σε ισάριθμες ταινίες. Ο Μανούσος Μανουσάκης παρά την παταγώδη αποτυχία του "Ουζερί Τσιτσάνης" δεν το βάζει κάτω και ετοιμάζει μια ταινία που περιγράφει τον απαγορευμένο έρωτα μιας διαχειρίστριας κι ενός νοικάρη που δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα εδώ και ένα εξάμηνο. Η Ρωσία καταλαμβάνει τις Κυκλάδες και τις παραχωρεί στους ελεύθερους κατασκηνωτές.  Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


(Συνεχίζεται...)

Καζαμίας 2016 (Part 1)

Πιστός στις παραδόσεις, αναγνώστη, σου αποκαλύπτω για άλλη μια φορά το μέλλον σου, της χώρας, του πλανήτη ολόκληρου, επιλέγοντας να μην δώσω σημασία στο ότι αυτός ο πλανήτης έχει καταστραφεί σύμφωνα με τον "Καζαμία 2014¨ εδώ και δύο χρόνια...(Τον περσινό Καζαμία μπορείς να τον βρεις εδώ, εδώ και εδώ, λατρεμένε αναγνώστη, αν και αυτός του 2014 ήταν μακράν καλύτερος). Πάμε λοιπόν...

Μέχρι και οι επαγγελματίες από

εδώ θα ενημερωθούν

Ιανουάριος: Ο μήνας ξεκινάει με τον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία. Νικητής με χαρακτηριστική άνεση αναδεικνύεται ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, παρόλο που δεν ήταν υποψήφιος, καθώς οι ψηφοφόροι έχουν πέσει θύματα μαζικής ύπνωσης από εξωγήινους (όχι τώρα, από παλιά, απλά τώρα τους δόθηκε εντολή να γράψουν "Δρακουμέλ σώσε μας" πάνω σε όλα τα ψηφοδέλτια). Ο γιος του Τέρρυ του Χρυσού γουρλώνει τα μάτια και αποσύρεται σε μοναστήρι. Η Ντόρα κάνει μια σύντομη δήλωση χαιρετίζοντας την ανάδειξη του daddy σε αρχηγό της παράταξης, ενώ ο Μεϊμαράκης σαν γνήσιος Εξαρχειώτης κατεβαίνει στην πλατεία και πετάει μπουκάλια. Όχι αναμμένα, Τζόνυ Κόκκινα σβηστά. Ο Αλέξης αγχώνεται λίγο γιατί ο αντίπαλος του είναι κατά 120 χρόνια πιο έμπειρος αλλά βάζει στο βίντεο παλιές εκπομπές του Λάκη και το ξεπερνάει. Καθυστερημένα σπόιλερ για το Star Wars προσπαθούν απεγνωσμένα να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού από το φώτοσοπ της Έλλης Στάη, το οποίο όμως ανθίσταται και συνεχίζει να μονοπωλεί την επικαιρότητα. Στο διεθνή χώρο, η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Τουρκία για περίπου δέκα δευτερόλεπτα, μέσα στα οποία ο Ερντογάν παθαίνει αποπληξία. Ο Πούτιν σταματά τον πόλεμο και γράφει στη σελίδα του στο facebook: "Lol ρε γατάκια". Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Φλεβάρης: Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει το θεόπνευστο έργο της, ψηφίζοντας χαριστικές ρυθμίσεις σε μιντιάρχες, εφοπλιστές και μεγαλοβιομήχανους, ενώ η Γιάννα Αγγελοπούλου αναλαμβάνει επιτέλους χαρτοφυλάκιο. Στην -περιορισμένη, είναι η αλήθεια- κατακραυγή που ακολουθεί ο Φλαμπουράρης απαντάει "έλα μωρέ τώρα, ποια Γιάννα, εδώ πήγαμε για καφέ στο Zonars και παρήγγειλε ΓΑΛΛΙΚΟ, βλαχάρα είναι, μην ψαρώνετε". Η Υπουργός Αλληλεγγύης Γιάννα απαντά ενοχλημένη "Βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς, και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες". Ο Πρετεντέρης κάνει εκπομπή μαγειρικής με θέμα "Δέκα διαφορετικοί τρόποι ψησίματος σε φούρνο", οι βραστήρες σημειώνουν μια αλματώδη αύξηση στις τιμές τους και ο Φλαμπουράρης έντρομος ανακαλεί την δήλωση, ζητάει συγγνώμη και φωτογραφίζεται γυμνός για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Πράγματι, με την απειλή επίδειξης της φωτογραφίας σε εύπορους συμπολίτες μας, οι Αρχές καταφέρουν να τους αποσπάσουν σημαντικά ποσά, τα οποία καταλήγουν στα ταμεία του Υπουργείου Αλληλεγγύης. Η Γιάννα χαμογελά σαρδόνια και σε ένα μεσημεριανό διάλειμμά της λύνει και το Κυπριακό, έτσι, επειδή μπορεί. Η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Υπερδνειστερία και σε μισή μέρα την καταλαμβάνει ολόκληρη. Μετά την χαρίζει στο Λάος και σπάει πλάκα με τις απέλπιδες προσπάθειες των καινούργιων επικυρίαρχων να φτάσουν στο προτεκτοράτο τους. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Μάρτης: Προκηρύσσεται δημοψήφισμα για τον Κωμικό της Χιλιετίας στην Ελλάδα και με τροπολογία διευκρινίζεται ότι πρέπει για να συμμετάσχει κάποιος το μικρό του όνομα να είναι Λάκης και το επίθετο να τελειώνει σε -όπουλος. Παρά το αστρονομικό ποσό της αμοιβής για τον νικητή - χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου-, μόνο κάποιος Λάκης Λαζόπουλος θέτει υποψηφιότητα για το βραβείο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καταθέτει αίτηση στο ληξιαρχείο για να αλλάξει το όνομά του σε Λάκης Υστερικόπουλος και προλαβαίνει την προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων στο παρά πέντε.

Αποκλειστικά πλάνα που εξασφάλισε

η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του blog.

Η μάχη αναμένεται σκληρή και τοποθετείται χρονικά τον Δεκέμβριο, για να έχουν περάσει και οι αμερικανικές εκλογές. Η Ρωσία βομβαρδίζει με λαστιχένιες μπαμπούσκες την Πολωνία, σπάζοντας τα νεύρα των Πολωνών. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

Απρίλης: Αχ, αυτή η εποχή του χρόνου που τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν, οι μελισσούλες φτερουγίζουν, ο Μπίγαλης εμπνέεται, το χορτάρι μεγαλώνει και γαργαλάει όλα τα πλάσματα του Θεού εκεί από κάτω στην κοιλίτσα τους, στη χνουδωτή και απαλή κοιλιά τους, είναι τόσο γλυκά τα κατσικάκια και τα προβατάκια που παίζουν στα λιβαδάκια, και πιο γλυκά ακόμα όταν είναι στη σούβλα, στη γάστρα, λαδορίγανη, κοκκινιστά, βραστά με πατάτες οπωσδήποτε, και σαλάτες και τζατζίκια και...Τι λέγαμε; Ο μήνας ξεκινάει με τον Αλέξη να απευθύνει διάγγελμα στον ελληνικό λαό με το οποίο ζητάει συγγνώμη για τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο και τελετουργικά σκίζει και τα τρία μνημόνια σελίδα - σελίδα. Το διάγγελμα κρατάει γύρω στις έξι ώρες, εκ των οποίων στις πεντέμιση ακούγεται μόνο το χράτσα - χρούτσα από το σκίσιμο. Ο Αλέξης κοιτάει την κάμερα όσο σκίζει τα μνημόνια, προκαλώντας ρίγη ενθουσιασμού στο γυναικείο κοινό. Όταν επιτέλους τελειώνει με το σκίσιμο, λέει στους Έλληνες: "Δύο πράγματα ακόμα φίλοι και φίλες. Το ένα είναι ότι σας εύχομαι καλή Πρωταπριλιά και το άλλο ότι  ο Φίλης με τις φαεινές του ιδέες για πλάκα παύεται από υπουργός πάραυτα. Πιάστηκε το χέρι μου τόση ώρα". Η Ρωσία δεν κάνει πόλεμο αυτό το μήνα και οι Λιθουανοί που έβλεπαν το κακό να έρχεται καταπάνω τους ξεσπούν σε πανηγυρισμούς. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

(Συνεχίζεται...)

Όσοι γενούν πρωθυπουργοί

Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.

Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).

41 χρόνια ΠΑΣΟΚ (ρε μούτρα)

3 Σεπτέμβρη 1974: Ιδρυθήκαμε! Το μέλλον της Ελλάδας είναι εξασφαλισμένο.

1977: Αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής κάποιους τροτσκιστές συντρόφους. Διαλέξανε άλλο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, δεν έγινε τίποτα, θα βρεθούμε στα σοβιέτ ξανά!

Οκτώβρης 1981: Κερδίσαμε! Η Αλλαγή είναι εδώ - ποτέ ξανά πρωτάθλημα στη Δεξιά. Χρονοντούλαπο της Ιστορίας που λέει και ο Μεγάλος.

1984: Μόνο εγώ δεν έχω διοριστεί κάπου από την τοπική μου αλλά μπορεί να φταίει ότι έχω βγάλει δημοτικό. Θα περιμένω.

1985: Δεύτερη τετραετία στο κυριλέ γατάκια.

1988: Ξενυχτάω και ανάβω κεράκια περιμένοντας νέα από το Λονδίνο.

1989: Το μίσος του ΚΚΕ και της Δεξιάς για τον Μεγάλο είναι τόσο που συνεργάστηκαν. Απίστευτο!

1993: We are back bitches!!!!

1996: Θλίψη απέραντη για το χαμό του Μεγάλου. Αυτός ο Σημίτης δε μου γεμίζει το μάτι, θα δούμε.

1999: Έχασα τα πάντα στο Χρηματιστήριο. Διορίστηκα φύλακας στο υπουργείο όμως.

2000: Με γκολ στις καθυστερήσεις γατάκια!!!

2004: Ισχυρή Ελλάδα, Ολυμπιάδα, αχάριστοι ψηφοφόροι.

2007: Μα καλά ΠΟΣΗ αχαριστία;;

2009: Νέα εποχή για τον τόπο! Ο Γιώργος είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που ξέρω. Μια φορά ξεμπέρδεψε τα κλειδιά από το μπρελόκ μου μέσα σε 35 λεπτά μόνο!!

2011: Για το καλό της χώρας βάλαμε 4-5 χρονοντουλαπιασμένους δεξιούς υπουργούς αλλά εμείς κυβερνάμε ακόμα, είμαι σίγουρος.

Μάης 2012: ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ ΛΙΓΟ, 13%;;;

Ιούνης 2012: Ξεκολλήσατε, οκ. Πέσαμε κι άλλο. Ούτε να το γράψω δεν μπορώ.

Γενάρης 2015: Ρε σεις, σοβαρά τώρα. Τόσο έπαιρνε το ΚΚΕ εσωτερικού κάποτε. Δεν είναι νούμερα αυτά.

Σεπτέμβρης 2015: Κατεβαίνουμε; Αλήθεια; Ποιον μαζέψαμε; Τη μισή ΔΗΜΑΡ; Πως κι έτσι, τα ΜΛ δεν μας ήθελαν μαζί τους; Ρεαλιστικός στόχος: Να περάσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τα έλεγε ο μακαρίτης ο Μπουλάς 

αλλά ποιος τον ακούει πια;

Υ.Γ. Αναγνώστη, από το 1981 το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει αδιαλείπτως, μην ξεχνιέσαι. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει να κυβερνάει είναι - ίσως, δεν είναι σίγουρο ότι φτάνει - να μην μπει στη Βουλή. Μπορείς, εγώ σε πιστεύω...

Ανάφη reloaded

Ανάφη. Ένα νησί ευλογημένο από την τύχη και καταραμένο από τους χίπηδες.

Βουτιές στον Ρούκουνα με ζιγκ ζαγκ για να αποφύγεις ανέμελα αντρικά μόρια και γυναικεία στήθη.

Γάτες στην Ταβέρνα (σαφώς λιγότερες από τους σκύλους)

Δες, οι χίπηδες έκαναν την κάτω πλατεία της Χώρας, Βαλτετσίου. Τρομάρα τους.

Ένα καινούργιο μαγαζί που κόστισε υπερβολικά πολλά λεφτά. Απέναντι από το δημοτικό.

Ζουν ανάμεσά μας: Χίπηδες βουρτσίζουν τα δόντια τους περπατώντας ανάμεσα στα τραπέζια στην Ταβέρνα.

Ήλιος. Πολύς. Αφού έχεις στήσει στην παραλία κι έχεις φτιάξει ένα ετοιμόρροπο κατασκεύασμα με καλάμια και σεντόνια, τι περιμένεις ρε φίλε;

Θα ξαναπάω, σίγουρα, απλά αρχές Ιούνη ή τέλη Σεπτέμβρη, να μην έχει χίπηδες.

Ίσως και να τους συγχωρέσω κάποτε.

Κάτω καθόντουσαν, χαμαί, πως να στο πω αναγνώστη, δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν τη φρίκη.

Λένε πως όλα ξεπερνιούνται με τον καιρό, από την άλλη.

Μεσημέρια στη Χώρα μόνος μου, να Σε σκέφτομαι.

Νόστος για τη σχιζομητρόπολη, και για Σένα, γι' αυτό και μόνο πέντε μέρες στον παράδεισο.

Ξύπνημα κάθε μέρα στις 8:30 , λουσμένος στον ιδρώτα, βουτιά με τη μία.

Οριακά να βρίσκεις τραπέζι στην Ταβέρνα, αλλά να βρίσκεις.

Ποτέ ξανά Αύγουστο. Ποτέ ξανά Αύγουστο. Ποτέ ξανά Αύγουστο.

Ρώτησε για Ανάφη, αναγνώστη, όλοι τα καλύτερα θα σου πουν. Μετά διάβασε όλη την ανάρτηση.

Στο Αρμενάκι θα μπορούσα να μένω τρεις μήνες. Αλήθεια. Από την ομελέτα το πρωί μέχρι τις ρακές το βράδυ, περνάει η μέρα.

Τις Μάντρες τις απογείωνε ο Άλεξ που έπαιζε παρόμοια τραγούδια με μένα. Μπράβο του.

Υστερόβουλα σκεπτόμενος, θα έπρεπε να το θάψω το νησί, για να μην πάτε άλλοι. Αλλά δεν μου βγαίνει.

Φίλοι, φίλοι, φίλοι: Ν., Ν., Δ., Α., Γ., Α., Ν., Ν., Κ., Σ., Τ., Ι., Π., Α., Α., Ξ., Κ., Μ., και διάφοροι άλλοι/ες.

Χάσιμο χρόνου το να μην είσαι εκεί. Του χρόνου.

Ψάχνω να βρω αρνητικά και δεν μπορώ - διαολεμένοι χίπηδες, με κάνατε ειρηνόφιλο.

Ωραία ήταν. Αλλά πιο ωραία είναι εκεί που είσαι Εσύ.

Αλλά δεν ήσουν. Δεν πειράζει, είσαι τώρα.

Η Αναμονή

Καιρό έχουμε να τα πούμε, αναγνώστη. Είχα ξεκινήσει μια πύρινη ανάρτηση υπέρ του "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα -πολύ καλή, αλήθεια, αλλά θα πρέπει να με εμπιστευτείς πάνω σε αυτό, καθώς όχι μόνο δεν τελείωσε, σβήστηκε και όση είχε γραφτεί- και από τότε τίποτα άλλο. Αλλά μου έλειψες οπότε είπα να τα πούμε λίγο.


Αλλά τι να σου πω και τι να μου πεις, μνημονιασμένε αναγνώστη; Ότι έξω έχει καλοκαίρι και στις καρδιές μας τον πιο βαρύ χειμώνα; Δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση, αρνούμαι, έχουν όλα πια ειπωθεί και αναλυθεί και όλοι το βλέπαμε να έρχεται, και όλοι χαρήκαμε με το "ΟΧΙ" κι ας ξέραμε ότι δεν σήμαινε τίποτα ουσιαστικό, πέρα από τον ψυχολογικό παράγοντα ότι ο λαός ψήφισε αντίθετα από αυτό που του υπαγόρευαν σύσσωμο το μιντιακό κατεστημένο, το παλιό πολιτικό σύστημα, οι Ευρωπαίοι αστοί πολιτικοί. Και αυτή η νίκη, έστω κι αν έμεινε μισή, έστω κι αν μοιάζει με τη "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα, αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά η πολιτική ηγεσία είναι (ακόμα) πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και τους πούλησε τους Συριζαίους και θα χορεύει σε λίγο καιρό πάνω στα πτώματα όλων μας, αν δεν κάνουμε κάτι.


Θα σου  μιλήσω λοιπόν για κάτι πιο προσωπικό, την Αναμονή. Στη ζωή υπάρχουν έντονα συναισθήματα, όπως η αγάπη, το μίσος, η ζήλεια, υπάρχουν βιολογικές ανάγκες, όπως η πείνα και η δίψα, υπάρχουν ηδονικές στιγμές, όπως το σεξ και η ρακή και το διάβασμα και η μουσική και ο χορός και οι διακοπές και ο καφές και οι μπύρες, και υπάρχει και η Αναμονή. Μια κατηγορία από μόνη της. Ένα γαμημένο μαύρο σύννεφο που υποστέλλει όλες τις άλλες ανάγκες και στιγμές και συναισθήματα, τα πνίγει, "μαραίνεται από το γέλιο μου, πίνει από τα δάκρυά μου, έρχεται στις παρέες μου και κλέβει τη μιλιά μου". Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να την ξεγελάσεις με εξόδους και μεθύσια και ατέρμονες κουβέντες επί παντός επιστητού και χωρίς νόημα ξενύχτια γιατί όταν γυρνάς σπίτι τα ξημερώματα κάθεται εκεί, στον καναπέ, μαυροντυμένη γυναίκα, σκυφτή, σκεβρωμένη από το χρόνο, με ένα μπουκάλι κρασί μπροστά της και δυο ποτήρια, και σου γνέφει, και γεμίζει τα ποτήρια, αλλά από το δικό σου δεν ξεδιψάς και από το δικό της δεν πίνει. Απλά σε κοιτάζει, σε περιεργάζεται, δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν χαίρεται που σε έχει κάνει έτσι ή αν επιτελεί το προαιώνιο καθήκον της ρουτινιάρικα, βαριεστημένα, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς κι Αυτή, επειδή για αυτό φτιάχτηκε, για να σου τρώει τα σωθικά λίγο λίγο αλλιώς θα ήμασταν όλοι ανά πάσα στιγμή σίγουροι και γνώστες και μικροί θεοί και χωρίς να περιμένουμε τίποτα, χωρίς να αγωνιούμε για τίποτα, άρα εμείς θα ήμασταν αυτοί που θα βαριόμασταν, αναγνώστη, όχι, μου λες, "θα ήμασταν μακάριοι" και σου λέω, το ίδιο λέμε.

Το βάζω τώρα, αναγνώστη, με την ευχή

να μην το βάλω στο μέλλον

Όλα στη ζωή είναι, ακόμα και ο θάνατος, και όλα στο θάνατο είναι, ακόμα και η ζωή. Αλλά η Αναμονή είναι κάτι πέρα από αυτό το δίπολο, είναι κάτι σαν limbo, είναι μια παράλογη κατάσταση που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, που τη βιώνεις απολύτως μόνος σου, όσο και να σε ρωτάνε διάφοροι διάφορα, είσαι εσύ και ο Χρόνος αντιμέτωποι, κι αυτός είναι γραμμικός και συνεχής και αμείλικτος κι εσύ είσαι "just another human being", που λέει κι ο Eddie: Άνιση μάχη. Κι αν δουλεύεις μπορείς να το ρίξεις στην εργασιοθεραπεία, αν είσαι ερωτευμένος μπορείς να γαντζωθείς στον/στην σύντροφό σου, αν είσαι ντι τζει μπορείς να παίξεις παντού, όχι μόνο σε μαγαζιά αλλά και σε πάρτυ σε σπίτια, αν είσαι βιβλιόφιλος μπορείς να διαβάσεις 2 βιβλία την ημέρα, αν έχεις μπλογκ μπορείς να γράψεις ανάρτηση για αυτό, αν είσαι τεμπέλης μπορείς να κάτσεις και να κοιτάς το ταβάνι όλη μέρα, αλλά δεν την ξεγελάς την Αναμονή. Είναι πάντα εκεί, φτιάχνει λίγο το τσεμπέρι της που χάλασε από τις σπασμωδικές κινήσεις σου να της ξεφύγεις, και σε σφιχταγκαλιάζει ξανά, και σου ψιθυρίζει στο αυτί "το ξέρεις ότι εσύ με δημιούργησες κι ότι τον δικό σου εγωισμό τρέφω".


Κι έχει δίκιο. Η άτιμη.



Υ.Γ. Καλή δύναμη στον Δ. και σε Σένα. Και για τους δύο όλα θα πάνε καλά. Και σε λίγο καιρό θα βρούμε όλοι μαζί κάτι άλλο να περιμένουμε και να μας τρώει, μην ανησυχείτε.

ΘΥΜΑΣΑΙ VII

Το κλειδί στην πόρτα.
Το ανάλαφρο περπάτημα.
Το κουρασμένο χαμόγελο.



Αυτοί οι τρεις Ινδιάνοι Σιου μαζί με 15 ακόμα συντρόφους τους βγήκαν να κυνηγήσουν βουβάλια στα εύφορα λιβάδια της Ντακότα, ανήξεροι για τα τρία πλοία του Κολόμβου που ξεκινούσαν την ίδια στιγμή από μισό πλανήτη μακριά για να τους στερήσουν τη γη τους. Το ανάλαφρο περπάτημα ήταν ο ανιχνευτής, το κλειδί στην πόρτα ο σκοπευτής και το κουρασμένο χαμόγελο ο γδάρτης. Τα βουβάλια ήταν τα βουβάλια. 



Οι ώρες της σιωπής.
Οι ώρες της απραξίας.
Οι ώρες του θυμού.



Αυτές οι τρεις σονάτες του διάσημου Τσέχου μουσουργού Κέντελσον (Τόμας, ο), συνιστούν το αριστούργημά του, το οποίο γράφτηκε στον πύργο του Μπράουνσβαιχ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1765. Ο Κέντελσον ήταν τυφλός και κουφός εκ γενετής και οτιδήποτε έγραψε ποτέ ηχεί σαν κακοφωνία βραχνιασμένων και φάλτσων γαϊδάρων, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση αυτών των τριών σονάτων, οι οποίες είναι ακόμα χειρότερες. Αλλά ήταν ωραίος τύπος, εύθυμος (όσο μπορούσε στην κατάστασή του τέλος πάντων) και αντιμετώπιζε με χιούμορ τις δυσκολίες της ζωής.



Το φευγαλέο βλέμμα.
Η κοιμισμένη αγκαλιά.
Το αενάως κινούμενο πόδι.



Τρεις από τις σημαντικότερες φωτογραφίες του διεθνούς φήμης Έλληνα φωτογράφου Πάρη Τσεμπερόπουλου. Φυσικά είναι ασπρόμαυρες και απεικονίζουν η μεν πρώτη έναν αλλήθωρο περιπτερά, η δε δεύτερη δύο χελώνες που κοιμούνται αγκαλιά, ενώ η τρίτη...τίποτα. Είναι μια λήψη αφέγγαρου ουρανού και η μαυρίλα είναι τόσο πηχτή που την αισθάνεσαι στον ουρανίσκο σου. Έχουν πάρει και οι τρεις βραβείο Magnum και Cornetto. Ο Πάρης δεν μιλάει ποτέ για αυτές τις τρεις φωτογραφίες του στις άπειρες συνεντεύξεις που δίνει στην Αθενς Βόις και στη Λάιφο, όπου υποστηρίζει σθεναρά τα μνημόνια. Ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη.


Η άψογη φωνή.
Ο έντονος χορός.
Το γλυκό πρόσωπο.


Τρία από τα πιο διάσημα γλυκά του υπέροχου ζαχαροπλαστείου-κουρείου-μπιστρό με το όνομα "Γλυκά Τριχοκοκτέιλ", το οποίο είναι η τελευταία τρέντυ και μοδάτη προσθήκη στη νυχτερινή Αθήνα. Στην πλατεία Αγίας Ειρήνης φυσικά. Οι δύο χίπστερ που το άνοιξαν μας μιλάνε με ενθουσιασμό για τον βερολινέζικο αέρα που φυσάει στα τραπεζάκια και στα πιστολάκια του μαγαζιού, ενώ οι εργαζόμενοι περνάνε πολύ καλά στα υπόγεια κάτεργα που παρασκευάζουν τα γλυκά και αυτό βγαίνει στον κόσμο. Τρέντυ διάθεση, χαρούμενες φατσούλες και σακούλες για εμετό σε όποιον φυσιολογικό άνθρωπο τύχει να περάσει απέξω συνθέτουν ένα ιδανικό σκηνικό για επίθεση βομβιστή αυτοκτονίας. 


Ποτέ πια.


Ποτέ πια.

Αύριο θα οδηγήσω πρώτη φορά στη ζωή μου δικό 

μου αυτοκίνητο, αναγνώστη. Απλά λέω.

Ματαιώσεις ΙΙ

Το να κάνεις την τέλεια αλλαγή όταν βάζεις μουσική σε μαγαζί είναι εξαίσιο. Μετά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ότι όλοι μιλάνε και κανείς δεν ακούει τη μουσική.
Το να χάνει ο Ολυμπιακός για 38 λεπτά από τους Ρώσους είναι θαυμάσιο. Μετά άρχισε ο Σπανούλης τα δικά του.
Το να γυμνάζεσαι δύο ώρες την ημέρα είναι θεσπέσιο. Έτσι μου έχουν πει τουλάχιστον αυτοί που το κάνουν.
Το να βλέπεις τον Αυτιά να σταματάει τον Βαρουφάκη στο δρόμο και να του παίρνει συνέντευξη είναι ξεκαρδιστικό. Μετά σκέφτεσαι ότι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη κυβέρνηση θα είναι υπουργός Οικονομικών ο Αυτιάς και μελαγχολείς.
Το να ανοίγει μαγαζί-κολλεκτίβα στη Βαλτετσίου, κάτω από το παλιό μου σπίτι, είναι ελπιδοφόρο. Το ότι έκλεισε βιβλιοπωλείο που ήταν στο σημείο ψυχοπλακωτικό.
Το να κάνει καλοκαιρινή ζέστη Μάη μήνα αρέσει σε πολλούς. Να πάνε στη Σαχάρα - ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.
Το να βελτιώνεται ο Παππάς είναι το μοναδικό φετινό κέρδος του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Μετά παθαίνει ρήξη χιαστού.
Το να περιμένεις πράγματα από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι χαριτωμένα αφελές. Το να βασίζεσαι πάνω του εγκληματικά ηλίθιο.
Το να βγάζουν νέα δισκάρα οι Prodigy είναι τέλειο. Όταν βάζεις βέβαια κομμάτι οι άμουσοι και άσχετοι πελάτες σου δεν παίρνουν χαμπάρι. (Δεν πειράζει, συνεχίστε να έρχεστε, θα μάθετε κάποτε).
Το να παντρευτείς την κόρη του Ψωμιάδη είναι κίνηση ματ Μπουρούσαρε. Μετά, "τελείωσε το φάρμακο κύριε Μάκη".
Το να είσαι χορτοφάγος είναι μια επιλογή. Το να μας το τρίβεις στη μούρη μια απόγνωση.
Το να κράζεις τον Βαρουφάκη είναι φουλ επαναστατικό. Όσο και το να πίνεις μπάφους στη Βαλτετσίου. Όχι.
Το να κατεβαίνουν στις φοιτητικές εκλογές ακόμα ΠΑΣΠίτες είναι αξιοπερίεργο. Το ότι εκτός από το ότι κατεβαίνουν, παίρνουν και ψήφους, τέλειο θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχολογία.
Το να γράφεις διπλωματική είναι πολύ επίπονο. Ειδικά όταν δεν έχεις αρχίσει καν.
Το να πίνεις δωρεάν στα μισά μαγαζιά των Εξαρχείων επειδή κάποια στιγμή δούλεψες εκεί είναι οικονομικό. Το συκώτι σου διαφωνεί έντονα.

 Το να ακούς αυτή την κομματάρα είναι χαλαρωτικό

Μετά από (μόλις) 9 λεπτά τελειώνει.

Το να μένει ο κολλητός σου φίλος απέναντι από το σπίτι σου και να βλέπεστε από τα μπαλκόνια σας είναι άψογο. Μετά μετακομίζει με το που συμπληρώνεται χρόνος.

Το να βάζεις μουσική σε μαγαζιά γίνεται μόνο αν έχεις πτυχίο Πολυτεχνείου. Για σερβιτόρα πρέπει να έχεις Δραματικής Σχολής ή Φιλολογίας. Παιδεία με διακρίσεις.

Το να νιώθεις χαρούμενος για κάτι είναι φανταστικό. Δεν κρατάει ποτέ για πολύ.

Το να έχεις ίντερνετ σου ανοίγει τους ορίζοντες. Δέκα λεπτά στο facebook σε κάνουν να χάσεις κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα.

Το να ήσουν στο Νεπάλ και να γλίτωσες από τον σεισμό είναι ανακουφιστικό. Αν είσαι στην Ελλάδα και μας λες ότι επιβίωσες του σεισμού, είσαι κρετίνος.

Το να ακούς κλαρίνο είναι οκ. Το να ακούς κλαρίνο ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ και για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να σε τρελάνει. Παραδείγματα: η Έφη Θώδη, η Ειρήνη Μερκούρη και ο φασιστονότης.

Το να είσαι ο Μπογδάνος είναι ένα δράμα. Το να είσαι ο Μπογδάνος και να έχεις εκπομπή είναι ιλαροτραγωδία.

Το να γράφεις την ενενηκοστή ένατη ανάρτηση σε κάτι που ξεκίνησε για πλάκα και κατέληξε μετά από δύο χρόνια να έχει 51.000+ views είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον. Μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να βρεις θέμα για την εκατοστή ανάρτηση.

Το να γκρινιάζεις δεν είναι σωστό. Αλλά και τι να κάνεις;

Υ.Γ.1: Τουλάχιστον τρία άτομα μου έχουν πει, αναγνώστη, ότι η αγαπημένη τους ανάρτηση είναι οι Ματαιώσεις, Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί, Ούτε εγώ ούτε ο Καψής.

Υ.Γ.2: Ζέστη θέλατε; Ε, πάρτε ζέστη - τουλάχιστον στο Off The Chain που θα βάλω μουσική την Τρίτη 19/5 έχει εκτός από κοκτέιλ, καμπάνα, άμεση εξυπηρέτηση ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ. Έλα, αναγνώστη. 

Έλα και θα σε κάνω Βασίλισσα. Ή Βασιλιά.

Μεταφορικά πάντα, είμεθα δημοκράτες.

Πόλεμος στους ηλίθιους

Όλα ξεκίνησαν από ένα μαθηματικό πρόβλημα,αναγνώστη, για την ακρίβεια ένα πρόβλημα λογικής. Δεν ξέρω αν το έχεις δει, έχει γίνει viral την τελευταία εβδομάδα, και ονομάζεται "τα γενέθλια της Σέρυλ". Σε αυτό το πρόβλημα, η Σέρυλ συναντάει δύο αγόρια και λέει στον έναν τον μήνα της γέννησής της και στον άλλο την ημερομηνία, όπως επίσης και δέκα (!!!) διαφορετικές πιθανές σωστές απαντήσεις. Οι δύο τύποι compare notes που λένε και στο χωριό μου, ανταλλάσσουν πληροφορίες δηλαδή, βασισμένοι σε αυτά που ξέρει ο καθένας, και σε ΤΡΙΑ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ ΒΗΜΑΤΑ λύνουν τον γρίφο. Γιατί; Γιατί τόσα χρειάζονται, αναγνώστη. Η ρημάδα η Σέρυλ γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου, Ζωή (Κωνσταντοπούλου) να έχει η κοπέλα.

Τσίμπα και την εκφώνηση, αναγνώστη

Όλα καλά, όλα ωραία μέχρι εδώ. Έλα όμως που έκανα το λάθος, αναγνώστη, να διαβάσω σχόλια κάτω από διάφορα site που αναπαρήγαγαν την είδηση...Και διαπίστωσα με λύπη, θλίψη, οργή, θυμό και θανατηφόρα, μαύρη, απελπισμένη απόγνωση ότι ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού όχι μόνο δεν μπορεί να βρει την απάντηση (αυτό θα το καταλάβαινα), αλλά δίνει λάθος απάντηση, και μάλιστα επιμένει σε αυτήν. "17 Αυγούστου!!!" γράφουν περιχαρείς οι μαθηματικές διάνοιες του ίντερνετ, και κάθε φορά που διαβάζω αυτή την ημερομηνία, άλλο ένα από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα τελειώνει συλλογισμένο το ουίσκυ που έπινε στο σαλόνι, πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα, φιλάει τη γυναίκα του που κοιμάται γαλήνια και ανύποπτη, περνάει από το δωμάτιο των παιδιών, τους ανακατεύει τα μαλλιά ενώ κοιμούνται, πόσο γλυκά πλάσματα είναι, γιατί να πρέπει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, αλλά ξέρει βαθιά μέσα του ότι δεν γίνεται αλλιώς, είναι γραμμένο στο DNA του (του κυττάρου πάντα, see what I did there αναγνώστη;) να αντιδρά όπως θα αντιδράσει σε λίγο κάθε φορά που βομβαρδίζεται από τόσο μεγάλη δόση ανθρώπινης ηλιθιότητας όπως αυτή που του έστειλε μόλις το οπτικό νεύρο, "να είστε καλά ρε μάτια, κι εγώ που σας νόμιζα φιλαράκια, ότι βρίσκετε μπροστά σας πάτε και διαβάζετε κι εσείς και μετά την πληρώνουμε εμείς". Δεν γίνεται αλλιώς λοιπόν, είναι υποχρεωμένο να κάνει αυτό που κάνει τώρα, να πάει στο γραφείο του, να ανοίξει το τελευταίο, το κλειδωμένο συρτάρι, να πάρει το όπλο και να αυτοκτονήσει.

Και τα μάτια, απτόητα, αχόρταγα, ανήμπορα να πιστέψουν ότι υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι που όχι μόνο κάνουν λάθος αλλά επιχειρηματολογούν μανιασμένα υπέρ του λάθους αυτού, διαβάζουν και το επόμενο σχόλιο. Και το διπλανό εγκεφαλικό κύτταρο τελειώνει συλλογισμένο το ουίσκυ του έπινε στο σαλόνι, πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα, και τα λοιπά. Εκατόμβη κυττάρων, αναγνώστη, και τα σχόλια συνεχίζονται, ανελέητα...Μάλιστα, κάποιοι βρήκαν και τρίτη (!!!) λύση αλλά δεν μπήκα στον κόπο να ασχοληθώ ιδιαίτερα, λυπήθηκα τα εναπομείναντα (κύτταρα). Θα μου πεις "πρώτη φορά συνδέθηκες στο ίντερνετ στη ζωή σου, δεν ξέρεις την απύθμενη βλακεία που βασιλεύει στον κυβερνοχώρο;" και θα σου απαντήσω "έχεις ένα δίκιο, αναγνώστη, αλλά συνήθως η βλακεία αυτή εκδηλώνεται με τη μορφή της άγνοιας, οπότε δεν μπορώ να τους κατηγορήσω ακριβώς, αλλά εδώ έχουμε ένα ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ πρόβλημα, το οποίο επιδέχεται μία και μοναδική (και σχετικά εύκολη) λύση, και ανθρώπους που επιχειρηματολογούν μανιασμένα για μια λάθος λύση".

Δεν είμαι ελιτιστής, αναγνώστη. Ούτε θεωρώ πως οι άνθρωποι γεννιούνται ηλίθιοι, ξέρω ότι χαζεύουν στην πορεία. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι με τρομάζει το γεγονός ότι όλοι αυτοί αναπαράγονται, αφήνουν απογόνους για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους (καλά, είμαι 99% σίγουρος ότι είναι και βαθιά θρησκευόμενοι όλοι αυτοί, ανεξαρτήτου θρησκείας), και ΨΗΦΙΖΟΥΝ. Ίσως αυτό να είναι μια εξήγηση γιατί αυτός ο άνθρωπος υπήρξε υπουργός.

Ο Μπουμπούκος με κράνος

Η γιατί αυτός ο τύπος βρήκε κι άλλους ψήφους στην κάλπη του εκτός από την δικιά του. 

Η Θάτσερ σε μετενσάρκωση (με χαμηλωμένο IQ)

Δεν υπάρχει ελπίδα.

Υ.Γ. Για βάλτε αυτό το πρόβλημα στα σχολεία της Κούβας. Στα δημοτικά σχολεία. 99% σωστές απαντήσεις, σας βάζω και στοίχημα. Γατάκια.

Απόκριες; Στα μούτρα σας.

Αναγνώστη, ξέρω ότι χάθηκα τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν προλάβαινα να γράψω ανάρτηση γιατί είχα αναλάβει μια άκρως απόρρητη αποστολή που μου ανέθεσε ο πρώην συμφοιτητής μου και νυν πρωθυπουργός μας Αλέξης. Η αποστολή στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία, οι επιπτώσεις της οποίας (αποτυχίας) θα σκάσουν σαν τσουνάμι στην άμοιρη πλάτη σου, αναγνώστη, κατά τον Ιούνιο. Αλλά ας μη μιλήσουμε άλλο για αυτό.

Αντίθετα, ας στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, στον προηγούμενο μήνα, τον ένδοξο Φεβρουάριο, ο οποίος, εκτός από το να έχει λιγότερες μέρες από τους υπόλοιπους, περιέχει κατά κανόνα και την πιο άχαρη, εκνευριστική, βαρετή περίοδο του χρόνου: ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ. (Στο σημείο αυτό να ζητήσω ευγενικά από όσους διαβάζουν αυτή την ανάρτηση και ταυτόχρονα πηγαίνουν στο καρναβάλι της Πάτρας, του Ρεθύμνου, της Ξάνθης και ειδικά όσους συμμετέχουν σε γκρουπ, ενώ είναι άνω των 20 ετών, να σταματήσουν την ανάγνωση. Όχι μόνο της ανάρτησης - γενικά. Τα βιβλία είναι πολύ καλά για τα μασκαρεμένα μούτρα σας). Όπως θα θυμάσαι, αναγνώστη, έχω περιγράψει την αηδία που μου προκαλούν οι χίπστερ με το Χάλοουιν, το οποίο κρατάει και μια μέρα μόνο το κακόμοιρο. Πάρε αυτή την αναγούλα και πολλαπλασίασε τη επί 100 για να καταλάβεις περίπου τι νιώθω όταν ορδές λιλιπούτειων - και όχι τόσο λιλιπούτειων - καρναβαλιστών ξεχύνονται στους χειμωνιάτικους δρόμους, παραδομένοι σε μια ανέλπιδα προσπάθεια να "διασκεδάσουν", κινούμενοι μέσα σε κατά κανόνα άβολες στολές, πληρώνοντας εξωφρενικά ποσά για να πιουν ποτά στα in μαγαζιά, λικνιζόμενοι -κατά το δύναμιν λόγω στολών- στους ρυθμούς των σκυλάδικων τραγουδιών της Λατινικής Αμερικής που εδώ τα λέμε "αποκριάτικα". Άραγε στην Dia De los Muertos στο Μεξικό χορεύουν υπό τους ήχους των επιτυχιών της Στανίση; Γιατί αν δεν είναι έτσι, μας έχουν πιάσει κορόιδα, αναγνώστη.

Και τώρα που έγραψα "Στανίση", τι έχεις να πεις για τις διαφημίσεις των Τζάμπο για τις Απόκριες; Τι έχεις να πεις για τα απωθημένα των κρυφοχρυσαυγιτών που ντύνονται μπάτσοι ή στρατιωτικοί ή για τα απωθημένα των σιγανοπαπαδιών που ντύνονται κοπέλες ελαφράς ηθικής; Τι έχεις να πεις για την αφορμή που βρίσκουν άτομα που δεν πίνουν γενικά να γίνουν ντίρλα, άτομα που δεν χορεύουν να νιώσουν Τραβολτολιβιεσνιουτοντζον, άτομα που δεν κάνουν one night stand γιατί είναι "ανήθικο" να φασώνουν όποιον πιγκουίνο ή όποια κολομπίνα βρουν δίπλα τους σε ένα πάρτυ; Η περίοδος των Αποκριών είναι για το ευρύ κοινό ότι η περίοδος του Erasmus για τους φοιτητές που μένουν με τους γονείς τους: Ευκαιρία να ξεδώσουν, να κάνουν ότι δεν τολμάνε να κάνουν τους υπόλοιπους 11,5 μήνες του χρόνου, να προσποιηθούν ότι είναι κάποιοι που δεν είναι, να "διασκεδάσουν" με το ζόρι. (Αυτή η αίσθηση της υποχρεωτικής διασκέδασης αιωρείται και πάνω από τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και το Πάσχα, αλλά εκεί τρώμε τον άμπακο, οπότε αμβλύνεται το όλο θέμα).

ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ

Στην ιδανική κοινωνία του μέλλοντος (αυτή που θα εγκαθιδρυόταν, ντε, αν πετύχαινε η μυστική αποστολή που μου ανέθεσε ο Αλέξης, βλέπε εισαγωγή παρούσας ανάρτησης, μη με κουράζεις) οι Απόκριες θα καταργηθούν δια νόμου. Η τύχη του οικιστικού συνόλου της Πάτρας  θα αποφασιστεί μετά από ευρεία διαβούλευση με τον εαυτό μου, αν και ήδη κλίνω προς το Patras delenda est. (ολοκληρωτική ισοπέδωση). Οι στολές θα μεταποιηθούν σε κανονικά ρούχα και θα διανεμηθούν δωρεάν, και γενικά όποιος θέλει να ντυθεί κάπως και να κυκλοφορήσει στους δρόμους θα μπορεί να το κάνει κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΛΕΒΆΡΗ. Ευχαριστώ.


Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Ν. που μου ζήτησε αυτό το κομμάτι στον Σχοινοβάτη και έκλεισα το πρόγραμμα με αυτό και με πήγε πίσω στα παιδικά μου χρόνια και στο οικογενειακό πικαπ και στους φοβερούς γονείς μου που άκουγαν Beatles. Ξέρεις, αναγνώστη, τα ίδια παιδικά χρόνια στα οποία ντυνόμουν καουμπόι, αναπαράγοντας άθελά μου σεξιστικά, φυλετικά και επεκτατικά στερεότυπα. Εδώ και πολλά χρόνια είμαι με τους Ινδιάνους.

Κάθε Παρασκευή με αυτό θα κλείνω

το πρόγραμμα, το αποφάσισα.