Γράφει λοιπόν η φίλη Μ. σε ένα κινηματογραφικό σάιτ και αυτές τις μέρες κάνει κριτική στις ταινίες που είδε στις Νύχτες Πρεμιέρας (ή απλώς "Νύχτες", όπως κατάλαβα ότι τις αποκαλούν μεταξύ τους οι γνωρίζοντες). Εγώ πάλι, σε αντίθεση με άλλες χρονιές πήγα σε μια μόνο ταινία φέτος, την αργεντίνικη "Ιστορίες για αγρίους",(Relatos salvajes) κι όταν της ζήτησα να γράψει κάτι για αυτή, μου είπε ότι δεν την είδε και με προέτρεψε να γράψω κάτι εγώ. Ιδού λοιπόν (και το κρίμα στο λαιμό της):
"Όλοι μπορούμε να χάσουμε τον έλεγχο"
(και χωρίς να ξέρω ισπανικά, παρακαλώ)
Η ταινία είναι αργεντίνικη και παίζουν όλοι οι Αργεντίνοι που ξέρουμε (εκτός από τον Μέσι). Ανάμεσα τους και αυτός ο φοβερός μπάτσος/δικαστής/τι σκατά ήτανε στο "Μυστικό στα μάτια της" που τον πάω πολύ - και παίζει και συνάδελφο μηχανικό στο συγκεκριμένο. Στην παραγωγή είναι ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, αλλά όχι και στη σκηνοθεσία, οπότε δεν υπάρχει καθόλου σεξ. Δηλαδή υπάρχει, αλλά είναι σε ταράτσα και με τα μισά ρούχα φορεμένα, οπότε δεν πιάνει, υποθέτω. Η ταινία αποτελείται από έξι ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες, με μοναδικό κοινό σημείο ότι σε όλες κάποια στιγμή οι πρωταγωνιστές χάνουν τον έλεγχο και κάνουν κάτι ακραίο, που οδηγεί σε φόνο/καταστροφή/έκρηξη ή και σε όλα μαζί. Εγώ πάντως, αναγνώστη, δεν τους κατηγορώ - ακόμα και οξύθυμος χαρακτήρας να μην είσαι, κάποια στιγμή θα σπάσεις, δεν γίνεται.
Η φωτογραφία είναι αυτό το πράγμα που δεν έχω καταλάβει τι σχέση έχει με το σινεμά, αλλά αν έχω καταλάβει σωστά τι είναι, είναι καλή, η μουσική είναι ωραίες νότες βαλμένες σε μια τυχαία σειρά, το παίξιμο είναι υποφερτό έως άψογο, το σενάριο εξαιρετικό. Ο σκηνοθέτης μας βάζει στο μυαλό (το παρακάτω απόσπασμα, αναγνώστη, παρακαλώ να διαβαστεί με φωνή Ηλία Φραγκούλη) "της σημερινής αρρωστημένης κοινωνίας, σαν σκουλήκι που περιδιαβαίνει στο σαπισμένο σώμα της μεταβιομηχανικής οργουελικής λαίλαπας που βιώνουμε όλοι μας άπαξ και βγούμε από το ζεστό καταφύγιο του σπιτιού, του καναπέ και της αφόρητης μοναξιάς μας. Αίμα κυλάει στην οθόνη, ζεστό και κόκκινο, σαν τα λάβαρα της Ρωσικής Επανάστασης, όχι αυτής του 1917, αλλά της κινηματογραφικής Ρωσικής Επανάστασης, όπως ενσαρκώθηκε από τον Σεργκέι τον Αϊζενστάιν, αν και η εν λόγω ταινία δεν έχει σχέση με τον Ιβάν τον Τρομερό, μάλλον με τον Θυμό τον Τρομερό που μας πιάνει όλους και δε μας αφήνει εύκολα πριν ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, διαρρηγνύοντας τον αόρατο ιστό που χωρίζει τη λογική από την τρέλα και οδηγώντας μας σε δύσβατα και κακοτράχαλα μονοπάτια αυτογνωσίας και φονικής μανίας" κλπ κλπ.
Αυτά λοιπόν. Τελικά δεν είναι καθόλου δύσκολο να γράψεις μια κριτική για ταινία, δέκα λεπτά μου πήρε (και χωρίς spoiler, μπράβο μου). Θα το ξανακάνω. Α, η ταινία βγαίνει σύντομα στους κινηματογράφους για εσάς τους πληβείους που δεν την είδατε στις..."Νύχτες". Να πάτε.
Τσίμπα και το trailer, αναγνώστη
Υ.Γ. Οι Παρασκευές στον Σχοινοβάτη τείνουν να γίνουν θρυλικές. Ευχαριστώ για την αγάπη σου, αναγνώστη. Συνεχίζουμε με mashups και διασκευές σαν την εξής:
Μετά τη μανία που κατέλαβε τα πλήθη των σόσιαλ των μίντια να φτιάχνουν λίστες με βιβλία, ταινίες κλπ που τους σημάδεψαν (και στην οποία, φυσικά υπέκυψα κι εγώ, μπορείς να τσεκάρεις τη λίστα μου εδώ, αναγνώστη), αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση που να αναφέρεται σε γεγονότα που με σημάδεψαν κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης και θυελλώδους ζωής μου:
1) Το περιστατικό στο μάθημα παραδοσιακών χορών (1987). Η καλή μας δασκάλα χορού, χωρίς κανένα προφανή λόγο, με έβγαλε από την πρώτη θέση στο τσάμικο. Το αυτοκίνητο της βρέθηκε καμένο λίγες μέρες μετά.
2) Το τείχος του Βερολίνου (1989). Ο Έριχ ο Χόνεκερ δεν απάντησε στις κλήσεις μου. Λίγες μέρες μετά, δεν είχε χώρα.
3) Επιλογή πόλης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 (1990). Η Αθήνα μου φαινόταν άθλια. Λίγες μέρες μετά επιλέχτηκε η Ατλάντα.
4) Μουσικό διάλειμμα (1991). Ο φίλος μου δι' αλληλογραφίας Eddie Vedder μου ζήτησε "λίγα τραγούδια" για ένα συγκρότημα όπου είχε μόλις αναλάβει χρέη τραγουδιστή. Λίγες μέρες μετά, βγήκε το Ten.
Τι ψάχνετε τώρα, είχα τις μαύρες μου εκείνη την περίοδο.
5) Η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη (1993). Ο Συμπιλίδης μου χρώσταγε χάρη από ένα παιχνίδι πόκερ. Λίγες μέρες μετά, είχαμε εκλογές.
6) Το φιάσκο στο Χρηματιστήριο Αθηνών (1999). Μια μέρα που χρειαζόμουν κάτι ψιλά για τσιγάρα πήρα τηλέφωνο το χρηματιστή μου και του είπα: "Πούλα τες. Και τις τρεις, ναι". Λίγες μέρες μετά. έγινε το κραχ.
7) Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (2004). Μια μέρα που έπινα καφέ με τον Αλέφαντο με πήρε τηλέφωνο ο Ρεχάγκελ για να με συμβουλευτεί εν όψει Euro 2004. Του μετέφερα αυτολεξεί τις νουθεσίες του κυρ - Νικόλα. Λίγες μέρες μετά, το πήρε.
8) Εθνικές εκλογές (2009). Αράζω με τον ΓΑΠ και τα λέμε. Όταν έρχονται οι πίτσες πάει να πληρώσει και του λέω "σε παρακαλώ, Γιώργο. Λεφτά υπάρχουν". Λίγο μετά, κερδίζει τις εκλογές.
9) Αμερικάνικες εκλογές (2012). Ο Ομπάμα μου ζητάει βοήθεια. Επειδή μου τη δίνουν οι ακροδεξιοί του Tea Party, εκδίδω μια σύντομη ανακοίνωση για "στήριξη χωρίς αυταπάτες". Λίγες μέρες μετά, επανεκλέγεται.
10) Η πρόκληση του Ο. (2014). Πρόσφατα προκλήθηκα από φίλο να γράψω μια λίστα με πράγματα που με σημάδεψαν. Προτίμησα να γράψω μια λίστα με πράγματα που σας σημάδεψαν. Λίγα λεπτά μετά, γράφτηκε αυτή η ανάρτηση.
Υ.Γ. 1 Η αγάπη σου, αναγνώστη, για το μουσικό μου γούστο οδήγησε σε δύο μεγαλειώδεις Παρασκευές στον Σχοινοβάτη (έλα, απέναντι από τους 5 δρόμους, δίπλα στο Νάνο, δίπλα στον Λάμπρο για την ακρίβεια), όπου έβαζα μουσική. Έλα την ερχόμενη Παρασκευή να τις κάνουμε τρεις.
Ένα μήνα έχω να γράψω. Το μεγαλύτερο διάστημα από τότε που ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία με το μπλογκ. Μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κρεμάσω την πένα μου, να ρίξω καφέ στο πληκτρολόγιό μου, να τα μαζέψω γενικά;
- Ναι, γιατί στέρεψα από ιδέες.
- Όχι, γιατί σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο το μπλογκ έχει 44.000+ views.
- Ναι, γιατί όλα τα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο μεταβιομηχανικό άνθρωπο έχουν αναλυθεί επαρκώς.
- Όχι, γιατί σε τρεις μήνες θα μπορώ να γράψω τον Καζαμία 2015, φιλοδοξώντας να διαδοθεί ακόμα περισσότερο κι από τον περσινό.
- Ναι, γιατί στην Ανάφη κανείς από τους 270 μόνιμους κατοίκους δεν ήξερε την ύπαρξή του και με πλήγωσαν.
- Όχι, γιατί τώρα που το έμαθαν, πρέπει να έχουν κάτι να διαβάζουν το χειμώνα που λείπουν οι τουρίσται.
- Ναι, γιατί δεν θέλω να καταλήξω σαν κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) που γεμίζουν τα μπλογκ τους με αναδημοσιεύσεις. Οτιδήποτε έχεις διαβάσει εδώ, αναγνώστη, είναι δικό μου κι έχει γραφτεί για τα μάτια σου μόνο.
- Όχι, γιατί έχω χρέος απέναντί σου αναγνώστη, να συνεχίσω το μακρύ κι επίπονο έργο της διαπαιδαγώγησης σου πολιτικά, μουσικά, κοινωνικά κλπ.
- Όχι, γιατί θα χαρούν οι απανταχού χίπστερ, νεοχίπηδες, κλαρινογαμπροί, σκυλούδες, πασόκοι, κωστόπουλοι, μπογδάνοι, κάλπηδες.
- Όχι, γιατί πρέπει να γράψω τη συνέχεια του Ευρωμπάσκετ '87 κάποια στιγμή...
- Όχι, γιατί χρωστάω μια ανάρτηση στη λατρεμένη (NOT) Σώτη Τριανταφύλλου.
- Όχι, γιατί η Ελένη θα περιμένει κι άλλο "Θυμάσαι".
- Όχι, γιατί πως θα εκφραστώ αν γίνει κάτι συνταρακτικό;
- Όχι, γιατί που θα ακούς μετά τέτοιες κομματάρες, αναγνώστη;
Φετινό άλμπουμ από αγαπημένη μπάντα (που
έχει παίξει και σε Αναιρέσεις, να τα λέμε αυτά)
- Όχι, γιατί όσο με διαβάζεις εσύ, θα γράφω.
Υ.Γ. Ωραία λοιπόν, αφού συνεχίζουμε, έλα την Παρασκευή στον Σχοινοβάτη, Σουλτάνη 4 στα Εξάρχεια, που θα βάζω μουσική να μου κάνεις παραγγελιές. Βάλε μου δύσκολα, αναγνώστη.
Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα. Δεν ξέρω αν επιστρέφει με λαστιχένια πέδιλα, όπως ισχυρίζεται ο Βασιλικός (ο Βασίλης, αναγνώστη, ο συγγραφέας, όχι αυτός από τους Raining Pleasure), πάντως επιστρέφει. Δεν είμαστε με την κυκλική αντίληψη της Ιστορίας αλλά με τη γραμμική, το ξέρω σύντροφε, αλλά να, η γραμμή διαγράφει σπείρες ενίοτε, να συμφωνήσουμε σε αυτό τουλάχιστον; Πάντα βέβαια υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά, αλλά τελικά όλα στο ίδιο καταλήγουν. "Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό" που λέει και ο Αλεξανδρινός. Και πιο πριν, " Καινούριους τόπους δε θα βρεις, δε θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς και στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις." Αυτός βέβαια το έβλεπε απαισιόδοξα, όπως φανερώνει η κατάληξη του ποιήματος, με τις ρημαγμένες και χαλασμένες ζωές και τα συναφή, αλλά εγώ, αναγνώστη, συγκινούμαι όταν βλέπω άτομα που γνώρισα πριν 18 χρόνια να είναι και φέτος γύρω μου σε ένα (δύο, τρία, είμαστε και πολλοί πανάθεμά μας) τραπέζι (α). Δεν έχουν όλοι τα μαλλιά τους στη θέση τους, δεν είμαστε πια αδύνατοι και έφηβοι, μερικοί παντρεύτηκαν κι έκαναν και παιδιά, άλλοι παντρεύονται φέτος (να ζήσετε Σ.! ) αλλά όταν ο Δ. αρχίζει τον αδυσώπητο και ανελέητο χαβαλέ του, ο Βαρώνος να ωρύεται για κάτι ασήμαντο, ο Μπ. να γελάει συνεχώς και να λέει "σούπερ", είναι ξαφνικά σαν να είμαστε ακόμα στον προηγούμενο αιώνα, με δραχμές στις τσέπες μας και τις εξεταστικές του Σεπτεμβρίου να είναι το μοναδικό άγχος στις ζωές μας.
Έπαιζε και το Λόγω Τιμής την εποχή που γνωριστήκαμε
οι περισσότεροι, φαντάσου. Λόγω τιμής στο λέω, αναγνώστη.
Τότε που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι αν πάρουμε πτυχίο θα έχουμε δουλειά για 35 χρόνια, όπως οι γονείς μας.
Ναι, η θάλασσα έχει πέτρες φέτος. Ναι, οι μισοί είμαστε άνεργοι και οι άλλοι μισοί κακοπληρωμένοι. Αλλά είμαστε εδώ, και κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι και τον Δεκαπενταύγουστο θα είμαστε όλοι στο πανηγύρι στην Αρήνη και στις 22 στο Βαρκό και μετά θα γιορτάσουμε τα γενέθλια μου και θα παίξω μουσική και θα είναι όλα όπως πρέπει. Κι ακόμα καλύτερα από άλλες χρονιές γιατί θα είσαι κι εσύ εκεί, που εδώ ήσουν δηλαδή όλους τους Δεκαπενταύγουστους του κόσμου, απλά όχι μαζί μας...Θα δεις, θα είναι ωραία. Και το περιμένω πως και πως.
Αλλά για να επιστρέψω στην εισαγωγή της ανάρτησης, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, και ο Κούταβος δέκα χρόνια μετά, ΑΚΟΜΑ δεν έχει μάθει να φτιάχνει έναν φραπέ της προκοπής. Αλλά εκεί θα πηγαίνουμε. Γιατί μερικές φορές είμαστε δέσμιοι των αναμνήσεών μας. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Και γιατί φέτος έβαλε και ΑΙΩΡΕΣ ο μικρός θεούλης.
Υ.Γ. 1 Τις Κυριακές βάζω μουσική στην καντίνα, αναγνώστη, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν με ρώταγες θα σου έλεγα ότι αξίζει η μονοήμερη εκδρομή, 3 ώρες είναι από την Αθήνα μόλις. Αλλά και πάλι, δεν είμαι και πολύ αντικειμενικός στο συγκεκριμένο, οπότε μην δίνεις σημασία.
Υ.Γ. 2 Θ., Σ., Β., Ν., ξέρω ότι δεν περιμένατε τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να πειστείτε - σας περιμένω.
Υ.Γ. 3 Μέσα σε όλους αυτούς που ξέρω τόσα χρόνια, υπάρχουν και πασόκικα λαμόγια που τώρα που η πασοκάρα πνέει τα λοίσθια, το παίζουν συριζαίοι...Τι να κάνεις αναγνώστη, υπάρχουν και τέτοια ξεφτιλισμένα σκηνικά, ακόμα και στον επίγειο παράδεισο.
Γιατί μπορώ. Γιατί έτσι αποφάσισα. Γιατί στη δίνει που χρησιμοποιώ τις εκφράσεις - σήμα κατατεθέν σου. Γιατί τουλάχιστον μια φορά σε ΚΑΘΕ μας έξοδο θα παρεξηγηθείς με κάτι που θα πω και θα μουτρώσεις και θα με αγριοκοιτάξεις και εγώ θα ψαρώσω και θα φοβηθώ ότι δε θα μου ξαναμιλήσεις ποτέ και τι θα κάνω εγώ χωρίς τη φίλη μου τη Β.; Γιατί έχεις γενέθλια και είμαι μακριά και δε μπορώ να σου δώσω δώρο και αντ' αυτού θα πάρεις μια ανάρτηση αφιερωμένη στο πολύπλοκο, κυκλοθυμικό, πανέξυπνο, αστείο τυπάκι που εσύ ονομάζεις "εαυτό" και οι γύρω σου "κουκουβάγια". Γιατί το γνωστό μαγαζί στη Μπενάκη δεν είναι το ίδιο από τότε που σταμάτησες να δουλεύεις εκεί. Γιατί αποκαλείς τα μαγαζιά των Εξαρχείων όχι με το κοινό, μπανάλ τους όνομα, όπως όλος ο λαουτζίκος, παρά με το μικρό του αφεντικού τους (ή του πιο εμβληματικού/ης σερβιτόρου/ας). Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Με αυτή τη λογική το καλοκαίρι του 2013 έπρεπε να λέμε "πάμε στη Β.", όχι "πάμε στον Τζ.". Γιατί δεν το κάναμε; Γιατί δεν είμαστε εσύ. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εσύ, ακόμα και για σένα φαντάζομαι. Η ενέργεια που βγάζεις σε μια τυπική σου μέρα θα μπορούσε να ηλεκτροδοτήσει μια μικρή κωμόπολη - παραθαλάσσια, με τα ερ κοντίσιον να δουλεύουν στο φουλ. Και δεν είναι αρκετή αιτιολογία η ηλικία - τα 24 δεν είναι και 18!
(Το ξέρεις ότι κάπου μέσα στην ανάρτηση θα έγραφα το 24 γιατί περίμενα μήνες να αναφερθώ σε σένα ως η ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΧΡΟΝΗ φίλη μου, έτσι δεν είναι;)
Γιατί κανονίζουμε μεγαλεπήβολα σχέδια εξόδων που μετά ακυρώνονται μέσα σε χρονικό διάστημα αντιστρόφως ανάλογο του χρόνου που σπαταλήσαμε να τα καταστρώσουμε. Όχι μόνο με δική σου υπαιτιότητα, να τα λέμε αυτά. Γιατί για μια περίοδο ανακηρύχτηκα επίτιμος δημότης Μπραχαμίου - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου. Γιατί ήσουν εκεί όταν σε χρειάστηκα, κι όταν σε χρειάστηκα λίγο παραπάνω, ήσουν πιο πολύ εκεί. Γιατί ακόμα περιμένω το υπερτέλειο κείμενό σου που θα ανέβει σαν ανάρτηση σε αυτό εδώ το μπλογκ. Γιατί τον Σεπτέμβρη θα πάρεις πτυχίο αλλά δε θα αλλάξει τίποτα, μη φοβάσαι. Γιατί μου έμαθες αυτό:
Το μικρό είναι όντως πανίσχυρο,
είχες δίκιο. Όπως πάντα. Έχεις.
Γιατί πίνεις μόνο ούζο και κρασί και αβάνα κόλα, όπως η αγάπη μου. Ψέμματα - προτιμάς να πίνεις αυτά αλλά έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να λιώσεις μέχρι και με τσέρυ. ΜΕ ΤΣΕΡΥ. Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Γιατί εκνευρίζεις τη Μουνάρα. Γιατί όποια φίλη σου τύχει να έχει ψυχολογικά, ξέρει σε ποια κουκουβάγια να απευθυνθεί για να της τα λύσει. Γιατί το "μμμμμμ" με ταυτόχρονη ανύψωση των χεριών σφιγμένων σε γροθιές στο ύψος του προσώπου είναι τόσο trademark που πρέπει να κατοχυρώσεις πατέντα. Γιατί γνωρίζεις κόσμο σε δέκατα δευτερολέπτου και όλοι σε συμπαθούν. Γιατί θα βρούμε ίδιο κόκκινο φουλάρι και θα στο πάρω δώρο, στο υπόσχομαι.
(Τώρα που το σκέφτομαι, αν ήμουν στην Αθήνα θα σου έπαιρνα για δώρο τον "Ερωτευμένο Φοιτητή". Με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα).
Γιατί από πέρσι, που σε πήρα τηλέφωνο για χρόνια πολλά την ώρα που έστηνες σκηνή και με ξεπέταξες στο πεντάλεπτο, μέχρι φέτος έχουμε διανύσει πολύ δρόμο. Χρόνια πολλά Β.
We 've come a long long way together, through the hard times and the good
I have to celebrate you baby, I have to praise you like I should
Αφού σε άφησα να περιμένεις επί ένα χρόνο, για να δοκιμάσω τα όρια της αντοχής σου και της αγάπης σου στο μπλογκ, αναγνώστη, συνεχίζω με τις φυλές της παραλίας. (Οι τρεις πρώτες κατηγορίες υπάρχουν εδώ, για τους ξεχασιάρηδες...). Πάμε λοιπόν.
4) Νεοχίπηδες. Τσίτσιδοι ή με ένα παρεό (για το εφέ και όχι για να καλύπτει κάτι), ελεύθερο camping, τζίβες, τζιβάνες, σε αέναη αναζήτηση της καλύτερης "καβάτζας" για να μην χτυπάει ήλιος τη σκηνή, πόσιμου νερού γιατί είναι απαραίτητο για την επιβίωση, και πολυάριθμης παρέας αντίθετου φύλου για να μην πάνε χαμένες τόσες κιθάρες που κουβάλησαν στο νησί. Κοινό σημείο με τους κλαρινογκόμενους το τατουάζ, το οποίο όμως στην κατηγορία αυτή ενισχύεται με διάφορα piercing. Απαραίτητο αξεσουαρ το (πολιτικό) βιβλίο, το οποίο συνήθως παίρνει τον αέρα του στο νησί και γυρίζει αδιάβαστο στην Αθήνα.
Για να μην παρεξηγηθώ, το ελεύθερο κάμπινγκ τα σπάει,
με τα ποζέρια από τα Β.Π. που αφήνουν το μέρος χάλια τα έχω.
5) Οικογενειάρχης Ελληνάρας που έχει ζαλώσει τη γυναίκα του με την ομπρέλα, το ψυγείο, τα παιδιά, τη μάνα του, την αθλητική εφημερίδα, τα ταπεράκια με το φαγητό, τα καρεκλάκια και αυτός βαδίζει αρειμάνιος στην άμμο κρατώντας μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου, που είναι Nissan αλλά έχουν μπρελοκ Mercedes, ψάχνοντας το κατάλληλο σημείο να "στήσουμε", το οποίο κατάλληλο σημείο κατά προτίμηση είναι δίπλα σε κοριτσοπαρέα, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Καπνίζει συνέχεια και πετάει τα αποτσίγαρα στην άμμο, φωνάζει το beach boy "μικρέ", ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και τώρα πια Χρυσή Αυγή, θάνατος.
Ηλικία: 35-70
Μουσική: Βαριά Σκυλάδικα
Καφές: Οτι φτιάξει η γυναίκα στο σέικερ.
Ποτό: Αν έχει φέρει από το σπίτι κάτι, αλλιώς τίποτα.
Υδροβιότοποι: Παντού όμως.
Την αφίσα αυτή την έχει ακόμα
στο σπίτι του ο άνθρωπος μας.
6) Γυμνασιολυκειόπαιδα. Κοίτα, αναγνώστη, σε αυτό το μπλογκ έχω γράψει για Ατενίστας, για χίπστερ, για μουστάκια, για εκμάθηση γιαπωνέζικων σε ένα χρόνο, για νεοχίπηδες (Βαλτετσίου και Γαύδου), για κάγκουρες, για ληστές κινητών, για πασοκονεοδημοκράτες, για τον Πέτρο Κωστόπουλο, για τζημερικούς, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο. Τη φρίκη αυτής της κατηγορίας δεν μπορώ να την αποτυπώσω γραπτά. Θα πω μόνο ότι αποτελούνται από 4 άτομα και πάνω ΠΑΝΤΑ, και ότι ο Φαραώ θα προτιμούσε τη βροχή από ακρίδες με κλειστά μάτια, αν του δινόταν η επιλογή.
Ηλικία: 13-17
Μουσική: Κάτι σφίχτες ραπάρουν σαν να σφίγγονται στην τουαλέτα και κάτι τσόλια νιαουρίζουν. Mad Tv.
Καφές: Ναι
Ποτό: Ναι
Υδροβιότοποι: Σε όποια παραλία πάει λεωφορείο.
Συνεχίζεται (δεν ξέρω πότε, μπορεί του χρόνου τέτοιες μέρες..)
Είναι Ιούνιος του 1986, είσαι 7 χρονών, και είσαι σε μια συγκέντρωση σε φιλικό σπίτι και οι "μεγάλοι" βλέπουν τελικό Μουντιάλ, Δυτική Γερμανία εναντίον Αργεντινής. Είναι όλοι με τη Δυτική Γερμανία, εκτός από τον πατέρα σου, ο οποίος δεν ασχολείται με μπάλα, αλλά από τη στιγμή που δεν είναι η Ανατολική Γερμανία στον τελικό και έχει προηγηθεί και η ιμπεριαλιστική επέμβαση της Μάγκι στα Φώκλαντς, είναι με την Αργεντινή φυσικά. Ένας εναντίον όλων, δύο δηλαδή, γιατί κι εσύ βλέπεις από τη μία μια ομάδα με μαλλιάδες και έναν κοντούλη που στριφογυρίζει σαν σβούρα και ζαλίζει τους Γερμανούς, ενώ στον προημιτελικό έχει βάλει στους υπερόπτες ιμπεριαλιστές Άγγλους δύο γκολ, ένα με το χέρι και ένα που έμεινε στην ιστορία σαν το "γκολ του αιώνα", και από την άλλη κάτι ξανθούς μαντράχαλους που έχουν πολλά ονόματα (Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε, Φέλερ, Βέλερ, Βόλερ, αλλιώς τον λέγανε κάθε φορά που έπαιρνε μπάλα κλπ) και σε μπερδεύουν. Προηγούνται λοιπόν τα αλάνια 2-0, ισοφαρίζουν οι γερμαναράδες 2-2 με 2 κόρνερ, και μετά, στο '86, γίνεται αυτό:
Είναι έκδηλη η απογοήτευση του
γερμανόφιλου Διακογιάννη, αναγνώστη
Είναι Ιούλιος του 1990, είσαι 11 χρονών, το τείχος έχει πέσει (αλλά οι 2 Γερμανίες δεν έχουν ενοποιηθεί ακόμα), μαζεύεις μανιωδώς τα χαρτάκια της Panini, βλέπεις όλους τους αγώνες στην τηλεόραση, ο Ντιέγκο και ο Κανίγκια έχουν ξεπαστρέψει τους μισητούς Βραζιλιάνους στους 16, ο Γκοικοετσέα έχει πιάσει 2 πέναλτι στον ημιτελικό με τους Ιταλούς και έχουμε επανάληψη του τελικού του 86. Αλλά η FIFA έχει ξεκάθαρη προτίμηση για το ποιος πρέπει να το πάρει αυτή τη φορά, και ο μεξικάνος διαιτητής, αφού έχει αποβάλλει παίκτη της Αργεντινής, δίνει ένα πέναλτι που δε θα έδινε ούτε ο Μαρινάκης. Υπέρ του Ολυμπιακού. Στο Καραΐσκάκη. Στο '90 ενός ντέρμπυ που κρίνει πρωτάθλημα. Αλλά ο Μεξικάνος το έδωσε και οι Γερμανοί κέρδισαν 1-0 κι εσύ δεν έτρωγες 2 μέρες από τη στενοχώρια.
Καταραμένε Μεξικάνε
Εκτός όλων των άλλων, αναγνώστη, ο Ντιέγκο απέκλεισε την Ιταλία στον ημιτελικό σε αγώνα που έγινε στη Νάπολη και πάνω από τους μισούς Ιταλούς στις κερκίδες ήταν μαζί του, οπότε μετά, εντελώς τυχαία, ήρθαν στην επιφάνεια "σκάνδαλα" που τον αφορούσαν, χρήση κόκας δηλαδή και πάρτι με μοντέλα, πράγματα που στην Ιταλία θεωρούνται ανεπίτρεπτα, αν είσαι ποδοσφαιριστής τουλάχιστον και αν εκπροσωπείς το φτωχό Νότο απέναντι στον πλούσιο Βορρά, γιατί αν είσαι καναλάρχης και κάνεις ακριβώς τα ίδια γίνεσαι πρωθυπουργός. Πάνω από μια φορά. (Τι γίνεται Σίλβιο, όλα καλά;).
Ακολούθησαν και άλλα Μουντιάλ, πήρε 2 και η "επιθετική, φαντασμαγορική, θεαματική" εθνική ομάδα της χώρας που αρχίζει από Β. (το ένα στα πέναλτι και το άλλο με 2-0, τόσο επιθετικά, φαντασμαγορικά, θεαματικά), σε άλλα 2 ξεφτιλίστηκε απ΄τους Γάλλους και τον μέγα Ζιζού, πήρε κι ένα η Ισπανία αλλάζοντας τόσες πάσες που οι αντίπαλοι βαρέθηκαν να παίζουν και είχαν ψιλοαράξει και το έτρωγαν στο τέλος, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τη σημερινή επανάληψη του έπους του '86 και της ντροπής του '90.
Ένα είναι σίγουρο - οι Αργεντίνοι δε θα φάνε 7 όπως οι άλλοι στον ημιτελικό.
Στο 2-0 θα αρχίσουν τα τάκλιν στην καρωτίδα. Και 7 παίκτες να μείνουν από τις κόκκινες, 2-0 θα το χάσουν στα χαρτιά.
Δείχνει στον Φιντέλ το τατού "Φιντέλ"
Πόσο μα πόσο θεός; Πάρτε το γι' αυτόν.
Υ.Γ.1 Στις προβλέψεις μου στο "Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας" έπεσα μέσα σε όλες, εκτός από τον ημιτελικό Γερμανία - Βραζιλία. Αλλά δεν πρόλαβε να βοηθήσει και ο διαιτητής τους Βραζιλιάνους, σαν στραγάλια τα έτρωγαν οι άχρηστοι ζογκλέρ τα γκολ.
Υ.Γ. 2 Παρά τη ζέστη και τη γενικότερη συγκυρία, η Παρασκευή στο Βα Μπένε ήταν ένας θρίαμβος. Ανανεώνουμε το ραντεβού, αναγνώστη, για την Τρίτη 15/7 στο ίδιο μέρος και ώρα, και με κάποια γενέθλια-έκπληξη...
Τώρα που (επιτέλους) αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ, η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί για λίγο με τη διοργάνωση αυτή, αίροντας το σκληρό εμπάργκο που είχε επιβάλλει, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, στο σχολιασμό της, . Οι ενστάσεις παραμένουν βέβαια, οπότε δεν θα αποδοθεί στο γεγονός σημασία μεγαλύτερη της μιας ανάρτησης (ανάρτηση η οποία θα εξηγήσει λιτά και περιεκτικά τους λόγους που θα το πάρει η ...)
Οι 8 ομάδες των προημιτελικών είναι γνωστές. Από αυτές, οι Γερμανοί κατεβαίνουν στο πεδίο της μάχης οπλισμένοι με το κύριο χαρακτηριστικό τους, το οποίο είναι ότι σπάνε τα νεύρα των αντιπάλων κερδίζοντας in extremis, στα πέναλτι, στην παράταση, στο χριστουγεννιάτικο αγώνα στα χαρακώματα το 1914, παντού και πάντα όταν διακυβεύεται κάτι σημαντικό (ή και ασήμαντο) τέλος πάντων. Η πρωσική πειθαρχία που μετέτρεψε ένα κρατίδιο των αρχών του 19ου αιώνα σε πανίσχυρη οικονομικά και στρατιωτικά ευρωπαϊκή δύναμη η οποία ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους - και τους έχασε και τους δύο, κυρίως επειδή δεν χτυπήθηκαν πέναλτι στο τέλος - ζει και βασιλεύει και την καθιστά πάντα υπολογίσιμη αντίπαλο.
Πρόβλεψη: Ήττα από την Βραζιλία στον ημιτελικό. Πιθανότατα με διαιτητικά εγκλήματα. Τρίτη θέση.
Οι Γάλλοι πάλι, είναι κατά τι συμπαθέστεροι, κυρίως επειδή οι λεπενικοί βγάζουν αφρούς με την εθνική ομάδα καθώς η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που την απαρτίζουν είναι παιδιά μεταναστών. Στα δύσκολα όμως λυγίζουν σαν βούτυρο, τους δε Γερμανούς έχουν να τους κερδίσουν σε σημαντικό αγώνα από ... πάντα. Το καλύτερο που έκαναν ήταν να φέρουν ένα ηρωικό Χ στη μάχη του Μάρνη, 100 χρόνια πίσω, αλλά πριν και μετά από αυτό μετράνε συνεχόμενες ήττες, από το 1814 και το Βατερλό μέχρι και σήμερα, παράδοση 200 χρόνων δηλαδή, ούτε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα δεν έχανε επί τόσα χρόνια, καμία τύχη στα Γαλλάκια, κρίμα τα παιδιά, τα ευχαριστούμε που πέρασαν να πουν ένα γεια πάντως, δεν ενόχλησαν. Και αποτέλεσαν και αφορμή, μαζί με τους Γερμανούς, για αυτό το εξαιρετικό κόμικ.
Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Γερμανία στον προημιτελικό - και η Αλσατία και η Λωρραίνη δώρο. Η Κόστα η Ρίκα (η Διαλυνά) επιτέλεσε το καθήκον της στη διοργάνωση, αποκλείοντας τη χώρα οι οπαδοί της οποίας παρουσιάζουν τέτοια νοητική υστέρηση ώστε εκτός από αρχαίοι Έλληνες, τσολιάδες και άλλα τέτοια γραφικά, εμφανίζονταν στις κερκίδες ντυμένοι και σαν...Ρωμαίοι, με κόκκινες χλαμύδες και δάφνινα στεφάνια, γιατί αυτό βρήκαν στη Βραζιλία τα παιδιά, τι να κάνουν; Ζώα. Αυτή τη στιγμή δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στον επερχόμενο αγώνα με την Ολλανδία γιατί γελάνε ακόμα όταν θυμούνται το στυλ του κάγκουρα Μήτρογλου και του καραφλομαλλιά Φάνη Γκέκα, ο οποίος αποσυντόνισε και τους Ιάπωνες στο αντίστοιχο παιχνίδι με το τατουάζ του που έγραφε "η γροθιά του κρύου δολοφόνου" χωρίς κανένα προφανή λόγο. Φάνη, έπρεπε να γράψεις "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" με τη φάτσα του Κωνσταντάρα από κάτω.
Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από την Ολλανδία στους 8 - δεν πειράζει παιδιά, στην καρδιά μας είστε νικητές.
Ολλανδία. Μια από τις Κάτω Χώρες. Σημαντικές πόλεις το Αμστελόδαμο, το Ρότερνταμ, η Χάγη. Σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες η ελεύθερη διακίνηση και κατανάλωση μαριχουάνας στα κόφι σοπ και η έκθεση των εκδιδόμενων γυναικών σε βιτρίνες. Αγαπημένος προορισμός των νεοχίπηδων ΚΑΙ των χίπστερ, η δεύτερη περιοχή του κόσμου που θα εκμηδενιστεί με πυρηνικά μετά τη Βαρκελώνη όταν γίνω παγκόσμιος δικτάτορας (του προλεταριάτου, μην τρελαίνεσαι αναγνώστη). Καντάρια μπάλα, αλλά λούζερ από τους λίγους. Την ευχαριστούμε που διέσυρε τους αλαζόνες Ισπανούς στην πρεμιέρα και της ευχόμαστε καλό ταξίδι γυρισμού μετά τον ημιτελικό.
Πρόβλεψη: Τα είπαμε, ήττα στον ημιτελικό από την Αργεντινή. Και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Τέταρτη θέση, και πολύ τους είναι. Λουζερ.
Φαινομενικά άσχετο μουσικό διάλειμμα
(φτάσαμε στη μέση αναγνώστη, κουράγιο)
Οι Βέλγοι έφτασαν ως εδώ αθόρυβα, και το ίδιο αθόρυβα θα αποκλειστούν εύκολα από την Αργεντινή στον προημιτελικό. Το κόλπο που έχουν εφαρμόσει μέχρι τώρα, το ότι κρύβονται δηλαδή ομαδικά πίσω από την κόμμωση του Fellaini και εμφανίζονται ξαφνικά εκεί που δεν τους περιμένεις, δε θα πιάσει στον εν λόγω αγώνα, καθώς ο Μέσι είναι κοντός και θα τους βλέπει. Αν ο προπονητής τους δεν είχε εμμονές και ξεκίναγε την παιχτούρα τον Μιραλάς βασικό, θα είχαν καλύτερη τύχη: Θα αποκλειόντουσαν και πάλι, αλλά δύσκολα, όχι εύκολα.
Πρόβλεψη: Στάση Αρτζεντίνα, ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας.
Κολομβία: Προτεκτοράτο των ΗΠΑ στη Λατινικη Αμερική, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των FARC εδώ και 50 χρόνια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη, παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή κόκας, πέθανε και ο Μάρκες φέτος, παίζουν με τους οικοδεσπότες, θέλετε κι άλλα; Adios amigos.
Πρόβλεψη: Αποκλεισμός από τη Βραζιλία στον προημιτελικό, Ευχές να μη δολοφονηθεί κανένας παίκτης της στο γυρισμό, όπως έγινε μετά το Μουντιαλ του 1994 με τον Αντρές Εσκομπάρ.
Οι Βραζιλιάνοι διεκδικούν επάξια το έπαθλο της πιο αντιπαθητικής εθνικής ομάδας του πλανήτη. Από τον πιο επιφανή εκπρόσωπό τους, τον Πελέ, που έχει γίνει χρόνια τώρα λακές της εξουσίας και τεράστιος γλείφτης, μέχρι τον τελευταίο οπαδό τους (ο οποίος μένει στον Πειραιά, είναι Ολυμπιακός και Χρυσαυγίτης, ναι, τέτοιοι υποστηρίζουν τη Βραζιλία, δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού), αποπνέουν μια σιχαμάρα. Χωρίς να αφήνω την προσωπική μου γνώμη να θολώσει την κρίση μου, θέλω να αποτύχουν παταγωδώς, αλλά όχι πριν τον τελικό. Έτσι, για να πονέσει πιο πολύ.
Πρόβλεψη: ΉΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.
Αργεντινή: Ή όπως θα την αποκαλούν τα διεθνή ΜΜΕ από το βράδυ της 13/7, "παγκόσμια πρωταθλήτρια". Το θέμα είναι να μη χάσει πολλές δυνάμεις με τα Βέλγια και τις Ολλανδίες για να ρίξει τεσσάρα στον τελικό στους αντιπαθητικούς μέσα στο σπίτι τους. Ζω για τη στιγμή που θα φωνάξει ο Μέσι τον Ντιέγκο να το σηκώσουν μαζί, και ο τελευταίος θα δείχνει στις κάμερες τα τατου του Κάστρο και του Τσε (ξέρω ότι δε θα γίνει γιατί ο Λέο είναι λίγο φλωράκι και θα κωλώσει αλλά άσε με να ονειρεύομαι, αναγνώστη). Όπως και να έχει, campeones, campeones....
Πρόβλεψη: do it like caniggia...Ο τρίτος ο τίτλος θα είναι ο τελικός, μοβόρος νικηφόρος και κομμουνιστικός.
Είχε παίξει Βραζιλία στο στοίχημα
ο σπίκερ, δεν εξηγείται αλλιώς
Υ.Γ.1 Αναγνώστη, δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου. Όσα έγραψα θα γίνουν, αλλά αν τα παίξεις στο στοίχημα το κάνεις με δική σου ευθύνη...Για περισσότερες λεπτομέρειες, διευκρινήσεις, ακριβή σκορ, πέρνα να τα συζητήσουμε από κοντά, την Πέμπτη 3/7 στο Βα Μπένε (Μπενάκη και Βαλτετσίου) και την Παρασκευή 4/7 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση), όπου θα βάζω μουσική. Ευχαριστώ.
Υ.Γ.2 Και μην ακούω δικαιολογίες ότι την Παρασκευή έχει Μουντιάλ. Αφού ξέρεις πλέον τι θα γίνει, βγες να πιεις κανένα ποτό και να ακούσεις μουσικάρες...
"Πάει, το έκλεισε το μαγαζί", "Ήθελε να φτάσει 40.000 views, έτσι, για να αποδείξει σε διάφορα γατάκια ότι ΜΠΟΡΕΙ, και να το παρατήσει μετά", "δεν υπήρχε ποτέ μπλογκ, όλο αυτό ήταν ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα με ενδιαφέρουσες προεκτάσεις", "βαρέθηκε", "ξέμεινε από θεματολογία", "δεν έχει πια έμπνευση", και άλλα τέτοια ωραία και χαριτωμένα ψιθυρίζονται στους διαδρόμους του ελληνικού ίντερνετ, για την απουσία αναρτήσεων στο καλύτερο μπλογκ αυτής της χώρας.
Ε όχι, αναγνώστη! Απλώς ο Ιούνιος ήταν περίεργος μήνας (βασικά από το 2006 δεν υπάρχει σαν ανεξάρτητος μήνας αλλά σαν Μαιούνης, από το ομώνυμο φοιτητικό κίνημα, το δεύτερο μισό του Μάιουνη ήταν περίεργο λοιπόν). Αλλά είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι και τα λοιπά, και πραγματικά, αναγνώστη, θυμάσαι εκείνη την περίοδο στα μέσα της δεκαετίας του '90 που τα επαρχιακά κλαμπίδια χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο άσμα των δύσμοιρων Ξύλινων Σπαθιών σαν "γέφυρα" από τα "ξένα" (τρέντυ μπιτάκια) στα "ελληνικά" (σκυλάδικα); Ταλαίπωρε Παυλίδη, τι σου έμελλε να πάθεις, δεν απορώ που όλα τα τραγούδια που έβγαλες μετά με τους B-Movies ήταν πιο αργά και από το replay, στη θέση σου ούτε εγώ θα διακινδύνευα να ρίξω νερό στο μύλο της αντίδρασης (που έλεγε και ο αείμνηστος Φλωράκης) γράφοντας ένα γρήγορο κομμάτι που μπορεί να είχε τη μοίρα του Λιωμένου του Παγωτού.
Για δοκίμασε να χρησιμοποιήσεις ΑΥΤΟ για "γέφυρα",
εξυπνάκια dj του επαρχιακού κλαμπιδιού. Δύσκολο έτσι;
Τέτοιο καιρό πέρσι, αναγνώστη, σου έγραφα για τις συναυλίες Χαρούλη και Μάλαμα και Θανάση που πήγα, και πως έχασα τους Gang of Four (φέτος το ξαναέκανα με τους Editors). Δε σου είπα βέβαια για το απόλυτο χάιλαιτ αυτών των συναυλιών, το οποίο έλαβε χώρα ΜΕΤΑ την περσινή συναυλία του Μάλαμα στο Βράχων, και το οποίο συνοψίζεται στη φράση: "Η -εντελώς αδικαιολόγητη και αψυχολόγητη- αρπαγή του Iron Throne από τρέντυ μπαράκι στη Ναυαρίνου" Ναι, αναγνώστη, τζάμπα σκοτώνονται στο Westeros, ο Iron Throne βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη βεράντα του φίλου μου του Ν. , γιατί του τον χάρισα μεγαλόψυχα. Θα στην πω κάποτε αυτή την ιστορία (της αρπαγής, όχι της μετέπειτα δωρεάς), όταν νιώσω έτοιμος ψυχολογικά. Έτσι και φέτος, αν και ανέβηκα στο Βράχων τρεις φορές, δε θέλω να σου μιλήσω για τις συναυλίες αυτές καθεαυτές (αν και από όσο θυμάμαι καλές ήταν), αλλά για τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΝ ΤΟΥ ΜΑΛΑΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Ιδού:
Πριν με κατηγορήσεις για ομοφοβία αναγνώστη, μάθε ότι
κατά 99% είναι straight ο άνθρωπος. Απλά λίγο εκκεντρικός
Μετά από αυτή τη φώτο είναι ιεροσυλία να συνεχίσω την ανάρτηση. Σε επόμενη θα επεκταθώ στον συναυλιακό μου Ιούνη. Σε αφήνω με ένα βίντεο που τράβηξα στον Χαρούλη (δες κι άλλα στο κανάλι μου στο ΓιουΤουμπ):
Η κάμερα κουνιέται επίτηδες, για να σε κάνω
να νιώσεις ότι βρίσκεσαι ΕΚΕΙ, αναγνώστη.
Υ.Γ.1 Αφιερώνεται στο σύντροφο και φανατικό αναγνώστη Σ., που με στήριξε σε μια δύσκολη στιγμή και μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω να επιτελώ το θεάρεστο έργο μου, αν και δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Ευχαριστώ!
Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι έχουν πιάσει ζέστες και τα σκ πας για μπάνια αναγνώστη. Επειδή σε νοιάζομαι, αυτή την εβδομάδα δε θα βάλω μουσική Σάββατο αλλά Παρασκευή, στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση). Ψήσου, θα βάλω και Editors σαν ένα σιωπηλό συγγνώμη που δεν πήγα στο Eject.
.jpg)
