Χάπι Μπέρθντευ

Γιατί μπορώ. Γιατί έτσι αποφάσισα. Γιατί στη δίνει που χρησιμοποιώ τις εκφράσεις - σήμα κατατεθέν σου. Γιατί τουλάχιστον μια φορά σε ΚΑΘΕ μας έξοδο θα παρεξηγηθείς με κάτι που θα πω και θα μουτρώσεις και θα με αγριοκοιτάξεις και εγώ θα ψαρώσω και θα φοβηθώ ότι δε θα μου ξαναμιλήσεις ποτέ και τι θα κάνω εγώ χωρίς τη φίλη μου τη Β.; Γιατί έχεις γενέθλια και είμαι μακριά και δε μπορώ να σου δώσω δώρο και αντ' αυτού θα πάρεις μια ανάρτηση αφιερωμένη στο πολύπλοκο, κυκλοθυμικό, πανέξυπνο, αστείο τυπάκι που εσύ ονομάζεις "εαυτό" και οι γύρω σου "κουκουβάγια". Γιατί το γνωστό μαγαζί στη Μπενάκη δεν είναι το ίδιο από τότε που σταμάτησες να δουλεύεις εκεί. Γιατί αποκαλείς τα μαγαζιά των Εξαρχείων όχι με το κοινό, μπανάλ τους όνομα, όπως όλος ο λαουτζίκος, παρά με το μικρό του αφεντικού τους (ή του πιο εμβληματικού/ης σερβιτόρου/ας). Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Με αυτή τη λογική το καλοκαίρι του 2013 έπρεπε να λέμε "πάμε στη Β.", όχι "πάμε στον Τζ.". Γιατί δεν το κάναμε; Γιατί δεν είμαστε εσύ. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εσύ, ακόμα και για σένα φαντάζομαι. Η ενέργεια που βγάζεις σε μια τυπική σου μέρα θα μπορούσε να ηλεκτροδοτήσει μια μικρή κωμόπολη - παραθαλάσσια, με τα ερ κοντίσιον να δουλεύουν στο φουλ. Και δεν είναι αρκετή αιτιολογία η ηλικία - τα 24 δεν είναι και 18!


(Το ξέρεις ότι κάπου μέσα στην ανάρτηση θα έγραφα το 24 γιατί περίμενα μήνες να αναφερθώ σε σένα ως η ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΧΡΟΝΗ φίλη μου, έτσι δεν είναι;)


Γιατί κανονίζουμε μεγαλεπήβολα σχέδια εξόδων που μετά ακυρώνονται μέσα σε χρονικό διάστημα αντιστρόφως ανάλογο του χρόνου που σπαταλήσαμε να τα καταστρώσουμε. Όχι μόνο με δική σου υπαιτιότητα, να τα λέμε αυτά. Γιατί για μια περίοδο ανακηρύχτηκα επίτιμος δημότης Μπραχαμίου - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου. Γιατί ήσουν εκεί όταν σε χρειάστηκα, κι όταν σε χρειάστηκα λίγο παραπάνω, ήσουν πιο πολύ εκεί. Γιατί ακόμα περιμένω το υπερτέλειο κείμενό σου που θα ανέβει σαν ανάρτηση σε αυτό εδώ το μπλογκ. Γιατί τον Σεπτέμβρη θα πάρεις πτυχίο αλλά δε θα αλλάξει τίποτα, μη φοβάσαι. Γιατί μου έμαθες αυτό:

Το μικρό είναι όντως πανίσχυρο,

είχες δίκιο. Όπως πάντα. Έχεις.

Γιατί πίνεις μόνο ούζο και κρασί και αβάνα κόλα, όπως η αγάπη μου. Ψέμματα - προτιμάς να πίνεις αυτά αλλά έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να λιώσεις μέχρι και με τσέρυ. ΜΕ ΤΣΕΡΥ. Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Γιατί εκνευρίζεις τη Μουνάρα. Γιατί όποια φίλη σου τύχει να έχει ψυχολογικά, ξέρει σε ποια κουκουβάγια να απευθυνθεί για να της τα λύσει. Γιατί το "μμμμμμ" με ταυτόχρονη ανύψωση των χεριών σφιγμένων σε γροθιές στο ύψος του προσώπου είναι τόσο trademark που πρέπει να κατοχυρώσεις πατέντα. Γιατί γνωρίζεις κόσμο σε δέκατα δευτερολέπτου και όλοι σε συμπαθούν. Γιατί θα βρούμε ίδιο κόκκινο φουλάρι και θα στο πάρω δώρο, στο υπόσχομαι.


(Τώρα που το σκέφτομαι, αν ήμουν στην Αθήνα θα σου έπαιρνα για δώρο τον "Ερωτευμένο Φοιτητή". Με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα).    



Γιατί από πέρσι, που σε πήρα τηλέφωνο για χρόνια πολλά την ώρα που έστηνες σκηνή και με ξεπέταξες στο πεντάλεπτο, μέχρι φέτος έχουμε διανύσει πολύ δρόμο. Χρόνια πολλά Β.

We 've come a long long way together, through the hard times and the good

I have to celebrate you baby, I have to praise you like I should

The beach tribes (μέρος δεύτερο)

Αφού σε άφησα να περιμένεις επί ένα χρόνο, για να δοκιμάσω τα όρια της αντοχής σου και της αγάπης σου στο μπλογκ, αναγνώστη, συνεχίζω με τις φυλές της παραλίας. (Οι τρεις πρώτες κατηγορίες υπάρχουν εδώ, για τους ξεχασιάρηδες...). Πάμε λοιπόν.

4) Νεοχίπηδες. Τσίτσιδοι ή με ένα παρεό (για το εφέ και όχι για να καλύπτει κάτι), ελεύθερο camping, τζίβες, τζιβάνες, σε αέναη αναζήτηση της καλύτερης "καβάτζας" για να μην χτυπάει ήλιος τη σκηνή, πόσιμου νερού γιατί είναι απαραίτητο για την επιβίωση, και πολυάριθμης παρέας αντίθετου φύλου για να μην πάνε χαμένες τόσες κιθάρες που κουβάλησαν στο νησί.  Κοινό σημείο με τους κλαρινογκόμενους το τατουάζ, το οποίο όμως στην κατηγορία αυτή ενισχύεται με διάφορα piercing. Απαραίτητο αξεσουαρ το (πολιτικό) βιβλίο, το οποίο συνήθως παίρνει τον αέρα του στο νησί και γυρίζει αδιάβαστο στην Αθήνα.

Ηλικία: 18 - 50
Μουσική: Μάλαμας, Θανάσης, Χαρούλης, Ροκ, Μεταλ
Καφές: Ελληνικός (φτιαγμένος στο γκαζάκι)
Ποτό: Ρακή - Τσίπουρο - Μπύρες
Υδροβιότοποι: Γαύδος, Κάτω Κουφονήσι, Σχοινούσα, Δονούσα, Ανάφη (δυστυχώς)

Για να μην παρεξηγηθώ, το ελεύθερο κάμπινγκ τα σπάει,

με τα ποζέρια από τα Β.Π. που αφήνουν το μέρος χάλια τα έχω.

5) Οικογενειάρχης Ελληνάρας που έχει ζαλώσει τη γυναίκα του με την ομπρέλα, το ψυγείο, τα παιδιά, τη μάνα του, την αθλητική εφημερίδα, τα ταπεράκια με το φαγητό, τα καρεκλάκια και αυτός βαδίζει αρειμάνιος στην άμμο κρατώντας μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου, που είναι Nissan αλλά έχουν μπρελοκ Mercedes, ψάχνοντας το κατάλληλο σημείο να "στήσουμε", το οποίο κατάλληλο σημείο κατά προτίμηση είναι δίπλα σε κοριτσοπαρέα, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Καπνίζει συνέχεια και πετάει τα αποτσίγαρα στην άμμο, φωνάζει το beach boy "μικρέ", ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και τώρα πια Χρυσή Αυγή, θάνατος.

Ηλικία: 35-70

Μουσική: Βαριά Σκυλάδικα

Καφές: Οτι φτιάξει η γυναίκα στο σέικερ.

Ποτό: Αν έχει φέρει από το σπίτι κάτι, αλλιώς τίποτα.

Υδροβιότοποι: Παντού όμως.  

Την αφίσα αυτή την έχει ακόμα 

στο σπίτι του ο άνθρωπος μας.

6) Γυμνασιολυκειόπαιδα. Κοίτα, αναγνώστη, σε αυτό το μπλογκ έχω γράψει για Ατενίστας, για χίπστερ, για μουστάκια, για εκμάθηση γιαπωνέζικων σε ένα χρόνο, για νεοχίπηδες (Βαλτετσίου και Γαύδου), για κάγκουρες, για ληστές κινητών, για πασοκονεοδημοκράτες, για τον Πέτρο Κωστόπουλο, για τζημερικούς, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο. Τη φρίκη αυτής της κατηγορίας δεν μπορώ να την αποτυπώσω γραπτά. Θα πω μόνο ότι αποτελούνται από 4 άτομα και πάνω ΠΑΝΤΑ, και ότι ο Φαραώ θα προτιμούσε τη βροχή από ακρίδες με κλειστά μάτια, αν του δινόταν η επιλογή.  

Ηλικία: 13-17

Μουσική: Κάτι σφίχτες ραπάρουν σαν να σφίγγονται στην τουαλέτα και κάτι τσόλια νιαουρίζουν. Mad Tv.

Καφές: Ναι

Ποτό: Ναι

Υδροβιότοποι: Σε όποια παραλία πάει λεωφορείο.

Συνεχίζεται (δεν ξέρω πότε, μπορεί του χρόνου τέτοιες μέρες..)

Περί Ντιέγκο και άλλων Αργεντίνων

Είναι Ιούνιος του 1986, είσαι 7 χρονών, και είσαι σε μια συγκέντρωση σε φιλικό σπίτι και οι "μεγάλοι" βλέπουν τελικό Μουντιάλ, Δυτική Γερμανία εναντίον Αργεντινής. Είναι όλοι με τη Δυτική Γερμανία, εκτός από τον πατέρα σου, ο οποίος δεν ασχολείται με μπάλα, αλλά από τη στιγμή που δεν είναι η Ανατολική Γερμανία στον τελικό και έχει προηγηθεί και η ιμπεριαλιστική επέμβαση της Μάγκι στα Φώκλαντς, είναι με την Αργεντινή φυσικά. Ένας εναντίον όλων, δύο δηλαδή, γιατί κι εσύ βλέπεις από τη μία μια ομάδα με μαλλιάδες και έναν κοντούλη που στριφογυρίζει σαν σβούρα και ζαλίζει τους Γερμανούς, ενώ στον προημιτελικό έχει βάλει στους υπερόπτες ιμπεριαλιστές Άγγλους δύο γκολ, ένα με το χέρι και ένα που έμεινε στην ιστορία σαν το "γκολ του αιώνα", και από την άλλη κάτι ξανθούς μαντράχαλους που έχουν πολλά ονόματα (Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε, Φέλερ, Βέλερ, Βόλερ, αλλιώς τον λέγανε κάθε φορά που έπαιρνε μπάλα κλπ) και σε μπερδεύουν. Προηγούνται λοιπόν τα αλάνια 2-0, ισοφαρίζουν οι γερμαναράδες 2-2 με 2 κόρνερ, και μετά, στο '86, γίνεται αυτό:

Είναι έκδηλη η απογοήτευση του 

γερμανόφιλου Διακογιάννη, αναγνώστη

Είναι Ιούλιος του 1990, είσαι 11 χρονών, το τείχος έχει πέσει (αλλά οι 2 Γερμανίες δεν έχουν ενοποιηθεί ακόμα), μαζεύεις μανιωδώς τα χαρτάκια της Panini, βλέπεις όλους τους αγώνες στην τηλεόραση, ο Ντιέγκο και ο Κανίγκια έχουν ξεπαστρέψει τους μισητούς Βραζιλιάνους στους 16, ο Γκοικοετσέα έχει πιάσει 2 πέναλτι στον ημιτελικό με τους Ιταλούς και έχουμε επανάληψη του τελικού του 86. Αλλά η FIFA έχει ξεκάθαρη προτίμηση για το ποιος πρέπει να το πάρει αυτή τη φορά, και ο μεξικάνος διαιτητής, αφού έχει αποβάλλει παίκτη της Αργεντινής, δίνει ένα πέναλτι που δε θα έδινε ούτε ο Μαρινάκης. Υπέρ του Ολυμπιακού. Στο Καραΐσκάκη. Στο '90 ενός ντέρμπυ που κρίνει πρωτάθλημα. Αλλά ο Μεξικάνος το έδωσε και οι Γερμανοί κέρδισαν 1-0 κι εσύ δεν έτρωγες 2 μέρες από τη στενοχώρια.

Καταραμένε Μεξικάνε 

Εκτός όλων των άλλων, αναγνώστη, ο Ντιέγκο απέκλεισε την Ιταλία στον ημιτελικό σε αγώνα που έγινε στη Νάπολη και πάνω από τους μισούς Ιταλούς στις κερκίδες ήταν μαζί του, οπότε μετά, εντελώς τυχαία, ήρθαν στην επιφάνεια "σκάνδαλα" που τον αφορούσαν, χρήση κόκας δηλαδή και πάρτι με μοντέλα, πράγματα που στην Ιταλία θεωρούνται ανεπίτρεπτα, αν είσαι ποδοσφαιριστής τουλάχιστον και αν εκπροσωπείς το φτωχό Νότο απέναντι στον πλούσιο Βορρά, γιατί αν είσαι καναλάρχης και κάνεις ακριβώς τα ίδια γίνεσαι πρωθυπουργός. Πάνω από μια φορά. (Τι γίνεται Σίλβιο, όλα καλά;).

Ακολούθησαν και άλλα Μουντιάλ, πήρε 2 και η "επιθετική, φαντασμαγορική, θεαματική" εθνική ομάδα της χώρας που αρχίζει από Β. (το ένα στα πέναλτι και το άλλο με 2-0, τόσο επιθετικά, φαντασμαγορικά, θεαματικά), σε άλλα 2 ξεφτιλίστηκε απ΄τους Γάλλους και τον μέγα Ζιζού, πήρε κι ένα η Ισπανία αλλάζοντας τόσες πάσες που οι αντίπαλοι βαρέθηκαν να παίζουν και είχαν ψιλοαράξει και το έτρωγαν στο τέλος, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τη σημερινή επανάληψη του έπους του '86 και της ντροπής του '90. 

Ένα είναι σίγουρο - οι Αργεντίνοι δε θα φάνε 7 όπως οι άλλοι στον ημιτελικό.

Στο 2-0 θα αρχίσουν τα τάκλιν στην καρωτίδα. Και 7 παίκτες να μείνουν από τις κόκκινες, 2-0 θα το χάσουν στα χαρτιά.  

Δείχνει στον Φιντέλ το τατού "Φιντέλ"

Πόσο μα πόσο θεός; Πάρτε το γι' αυτόν.

Υ.Γ.1 Στις προβλέψεις μου στο "Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας"  έπεσα μέσα σε όλες, εκτός από τον ημιτελικό Γερμανία - Βραζιλία. Αλλά δεν πρόλαβε να βοηθήσει και ο διαιτητής τους Βραζιλιάνους, σαν στραγάλια τα έτρωγαν οι άχρηστοι ζογκλέρ τα γκολ.

Υ.Γ. 2 Παρά τη ζέστη και τη γενικότερη συγκυρία, η Παρασκευή στο Βα Μπένε ήταν ένας θρίαμβος. Ανανεώνουμε το ραντεβού, αναγνώστη, για την Τρίτη 15/7 στο ίδιο μέρος και ώρα, και με κάποια γενέθλια-έκπληξη...

Έλα και θα ανακαλύψεις ποιος/α έχει 

γενέθλια, δεν μπορώ να στο πω από εδώ..

Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας

Τώρα που (επιτέλους) αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ, η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί για λίγο με τη διοργάνωση αυτή, αίροντας το σκληρό εμπάργκο που είχε επιβάλλει, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, στο σχολιασμό της, . Οι ενστάσεις παραμένουν βέβαια, οπότε δεν θα αποδοθεί στο γεγονός σημασία μεγαλύτερη της μιας ανάρτησης (ανάρτηση η οποία θα εξηγήσει λιτά και περιεκτικά τους λόγους που θα το πάρει η ...)



Οι 8 ομάδες των προημιτελικών είναι γνωστές. Από αυτές, οι Γερμανοί κατεβαίνουν στο πεδίο της μάχης οπλισμένοι με το κύριο χαρακτηριστικό τους, το οποίο είναι ότι σπάνε τα νεύρα των αντιπάλων κερδίζοντας in extremis, στα πέναλτι, στην παράταση, στο χριστουγεννιάτικο αγώνα στα χαρακώματα το 1914, παντού και πάντα όταν διακυβεύεται κάτι σημαντικό (ή και ασήμαντο) τέλος πάντων. Η πρωσική πειθαρχία που μετέτρεψε ένα κρατίδιο των αρχών του 19ου αιώνα σε πανίσχυρη οικονομικά και στρατιωτικά ευρωπαϊκή δύναμη η οποία ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους - και τους έχασε και τους δύο, κυρίως επειδή δεν χτυπήθηκαν πέναλτι στο τέλος - ζει και βασιλεύει και την καθιστά πάντα υπολογίσιμη αντίπαλο.

Πρόβλεψη: Ήττα από την Βραζιλία στον ημιτελικό. Πιθανότατα με διαιτητικά εγκλήματα. Τρίτη θέση.


Οι Γάλλοι πάλι, είναι κατά τι συμπαθέστεροι, κυρίως επειδή οι λεπενικοί βγάζουν αφρούς με την εθνική ομάδα καθώς η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που την απαρτίζουν είναι παιδιά μεταναστών. Στα δύσκολα όμως λυγίζουν σαν βούτυρο, τους δε Γερμανούς έχουν να τους κερδίσουν σε σημαντικό αγώνα από ... πάντα. Το καλύτερο που έκαναν ήταν να φέρουν ένα ηρωικό Χ στη μάχη του Μάρνη, 100 χρόνια πίσω, αλλά πριν και μετά από αυτό μετράνε συνεχόμενες ήττες, από το 1814 και το Βατερλό μέχρι και σήμερα, παράδοση 200 χρόνων δηλαδή, ούτε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα δεν έχανε επί τόσα χρόνια, καμία τύχη στα Γαλλάκια, κρίμα τα παιδιά, τα ευχαριστούμε που πέρασαν να πουν ένα γεια πάντως, δεν ενόχλησαν. Και αποτέλεσαν και αφορμή, μαζί με τους Γερμανούς, για αυτό το εξαιρετικό κόμικ.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Γερμανία στον προημιτελικό - και η Αλσατία και η Λωρραίνη δώρο.



Η Κόστα η Ρίκα (η Διαλυνά) επιτέλεσε το καθήκον της στη διοργάνωση, αποκλείοντας τη χώρα οι οπαδοί της οποίας παρουσιάζουν τέτοια νοητική υστέρηση ώστε εκτός από αρχαίοι Έλληνες, τσολιάδες και άλλα τέτοια γραφικά, εμφανίζονταν στις κερκίδες ντυμένοι και σαν...Ρωμαίοι, με κόκκινες χλαμύδες και δάφνινα στεφάνια, γιατί αυτό βρήκαν στη Βραζιλία τα παιδιά, τι να κάνουν; Ζώα. Αυτή τη στιγμή δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στον επερχόμενο αγώνα με την Ολλανδία γιατί γελάνε ακόμα όταν θυμούνται το στυλ του κάγκουρα Μήτρογλου και του καραφλομαλλιά Φάνη Γκέκα, ο οποίος αποσυντόνισε και τους Ιάπωνες στο αντίστοιχο παιχνίδι με το τατουάζ του που έγραφε "η γροθιά του κρύου δολοφόνου"  χωρίς κανένα προφανή λόγο. Φάνη, έπρεπε να γράψεις "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" με τη φάτσα του Κωνσταντάρα από κάτω.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από την Ολλανδία στους 8 - δεν πειράζει παιδιά, στην καρδιά μας είστε νικητές.


Ολλανδία. Μια από τις Κάτω Χώρες. Σημαντικές πόλεις το Αμστελόδαμο, το Ρότερνταμ, η Χάγη. Σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες η ελεύθερη διακίνηση και κατανάλωση μαριχουάνας στα κόφι σοπ και η έκθεση των εκδιδόμενων γυναικών σε βιτρίνες. Αγαπημένος προορισμός των νεοχίπηδων ΚΑΙ των χίπστερ, η δεύτερη περιοχή του κόσμου που θα εκμηδενιστεί με πυρηνικά μετά τη Βαρκελώνη όταν γίνω παγκόσμιος δικτάτορας (του προλεταριάτου, μην τρελαίνεσαι αναγνώστη). Καντάρια μπάλα, αλλά λούζερ από τους λίγους. Την ευχαριστούμε που διέσυρε τους αλαζόνες Ισπανούς στην πρεμιέρα και της ευχόμαστε καλό ταξίδι γυρισμού μετά τον ημιτελικό.

Πρόβλεψη: Τα είπαμε, ήττα στον ημιτελικό από την Αργεντινή. Και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Τέταρτη θέση, και πολύ τους είναι. Λουζερ.

Φαινομενικά άσχετο μουσικό διάλειμμα

(φτάσαμε στη μέση αναγνώστη, κουράγιο)

Οι Βέλγοι έφτασαν ως εδώ αθόρυβα, και το ίδιο αθόρυβα θα αποκλειστούν εύκολα από την Αργεντινή στον προημιτελικό. Το κόλπο που έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα, το ότι κρύβονται δηλαδή ομαδικά πίσω από την κόμμωση του Fellaini και εμφανίζονται ξαφνικά εκεί που δεν τους περιμένεις, δε θα πιάσει στον εν λόγω αγώνα, καθώς ο Μέσι είναι κοντός και θα τους βλέπει. Αν ο προπονητής τους δεν είχε εμμονές και ξεκίναγε την παιχτούρα τον Μιραλάς βασικό, θα είχαν καλύτερη τύχη: Θα αποκλειόντουσαν και πάλι, αλλά δύσκολα, όχι εύκολα. 

Πρόβλεψη: Στάση Αρτζεντίνα, ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας.   

Κολομβία: Προτεκτοράτο των ΗΠΑ στη Λατινικη Αμερική, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των FARC εδώ και 50 χρόνια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή κόκας, πέθανε και ο Μάρκες φέτος, παίζουν με τους οικοδεσπότες, θέλετε κι άλλα; Adios amigos.

Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Βραζιλία στον προημιτελικό, Ευχές να μη δολοφονηθεί κανένας παίκτης της στο γυρισμό, όπως έγινε μετά το Μουντιαλ του 1994 με τον Αντρές Εσκομπάρ. 

Οι Βραζιλιάνοι διεκδικούν επάξια το έπαθλο της πιο αντιπαθητικής εθνικής ομάδας του πλανήτη. Από τον πιο επιφανή εκπρόσωπό τους, τον Πελέ, που έχει γίνει χρόνια τώρα λακές της εξουσίας και τεράστιος γλείφτης, μέχρι τον τελευταίο οπαδό τους (ο οποίος μένει στον Πειραιά, είναι Ολυμπιακός και Χρυσαυγίτης, ναι, τέτοιοι υποστηρίζουν τη Βραζιλία, δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού), αποπνέουν μια σιχαμάρα. Χωρίς να αφήνω την προσωπική μου γνώμη να θολώσει την κρίση μου, θέλω να αποτύχουν παταγωδώς, αλλά όχι πριν τον τελικό. Έτσι, για να πονέσει πιο πολύ.

Πρόβλεψη: ΉΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.

Αργεντινή: Ή όπως θα την αποκαλούν τα διεθνή ΜΜΕ από το βράδυ της 13/7, "παγκόσμια πρωταθλήτρια". Το θέμα είναι να μη χάσει πολλές δυνάμεις με τα Βέλγια και τις Ολλανδίες για να ρίξει τεσσάρα στον τελικό στους αντιπαθητικούς μέσα στο σπίτι τους. Ζω για τη στιγμή που θα φωνάξει ο Μέσι τον Ντιέγκο να το σηκώσουν μαζί, και ο τελευταίος θα δείχνει στις κάμερες τα τατου του Κάστρο και του Τσε (ξέρω ότι δε θα γίνει γιατί ο Λέο είναι λίγο φλωράκι και θα κωλώσει αλλά άσε με να ονειρεύομαι, αναγνώστη). Όπως και να έχει, campeones, campeones....

Πρόβλεψη: do it like caniggia...Ο τρίτος ο τίτλος θα είναι ο τελικός, μοβόρος νικηφόρος και κομμουνιστικός.

Είχε παίξει Βραζιλία στο στοίχημα 

ο σπίκερ, δεν εξηγείται αλλιώς

Υ.Γ.1 Αναγνώστη, δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου. Όσα έγραψα θα γίνουν, αλλά αν τα παίξεις στο στοίχημα το κάνεις με δική σου ευθύνη...Για περισσότερες λεπτομέρειες, διευκρινήσεις, ακριβή σκορ, πέρνα να τα συζητήσουμε από κοντά, την Πέμπτη 3/7 στο Βα Μπένε (Μπενάκη και Βαλτετσίου) και την Παρασκευή 4/7 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση), όπου θα βάζω μουσική. Ευχαριστώ.

Υ.Γ.2 Και μην ακούω δικαιολογίες ότι την Παρασκευή έχει Μουντιάλ. Αφού ξέρεις πλέον τι θα γίνει, βγες να πιεις κανένα ποτό και να ακούσεις μουσικάρες...

Μου το αφιερώνει η Βραζιλία αλλά εγώ εκεί,

ασυγκίνητος: Die, die, die my darling...

"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ" και τέτοια

"Πάει, το έκλεισε το μαγαζί", "Ήθελε να φτάσει 40.000 views,  έτσι, για να αποδείξει σε διάφορα γατάκια ότι ΜΠΟΡΕΙ, και να το παρατήσει μετά", "δεν υπήρχε ποτέ μπλογκ, όλο αυτό ήταν ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα με ενδιαφέρουσες προεκτάσεις", "βαρέθηκε", "ξέμεινε από θεματολογία", "δεν έχει πια έμπνευση", και άλλα τέτοια ωραία και χαριτωμένα ψιθυρίζονται στους διαδρόμους του ελληνικού ίντερνετ, για την απουσία αναρτήσεων στο καλύτερο μπλογκ αυτής της χώρας.

Ε όχι, αναγνώστη! Απλώς ο Ιούνιος ήταν περίεργος μήνας (βασικά από το 2006 δεν υπάρχει σαν ανεξάρτητος μήνας αλλά σαν Μαιούνης, από το ομώνυμο φοιτητικό κίνημα, το δεύτερο μισό του Μάιουνη ήταν περίεργο λοιπόν). Αλλά είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι και τα λοιπά, και πραγματικά, αναγνώστη, θυμάσαι εκείνη την περίοδο στα μέσα της δεκαετίας του '90 που τα επαρχιακά κλαμπίδια χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο άσμα των δύσμοιρων Ξύλινων Σπαθιών σαν "γέφυρα" από τα "ξένα" (τρέντυ μπιτάκια) στα "ελληνικά" (σκυλάδικα); Ταλαίπωρε Παυλίδη, τι σου έμελλε να πάθεις, δεν απορώ που όλα τα τραγούδια που έβγαλες μετά με τους B-Movies ήταν πιο αργά και από το replay, στη θέση σου ούτε εγώ θα διακινδύνευα να ρίξω νερό στο μύλο της αντίδρασης (που έλεγε και ο αείμνηστος Φλωράκης) γράφοντας ένα γρήγορο κομμάτι που μπορεί να είχε τη μοίρα του Λιωμένου του Παγωτού.

Για δοκίμασε να χρησιμοποιήσεις ΑΥΤΟ για "γέφυρα",

εξυπνάκια dj του επαρχιακού κλαμπιδιού. Δύσκολο έτσι;

Τέτοιο καιρό πέρσι, αναγνώστη, σου έγραφα για τις συναυλίες Χαρούλη και Μάλαμα και Θανάση που πήγα, και πως έχασα τους Gang of Four (φέτος το ξαναέκανα με τους Editors). Δε σου είπα βέβαια για το απόλυτο χάιλαιτ αυτών των συναυλιών, το οποίο έλαβε χώρα ΜΕΤΑ την περσινή συναυλία του Μάλαμα στο Βράχων, και το οποίο συνοψίζεται στη φράση: "Η -εντελώς αδικαιολόγητη και αψυχολόγητη- αρπαγή του Iron Throne από τρέντυ μπαράκι στη Ναυαρίνου" Ναι, αναγνώστη, τζάμπα σκοτώνονται στο Westeros, ο Iron Throne βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη βεράντα του φίλου μου του Ν. , γιατί του τον χάρισα μεγαλόψυχα. Θα στην πω κάποτε αυτή την ιστορία (της αρπαγής, όχι της μετέπειτα δωρεάς), όταν νιώσω έτοιμος ψυχολογικά. Έτσι και φέτος, αν και ανέβηκα στο Βράχων τρεις φορές, δε θέλω να σου μιλήσω για τις συναυλίες αυτές καθεαυτές (αν και από όσο θυμάμαι καλές ήταν), αλλά για τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΝ ΤΟΥ ΜΑΛΑΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Ιδού:

Πριν με κατηγορήσεις για ομοφοβία αναγνώστη, μάθε ότι
κατά 99% είναι straight ο άνθρωπος. Απλά λίγο εκκεντρικός

Μετά από αυτή τη φώτο είναι ιεροσυλία να συνεχίσω την ανάρτηση. Σε επόμενη θα επεκταθώ στον συναυλιακό μου Ιούνη. Σε αφήνω με ένα βίντεο που τράβηξα στον Χαρούλη (δες κι άλλα στο κανάλι μου στο ΓιουΤουμπ):

Η κάμερα κουνιέται επίτηδες, για να σε κάνω

να νιώσεις ότι βρίσκεσαι ΕΚΕΙ, αναγνώστη.

Υ.Γ.1 Αφιερώνεται στο σύντροφο και φανατικό αναγνώστη Σ., που με στήριξε σε μια δύσκολη στιγμή και μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω να επιτελώ το θεάρεστο έργο μου, αν και δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Ευχαριστώ!

Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι έχουν πιάσει ζέστες και τα σκ πας για μπάνια αναγνώστη. Επειδή σε νοιάζομαι, αυτή την εβδομάδα δε θα βάλω μουσική Σάββατο αλλά Παρασκευή, στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση). Ψήσου, θα βάλω και Editors σαν ένα σιωπηλό συγγνώμη που δεν πήγα στο Eject.

Γλυκό κομμάτι, αν μη τι άλλο.

ΘΥΜΑΣΑΙ V

Ο Χίτλερ όταν αποφάσισε να αναβάλλει για λίγο την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση μέχρι να "ξεμπερδέψει ένα λεπτό" με ένα νησί στη Νότια Ελλάδα.

Ο Παναθηναϊκός όταν δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του Νικοπολίδη.

Το ΚΚΕ όταν υπέγραψε τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Οι Metallica με το Load και το Reload.

Ο Μουζουράκης που βγάζει δίσκους.

Το Τείχος που πήγε κι έπεσε το '89.

Ο Ρομπ ο Σταρκ που πήγε στον Κόκκινο Γάμο.

Το κούρεμα των Beatles.

Το ΚΚΕ με τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη.

Ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ με τον "ιστορικό συμβιβασμό"

Ο Κολόμβος που έψαχνε τις Ινδίες δυτικά της Ευρώπης.

Ο Γκύντερ Γκρας που ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος στην εφηβεία του.

Ο Ian Curtis που αυτοκτόνησε τόσο νωρίς. Και ο Nick Drake. Και ο Μαγιακόφσκι.

Η Μποφίλιου στο lineup του Rockwave.

Η ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΟ LINEUP ΤΟΥ ROCKWAVE.

Η Didi Music που συμπεριέλαβε την Μποφίλιου στο Rockwave.

Η ανάληψη καθηκόντων "Χεριού του Βασιλιά" υπό του αξιότιμου Ned Stark.

Ο Ρασκόλνικωφ με το τσεκούρι του.

Ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος που πήγε στο Σεράγεβο για επίσκεψη το 1914.

Ο John Lennon που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη.

Το Πατρινό Καρναβάλι.

Το μουστάκι των χίπστερ.

Ο Αβραάμ Λίνκολν που πήγε στο θέατρο.

Η Νατάσα στην Μαλακάσα.

Εγώ τα τελευταία 35 χρόνια. Αλλά ξέρεις κάτι, αναγνώστη; Όπως λέει και ο Frankie, "regrets, I've got a few / But then again, too few to mention"...

Όχι too few, πολλές λέω - None.

Κι από την αρχή να ξαναζούσα, τα ίδια θα έκανα. Αρκεί να μου υποσχόσουν ότι κάποιο φθινόπωρο θα πηγαίναμε για κάποιον καφέ.

Ετυμολογία

Κάστρο (το) : 1) Περιτοιχισμένο κτίσμα που χρησίμευσε από αρχαιοτάτων χρόνων για την κατοικία των τοπικών αρχόντων ή ακόμα και βασιλιάδων. Χαμηλής ενεργειακής κλάσης παρά τους χοντρούς τοίχους, καθώς τα παράθυρα, όταν υπήρχαν, ήταν πολύ μικρά. Στο υπόγειο βρίσκονταν συνήθως τα μπουντρούμια όπου και διέμεναν οι υψηλοί "καλεσμένοι" του άρχοντα. Γύρω γύρω η τάφρος (ή "τέφρα" όπως την αποκάλεσε μια φίλη κάποτε), με κροκόδειλους ή άνευ. Η "καρδιά" του κάστρου ήταν η μεγάλη αίθουσα, όπου γίνονταν οι ακροάσεις, τα τσιμπούσια και γενικά το όλο τζέρτζελο.

Τέτοια φάση, αναγνώστη

2) Τριώροφη μεζονέτα πίσω από το Μουσείο με θέα σε Λυκαβηττό, Στρέφη και Ακρόπολη όπου έλαβε χώρα το μυθικό πάρτυ στα τέλη Μάη του 2014 (αποκαλούμενο εφεξής "Το Πάρτυ"). Το Πάρτυ λοιπόν, ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στις υψηλές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο μύθος που το περιέβαλλε πριν καν ξεκινήσει. Μέχρι και σήμερα, 3 μέρες μετά, συναντάω κόσμο που μου μιλάει για Αυτό κι εγώ δεν τους είδα καν εκεί, με τόσο κόσμο που είχε... Τηρήθηκε, όσο μπόρεσα να διαπιστώσω, ο δεκάλογος που περιγράφεται εδώ, αναγνώστη, οπότε όλα πήγαν καλά. Για τη μουσική δε θα μιλήσω, δεν θέλω να περιαυτολογήσω, δεν είναι σωστό, αλλά το feedback ήταν θετικό γενικά.

[Στο σημείο αυτό θέλω να αποθεώσω τον Δ. που τον άφησα στο πόδι μου για 5 λεπτά μέχρι να πάω τουαλέτα και στο διάστημα αυτό πρόλαβε να απαντήσει σαν Σπόρος σε τύπισσα που ήρθε να δώσει συγχαρητήρια για τη μουσική, να κλείσει την εν λόγω μουσική για να κάνει μια άλλη τύπισσα μια ανακοίνωση, και γενικότερα περισσότερα πράγματα από εμένα που καθόμουν εκεί τις υπόλοιπες 5 ώρες..]

Πρέπει να παραδεχτείς ότι 

φαίνονται να περνάνε καλα

Ξέρεις όμως ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Θα μπορούσε να είχε λιγότερο κόσμο Το Πάρτυ, λιγότερο κέφι,  να μην τελείωνε στις 7 το πρωί, τίποτα από όλα αυτά να μην είχε γίνει. Θα μπορούσα να είχα βάλει σε repeat αυτό το κομμάτι (κακό πράγμα το repeat γενικά, δε συμφωνείς, αναγνώστη;) και να τους είχα διώξει όλους.

Αυτό το I need you, I don't need you

το λέει πολύ στοιχειωτικά ο κύριος αυτός

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία λοιπόν - αφού εσύ δεν ήσουν εκεί.

Υ.Γ.  Αναγνώστη, πέρνα την Παρασκευή από την Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) που θα έχουμε trash party. Και πάμε Αναιρέσεις Σάββατο και Κυριακή, 2/3 μέρες καλά είναι, ναι; Ναι. Ευχαριστώ.

Εκλογικό.

Στον καταραμένο τόπο (όπου βρίσκομαι από το Σάββατο) Μάη μήνα βρέχει. Και στον ευλογημένο βγαίνει από τον πρώτο γύρο δήμαρχος ο Πανταζής. Δεν υπάρχει ελπίδα, αναγνώστη. Στο εκλογικό τμήμα που ψήφισα την Κυριακή ο προηγούμενος από μένα πέταξε το φάκελο στα σκουπίδια και βγήκε από το παραβάν με το ψηφοδέλτιο σκέτο. 25 χρονών το πολύ, έτσι; Πασόκος πέραν πάσης αμφιβολίας, προφανώς, αλλά αν βγεις και πεις να επιτρέπεται να ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν IQ πάνω από ένα όριο, θα σε πουν ελιτιστή και ρατσιστή. Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες και δεν είναι τίποτα άλλο από μια στιγμιαία αποτύπωση τάσεων και όλα αυτά τα μαρξιστικά, τα σένια, τα μπεσαλίδικα, αλλά...τέτοια ποσοστά οι χρυσαυγίτες; Και οι πασοκονεοδημοκράτες; Δεν είναι ότι απογοητεύομαι, είναι ότι η τιμή του σκοινιού έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, όπως και των μπαλτάδων, για όλους αυτούς που "να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω". Τόσες φορές το έχεις πει ρε μεγάλε, γιατί δεν είδα ούτε έναν κουλό την Δευτέρα;


Μόνο στο μπάσκετ γίνονται ανατροπές τελικά και  βγήκε πρωταθλήτρια Ευρώπης η Μακάμπι και χάρηκαν οι Ολυμπιακοί γιατί δεν το πήρε η Ρεαλ που τους απέκλεισε, οι ίδιοι Ολυμπιακοί που ψήφισαν μαζικά τον Μαρινάκη και τους χρυσαυγίτες μπράβους του και που βρίζουν τους Εβραίους που είναι "μασόνοι και κλέβουν τα λεφτά του κοσμάκη". Άβυσσος η ψυχή του οπαδού - ψηφοφόρου, αναγνώστη. Και ασφαλέστατο δείγμα ότι μιλάς με χρυσαυγίτη όταν ακούς τη λέξη "κοσμάκη".

Από τον δίσκο "Κόσμος και όνειρο είναι ένα" (1993).

 Κόσμος, και όχι κοσμάκης. Κατάλαβες;

Σε άλλα νέα, αναγνώστη, ο Καμίνης κατηγορεί τον Σακελλαρίδη ότι προσεγγίζει τους χρυσαυγίτες (!!!!), ο Πασόκος Βουδούρης αντί να ευχαριστεί την τύχη του που πέρασε δεύτερο γύρο ζητάει και ντιμπέιτ με τον Τατούλη, τρομάρα του, η Αυγή δημοσιεύει τα αποτελέσματα των περιφερειακών χωρίς να βάζει "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" δίπλα στα ονόματα των υποψηφίων της...Ανταρσύα, λες και κατέβηκαν μεμονωμένα κάποιοι και πήραν 2,4% (κατά μέσο όρο), έτσι, επειδή ήταν ωραίοι τύποι και τύπισσες και άλλα τέτοια ωραία. Την Κυριακή που θα πιάσει το όριο του 3% και θα βγάλει ευρωβουλευτή η αντικαπιταλιστική αριστερά θα τον πουν οικολόγο ή ανεξάρτητο άραγε; Τα τσακάλια είναι έτοιμα να κάνουν ανταρσία πάντως.

Τι άλλη επιλογή έχετε; Τις αλυσίδες στο λαιμό;

Μ' αρέσει ο καταραμένος τόπος τελικά. Αν δεν γίνει μια σοβαρή συλλογή υπογραφών (μη σου πω δημοψήφισμα, αναγνώστη) θα εγκαταλείψω τη σχιζομητρόπολη και θα μετακομίσω εδώ. Να τελειώνει αυτό το παραμύθι επιτέλους.


Πολύ κράτησε.


Υ.Γ. 1 Αν ψηφίσεις ΠΟΤΑΜΙ, αναγνώστη, πήδα μετά μέσα να πνιγείς να ησυχάσουμε από τη βδελυρή σου παρουσία.
Υ.Γ. 2 Το Σάββατο βάζω μουσική στο Διπλό στην Τρίπολη (θα αναχωρήσουν πουλμαν από την πλατεία Εξαρχείων) και από εβδομάδα στο Va Bene. Το νου σου, αναγνώστη.

Μο Φακιν Μπετερ

Κλείνει.



Έκλεισαν κι άλλα. Με κυριότερο παράδειγμα το Decadence, που και σε πιο ωραίο κτίριο ήτανε (στο οποίο έμενε και ο αντιβασιλέας, τρομάρα του), και από τη δεκαετία του '70 υπήρχε, και που έχει κάνει γύρισμα ο Νικολαΐδης σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Αγγελάκας, και όπου τα έπινε ο Nick Cave όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και, και...Έκλεισε το παλιό το Stand, στη γωνία Μπενάκη και Τζαβέλλα, που στέγαζε απίστευτο αριθμό πελατών ανάλογα με το (λιλιπούτειο, σαν τους καρναβαλιστές ένα πράγμα) μέγεθός του. Έκλεισε το Next, το παλιό Jasmin, το παλιό Closer, το παλιό Dada (μη μου μιλάς αναγνώστη για relocation μαγαζιών, για ακρογιαλιές και για αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ'αγαπάς - μ'αγαπάαααας). Ένα μαγαζί όταν πηγαίνει σε άλλο, μεγαλύτερο κατά κανόνα, χώρο, χάνει την ψυχή του. Οπότε από αυτή την άποψη καλύτερα που το εν λόγω κλείνει οριστικά και δε μετακομίζει σε καμία περιοχή τύπου Ψυρρή, π.χ. Το πλήγμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ίσως.

Εκεί το άκουσα πρώτη φορά και τώρα το βάζω

 όπου κι αν παίξω, έτσι, για το καλό

Λατρεύαμε να το μισούμε τα τελευταία χρόνια. Να γκρινιάζουμε για τον κόσμο ("πολλά πιτσιρίκια μαζεύει" -  όχι αναγνώστη, δεν φταίνε αυτά που γεννιόντουσαν όταν εμείς πρωτοπήγαμε στο μαγαζί το 1997, ο χρόνος ο αδυσώπητος που περνάει φταίει), να γκρινιάζουμε για τη μουσική ( "μα βάζει Lady Gaga;" - ναι ρε, ότι γουστάρει θα βάλει, όταν σε ξεστράβωνε στα 18 σου με κομματάρες ήτανε καλά;), να γκρινιάζουμε που είχε πολύ κόσμο και δε χωράγαμε, που είχε λίγο κόσμο και βαριόμασταν να κοιταζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, που είχε ενδιάμεσα από πολύ και λίγο κόσμο και δεν βρίσκαμε τι να του προσάψουμε, να γκρινιάζουμε για όλα. Αλλά εκεί κατά τις 5, όταν ήμασταν ακόμα έξω και θέλαμε να πιούμε ποτό και να ακούσουμε καλή μουσική, στη στριφογυριστή σκάλα καταλήγαμε. Με το ίδιο ευχάριστο άγχος κάθε φορά που την ανεβαίναμε και την ίδια θλίψη κάθε φορά που την κατεβαίναμε. Με το ίδιο δέος για τις πιο ιστορικές τουαλέτες στην Αθήνα, λόγω του προθάλαμου με τους καναπέδες κυρίως... Με το urban legend που πέρναγε από παρέα σε παρέα: "Μην πάρεις ποτό, μόνο μπύρες", χωρίς ποτέ κανένας να έχει όντως μιλήσει με κάποιον που να τον έχουν πειράξει τα ποτά του μαγαζιού. Με είσοδο -την περίοδο (και τις ώρες) που είχε είσοδο - ή χωρίς. Με χαρακτηριστικές φάτσες - θαμώνες του μαγαζιού, για τους οποίους επί χρόνια πίστευα ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ζουν αλυσοδεμένοι στο υπόγειο του μαγαζιού και τους αφήνουν ελεύθερους το βράδυ για ντεκόρ - μέχρι που είδα έναν τους να πληρώνει λογαριασμό της ΔΕΗ στην Αριστείδου ένα πρωί ΜΑΖΙ με τον πατέρα ΤΟΥ και σοκαρίστηκα.

Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο,

 αναγνώστη, κι ΑΥΤΟ έπαιζε πάντα

Τα μπουγέλα στο κλείσιμο για το καλοκαίρι. Που συνέπιπταν μυστηριωδώς με την ξαφνική επιθυμία πολλών γυναικών θαμώνων οι οποίες φορούσαν ΠΑΝΤΑ μαύρα ρούχα, να φορέσουν άσπρα (με μαύρα εσώρουχα από μέσα όμως). Οι κερκίδες, και δη η θέση δίπλα στο παράθυρο, που ήταν η αγαπημένη μου (έχω δει από αυτό το στρατηγικό σημείο Πασπίτες να τρώνε άπειρο ξύλο έξω από τα γραφεία τους στην Κωλέττη μέρες τριημέρου Πολυτεχνείου). Να ζητάω το Rearview Mirror τόσο συχνά που από ένα σημείο και μετά να το βάζει ο dj με το που με έβλεπε να πλησιάζω, για να γλιτώσει χρόνο και από τους 2 μας. Πολυθρόνες και καναπέδες που αναφύονταν μαγικά μπροστά σου έτσι και περιπλανιόσουν λίγο στο χώρο (και που όλοι λίγο πολύ έχουμε κοιμηθεί σε αυτούς. Τι εννοείς "όχι εγώ"; Ψεύτη). Σε έναν τέτοιο κάθισα πριν δέκα μέρες, ένα Σάββατο προς Κυριακή ξημέρωμα - κι έκλαψα. Όχι επειδή είχα πιει, μην ακούω ανοησίες. Επειδή, είπαμε:

Κλείνει. 

Αυτό το Σάββατο. 

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στην Φ. που το παρήγγειλε και στον Γ.Κ. που είναι για δουλειά στην Αγγλία και που - πραγματικά το πιστεύω - αν ήταν στη χώρα θα έβρισκε τρόπο να αποτρέψει το κακό...(Να χαίρεσαι την κοπέλα σου μιστερ!)

Υ.Γ. 2 Την έχω βάλει και σε άλλη ανάρτηση, αλλά θα μου συγχωρέσεις την επανάληψη, αναγνώστη. Είναι η μόνη φώτο του μαγαζιού που έχω τραβήξει εγώ, βλέπεις.

Αριστερά στην κερκίδα,όπως κοιτάς τη φώτο, 

είναι το σημείο που σου έλεγα, αναγνώστη

Υ.Γ.3 Αυτή την Παρασκευή 9/5 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) θα βάλω (και) τραγούδια που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Μο Μπέτερ. Ψήσου.

Η Σύγκρουση

Έβρεχε έξω. Μονότονα. Για πάρα πολλή ώρα - δέκα λεπτά περίπου. Ο διάσημος blogger είχε βυθίσει το κεφάλι του στα χέρια του με απόγνωση. Απόγνωση που προκαλείτο κυρίως από το γεγονός ότι άλλη μια έκφραση - κλισέ αποδεικνυόταν μια τεράστια μπαρούφα, καθώς όσο και να βύθιζε, το μισό απέξω έμενε (και μην ακούσω βλακείες, αναγνώστη, περί μεγάλου κεφαλιού και μικρών χεριών, δοκίμασε το κι εσύ στο σπίτι να δεις ότι ΔΕΝ γίνεται. Είδες; Ευχαριστώ, συνεχίζω). Η βροχή του έφτιαχνε τη διάθεση αλλά ήξερε ότι δε θα κρατήσει πολύ, όπως ποτέ δεν κρατάει πολύ σε αυτή τη σχιζομητρόπολη. Το ειδικό μπίπερ χτύπησε πένθιμα. Αυτό που φοβόταν έγινε λοιπόν. Το Προεδρείο τον ήθελε. Κάθισε αναπαυτικά στο πάτωμα και πάτησε το απαγορευμένο κουμπί στο τηλεκοντρολ - αμέσως ο τοίχος του σαλονιού άνοιξε για να αποκαλύψει ένα πλάσμα που κρατούσε μια τηλεόραση πλάσμα.


Η τηλεόραση φωτίστηκε και το Προεδρείο εμφανίστηκε καθισμένο στο υπερπολυτελές γραφείο του. Το Προεδρείο των διάσημων, επιτυχημένων blogger (με πάνω από 38.500 views τον πρώτο χρόνο ύπαρξης του μπλογκ, αυτό ήταν το όριο), το οποίο αποτελούνταν αυτή την περίοδο από έναν τύπο που έγραφε συνταγές μαγειρικής, μια μαθήτρια γυμνασίου που έγραφε μελαγχολικά μεταμοντέρνα ερωτικά ποιήματα και έναν νεοχίπη που έγραφε για ελεύθερο κάμπινγκ, ποιες είναι οι καλύτερες "καβάτζες" για να στήσεις τη σκηνή σου σε κάθε νησί, τέτοια (δε φαντάζεσαι, αναγνώστη, τι μπορεί να κάτσει να διαβάσει ο κόσμος στο ίντερνετ, εδώ εσύ έχεις φτάσει μέχρι εδώ σε αυτή την ανάρτηση). Ήταν θυμωμένοι, φαινόταν καθαρά αυτό. Και οι δύο άνθρωποι, καθώς ήταν συνοφρυωμένοι, και ο ένας νεοχίπης, καθώς γέλαγε λιγότερο από ότι συνήθως και ο μπάφος στο χέρι του ήταν σβηστός. "Δύσκολα τα πράγματα" σκέφτηκε ο διάσημος blogger (δ.b. εφεξής). "Γιατί δεν πίνει αυτός; Τι να έχει γίνει άραγε;". Οι απορίες που  τριβέλιζαν το μυαλό του δ.b. θα λύνονταν σύντομα. Το λόγο πήρε το πιο αυστηρό και αμείλικτο μέλος του Προεδρείου, γνωστό με το όνομα "η Μάστιγα" - η μαθήτρια:


"Σε καλέσαμε, πιο πρόσφατο μέλος της Ένωσής μας, γιατί ο κλάδος περνάει δύσκολες ώρες. Οι 3 μας δεν έχουμε κοιμηθεί, ή μαγειρέψει, ή γράψει κάποια ανάρτηση, ή ψωνίσει από την άκρη μας, εδώ και 5 μέρες. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Είμαστε μια ράτσα που πεθαίνει, δ.b. Πρόσφατα ο Μπιλ Γκειτς (στο σημείο αυτό σταυροκοπήθηκαν όλοι) παρήγγειλε στο My Space να κάνει λίγο χώρο στο κοιμητήριο των κάποτε-φοβερών-πραγμάτων-του-ίντερνετ-αλλά-τώρα-πια-ξεχασμένων-από-Γκέιτς-και-ανθρώπους, για εμάς, τους μπλόγκερ! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό; Θα πάμε σε αυτή τη γκρίζα και άχρονη περιοχή, παρέα με το Messenger, μια περιοχή που τη θερίζουν άγριοι άνεμοι μοναξιάς και εγκατάλειψης, όπου αχυρόμπαλες από την Άγρια Δύση χορεύουν αρμονικά με ξεχασμένους έρωτες, μισοτελειωμένα τραγούδια και αλμυρά δάκρυα χωρισμού,  όπου δεν υπάρχει πια η λέξη ΕΜΕΙΣ παρά μόνο τα γράμματα Ε και Μ και Ε ξανά και Ι και Σ, σκορπισμένα, ανασκολοπισμένα, πεταμένα δεξιά αριστερά"...


Η Πρόεδρος συνέχισε σε αυτό το μοτίβο για μισή ώρα ακόμα περίπου. Ο δ.b. την άκουγε με δυσκολία, ενώ σκεφτόταν απείρως πιο σημαντικά πράγματα, όπως το τι έφαγε στις 25/3/1985, ή τι να κάνει ο φίλος του ο Ραούλ που είχε να τον δει μήνες. Το παραλήρημα της διοπτροφόρου νεαράς που μίλαγε για τον έρωτα ασταμάτητα (χωρίς να τον έχει βιώσει και ποτέ μάλιστα) διέκοψε βίαια ο μάγειρας, μιλώντας πολύ δυνατά και επιτυγχάνοντας έτσι να προκαλέσει το ενδιαφέρον του βαριεστημένου δ.b. (αν και όχι να ξυπνήσει το τρίτο μέλος του προεδρείου, που είχε κοιμηθεί μακάρια επάνω στο γραφείο, ροχαλίζοντας ελαφρά):

"Αυτό που θέλει να πει η Πρόεδρος, αλλά παρασύρθηκε από τον αχαλίνωτο ρομαντισμό της, όπως πάντα, είναι ότι περνάμε δύσκολες ώρες. Και εδώ μπαίνεις εσύ στην εξίσωση, γιατί ο μουσακάς μπορεί να μοιάζει με το παστίτσιο, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα: Μην ρωτάς τι έκανε η Ένωση για σένα, πες μας τι έκανες ΕΣΥ για την Ένωση. Λοιπόν;"

Κάπως έτσι δηλαδή.

Ο δ.b. ξερόβηξε για να κερδίσει χρόνο. Αντί αυτού τον έπιασε κρίση τσιγαρόβηχα που κράτησε πέντε λεπτά, ενώ τα δύο εναπομείναντα ξύπνια μέλη του προεδρείου τον κοίταζαν με αυξανόμενη ανυπομονησία και εκνευρισμό. Τελικά μίλησε:

"Εεεε...Κοιτάχτε να δείτε..Πέρα από την προσωπική μου συνεισφορά στην Υπόθεση, με 69 αναρτήσεις σε ένα χρόνο και κάτι, με δημιουργία ειδικού προφίλ προώθησης του μπλογκ στο facebook, με πρήξιμο του κόσμου που γνωρίζω στα μαγαζιά που βάζω μουσική να με διαβάσει, με την παρακίνηση με το παράδειγμά μου σε ένα συνάδελφο και σύντροφο, σε μια κοπέλα που κάναμε παρέα πέρσι το καλοκαίρι και σε μια φίλη που γράφει ποιήματα να ξεκινήσουν δικά τους μπλογκ, και με την απίστευτη διείσδυσή μου στην τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων (χάρη στην Ε. και τις εκπομπές της κυρίως), δεν έχω κάνει και πολλά, είναι η αλήθεια. Και δεν θέλω να κάνω και άλλα, εδώ που τα λέμε. Καταλαβαίνω ότι αγχωθήκατε επειδή ο Old Boy κατεβαίνει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, ο Mikeius έχει περάσει στην εποχή της εικόνας και παράτησε το ΦΑΕ ΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ, ο Πιτσιρίκος βαριέται και δημοσιεύει κυρίως μέιλ αναγνωστών, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για όλα αυτά. Διαγράψτε με στην τελική. Άσχετοι και ψώνια είστε. Ορίστε, το είπα"

Ισχύει για όλους τους υπόλοιπους, αναγνώστη, όχι για 

μένα και τους τρεις προαναφερθέντες, προφανώς

Η σύνδεση διακόπηκε με ένα ξερό κλικ. Ο δ.b. έμεινε μόνος στο μισοσκόταδο, τελείως μόνος, απόβλητος από το είδος του, αυτή την κάστα ανθρώπων που νομίζουν ότι μπορούν να σου σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο σου, αναγνώστη, γράφοντας ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι. Και ένιωσε πολύ καλά για αυτό. Θα ίδρυε τη δικιά του Ένωση, θα γινόταν ο Λακάν των μπλόγκερ, δεν πάνε στο διάολο όλοι τους! Άναψε τσιγάρο και το λαπτοπ του. Μια νέα εποχή ξεκινούσε.

Προσδεθείτε, αγαπητέ αναγνώστη

Υ.Γ. 1 Χρόνια πολλά και από εδώ! Ξέρεις εσύ...

Υ.Γ. 2 Αυτό που έγινε στο Va bene προχτές δεν είχε προηγούμενο! Οι τελευταίοι χορευτές έφταναν στο ταμείο από τα Άγραφα. Σας ευχαριστώ.

Υ.Γ. 3 Να πάτε "στο Δαφνί" στη Δάφνη για τσίπουρα, είναι πολύ ωραίο μαγαζί. Ευχαριστώ.