Στον καταραμένο τόπο (όπου βρίσκομαι από το Σάββατο) Μάη μήνα βρέχει. Και στον ευλογημένο βγαίνει από τον πρώτο γύρο δήμαρχος ο Πανταζής. Δεν υπάρχει ελπίδα, αναγνώστη. Στο εκλογικό τμήμα που ψήφισα την Κυριακή ο προηγούμενος από μένα πέταξε το φάκελο στα σκουπίδια και βγήκε από το παραβάν με το ψηφοδέλτιο σκέτο. 25 χρονών το πολύ, έτσι; Πασόκος πέραν πάσης αμφιβολίας, προφανώς, αλλά αν βγεις και πεις να επιτρέπεται να ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν IQ πάνω από ένα όριο, θα σε πουν ελιτιστή και ρατσιστή. Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες και δεν είναι τίποτα άλλο από μια στιγμιαία αποτύπωση τάσεων και όλα αυτά τα μαρξιστικά, τα σένια, τα μπεσαλίδικα, αλλά...τέτοια ποσοστά οι χρυσαυγίτες; Και οι πασοκονεοδημοκράτες; Δεν είναι ότι απογοητεύομαι, είναι ότι η τιμή του σκοινιού έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, όπως και των μπαλτάδων, για όλους αυτούς που "να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω". Τόσες φορές το έχεις πει ρε μεγάλε, γιατί δεν είδα ούτε έναν κουλό την Δευτέρα;
Μόνο στο μπάσκετ γίνονται ανατροπές τελικά και βγήκε πρωταθλήτρια Ευρώπης η Μακάμπι και χάρηκαν οι Ολυμπιακοί γιατί δεν το πήρε η Ρεαλ που τους απέκλεισε, οι ίδιοι Ολυμπιακοί που ψήφισαν μαζικά τον Μαρινάκη και τους χρυσαυγίτες μπράβους του και που βρίζουν τους Εβραίους που είναι "μασόνοι και κλέβουν τα λεφτά του κοσμάκη". Άβυσσος η ψυχή του οπαδού - ψηφοφόρου, αναγνώστη. Και ασφαλέστατο δείγμα ότι μιλάς με χρυσαυγίτη όταν ακούς τη λέξη "κοσμάκη".
Από τον δίσκο "Κόσμος και όνειρο είναι ένα" (1993).
Κόσμος, και όχι κοσμάκης. Κατάλαβες;
Σε άλλα νέα, αναγνώστη, ο Καμίνης κατηγορεί τον Σακελλαρίδη ότι προσεγγίζει τους χρυσαυγίτες (!!!!), ο Πασόκος Βουδούρης αντί να ευχαριστεί την τύχη του που πέρασε δεύτερο γύρο ζητάει και ντιμπέιτ με τον Τατούλη, τρομάρα του, η Αυγή δημοσιεύει τα αποτελέσματα των περιφερειακών χωρίς να βάζει "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" δίπλα στα ονόματα των υποψηφίων της...Ανταρσύα, λες και κατέβηκαν μεμονωμένα κάποιοι και πήραν 2,4% (κατά μέσο όρο), έτσι, επειδή ήταν ωραίοι τύποι και τύπισσες και άλλα τέτοια ωραία. Την Κυριακή που θα πιάσει το όριο του 3% και θα βγάλει ευρωβουλευτή η αντικαπιταλιστική αριστερά θα τον πουν οικολόγο ή ανεξάρτητο άραγε; Τα τσακάλια είναι έτοιμα να κάνουν ανταρσία πάντως.
Τι άλλη επιλογή έχετε; Τις αλυσίδες στο λαιμό;
Μ' αρέσει ο καταραμένος τόπος τελικά. Αν δεν γίνει μια σοβαρή συλλογή υπογραφών (μη σου πω δημοψήφισμα, αναγνώστη) θα εγκαταλείψω τη σχιζομητρόπολη και θα μετακομίσω εδώ. Να τελειώνει αυτό το παραμύθι επιτέλους.
Πολύ κράτησε.
Υ.Γ. 1 Αν ψηφίσεις ΠΟΤΑΜΙ, αναγνώστη, πήδα μετά μέσα να πνιγείς να ησυχάσουμε από τη βδελυρή σου παρουσία.
Υ.Γ. 2 Το Σάββατο βάζω μουσική στο Διπλό στην Τρίπολη (θα αναχωρήσουν πουλμαν από την πλατεία Εξαρχείων) και από εβδομάδα στο Va Bene. Το νου σου, αναγνώστη.
Έκλεισαν κι άλλα. Με κυριότερο παράδειγμα το Decadence, που και σε πιο ωραίο κτίριο ήτανε (στο οποίο έμενε και ο αντιβασιλέας, τρομάρα του), και από τη δεκαετία του '70 υπήρχε, και που έχει κάνει γύρισμα ο Νικολαΐδης σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Αγγελάκας, και όπου τα έπινε ο Nick Cave όταν ερχόταν στην Ελλάδα, και, και...Έκλεισε το παλιό το Stand, στη γωνία Μπενάκη και Τζαβέλλα, που στέγαζε απίστευτο αριθμό πελατών ανάλογα με το (λιλιπούτειο, σαν τους καρναβαλιστές ένα πράγμα) μέγεθός του. Έκλεισε το Next, το παλιό Jasmin, το παλιό Closer, το παλιό Dada (μη μου μιλάς αναγνώστη για relocation μαγαζιών, για ακρογιαλιές και για αστέρια, πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ'αγαπάς - μ'αγαπάαααας). Ένα μαγαζί όταν πηγαίνει σε άλλο, μεγαλύτερο κατά κανόνα, χώρο, χάνει την ψυχή του. Οπότε από αυτή την άποψη καλύτερα που το εν λόγω κλείνει οριστικά και δε μετακομίζει σε καμία περιοχή τύπου Ψυρρή, π.χ. Το πλήγμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ίσως.
Εκεί το άκουσα πρώτη φορά και τώρα το βάζω
όπου κι αν παίξω, έτσι, για το καλό
Λατρεύαμε να το μισούμε τα τελευταία χρόνια. Να γκρινιάζουμε για τον κόσμο ("πολλά πιτσιρίκια μαζεύει" - όχι αναγνώστη, δεν φταίνε αυτά που γεννιόντουσαν όταν εμείς πρωτοπήγαμε στο μαγαζί το 1997, ο χρόνος ο αδυσώπητος που περνάει φταίει), να γκρινιάζουμε για τη μουσική ( "μα βάζει Lady Gaga;" - ναι ρε, ότι γουστάρει θα βάλει, όταν σε ξεστράβωνε στα 18 σου με κομματάρες ήτανε καλά;), να γκρινιάζουμε που είχε πολύ κόσμο και δε χωράγαμε, που είχε λίγο κόσμο και βαριόμασταν να κοιταζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, που είχε ενδιάμεσα από πολύ και λίγο κόσμο και δεν βρίσκαμε τι να του προσάψουμε, να γκρινιάζουμε για όλα. Αλλά εκεί κατά τις 5, όταν ήμασταν ακόμα έξω και θέλαμε να πιούμε ποτό και να ακούσουμε καλή μουσική, στη στριφογυριστή σκάλα καταλήγαμε. Με το ίδιο ευχάριστο άγχος κάθε φορά που την ανεβαίναμε και την ίδια θλίψη κάθε φορά που την κατεβαίναμε. Με το ίδιο δέος για τις πιο ιστορικές τουαλέτες στην Αθήνα, λόγω του προθάλαμου με τους καναπέδες κυρίως... Με το urban legend που πέρναγε από παρέα σε παρέα: "Μην πάρεις ποτό, μόνο μπύρες", χωρίς ποτέ κανένας να έχει όντως μιλήσει με κάποιον που να τον έχουν πειράξει τα ποτά του μαγαζιού. Με είσοδο -την περίοδο (και τις ώρες) που είχε είσοδο - ή χωρίς. Με χαρακτηριστικές φάτσες - θαμώνες του μαγαζιού, για τους οποίους επί χρόνια πίστευα ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ζουν αλυσοδεμένοι στο υπόγειο του μαγαζιού και τους αφήνουν ελεύθερους το βράδυ για ντεκόρ - μέχρι που είδα έναν τους να πληρώνει λογαριασμό της ΔΕΗ στην Αριστείδου ένα πρωί ΜΑΖΙ με τον πατέρα ΤΟΥ και σοκαρίστηκα.
Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο,
αναγνώστη, κι ΑΥΤΟ έπαιζε πάντα
Τα μπουγέλα στο κλείσιμο για το καλοκαίρι. Που συνέπιπταν μυστηριωδώς με την ξαφνική επιθυμία πολλών γυναικών θαμώνων οι οποίες φορούσαν ΠΑΝΤΑ μαύρα ρούχα, να φορέσουν άσπρα (με μαύρα εσώρουχα από μέσα όμως). Οι κερκίδες, και δη η θέση δίπλα στο παράθυρο, που ήταν η αγαπημένη μου (έχω δει από αυτό το στρατηγικό σημείο Πασπίτες να τρώνε άπειρο ξύλο έξω από τα γραφεία τους στην Κωλέττη μέρες τριημέρου Πολυτεχνείου). Να ζητάω το Rearview Mirror τόσο συχνά που από ένα σημείο και μετά να το βάζει ο dj με το που με έβλεπε να πλησιάζω, για να γλιτώσει χρόνο και από τους 2 μας. Πολυθρόνες και καναπέδες που αναφύονταν μαγικά μπροστά σου έτσι και περιπλανιόσουν λίγο στο χώρο (και που όλοι λίγο πολύ έχουμε κοιμηθεί σε αυτούς. Τι εννοείς "όχι εγώ"; Ψεύτη). Σε έναν τέτοιο κάθισα πριν δέκα μέρες, ένα Σάββατο προς Κυριακή ξημέρωμα - κι έκλαψα. Όχι επειδή είχα πιει, μην ακούω ανοησίες. Επειδή, είπαμε:
Κλείνει.
Αυτό το Σάββατο.
Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στην Φ. που το παρήγγειλε και στον Γ.Κ. που είναι για δουλειά στην Αγγλία και που - πραγματικά το πιστεύω - αν ήταν στη χώρα θα έβρισκε τρόπο να αποτρέψει το κακό...(Να χαίρεσαι την κοπέλα σου μιστερ!)
Υ.Γ. 2 Την έχω βάλει και σε άλλη ανάρτηση, αλλά θα μου συγχωρέσεις την επανάληψη, αναγνώστη. Είναι η μόνη φώτο του μαγαζιού που έχω τραβήξει εγώ, βλέπεις.
Αριστερά στην κερκίδα,όπως κοιτάς τη φώτο,
είναι το σημείο που σου έλεγα, αναγνώστη
Υ.Γ.3 Αυτή την Παρασκευή 9/5 στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) θα βάλω (και) τραγούδια που ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Μο Μπέτερ. Ψήσου.
Έβρεχε έξω. Μονότονα. Για πάρα πολλή ώρα - δέκα λεπτά περίπου. Ο διάσημος blogger είχε βυθίσει το κεφάλι του στα χέρια του με απόγνωση. Απόγνωση που προκαλείτο κυρίως από το γεγονός ότι άλλη μια έκφραση - κλισέ αποδεικνυόταν μια τεράστια μπαρούφα, καθώς όσο και να βύθιζε, το μισό απέξω έμενε (και μην ακούσω βλακείες, αναγνώστη, περί μεγάλου κεφαλιού και μικρών χεριών, δοκίμασε το κι εσύ στο σπίτι να δεις ότι ΔΕΝ γίνεται. Είδες; Ευχαριστώ, συνεχίζω). Η βροχή του έφτιαχνε τη διάθεση αλλά ήξερε ότι δε θα κρατήσει πολύ, όπως ποτέ δεν κρατάει πολύ σε αυτή τη σχιζομητρόπολη. Το ειδικό μπίπερ χτύπησε πένθιμα. Αυτό που φοβόταν έγινε λοιπόν. Το Προεδρείο τον ήθελε. Κάθισε αναπαυτικά στο πάτωμα και πάτησε το απαγορευμένο κουμπί στο τηλεκοντρολ - αμέσως ο τοίχος του σαλονιού άνοιξε για να αποκαλύψει ένα πλάσμα που κρατούσε μια τηλεόραση πλάσμα.
Η τηλεόραση φωτίστηκε και το Προεδρείο εμφανίστηκε καθισμένο στο υπερπολυτελές γραφείο του. Το Προεδρείο των διάσημων, επιτυχημένων blogger (με πάνω από 38.500 views τον πρώτο χρόνο ύπαρξης του μπλογκ, αυτό ήταν το όριο), το οποίο αποτελούνταν αυτή την περίοδο από έναν τύπο που έγραφε συνταγές μαγειρικής, μια μαθήτρια γυμνασίου που έγραφε μελαγχολικά μεταμοντέρνα ερωτικά ποιήματα και έναν νεοχίπη που έγραφε για ελεύθερο κάμπινγκ, ποιες είναι οι καλύτερες "καβάτζες" για να στήσεις τη σκηνή σου σε κάθε νησί, τέτοια (δε φαντάζεσαι, αναγνώστη, τι μπορεί να κάτσει να διαβάσει ο κόσμος στο ίντερνετ, εδώ εσύ έχεις φτάσει μέχρι εδώ σε αυτή την ανάρτηση). Ήταν θυμωμένοι, φαινόταν καθαρά αυτό. Και οι δύο άνθρωποι, καθώς ήταν συνοφρυωμένοι, και ο ένας νεοχίπης, καθώς γέλαγε λιγότερο από ότι συνήθως και ο μπάφος στο χέρι του ήταν σβηστός. "Δύσκολα τα πράγματα" σκέφτηκε ο διάσημος blogger (δ.b. εφεξής). "Γιατί δεν πίνει αυτός; Τι να έχει γίνει άραγε;". Οι απορίες που τριβέλιζαν το μυαλό του δ.b. θα λύνονταν σύντομα. Το λόγο πήρε το πιο αυστηρό και αμείλικτο μέλος του Προεδρείου, γνωστό με το όνομα "η Μάστιγα" - η μαθήτρια:
"Σε καλέσαμε, πιο πρόσφατο μέλος της Ένωσής μας, γιατί ο κλάδος περνάει δύσκολες ώρες. Οι 3 μας δεν έχουμε κοιμηθεί, ή μαγειρέψει, ή γράψει κάποια ανάρτηση, ή ψωνίσει από την άκρη μας, εδώ και 5 μέρες. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Είμαστε μια ράτσα που πεθαίνει, δ.b. Πρόσφατα ο Μπιλ Γκειτς (στο σημείο αυτό σταυροκοπήθηκαν όλοι) παρήγγειλε στο My Space να κάνει λίγο χώρο στο κοιμητήριο των κάποτε-φοβερών-πραγμάτων-του-ίντερνετ-αλλά-τώρα-πια-ξεχασμένων-από-Γκέιτς-και-ανθρώπους, για εμάς, τους μπλόγκερ! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό; Θα πάμε σε αυτή τη γκρίζα και άχρονη περιοχή, παρέα με το Messenger, μια περιοχή που τη θερίζουν άγριοι άνεμοι μοναξιάς και εγκατάλειψης, όπου αχυρόμπαλες από την Άγρια Δύση χορεύουν αρμονικά με ξεχασμένους έρωτες, μισοτελειωμένα τραγούδια και αλμυρά δάκρυα χωρισμού, όπου δεν υπάρχει πια η λέξη ΕΜΕΙΣ παρά μόνο τα γράμματα Ε και Μ και Ε ξανά και Ι και Σ, σκορπισμένα, ανασκολοπισμένα, πεταμένα δεξιά αριστερά"...
Η Πρόεδρος συνέχισε σε αυτό το μοτίβο για μισή ώρα ακόμα περίπου. Ο δ.b. την άκουγε με δυσκολία, ενώ σκεφτόταν απείρως πιο σημαντικά πράγματα, όπως το τι έφαγε στις 25/3/1985, ή τι να κάνει ο φίλος του ο Ραούλ που είχε να τον δει μήνες. Το παραλήρημα της διοπτροφόρου νεαράς που μίλαγε για τον έρωτα ασταμάτητα (χωρίς να τον έχει βιώσει και ποτέ μάλιστα) διέκοψε βίαια ο μάγειρας, μιλώντας πολύ δυνατά και επιτυγχάνοντας έτσι να προκαλέσει το ενδιαφέρον του βαριεστημένου δ.b. (αν και όχι να ξυπνήσει το τρίτο μέλος του προεδρείου, που είχε κοιμηθεί μακάρια επάνω στο γραφείο, ροχαλίζοντας ελαφρά):
"Αυτό που θέλει να πει η Πρόεδρος, αλλά παρασύρθηκε από τον αχαλίνωτο ρομαντισμό της, όπως πάντα, είναι ότι περνάμε δύσκολες ώρες. Και εδώ μπαίνεις εσύ στην εξίσωση, γιατί ο μουσακάς μπορεί να μοιάζει με το παστίτσιο, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα: Μην ρωτάς τι έκανε η Ένωση για σένα, πες μας τι έκανες ΕΣΥ για την Ένωση. Λοιπόν;"
Κάπως έτσι δηλαδή.
Ο δ.b. ξερόβηξε για να κερδίσει χρόνο. Αντί αυτού τον έπιασε κρίση τσιγαρόβηχα που κράτησε πέντε λεπτά, ενώ τα δύο εναπομείναντα ξύπνια μέλη του προεδρείου τον κοίταζαν με αυξανόμενη ανυπομονησία και εκνευρισμό. Τελικά μίλησε:
"Εεεε...Κοιτάχτε να δείτε..Πέρα από την προσωπική μου συνεισφορά στην Υπόθεση, με 69 αναρτήσεις σε ένα χρόνο και κάτι, με δημιουργία ειδικού προφίλ προώθησης του μπλογκ στο facebook, με πρήξιμο του κόσμου που γνωρίζω στα μαγαζιά που βάζω μουσική να με διαβάσει, με την παρακίνηση με το παράδειγμά μου σε ένα συνάδελφο και σύντροφο, σε μια κοπέλα που κάναμε παρέα πέρσι το καλοκαίρι και σε μια φίλη που γράφει ποιήματα να ξεκινήσουν δικά τους μπλογκ, και με την απίστευτη διείσδυσή μου στην τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων (χάρη στην Ε. και τις εκπομπές της κυρίως), δεν έχω κάνει και πολλά, είναι η αλήθεια. Και δεν θέλω να κάνω και άλλα, εδώ που τα λέμε. Καταλαβαίνω ότι αγχωθήκατε επειδή ο Old Boy κατεβαίνει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, ο Mikeius έχει περάσει στην εποχή της εικόνας και παράτησε το ΦΑΕ ΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ, ο Πιτσιρίκος βαριέται και δημοσιεύει κυρίως μέιλ αναγνωστών, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για όλα αυτά. Διαγράψτε με στην τελική. Άσχετοι και ψώνια είστε. Ορίστε, το είπα"
Ισχύει για όλους τους υπόλοιπους, αναγνώστη, όχι για
μένα και τους τρεις προαναφερθέντες, προφανώς
Η σύνδεση διακόπηκε με ένα ξερό κλικ. Ο δ.b. έμεινε μόνος στο μισοσκόταδο, τελείως μόνος, απόβλητος από το είδος του, αυτή την κάστα ανθρώπων που νομίζουν ότι μπορούν να σου σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο σου, αναγνώστη, γράφοντας ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι. Και ένιωσε πολύ καλά για αυτό. Θα ίδρυε τη δικιά του Ένωση, θα γινόταν ο Λακάν των μπλόγκερ, δεν πάνε στο διάολο όλοι τους! Άναψε τσιγάρο και το λαπτοπ του. Μια νέα εποχή ξεκινούσε.
Προσδεθείτε, αγαπητέ αναγνώστη
Υ.Γ. 1 Χρόνια πολλά και από εδώ! Ξέρεις εσύ...
Υ.Γ. 2 Αυτό που έγινε στο Va bene προχτές δεν είχε προηγούμενο! Οι τελευταίοι χορευτές έφταναν στο ταμείο από τα Άγραφα. Σας ευχαριστώ.
Υ.Γ. 3 Να πάτε "στο Δαφνί" στη Δάφνη για τσίπουρα, είναι πολύ ωραίο μαγαζί. Ευχαριστώ.
Την πατήσαμε, σύντροφε αναγνώστη. Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν μπορεί να αφήσει στην άκρη τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και να κηρύξει την επανάσταση στας Ευρώπας. Το βήμα του πελαργού έμεινε μετέωρο, το χιονισμένο μονοπάτι άνοιξε μέχρι τη μέση, η μπύρα δεν χύθηκε όλη στο ποτήρι, ο Γκαμπριέλ ο Γκαρσία ο Μάρκες πέθανε στα αλήθεια αυτή τη φορά (εμένα αναγνώστη το αγαπημένο μου του μακαρίτη είναι το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη" και όχι τα άλλα τα χιτάκια, 100 χρόνια μοναξιάς και έρωτας στα χρόνια της χολέρας, γούστα είναι αυτά, το συγκεκριμένο είναι γραμμένο σε στυλ Σαραμάγκου γι'αυτό μ' αρέσει μάλλον).
Σε άλλα νέα κάποιοι χριστιανοί κάνουν κάποιο θέμα για κάποια σταύρωση και κάποια ανάσταση και οι υπόλοιποι προσμένουν μάταια την όποια επανάσταση, ενώ και οι μεν και οι δεν ρίχνονται με βουλιμία στο αρνάκι, προκαλώντας την οργή των χορτοφάγων που έχουν γεμίσει το facebook με φώτο από αρνάκια/κατσικάκια που ποζάρουν ξένοιαστα σαν pets, αγνοώντας εσκεμμένα ότι τα συμπαθή τετράποδα δεν υπήρξαν ποτέ κατοικίδια ζώα (και όσο για τις κακόβουλες φήμες περί Ηλείας και Ουαλίας, θα τις δεχτώ μόνο στην περίπτωση της δεύτερης, καθότι μισός Ζαχαραίος και ευαίσθητος σε τέτοιες ανυπόστατες και φαιδρές κατηγορίες). Μικρό μουσικό διάλειμμα.
Βρίζει στο τέλος ο καλλιτέχνης
αλλά έχει τα δίκια του κι αυτός.
Το ΠΑΣΟΚ ελπίζει να κερδίσει μια περιφέρεια, αυτή της Πελοποννήσου (τι εννοείς αναγνώστη ο Βουδούρης βάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ; Τελευταία φορά που τσέκαρα πασόκος ήταν), και η Ν.Δ. άλλες 2-3. Οι υπόλοιπες προφανώς και θα καταλήξουν στο Ποτάμι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις. Το οποίο Ποτάμι έχασε ίσα με 3 ψήφους με την αποχώρηση του Νίκου Δήμου, ο οποίος έχει πει ένα κάρο παπαριές κι έφυγε για τη μοναδική σωστή του δήλωση, αυτή για το "άγιο" φως. (Είχα ένα φίλο, αναγνώστη, που συνήθιζε να κατεβαίνει τη νύχτα της Ανάστασης μπροστά από το σπίτι του με ένα σβησμένο τσιγάρο στο στόμα και να ζητά από διερχόμενα γραΐδια με κεριά "φωτιά"). Το μοναδικό άγιο φως είναι αυτό της ΔΕΗ γιατί όταν έρχονται οι λογαριασμοί της όλοι ανεξαιρέτως πέφτουν στα γόνατα και μουρμουρίζουν ακατάληπτες φράσεις μέσα στις οποίες διακρίνονται οι λέξεις "τον Χριστό σου" και "την Παναγία σου". Ο Πρετεντέρης ξιφούλκησε σήμερα κατά της βίας στα γήπεδα, γιατί τι ψυχή έχει ένα πλαστικό μπουκάλι που πέταγε ο ίδιος πριν κάποια χρόνια;
Λέω να παρατείνω τη διαμονή μου στην επαρχία για κανά δυο δεκαετίες ακόμα, αναγνώστη. Φαΐ, καθαρός αέρας, βιβλία. Δηλαδή η Λ. που γύρισε μόνιμα στα υπέροχα μεσσηνιακά χώματα χαζή είναι; Όχι, δεν είναι, βασικά πολύ συνειδητοποιημένη είναι, παρά το νεαρό της ηλικίας της και μακάρι κάποτε να μπορέσουμε να τη μιμηθούμε όλοι...Ακόμα όμως είμαστε αδύναμοι και παραμένουμε στη σχιζομητρόπολη, όπως αρέσκεται να την αποκαλεί έτερη φίλη, θυμίζοντας μου με αυτό τον όρο αυτό το υπέροχο κομμάτι της Anne της Clark:
Outside the cancerous city spreads like an illness
(Μήπως βρήκα επιτέλους τίτλο για τη στοιχειωμένη
διπλωματική του μεταπτυχιακού;)
Καλά να περάσεις, αναγνώστη, να φας, να πιεις και να γυρίσεις στη σχιζομητρόπολη να ανταμώσουμε ξανά. Η μάλλον να μην ανταμώσουμε, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Καλύτερα χώρια παρά μαζί, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας (κι αν δεν το λέει κακώς, αλλά τι περιμένεις, ποιος θυμόσοφος λαός, 40 χρόνια τώρα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ βγάζει στην κυβέρνηση κι ετοιμάζεται να το ξανακάνει, αν αυτός είναι θυμόσοφος, εγώ είμαι ο Πάπας).
Υ.Γ. Γέλασα πάρα πολύ με αυτό, πρέπει να το μοιραστώ μαζί σου αναγνώστη.
Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους χριστιανούς
και τους φαν του Terminator (ειδικά τους δεύτερους)
(Μην τρομάζεις, αναγνώστη. Τίποτα από τα παρακάτω δε γίνεται όντως. Αλλά δε θα είχε πλάκα;)
Μετά το χαμό που έγινε στα social media με το θάνατο του Τζοφρι και τα αναθέματα σε όσους έκαναν spoiler, το μπλογκ είναι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει αποκλειστικά για τους αναγνώστες του τη συνέχεια του Game of Thrones, έχοντας ρίξει κλεφτές ματιές στις σημειώσεις του George R. R. Martin (όχι μόνο στα ήδη δημοσιευμένα αλλά και στα) 2 επόμενα και τελευταία βιβλία.
- Η Αρια περιφέρεται από πόλη σε πόλη μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι. Σκοτώνει πολύ κόσμο μέχρι που παντρεύεται τον Πόντρικ και πεθαίνει στο γάμο της όταν της πέφτει στο κεφάλι ένας πολυέλαιος με 7 χρυσά κηροπήγια προς τιμή των 7.
- Ο Τύριον χάνει το αυτί του, τα δάχτυλα του ενός χεριού και την αίσθηση του χιούμορ του. Στο γάμο της Αρια βρίσκει το αυτί του σε ένα δοχείο νυχτός αλλά δεν το εκτιμάει και πολύ, αφού έχει χάσει ήδη το χιούμορ του.
- Οι δράκοι της Καλίσι ερωτεύονται μεταξύ τους και αποφασίζουν να παντρευτούν (και οι τρεις, τι πρόβλημα έχεις αναγνώστη;). Την ώρα της τελετής φονεύονται από Λάνιστερ οπλισμένους με πυροσβεστήρες. Μαζί τους χάνονται και 8.500 Unsullied παρόλο που κάποιος φώναξε "πίσω από τα παιδιά".
- Ο Στάνις καταφέρνει τελικά να πάει στην τουαλέτα και να χάσει αυτή τη μόνιμη έκφραση δυσκοιλιότητας που τον χαρακτηρίζει. Αποφασίζει να παντρευτεί την Κόκκινη Γυναίκα, η οποία δυστυχώς πεθαίνει από δηλητηριασμένη καρφίτσα στην πρόβα του νυφικού.
- Η Σέρσευ έχει αυτοκτονικές τάσεις και παντρεύεται κάθε μέρα και από έναν ανιψιό της αλλά δεν σκοτώνεται σε κανένα από αυτούς τους γάμους. Οι δε άντρες της αυτοκτονούν μετά από 2 ώρες συζυγικής ζωής μαζί της (κατά μέσο όρο). Απελπισμένη, μηνύει τον συγγραφέα για "αθέτηση υπόσχεσης εντυπωσιακού θανάτου σε γαμήλια τελετή". Χάνει τη δίκη.
- Ο Τζέιμι ερωτεύεται την Μπρίεν από το Ταρθ και της προτείνει να παντρευτούνε. Αυτή απαντάει "καλά, είσαι τελείως μαλάκας, δε βλέπεις τι γίνεται στους γάμους; Σύμφωνο συμβίωσης σαν τη Ρένα τη Δούρου που τη θαυμάζω κιόλας και πολύ σου είναι,"
- Ο Τζον Σνόου δεν ξέρει τίποτα.
Λευκή κόλλα λέμε, αιώνιος φοιτητής, χάλια μαύρα
- Ο Μανς Ρέιντερ παντρεύεται την αρχηγό των Άλλων σε μια σεμνή τελετή, η οποία καταλήγει σε αλληλοεξόντωση κάθε ψυχής ζώσας πέραν του Τείχους.
- Ο Σάμγουελ μοιάζει τρομακτικά στον Βαγγέλη Μαρινάκη και η ΕΠΟ του απαγορεύει να παντρευτεί, μην έχουμε άλλα.
- Ο Νεντ Σταρκ ...καλά, αυτός παντρεύτηκε νωρίς.
- Η Καλίσι, απογοητευμένη από τον άδικο χαμό των δράκων της, γυρνάει στις ερημιές μέχρι που συναντάει τον Τύριον. Έκπληκτοι ανακαλύπτουν ότι έχουν το ίδιο ακριβώς ύψος και ιδρύουν έναν πολιτιστικό σύλλογο αποενοχοποίησης των "λιγότερο ψηλών¨, Συγκατοικούν σε ένα χομπιτόσπιτο αλλά απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για γάμο.
- Ο Μπραν παντρεύεται μια απλή κοπέλα από ένα χωριό που συναντά στο δρόμο του. Δευτερόλεπτα αργότερα, πεθαίνει.
- Ο Τζόρβας, δηλαδή ο Νικήτας Κλιντ, δηλαδή ο Θήον, παντρεύεται τον Μικροδάχτυλο σε μια προσεκτικά υπολογισμένη κίνηση για να τον βγάλει από τη μέση. Κάτι δεν πάει καλά στο σχέδιο και πεθαίνει ο ίδιος τελικά.
- Η Σάνσα παντρευται τον Ομπερυν Μαρτέλ. Η κηδεία τους γίνεται σε στενό οικογενειακό κύκλο.
- Ο Τζον Σνόου παραλίγο να μάθει κάτι αλλά τζίφος. Ακόμα δεν ξέρει τίποτα.
- Ο Τάιγουιν αποφασίζει να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ. Εξάλλου τα παιδιά έχουν μεγαλώσει, Αποσύρεται στο Κάστερλυ Ροκ και αφοσιώνεται στο πλέξιμο.
- Βασιλιάς στο Κινγκς το Λαντινγκ γίνεται ο Τομ, ιδιοκτήτης εταιρίας οργάνωσης γάμων και ενός γραφείου κηδειών, ο οποίος πλούτισε ξαφνικά και εντελώς απρόοπτα.
Υ.Γ. Σταρκαίοι μη μασάτε. Winter is coming. I believe in your victory.
- Αφού έκαναν την αρχή οι Sigur Ros, φέρτε και τους
This Will Destroy You να παίξουν live (σε κανένα γάμο)
Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων που οργανώνονται ανά την υφήλιο επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός χρόνου ζωής του blog (η πρώτη ανάρτηση γράφτηκε στις 10/4/2013), δέχτηκα με χαρά την πρόσκληση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου να τα πούμε "ΕΥΘΕΩΣ". Η μόνη προϋπόθεση που έθεσα, και ήμουν απόλυτος σε αυτό, ήταν να είναι live η εκπομπή. Ο Σταμάτης ο Μαλλέλης και ο Κωνσταντίνος δεν δέχτηκαν. Οπότε υποχώρησα. Γιατί όσο απόλυτος και να είσαι, η σκέψη ότι θα χάσω την ευκαιρία να τα πω ΕΥΘΕΩΣ με τον Ποιητή, τον Δημοσιογράφο, τον Άνθρωπο, τον Λόγιο, Κωνσταντίνο, με έκανε να αναριγήσω. Δεν χάνονται τέτοιες ευκαιρίες, αναγνώστη.
Εσύ δε θα πήγαινες δηλαδή;
Πήγα στο στούντιο προετοιμασμένος. Είχα διαβάσει όλα τα ποιήματα του Ποιητή. το άρθρο στο Luben για το "πως να γράψετε ποίηση σαν τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο", είχα δει όλες τις εκπομπές, είχα κάνει homework. Βέβαια δεν ήμουν προετοιμασμένος για το πόσο εκτυφλωτικά κοντός ήταν ο Ποιητής, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις ("Σπόρος", "Ο μεγαλύτερος εν ζωή δημοσιογράφος παγκόσμια"), στρογγυλοκάθισα στην αναπαυτική καρέκλα Του, μέχρι που με έστειλε ευγενικά στην απέναντι, την άβολη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο έλαμπε το πρόσωπό του, ακόμα και χωρίς ίχνος μεικ-απ (αργότερα κατάλαβα ότι έφταιγε η αντανάκλαση της ντισκομπάλας στο ξυρισμένο του κρανίο). Κοίταξε την ατζέντα του, την άφησε ανέμελα δίπλα του και μου είπε μειλίχια: "Αρχίζουμε;". Σου παραθέτω, αναγνώστη, από μνήμης τον διάλογό μας:
Κ.Μ. : (εισαγωγή που την κάνει όρθιος, ανεβασμένος σε ένα σκαμπό, όσο εγώ σκαλίζω τη μύτη μου στο βάθος, ανήξερος ότι είμαι στο πλάνο). Το ιντερνετ έχει εισβάλλει στις ζωές μας ορμητικά, όχι τόσο ορμητικά σαν το ΠΟΤΑΜΙ του φίλου Σταύρου, αλλά και πάλι. Ψυχές φτερουγίζουν στα ADSL και μας ψιθυρίζουν στο αυτί το πονεμένο τους τραγούδι- όχι, ποίημα. Κόρες μόνες πολλές γκάνγκστα. Σήμερα, θα τα πούμε ΕΥΘΕΩΣ με έναν ασήμαντο μπλόγκερ, η ξαδέρφη του μπατζανάκη του οποίου είναι ανιψιά του Αλαφούζου και με χώσανε. Ελάτε μαζί μου να δούμε αν θα φυτρώσει ο ΣΠΟΡΟΣ.
(Διασχίζει με 24 βήματα τα 3 μέτρα που μας χώριζαν και κάθεται στην αναπαυτική καρέκλα του, ενώ εγώ ακόμα προσπαθώ να βολευτώ).
Κ.Μ. : Καλησπέρα ΣΠΟΡΕ.
Σ : Καλησπέρα, καλησπέρα.
Κ.Μ.: Θα ψηφίσεις το ΠΟΤΑΜΙ;
Σ: Παίρνεις ναρκωτικά;
Κ.Μ.: Με βοηθάνε να γράψω ποίηση.
Σ: Δε θα το υποψιαζόμουν ποτέ.
(παύση)
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Κοίτα, Μπογδάνο, (μου επιτρέπεις να σε λέω Μπογδάνο ε;). έχω κάνει homework. Ρώτησες το ίδιο πράγμα τρεις φορές και τον Mikeius, χωρίς κανένα προφανή λόγο ή ειρμό. Και δεν απάντησε ποτέ. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.
Κ.Μ.: Το blog σε βοηθάει να αποτινάξεις τη σκουριά της σύγχρονης νεωτερικότητας;
Σ: Κι όχι μόνο ρώτησες τον ταλαίπωρο τον Μιχάλη τρεις φορές το ίδιο πράγμα, τον Φασιστονότη και τον φασιστομιχαλολιάκο καμία. Δε σε έπαιρνε εκεί ε;
(παύση)
Κ.Μ.: Πόσο χρονών είσαι;
Σ: Πόσο παπάρας είσαι;
Κ.Μ.: Μισός αιώνας πάνω μας τσούζει. Το πάρκο Πατησίων και Κύπρου αναβλύζει.
Σ: Αν απαγγείλεις κι άλλο απόσπασμα από τα ποιήματα σου θα φύγω.
Κ.Μ.: Το Σπόρος είναι ψευδώνυμο;
Σ: Όχι, έτσι με βάφτισαν. Σπόρο Σπόρου. Είμαι μισός Κύπριος.
Κ.Μ: Ο Νταλάρας;
Σ: Εθνικός τραγουδιστής.
Κ.Μ.: Η πράσινη γραμμή;
Σ: Πάλι άρχισες τα ποιήματα;
Κ.Μ.: Όχι, στην Κύπρο εννοώ, τα κατεχόμενα.
Σ: Άλλη ερώτηση.
Κ.Μ.: Τρως KFC;
Σ: Μόνο όταν τα βρω μπροστά μου. Αλλά υποστηρίζω τη LFC.
Κ.Μ.: Ε;
Σ: Η Λίβερπουλ, άσχετε.
Κ.Μ.:...
Σ: You 'll never walk alone? Anfield? Stevie G? Τίποτα;
Κ.Μ.: Εσύ περπατάς μόνος στη ζωή;
Σ: Ναι, εκτός από τις φορές που φοράω μασαζοκαλσόν Slim, οπότε δεν περπατάω, πετάω!
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Πάλι τα ίδια; Καλά, φταίω κι εγώ που ανέφερα το μασαζοκαλσόν και σε τάραξα.
Κ.Μ.: Στην ομίχλη που επικρατεί στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, όπου καταραμένοι ποιητές, επίδοξοι δημοσιογραφίσκοι, μετανιωμένοι παιδεραστές, βαριεστημένες νοικοκυρές, υψιπετείς χελώνες (ξαφνικό πλάνο μου με δείχνει να καθαρίζω βαριεστημένος τα νύχια μου με ένα στιλέτο. Αιφνιδιάζομαι αλλά συνεχίζω να το κάνω. Κι Αυτός να μιλάει), βραδυκίνητα οπόσσουμ, συνασπισμένες μεταμοντέρνες, γυμνασμένοι χρυσαυγίτες, αυνανιστές μαθητές, ρυτιδιασμένοι συνταξιούχοι και άλλοι διαγωνίζονται να κερδίσουν λίγη από την προσοχή του κοινού, εσύ που αυτοτοποθετείσαι;
Σ: Στις βαριεστημένες νοικοκυρές.
Κ.Μ.: Το σπίτι σου είναι καθαρό;
Σ: Όχι. Αφού βαριέμαι.
Κ.Μ.: Αν έρθω, θα κεράσεις καφέ;
Σ: Για κανένα λόγο. Άσε που μένω Εξάρχεια. Λοιπόν Μπογδάνε πρέπει να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που λέει ότι τον έδειραν Χρυσαυγίτες στα Εξάρχεια και το πιστεύει κιόλας. Σαν να μου λες ότι ο Χιτλερ αυτοκτόνησε καταπίνοντας ένα μπουκάλι μολότοφ.
Κ.Μ.: Μπορεί να αυτοκτονήσει κάποιος έτσι;
Σ: Σου έβαλα ιδέες έτσι; Δεν ξέρω, ψάξε το.
Κ.Μ: Το blog σου με τι ασχολείται;
Σ: Ποιο blog;
(παύση)
Κ.Μ.: Ποια είναι η αγαπημένη σου ανάρτηση;
Σ: Αυτή που θα γράψω όταν φύγω από εδώ.
Κ.Μ.: Θα με κράξεις;
Σ: Σε καμία περίπτωση. Σε θαυμάζω βαθύτατα.
(παύση)
Κ.Μ. Θέλω να σε ρωτήσω τόσα πολλά, αλλά αφενός δεν ξέρω τι θα κάνω μαζί σου, αφετέρου με πιέζουν να πάμε για διαφημίσεις.
Σ: Καημένε μου...
(παύση)
Κ.Μ.: Σε λίγο και πάλι μαζί.
Σ: Κάντε ζάπινγκ.
Η ακόμα καλύτερα άκουσε αυτή την
τραγουδάρα, αναγνώστη
Κ.Μ.: Και πάλι μαζί, τηλεθεατή, όπως λες κι εσύ Σπόρε, "αναγνώστη"
Σ: Ναι, μόνο που εγώ το έχω αντιγράψει από τον Πανούση που λέει "ακροατή μου" στο ραδιόφωνο, ενώ εσύ τώρα αντιγράφεις εμένα που αντέγραψα άλλον και καταντάει γελοίο. Άσε που στην περίπτωσή σου ισχύει μάλλον. Μόνο η μάνα μου παίζει να μας βλέπει. Κι αυτό επειδή της υποσχέθηκα εγγόνια στην επόμενη πενταετία.
Κ.Μ.: Είσαι straight;
Σ: Τρίτη φορά, φτάσαμε το όριο του Mikeius. Φτάνει τώρα.
Κ.Μ.: Πόση ώρα σου παίρνει μια ανάρτηση;
Σ: Εσένα πόση ώρα σου παίρνει ένα ποίημα;
Κ.Μ.: 3 μέρες
Σ: ...
Κ.Μ.: Σου φαίνεται λίγο ε;
Σ: Πολύ σύντομο, ναι. Πως προλαβαίνεις να στοιβάξεις τόσο υψηλά νοήματα σε 3 μέρες. Δεν κοιμάσαι ε;
Κ.Μ.: (ντροπαλά) Όταν γράφω όχι.
Σ: Φαίνεται.
Κ.Μ.: Λοιπόν;
Σ: Ντεπόν
Κ.Μ.: Πόση ώρα σου παίρνει μια ανάρτηση;
Σ: Δέκα λεπτά.
Κ.Μ.: Σκέφτεσαι να βάλεις διαφημίσεις;
Σ: Μόνο την εκπομπή σου, αν μου κάνεις την τιμή.
(παύση)
Κ.Μ.: Πως νιώθεις που σου παίρνω συνέντευξη εγώ;
Σ: Άβολα
Κ.Μ.: Σε έχει πιάσει δέος ε;
Σ: Όχι, απλά η καρέκλα μου δεν παλεύεται. Αλλάζουμε;
Κ.Μ.: Ίδιες είναι.
Σ: Μπογδάνε, αυτή τη δικαιολογία μου την έλεγε κι ένας φίλος μου που κεράτωνε την κοπέλα του με τη δίδυμη αδερφή της. Και οι δύο παπάρες είστε, να ξέρεις.
Κ.Μ.: Βρίζεις συχνα;
Σ: Ποτέ. Αλλά η βλακοφατσα σου με προκαλεί να το κάνω συνέχεια.
Κ.Μ.: Θα κατουρήσεις και στο στούντιο σαν τον Κοντοπίδη;
Σ: Οχι ρε γαμώτο, πήγα τουαλέτα πριν
(παύση)
Σ: Αλλά μπορώ να σε φτύσω, αν θες
Κ.Μ.: Θέλω.
Σ: Το περίμενα. Πριτς που θα το κάνω.
Κ.Μ.: Ξέρεις ότι δε θα προβληθεί ποτέ η εκπομπή έτσι;
Σ: Στα τέτοια μου, θα τα γράψω στο blog.
Κ.Μ.: Καληνύχτα.
Σ: Ρε δεν πας στο γέρο διάολο λέω εγώ.
Υ.Γ.1. Αφιερωμένο στη φανατική αναγνώστρια Μ., που το ζήτησε...
Υ.Γ.2 Για διευκρινίσεις, σχόλια, ενθαρρυντικά χτυπήματα στην πλάτη, σας περιμένω στο Va.Ben.e (Βαλτετσίου και Μπενάκη) την Πέμπτη 10/4 και στην Πινέζα (Σολωμού και Μπόταση) την Παρασκευή 11/4. Θα βάζω και μουσική ταυτόχρονα, δε σε πειράζει αναγνώστη έτσι;
Είναι οι ατελείωτες ώρες πρόβας. Είναι το τρέξιμο για ανεύρεση και κατασκευή κουστουμιών, σκηνικών κλπ. Είναι ο κόμπος στο στομάχι πριν την πρεμιέρα. Είναι τα σωτήρια φώτα που σε τυφλώνουν και είναι πάντα εκεί για σένα, αγαπημένα, έτοιμα να σε βοηθήσουν όταν δεις κάποιο πρόσωπο στο κοινό και σε αποσυντονίσει στιγμιαία. Είναι οι αναγνώσεις του κειμένου στην αρχή, σε κύκλο, με τα καθημερινά ρούχα, πριν γίνει κάτι ζωντανό που ζει και αναπνέει μαζί σου μέχρι την τελευταία παράσταση. Είναι τα κλεφτά βλέμματα από την αυλαία: "άραγε θα έχουμε πολύ κόσμο σήμερα;".
Είναι οι ατελείωτες ώρες ψαξίματος νέων (και παλιών) μουσικών. Είναι το άγχος να ταιριάζουν τα bpm, το είδος, η χρονολογία, ο ρυθμός. Είναι η χαρά όταν βλέπεις κάποιο πρόσωπο να φωτίζεται από τις πρώτες νότες ενός τραγουδιού. Η ικανοποίηση όταν όλο το μαγαζί χορεύει. Τα σφηνάκια από τον μπαρμαν όταν βάζεις Ξυλούρη. Το ότι ΒΑΖΕΙΣ Ξυλούρη. Και αντάρτικα. Και stoner. Και πανκ. Και ότι άλλο θες να ακούσεις εκείνη την ώρα. Και ότι θέλει να ακούσει ο κόσμος, κυρίως. Τα βλέμματα με τους άλλους εργαζόμενους: "πάλι κόσμο έχουμε απόψε".
Χορός μπροστά από τον Dj: Αξία ανεκτίμητη.
Είναι οι ατελείωτες ώρες συζήτησης στο σχήμα πριν από μια συνέλευση στη σχολή η στο Σωματείο. Είναι η ικανοποίηση όταν η τοποθέτηση του εν λόγω σχήματος πάει καλά. Είναι η έκπληξη από το πόσο εκτός πραγματικότητας μπορεί να είναι όλοι οι υπόλοιποι ("εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς"). Είναι η αγωνία στην προσυγκέντρωση αν θα μαζευτεί κόσμος. Για να παλέψετε μαζί για κάτι που πιστεύεις. Γιατί εκτός από τον καπιταλισμό, υπάρχει και η μοναξιά.
Είναι τα δέκα λεπτά που μου παίρνει κατά μέσο όρο η συγγραφή κάθε ανάρτησης. (Αυτή που είναι μικρή ακόμα πιο λίγα, αναγνώστη). Είναι η αγωνία για τα views που δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκτυπο γιατί δεν έχω ούτε θα βάλω ποτέ διαφημίσεις. Είναι η ψυχοθεραπεία του γραψίματος γιατί η ψυχανάλυση είναι πανάκριβη (κι αφού δεν έχω διαφημίσεις δεν μπορώ να την πληρώσω. Άτιμα διλήμματα. Που δεν είστε καν διλήμματα, δε θα βάλω, το είπαμε). Είναι τα σχόλια από κάτω και τα πόσα "είσαι ο λόγος που έχω ίντερνετ" θα πατηθούν. Γιατί για μένα γράφω αλλά εσύ το διαβάζεις, αναγνώστη. Και με νοιάζει να σου αρέσει.
Γιατί όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν χρόνο. Και κάποιους/ες που να τους αρέσει το αποτέλεσμα.
(Κι αυτή η ανάρτηση μοιάζει ξεπατικωμένη από φθηνό αμερικάνικο εγχειρίδιο ενίσχυσης αυτοπεποίθησης. Στους αδαείς τουλάχιστον. Γιατί όσοι ξέρουν, ξέρουν.)
Υ.Γ. Ο Σπόρος φυτρώνει πλέον και σε άλλα μαγαζιά εκτός από το αγαπημένο Zazzium. Αυτή την Πέμπτη 10/4 γιορτάζουμε τον ένα χρόνο ύπαρξης του blog στο Va bene, Βαλτετσίου και Μπενάκη. Σας περιμένω!!
Εμείς κύριε ακούγαμε Stalker από παλιά, πριν νυχτώσει και τους μάθουν όλοι
με αυτή την κομματάρα. Αλλά είναι κομματάρα η άτιμη, τι να κάνουμε τώρα;
Περίμενες το δεύτερο μέρος του "Ευρωμπάσκετ '87" αναγνώστη; Θα περιμένεις κι άλλο. Δεν είμαι σε διάθεση να γράψω για εθνικούς θριάμβους, όσο κι αν τους αποδομώ με το σαρδόνιο, σαρκαστικό, σατυρικό (και διάφορα άλλα επίθετα από σα-) χιούμορ μου. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα φλέγον ζήτημα των ημερών, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός. Με τις άσκοπες και περιπετειώδεις νυχτερινές εξορμήσεις μέχρι πρωίας.
Πρέπει να ξεκινάνε από ένα σωστό τσιπουράδικο. Η καθιστή θέση του σώματος, σε συνδυασμό με μπύρα, ρακή, ρακόμελο (ή όλα μαζί) και κανένα μεζέ, συνοδευόμενη από εμβριθείς και βαθυστόχαστες αναλύσεις περί του απόλυτου τίποτα, προδιαθέτει για ακόμα μια επ (περίμενε το αναγνώστη)...ική βραδιά! (Χάνει στη μετάφραση ομολογουμένως). Επειδή το blog αυτό το διαβάζουν χιλιάδες μάτια, δε θέλω να κάνω γκρίζα διαφήμιση, οπότε δε θα αναφερθώ σε μαγαζιά. Ας πούμε ότι η Μπενάκη είναι μια καλή ιδέα - μεταξύ Βαλτετσίου και Μεταξά κατά προτίμηση. Σύνθεση παρέας: 10μελης ιδανικά, ποτέ ζευγαροφάση, δεν έχει νόημα. Ωράριο: 8-2. Συντελεστής βαρύτητας: 0,8.
Η συνέχεια δίνεται στο πρώτο μπαρ. Είναι το κρίσιμο σημείο της βραδιάς, αναγνώστη. Τυχόν λάθος επιλογή σε αυτό το κομμάτι θα σε κυνηγάει σαν Ερινύα για το υπόλοιπο της ζωής σου. (Το τέλος της οποίας έχεις κάπου εδώ αρχίσει να οριοθετείς στην ανατολή του ηλίου: "θα πεθάνουμε απόψε κλπ"). Το εν λόγω μαγαζί πρέπει να έχει κόσμο, αλλά όχι άπειρο, καλή μουσική -αν πετύχεις σετ του dj Sporos είσαι καλά-, φτηνές τιμές αλλά όχι μπόμπες ποτά. Δύσκολος συνδυασμός, το ξέρω, αλλά τι να κάνεις; Τι είναι εύκολο στη ρημάδα τη ζωή τελικά; Η μπάρα, ή έστω ένα πάσο, αποτελούν προαπαιτούμενα, το τραπέζι απαγορεύεται δια ροπάλου: τόση ώρα καθόσουν. Μια καλή ιδέα εδώ είναι ας πούμε ένας πεζόδρομος προς την Ακαδημίας (το μαγαζί, όχι ο πεζόδρομος, δε θέλω νεοχιπισμούς αναγνώστη) και η γωνία Σολωμού και Μπόταση, ή η άλλη γωνία, Ιπποκράτους και Διδότου. Σύνθεση παρέας: Φθίνουσα. Ωράριο: 2-5. Συντελεστής βαρύτητας: 0,15.
Σε αυτό το σημείο της βραδιάς πρέπει να
μοιάζεις κάπως έτσι, αναγνώστη.
Και μόλις φτάσαμε στο κρισιμότερο σημείο της βραδιάς. Είναι 5 το πρωί, κοιτάς γύρω σου κι έχουν απομείνει οι δυνατοί, οι Αθάνατοι, οι ατρόμητοι, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, με εσένα προεξάρχοντα. Κάποιος/α ΗΡΩΑΣ/ΙΔΑ πετάει τη θρυλική ατάκα: "δεν πάμε για ένα ποτάκι ακόμα;". Μην πεις ναι. Μην πεις ναι. Μην πεις...Λοιπόν, το που θα πάτε ποικίλλει. Από τα γνωστά αφτεράδικα των Εξαρχείων (έλα, δε θα σου δώσω και μασημένη τροφή αναγνώστη, γνωστά είναι), μέχρι και φυσιοδιφικές αναζητήσεις τύπου Στρέφη και Λυκαβηττού (πήγα στο Λυκαβηττό αναγνώστη ξημερώματα της εθνικής μας γιορτής, ήλιος ντάλα, εθνική ανάταση και προσωπική κατάπτωση, χρόνια είχα να το κάνω, κατάλαβα -όταν γύρισα σπίτι- γιατί είχα χρόνια να το κάνω, το νου σου γενικά μ'αυτά). Απλά, ΜΗΝ ΠΑΣ ΜΠΑΤΜΑΝ. ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Έχει πάντα υπερβολικά πολύ κόσμο. Η μάλλον πήγαινε, εγώ δε θα ξαναπάω. Ποτέ. Να μη σ'ενδιαφέρει γιατί. Αδιάκριτε αναγνώστη. Σύνθεση παρέας: Ένα τρίτο βότκα, ένα τρίτο...κάτσε, τι εννοείς "σύνθεση παρέας"; Ωράριο: 5-μας πήρε ο διάολος πάλι. Συντελεστής βαρύτητας: Ποια βαρύτητα, εγώ μπορώ να πετάξω, να, δες.
Από το προηγούμενο στάδιο ήδη, καλό είναι να δίνεις το κινητό
σου σε κάποιον φίλο, αναγνώστη. Τη συσκευή εννοώ.
Επιστροφή στο σπίτι με τον ήλιο να σε λούζει. Walk of shame, που λέει και η λατρεμένη soon to be δικηγόρος Β. Άπειροι όρκοι ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Μέχρι να ξανανυχτώσει, και να το κάνεις ξανά. "And dance, and drink, and screw, because there's nothing else to dooooo".
Και να σκεφτείς, αναγνώστη, ότι το αντάλλασσα όλο αυτό με μια ταινία στο σπίτι. Και το δεξί μου χέρι δώρο.
Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στο φίλο και σύντροφο Ν. που δεν αφήνει λεπτομέρειες όπως η δεκαπενθήμερη αϋπνία να χαλάσουν μια βραδιά.
Υ.Γ. 2 (Update) Δεν υπάγεται στους αυστηρούς κανόνες περί (μη) διαφήμισης που έθεσα γιατί μόλις σήμερα (31/3/14) έμαθα ότι θα κλείσει οριστικά τον Μάιο. Αντίο λοιπόν Mo Better, αγαπημένε προορισμέ του δεύτερου (και του τρίτου συχνά) σταδίου...
Ιστορική φώτο, και γιατί την τράβηξα με τα χεράκια μου, και γιατί
(κυρίως) δεν το είδα ποτέ πριν ή ποτέ μετά ΤΟΣΟ άδειο. Ιούνης 2013.
Αναγνώστη, σέβομαι τη γνώμη σου. Γι' αυτό και θα υπακούσω τυφλά στην ετυμηγορία σου στο παράπλευρο γκάλοπ και θα σου μιλήσω για το Ευρωμπάσκετ '87 και όχι για χωρισμούς, διαζύγια, ερωτικές απογοητεύσεις, προδοσίες και καταθλίψεις, θέματα τα οποία κατέβηκαν στο στίβο της μάχης αρματωμένα με ελπίδες και όνειρα να έχουν την τιμή να ασχοληθεί το πληκτρολόγιό μου μαζί τους αλλά ηττήθηκαν καθαρά από τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα και τ'άλλα παιδιά.
Το τουρνουά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης 1987 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ '87) ήταν το 25ο από δαύτα και διοργανώθηκε από τη Fiba Europe. Έλαβε χώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από τις 3 ως τις 14 Ιουνίου, συμμετείχαν 12 εθνικές ομάδες και τον τίτλο κατέκτησε η διοργανώτρια Ελλάδα. Η μασκότ της οργάνωσης ήταν ένας πελαργός με το όνομα Ολύμπιος.
(Σοβαρά τώρα, είναι αυτό όνομα για πελαργό; Τι σχέση έχουν οι πελαργοί με τα βουνά; Να ήταν αετός, γεράκι, κάτι πιο επιβλητικό να πω ναι βρε αδερφέ. Αλλά πελαργός με όνομα Ολύμπιος; Ο-ΛΥ-ΜΠ-ΙΟΣ; Really; Πασοκικός μεταδομισμός δεκαετίας '80 στα καλύτερά του...Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα από που κι ως που φέρνουν οι πελαργοί τα παιδιά. Ποιος τα έχρισε μαίες τα πουλιά αυτά; Δε μου φαίνονται αρκετά έξυπνα για τη δουλειά. "Γεια σας, είμαι ο Ολύμπιος ο πελαργός και σας έφερα το μωρό σας" "Μα αυτό είναι κινεζάκι!" "Κι εσείς ρατσιστής, μου φαίνεται" "Ρε δεν πας να γίνεις μασκότ σε κανένα τουρνουά που θα κάνει το μπάσκετ δημοφιλέστερο άθλημα στην Ελλάδα και θα πλουτίσει τους παραγωγούς μπασκετών και διχτακίων και να μας αφήσεις ήσυχους λέω εγώ, που θα με πεις και ρατσιστή, που θα βρω ρύζι τέτοια ώρα να το ταΐσω το σκασμένο, έχει πλαντάξει στο κλάμα, , και γυναίκα, που ΄σαι, θέλω τις παντόφλες μου και διαζύγιο" "Εχμ, κύριε Κερατίδη, μπορεί να μπερδεύτηκα λίγο με τις παραδόσεις, δε φημιζόμαστε και για την εξυπνάδα μας εμείς οι πελαργοί" "..." )
Η εθνική ομάδα της Ελλάδας, φορώντας γελοιωδώς κοντά και στενά σορτσάκια (δεν το κάναμε για να κολάσουμε τους αντιπάλους, όλοι τέτοια φοράγανε τότε, απλά δεν έχει πλάκα να κράξω τους ξένους) νίκησε στον πρώτο γύρο την Ρουμανία, την Γιουγκοσλαβία και την Γαλλία και έχασε από τη Σοβιετική Ένωση και την Ισπανία του Χουάν του Αντόνιο του Σαν του Επιφάνιο. Παρόλα αυτά πέρασε στη δεύτερη φάση επειδή ήταν πολύ τσίλικη και μπάνικη ομάδα και οικοδέσποινα (κι επειδή είχε παραπάνω βαθμούς από την πέμπτη Γαλλία και την έκτη Ρουμανία και πέρναγαν οι πρώτοι 4).
(Ο Χουάν ο Αντόνιο ο Σαν ο Επιφάνιο εκτός από μεγάλη παιχτούρα, είναι ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και λόγω ενός προσωπικού πολύ δυσάρεστου συμβάντος. Δικού του προσωπικού, εννοώ. Ήταν παντρεμένος για χρόνια με την Μαρία Ντολόρες Σαν Θεοφάνεια η οποία τον παράτησε λίγο πριν την έναρξη του Ευρωμπάσκετ για να κλεφτεί με τον καλύτερο του φίλο και γείτονα και μακρινό ξάδερφο, τον Χοσέ. Δεν ξέρουμε τα υπόλοιπα ονόματα του Χοσέ, ούτε αν χώθηκε αυτός, όπως δηλοί το όνομά του ή η Μαρία Ντολόρες, το ρεζουμέ είναι ότι κλεφτήκανε και πάνε και ο πληγωμένος Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο ήρθε αφιονισμένος στην Ελλάδα και ξέσπασε στους δύσμοιρους αντιπάλους, φορτώνοντας τα καλάθια τους με τριαντάρες σε κάθε ματς. Το σύστημα της διοργάνωσης ήταν επιεικές με την Ελλάδα και δεν τον ξαναπετύχαμε ποτέ, αλλιώς δε θα γραφόταν ποτέ αυτή η ανάρτηση, γιατί πολύ απλά θα μας είχε αποκλείσει. Μόνος του. Γιατί μπορούσε.)
Στους προημιτελικούς η Σοβιετική Ένωση κέρδισε την Τσεχοσλοβακία 110-91 (γιατί οι Τσεχοσλοβάκοι δεν είχαν καμία όρεξη να κερδίσουν αυτοί και να εισβάλουν μετά τα σοβιετικά τανκς όπως το '68), η Ισπανία του κερατά του Επιφάνιο 107-73 τη Δυτική Γερμανία (η Μέρκελ δεν ξεχνά όμως, ευρωπαϊκέ Νότε πιες τον λίγο τώρα να δεις τη γλύκα), η Γιουγκοσλαβία την Πολωνία 128-81 (γιατί η Fiba την προωθούσε απροκάλυπτα από τότε, κλείνοντας το μάτι στον μακαρίτη τον Τίτο και τους διαδόχους του, που είχαν προκαλέσει ρωγμές στο αρραγές μπετονένιο και υπέροχο σοσιαλιστικό στρατόπεδο με την επαμφοτερίζουσα στάση τους) και η Ελλάδα την Ιταλία 90-78 (γιατί οι Ιταλοί είχαν παίχτη ονόματι ΑΝΤΟΝΕΛΛΟ Ρίβα και τους έπιανε νευρικό γέλιο κάθε φορά που τον φώναζαν με το όνομά του. Επίσης είχαν στο ρόστερ τον Βάλτερ Μανίφικο, που κάθε άλλο παρά υπέροχος ήταν, τουλάχιστον εμφανισιακά).
Να έχεις τέτοια φάτσα (ο λευκός είναι έτσι;) και να σε λένε
"υπέροχο", ούτε ψύλλος στον κόρφο σου, πραγματικά
Σαν ένα πρώτο σχόλιο για τους προημιτελικούς θέλω να πω ότι από τις 8 χώρες που συμμετείχαν οι 4 δεν υπήρχαν σαν χώρες λίγα χρόνια μετά. Όχι "δεν υπήρχαν", τύπου ήταν απίστευτες, δεν υπήρχαν. Καπούτ. Οι 3 διαλύθηκαν στα εξ ων συνετέθησαν και η τέταρτη συμπεριέλαβε την Ανατολική Γερμανία κι έγινε πάλι Μια (ούτε Αγία ούτε Ρωμαϊκή αλλά σίγουρα) Γερμανική Αυτοκρατορία. Σαν ένα δεύτερο σχόλιο θέλω να πω ότι επειδή πήγε αργά και η ανάρτηση είναι αρκετά μεγάλη ήδη, θα συνεχίσω με ημιτελικούς, τελικούς, θριάμβους, τυρινίνες κλπ σε επόμενη ανάρτηση.
Ποιος θεούλης επέλεξε καψουροτράγουδο για σήμα κατατεθέν της
διοργάνωσης άραγε;;; Είπαμε πασόκικος μεταδομισμός των '80s...
Το να γράφεις διπλωματική είναι πολύ επίπονο. Ειδικά όταν δεν έχεις αρχίσει καν.
Το να σε απολύουν από τη δουλειά σου λόγω κρίσης είναι οδυνηρό. Ευτυχώς που δεν δουλεύω.
Το να είσαι ο καλύτερος dj στην πόλη σου δημιουργεί ευθύνες. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του του τύπου, να είναι καλά το παλικάρι.
Το να έχεις τέλειο σώμα απαιτεί θυσίες. Και δε με λένε Αβραάμ ή Ιφιγένεια.
Το να στηρίζεις τους φίλους σου είναι απαραίτητο. Ευτυχώς που δε μου μιλάει άνθρωπος.
Το να μένεις μόνος σου σου δίνει μια αίσθηση ανεξαρτησίας. Το να βλέπεις τα πιάτα στο νεροχύτη στην παίρνει πίσω.
Το να νικάει η ομάδα σου 3-0 τον Ολυμπιακό σε χαροποιεί. Μετά κοιτάς τη βαθμολογία.
Το να βοηθάς στην οργάνωση πάρτυ σε ταράτσα κολλητού είναι αναζωογονητικό. Το ίδιο και το κρύο, για την επιδερμίδα σου. (Μέσα Μάρτη φτάσαμε, έλεος).
Το να γράφει ο Σταύρος κείμενα σε διασκεδάζει. Αλλά δεν το κάνει αρκετά συχνά.
Το να περιμένεις να δεις συνέντευξη Κοντοπίδη σε Μπογδάνο είναι μαγικό. Μετά ο πρώτος κατούρησε στο στούντιο του δεύτερου και στο χάλασε.
Το να είσαι άνεργος για λίγο παλεύεται. Αν κρατήσει 3,5 χρόνια πας για κοινοβουλευτική θητεία.
Το να σου λείπει κάποιος είναι (μαζοχιστικά) ωραίο. Το να μην του λείπεις εσύ σύνηθες.
Το να γράφεις σε blog είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Το να τα δημοσιεύεις μετά είναι αγένεια προς τον συνάνθρωπο.
Το να αγωνίζεσαι για κάτι είναι έντιμο. Το να κερδίζει συνέχεια ο ταξικός εχθρός βαρετό.
Το να ακούς την Ε. κάθε Δευτέρα 8-10 είναι εκπληκτικό. Μετά πάει 10:05.
Το να νιώθεις χαρούμενος για κάτι είναι φανταστικό. Δεν κρατάει ποτέ για πολύ.
Το να μην κάνεις λάθη είναι αδύνατο. Εκτός κι αν είσαι ο Πάπας (ή ο Πρετεντέρης).
Το να πιστεύεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει τα πράγματα επιτρέπεται. Το να βασίζεσαι σε αυτό όχι.
Το να έρχεται ο λογαριασμός της ΔΕΗ φουσκωμένος είναι ένα πράγμα. Το να είναι η κατανάλωση ρεύματος το 1/3 του λογαριασμού αυτού είναι ένα άλλο πράγμα.
Το να βάζει τους Χρυσαυγίτες φυλακή η ΝΔ (έστω κι αν το κάνει για τους δικούς της λόγους) είναι τέλειο. Το να μην πέφτουν τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις είναι τρομακτικό.
Το να είναι καλά οι άνθρωποι που νοιάζεσαι είναι ελπιδοφόρο. Το να είναι καλύτερα χωρίς εσένα λίγο προβληματικό.
Το να είσαι ανορθόγραφος/η δεν πειράζει. Το να μου βιάζεις τα μάτια με τα στάτους σου πειράζει πολύ.
Το να βγαίνει καλή μουσική είναι άψογο. Το να κάνει επιτυχία η Μόνικα ακατανόητο.
Φωνάρα (και αφέλειες). Άντε να μην ερωτευτείς μετά
Το να γκρινιάζεις δεν είναι σωστό. Αλλά και τι να κάνεις;
