My own private Πολυτεχνείο

Κάθε χρόνο είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη χρονιά. Κι αν δεν είναι φταίει η βροχή, η "μέρα που έπεσε φέτος", το "μούδιασμα του κόσμου από τα νέα μέτρα" (πάντα υπάρχουν νέα μέτρα αναγνώστη, σαράντα χρόνια τώρα), ο "φόβος για επεισόδια" (τα οποία είναι τελικά πολύ σπανιότερα αναλογικά σε σχέση με όλες τις άλλες πορείες της χρονιάς), ο ανάδρομος Ερμής, κάτι τέλος πάντων. Αλλά κάθε χρόνο στην προσυγκέντρωση όλοι είναι σίγουροι ότι ΑΥΤΗ είναι η μεγαλύτερη πορεία όλων των εποχών, ότι "ένα, δύο, τρία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία", ότι "το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική". Κι έχουν δίκιο, αναγνώστη (αν εξαιρέσεις το πρώτο συμπέρασμα). Αλλά εγώ δε θα σου μιλήσω για αυτά, υποθέτω ότι τα ξέρεις, εκτός αν είσαι καμένος χρυσαυγίτης ή ο Άδωνης και θεωρείς ότι δεν υπήρχανε νεκροί στο Πολυτεχνείο κι ότι όλα είναι ένα τεράστιο ψέμα, οπότε θα περιμένω να σταματήσεις να διαβάζεις και να βγεις από το blog για να συνεχίσω. Εντάξει; Πάμε λοιπόν.


Παίρνοντας σαν δεδομένο ότι γνωρίζουμε τα ιστορικά γεγονότα και συμφωνούμε πάνω στο τι ήταν η τριήμερη εξέγερση του Νοέμβρη (ψιτ, τζημερικοί, σας βλέπω, αποχωρήστε κι εσείς μην έχουμε άλλα), θέλω να εστιάσω στον τριήμερο εορτασμό και στην πορεία, πάντα μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα του εαυτού μου, αναγνώστη. Με τα καλά του και τα κακά του (όχι του εαυτού μου, του τριημέρου). Από τη γελοιότητα με τους "χώρους" για τους οποίους υπήρχε τόσος κλαυθμός και οδυρμός ενώ κάθε χρόνο παρέμεναν οι ίδιοι με μικρές μετατροπές, μέχρι τη λάμψη στα μάτια των εκάστοτε πρωτοετών που βίωναν για πρώτη φορά στη φοιτητική τους ζωή την εμπειρία μιας τόσο συλλογικής διαδικασίας. Από την ευγενική άρνηση να κατατεθούν στεφάνια από Πασοκονεοδημοκράτες (βρε τι έπαθε το 80% του ελληνικού λαού, που τώρα είναι 25% βέβαια) μέχρι τα περιστατικά και τις φράσεις που έμειναν παροιμιώδη (όπως το "πίσω από τα παιδιά"), ή το επικό βίντεο των ΕΑΑΚ που προβάλλεται ακόμα και σήμερα στο ΜΑΧ (με χειροκρότημα σε καίρια σημεία, όπως στον Άρη, στον Τεμπονέρα και σε ένα ντου του 1987 που παίρνει παραμάζωμα κάτι δύσμοιρους καπελάκηδες μπάτσους).

Μετά έχει και ΜΑΤ από πίσω αλλά

δε μας νοιάζει το μετά

Και ανήμερα στις 17 η πορεία, δεκαπέντε χρόνια τώρα, κι όχι δεκαέξι που είμαι στην Αθήνα γιατί μια χρονιά ήμουν φαντάρος στα Χανιά και ναι μεν είχα κανονίσει να είμαι έξω, η πορεία ήταν απογευματινή όμως κι εγώ για να συνέλθω από το πολιτισμικό σοκ έπινα κρασιά στο Ταμάμ από το μεσημέρι με αποτέλεσμα να κοιμάμαι την ώρα της διεξαγωγής της, αμαρτία εξομολογημένη αμαρτία ουκ έστι. Και σταμάτημα λίγο μετά το Χίλτον (για το πρώτο μπλοκ, των φοιτητών Πολυτεχνείου) "για να περιμένουμε τους υπόλοιπους", και "Πότε θα κάνει ξαστεριά" για να μην περιμένουμε έτσι άπραγοι, και "κάτσε να δούμε το ξύλο στους Πασόκους - όχι ρε συ, πάμε σπίτι να το δούμε από την τηλεόραση, δεν έχω όρεξη για χημικά σήμερα", και 20-30 άτομα σπίτι μου (έμενα Αμπελόκηπους αναγνώστη) να πίνουμε κονιάκ και να βλέπουμε τη "Γλυκιά Συμμορία", δε θυμάμαι πως ξεκίνησε αυτή η παράδοση, μια χαρά ο Νικολαΐδης, αλλά πολύ μηδενιστής για τη μέρα, αλλά αφού ξεκίνησε ξεκίνησε, άπαξ κι ερχόσουν σπίτι μου θα έπινες κονιάκ και θα έβλεπες Σπυριδάκη να πρωταγωνιστεί σε ταινία για ενηλίκους, πάει και τελείωσε.

Και τα τελευταία χρόνια, βλέπεις γνωστά πρόσωπα από τα παλιά και νιώθεις λιγότερο μόνος, λιγότερο άνεργος και λιγότερο απαισιόδοξος. Έστω για μια μέρα. Ραντεβού εκεί, αναγνώστη.

Υ.Γ.1 Αν έρθεις στο Zazzium Bar αυτή την Τετάρτη ΔΕ θα βάλω αντάρτικα, όπως την προηγούμενη. Εκτός αν έρθεις και μου το ζητήσεις. Το σύνθημα θα είναι "Σπόρος". Αλλά Hells Bells θα βάλω, έρθεις δεν έρθεις να μου το ζητήσεις.

Ετσι, γιατί με αυτό μπαίνει η Pauli στα
εντός έδρας παιχνίδια στο Millerntor

Υ.Γ.2 Ευχαριστώ τον AxelK για τα καλά του λόγια, ανταποδίδω και συμφωνώ. Το blog του ΕΙΝΑΙ το δεύτερο καλύτερο της Ελλάδας μετά το Σπόρο...(αυτός το έγραψε, μπείτε και διαβάστε το, αλήθεια λέω!)

Χάλοουιν μάι ας

Και που λες, αναγνώστη, οι χίπστερ γιόρτασαν το Halloween στην Αβραμιώτου, όπως είναι παράδοση στη χώρα μας εδώ και δεκάδες χρόνια. Κολοκύθες σκαλίστηκαν, αποκριάτικα κουστούμια φορέθηκαν, serial killers ξαμολήθηκαν, όλο το deal. Οι ειδήσεις έχουν εκτεταμένα ρεπορτάζ για την άνοδο στην τιμή της γαλοπούλας ενόψει Thanksgiving, Παναθηναικός και Ολυμπιακός προετοιμάζονται εντατικά για το Super Bowl, μόνο η Labour Day θα τη γλιτώσει γιατί στην Ελλάδα δεν έχει πλέον Labour. Η δε παρέλαση για τη μέρα της Ανεξαρτησίας στις 4 του Ιούλη θα αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό για τη μαθητιώσα νεολαία, καθώς θα έχει την ευκαιρία να επιδείξει το μαύρισμα, τα tattoo και τα μαγιό της.

Νεαρή σημαιοφόρος από τις Τζιτζιφιές 

επιδεικνύει πατριωτικό πνεύμα

Αλλά τίποτα δεν ξεπερνάει τα αγνά παιδικά μας χρόνια. Θυμάμαι που παίρναμε τους δρόμους στην μικρή επαρχιακή πολίχνη όπου μεγάλωσα και λέγαμε στους ανυποψίαστους κατοίκους "τρικ ορ τριτ" και μας έδιναν γλυκά τα οποία μετά πουλούσαμε σε ζαχαροπλαστεία για να μας δώσουν λεφτά να τα παίξουμε στα ηλεκτρονικά, γιατί αυτό μας ένοιαζε, αναγνώστη, ποιος σκοτίστηκε για τα γλυκά. Μην το πει όμως κανείς στους χίπστερ ότι γιορτάζαμε το Halloween 20 χρόνια πριν από αυτούς γιατί θα πάνε να ανακαλύψουν καμία τρελή γιορτή των Σαολίν μοναχών ή των Αβοριγίνων της Αυστραλίας ή κάτι παρόμοιο και θα μας πρήξουν με αυτό.  

Να γιορτάζαμε τους Helloween και αυτό

το επικό τους βίντεο να το καταλάβω

Τέλος πάντων, είναι τόσο απίστευτοι οι χίπστερ ώρες ώρες που ούτε να τους κράξω δεν έχω κουράγιο πια. Περιμένω απλά να δω τι άλλο θα σκαρφιστούν, ελπίζοντας παράλληλα να πάθουν αλωπεκία στα μουστάκια, όπως λέει και μια ψυχή...

Σε άλλα νέα της εβδομάδας το παρακράτος οργιάζει, μεθαύριο στην πορεία θα βρέχει, ο Τατσόπουλος είπε τον Γλέζο "γεράκο από τον Αστερίξ", ο Μήτρογλου ήταν 3 μέτρα οφσάιντ αλλά βέβαια, αυτά δε σφυρίζονται ποτέ, και διάφορα άλλα τέτοια αλλά ποιος νοιάζεται; Εδώ είχαμε Halloween!

Σαίξπηρ και ίντερνετ

Αν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα είχαν facebook, ή έστω twitter, δε θα είχαμε την τραγική κατάληξη που όλοι ξέρουμε. Θα έγραφε η κοπέλα ένα στάτους "παίρνω ένα φάρμακο που θα με κάνει να φαίνομαι νεκρή για 42 ώρες για να αποφύγω το γάμο με τον Πάρη, χαχαχα, πως σας φαίνεται, ωραίο σχέδιο δεν είναι #Koroidevw_ton_patera_mou" και θα ήταν όλα μέλι γάλα. Άσε που ο Πάρης θα έκανε check-in στην οικογενειακή κρύπτη, τύπου "κλαίω τη μέλλουσα νύφη μου" και ο Ρωμαίος, ορθά σκεφτόμενος, δε θα πλησίαζε κατά εκεί για να μην έχουμε αιματοχυσίες. Τα δύσκολα θα έρχονταν μετά, αναγνώστη. Πες ότι παντρεύονταν, έκαναν και τρία Μοντεγοκαπουλετάκια, και ξαφνικά μια ωραία πρωία η Ιουλιέτα άρχιζε τη γκρίνια: "Και ο Πάρης ήταν καλός και χρυσός και έπρεπε να κάνω ότι μου έλεγε ο μπαμπάς, κι εγώ φαρμακώθηκα για σένα αχάριστε, το δέρμα μου έχει σπάσει από τότε, όχι, όχι επειδή έχουν περάσει είκοσι χρόνια, το φαρμάκι φταίει, εγώ σου έδωσα τα πάντα κι εσύ μπεκροπίνεις και χαρτοπαίζεις, χωρίζουμε, θα κλεφτώ με τον κηπουρό της έπαυλης και μην πάρεις κανένα φαρμάκι και μου το παίξεις νεκρός, στην Ιουλιέτα Ιουλιετιές δεν περνάνε". Στα πατώματα ο Ρωμαίος, να της στέλνει γράμματα, μέιλ, τραγουδάκια σαν αυτή τη διασκευή του Patton σε τραγούδι του Herb Albert, τίποτα η Καπουλέτου, ασυγκίνητη.

Είναι ωραίο τραγούδι, αναγνώστη, 

αλλά τι τα θες; Γυναίκες...

Και μετά θα άρχιζε το πανηγύρι. Ποιους φίλους πρόσθεσε αυτή, ποιες φίλες αυτός, γιατί ανέβασε με το χωρισμό φωτογραφίες ανέμελες αυτή, ποια είναι αυτή που κάνει like σε οτιδήποτε ανεβάζει αυτός, "αυτό το #amensioto στο τουίτερ για μένα πήγαινε άραγε;" , ηλεκτρονικό ξεκατίνιασμα, ανάστατη η τοπική κοινωνία της Βερόνας, χάλια μαύρα αναγνώστη. Ο Σαίξπηρ θα έγραφε μια κωμωδία περιωπής βέβαια, αλλά η παγκόσμια δραματουργία θα έχανε ένα αθάνατο αριστούργημα. Γι'αυτό σου λέω, καλύτερα ήταν τα πράγματα τότε, κι ας πέθαιναν στην πορεία κανά δύο τραγικοί εραστές από μια μοιραία παρεξήγηση. Δεν πειράζει, είχε και υλικό ο βάρδος του Stratford-upon-Avon να δημιουργήσει, να εκφραστεί ρε παιδί μου, να σκοτώσει όλους τους κύριους πρωταγωνιστές σε κάθε έργο του, πολύ πριν το κάνει ο George Martin στο Game of Thrones, και να έχει επιτυχία ανάλογη του Φώσκολου στα '90ς. Μόνο που ο Νίκος σκότωνε την υπομονή και τα νεύρα μας. Αλήθεια το λες ότι ο Νίκος σκότωνε τη υπομονή και τα νεύρα μας; Ναι, αυτό σου λέω αναγνώστη, ο Νίκος σκότωνε την υπομονή και τα νεύρα μας. Δηλαδή, κάτσε, μισό λεπτό, θες να μου πεις ότι ο Νίκος κλπ σε μια αέναη λούπα που οδήγησε στην άνοια μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, οπότε το να πιστέψουν το "Λεφτά υπάρχουν" το 2009 είναι το λιγότερο.

Εξαιρετικό παράδειγμα φωσκολικής μεταμοντέρνας 

αντίληψης του ιδεατού και γείωση του στο τώρα

Μην ασχολείστε με τα facebook και τα twitter των πρώην μετά από χωρισμούς: ένα panda κάπου στην Κίνα έχει στομαχικές διαταραχές κάθε φορά που το κάνετε. True story.

Υ.Γ. Edit: Το είδα σήμερα αυτό το gif και μου φάνηκε ταιριαστό με το πνεύμα της ανάρτησης...

Χωρίς θέμα, διάολε

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου, αναγνώστη, και ετοιμάζομαι να σε καταπλήξω με το γραπτό μου για άλλη μια φορά. Τα μπαλκόνια στην Ελλάδα επιτελούν το ρόλο που έχουν στη Βόρεια Ευρώπη και στην Αμερική τα δωμάτια-γραφεία. Είναι το σημείο του σπιτιού που μπορείς να απομονωθείς και να γράψεις, να δημιουργήσεις γενικά (και ο Κοντοπίδης στο μπαλκόνι του γυρνάει τα περισσότερα βίντεο του). Το θέμα είναι ότι εγώ μένω μόνος μου, οπότε δεν έχω χρεία απομόνωσης, αλλά αν είχα;; Στο μπαλκόνι θα έβγαινα. Όπως αναφέρεται και στο κείμενο του εξαιρετικού θεατρικού μονολόγου Caveman, στον άντρα ανήκουν οι ημιυπαίθριοι ή και υπαίθριοι χώροι του σπιτιού (μπαλκόνια, γκαράζ, κήποι, πιλοτές, κλπ). Όλο το υπόλοιπο σπίτι αποτελεί επικράτεια της γυναίκας - ναι, ξέρω, σεξισμός, έμφυλη προσέγγιση και τα ρέστα. Ωραία όλα αυτά ενώ τα λέτε από τη θαλπωρή του σαλονιού σας, δίπλα στο τζάκι. Για ρωτήστε κι εμάς που ξεπαγιάζουμε στα μπαλκόνια όμως...

 

Ο φίλος μου ο Κώστας που συγκατοικεί

 με την κοπέλα του εδώ και 6 μήνες

Το θέμα είναι ότι αυτά τα έγραφα χτες και μετά σταμάτησα απότομα γιατί έπιασε βροχή (αγάπη καλοκαιρινή, φθινόπωρο ξανά και η καρδιά μου αδειανή, δεν ήτανε για μας ετούτη η εποχή). Η Θεός με τιμώρησε για τα σεξιστικά μου σχόλια οπότε θα είμαι politically correct από εδώ και πέρα - σε ακραίο βαθμό όπως πχ "λειτουργός ελέγχου βοοειδών" για τον καουμπόι, "οπισθοχώρηση θυλάκων" για τη φαλάκρα κλπ, όπως τα περιγράφει ο  Uberto Ecco στο "Με το βήμα του Κάβουρα". Αυτός ο γλωσσικός καθωσπρεπισμός αναδύει ένα άρωμα τζημερισμού με μια εσάνς υποκρισίας και με εκνευρίζει αφόρητα, αναγνώστη. Γιατί και "οικιστικά ελαστικό" να τον πεις τον άστεγο, άστεγος παραμένει, κι εγώ κι εσύ έχουμε το σπιτάκι μας και το ίντερνετ μας κι εγώ γράφω κι εσύ διαβάζεις και είμαι ο λόγος που έχεις ίντερνετ και ο άλλος κρυώνει εκεί έξω, όχι επειδή τον αποκλείει από τα ζεστά μέρη του σπιτιού η συμβία, παρά ο καπιταλισμός. Ο οποίος μας πήρε και την παρθενιά μας, ο αλήτης.

Αυτός ο 200 ετών παππούς το έκανε και όχι η Π.
όπως αφελώς νόμιζα τόσα χρόνια

(Αυτό-υπενθύμιση σε soon to be υπερεπιτυχημένο blogger: Ποτέ μα ποτέ μην σπας το γράψιμο μιας ανάρτησης σε δύο διαφορετικές μέρες, επειδή η ψυχολογία σου φυσικά και δε θα είναι η ίδια και θα βγαίνει αυτό το τουρλουμπούκι, ηλίθιε). Νομιζω, αναγνώστη, ότι ήρθε η ώρα να μπω στο θέμα μου σιγά σιγά. Στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους άγνωστους σε μένα αναγνώστες που πλημμυρίζουν το Zazzium κάθε Τετάρτη για να ακούσουν ωραίες μουσικές και να δουν πως είναι ο Σπόρος από κοντά. Η αγάπη σας με συγκινεί. Σας το αφιερώνω.

2/2 Epitaph Records. Οποιαδήποτε δωρεά από την καλή 

δισκογραφική για την τζάμπα διαφήμιση θα εκτιμηθεί.

Ερασιτεχνισμοί (και γουστάρουμε)

Ναι ρε Ελένη, την εκπομπή σου θα ακούω όσο γράφω τη σημερινή ανάρτηση. Έτσι, επειδή τα σπας. Να την ακούς κι εσύ, αναγνώστη, κάθε Δευτέρα 8-10 στο ραδιοφωνικό σταθμό του πανεπιστημίου Ιωαννίνων (http://raspistation.blogspot.gr/p/get-flash-player-to-see-this-player.html). Άσε που η φάση "φοιτητικός ραδιοφωνικός σταθμός" είναι μια ωραιότατη εισαγωγή στο σημερινό μας θέμα, το οποίο φυσικά και είναι οι ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές φοιτητικές ομάδες.

Ξεκαθαρίζω εξαρχής ότι είμαι προκατειλημμένος, αναγνώστη. Υπήρξα μέλος θεατρικής ομάδας, οπότε αναγκαστικά θα παρουσιάσω τις θεατρικές το απαύγασμα των ερασιτεχνικών φοιτητικών ομάδων  (και από αυτές όχι όλες, μη νομίζεις). Αλλά και προκατειλημμένος να μην ήμουν, πως να γράψω κάτι καλό για τις ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ομάδες; Είναι η μοναδική δραστηριότητα από όλες η οποία δεν απαιτεί κανενός είδους δέσμευση και προσπάθεια, απλά να βγαίνεις βόλτες στη  πόλη και να φωτογραφίζεις με ασπρόμαυρο φιλμ όποιο αδέσποτο ή όποιο παιδάκι δεις. Αυτό μπορεί να το κάνει και ένα πεντάχρονο παιδί με σοβαρά προβλήματα νοητικής υστέρησης, το οποίο κατά κανόνα έχει διπλάσιο IQ από τα μέλη των φωτογραφικών ομάδων. Πραγματικά, θέλω μια Κυριακή να τους πετύχω στις "βόλτες φωτογραφίας" και να τους ρωτάω την προπαίδεια, έτσι για γούστο.

Τυπικό δείγμα μέλους πανεπιστημιακής

φωτογραφικής ομάδας

Πολύ καλύτερα είναι τα πράγματα όσον αφορά στα μέλη των κινηματογραφικών ομάδων. Τα παιδιά κάνουν καλή δουλειά, πάλι το επίπεδο δέσμευσης είναι χαμηλό, στην τελική μια ταινία την εβδομάδα προβάλλουν,αλλά τουλάχιστον ξεστραβώνουν το φοιτηταριάτο βάζοντας του να δει και καμιά ευρωπαϊκή (λάθος: ΜΟΝΟ ευρωπαϊκή) ταινία. Είναι ήσυχα γενικά παιδάκια, κρατάνε τη βιομηχανία του ζιβάγκο ανοιχτή, καθώς είναι τα μόνα που φοράνε το συγκεκριμένο ένδυμα  μετά το θάνατο του Αντρέα, φόραγαν κοκάλινα γυαλιά πριν τους χίπστερ, δε μας πειράζει η ύπαρξή τους, ίσα-ίσα.

Οι χορευτικές πάλι ομάδες είναι σαν τα έπιπλα στο σαλόνι της γιαγιάς: Ξέρεις ότι υπάρχουν εκεί στο χώρο αλλά μυρίζουν και είναι παλιακά. Συμπαθητικές με τον τρόπο τους κι αυτές πάντως, και κάνουν και τα δεύτερα καλύτερα πάρτυ (μετά τις θεατρικές) γιατί τα μέλη τους νιώθουν υποχρεωμένα να χορεύουν ξέφρενα, όποια μουσική  και να παίζει στο χώρο, για να δικαιολογήσουν το όνομα της ομάδας τους. Η στροφή στην παράδοση υποβοηθείται από την επιτυχία που σημειώνουν τα τελευταία 15 χρόνια οι θανασομαλαμοχαρούληδες. Το μέλλον των συγκεκριμένων ομάδων προδιαγράφεται λαμπρό.

Όσο για τις θεατρικές...Ε λοιπόν, αυτές δικαιούνται άλλη, προσωπική ανάρτηση!

Λάθη, λάθη, λάθη (κι ευτυχώς)

Δε θα γράψω τίποτα για τις συλλήψεις των νεοναζιστών, αναγνώστη. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν τόσα πολλά αυτές τις μέρες που περισσεύω, νομίζω. Ειδικά τώρα που έχουν σηκώσει ψηλά τη σημαία του αντιφασισμού ο αντάρτικος Σκάι και το επαναστατικό Μέγκα. Είπαμε, τα μέσα παραγωγής μπορεί να μην τα απαλλοτριώσουμε ποτέ αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ΚΑΙ τα μέσα ενημέρωσης είναι δικά μας ήδη. Ο Πρετεντέρης διαβάζει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πριν κοιμηθεί και ο Πορτοσάλτε έχει κατεβάσει στο  Kindle το "Κράτος κι Επανάσταση" και το ξαναδιαβάζει. Ο δε Μπάμπης έχει εξαφανιστεί γιατί μάλλον προετοιμάζει ένοπλο. Μην ακούω κακεντρέχειες αναγνώστη, ότι λούφαξε για αυτά που έλεγε περί σοβαρής Χ.Α. η οποία θα συγκυβερνήσει...Στάχτη στα μάτια των νοικοκυραίων έριχνε.



Όχι, σήμερα θα σου μιλήσω για κάτι τελείως διαφορετικό. (By the way, μόλις έμαθα ότι τους αφήσανε. Πέφτω από τα σύννεφα αναγνώστη - δεν το περίμενα, ειλικρινά. Ευτυχώς όταν φτάσω κάτω θα προσγειωθώ πάνω σε αυτούς που έπεσαν από τα σύννεφα όταν άρχισαν τα κυρίαρχα μέσα να αποκαλύπτουν μικρό έστω μέρος από τη μπόχα και τη δυσωδία της νεοναζιστικής συμμορίας και δε θα χτυπήσω). Θα σου μιλήσω, λοιπόν, για το πως βλέπουμε διαφορετικά τους ίδιους ανθρώπους που ανήκουν στον κοινωνικό μας περίγυρο με το πέρασμα του χρόνου. Η μάλλον πως δεν τους βλέπουμε ΠΟΤΕ όπως πραγματικά είναι, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι το κάνουμε. Όπως το έθεσε πολύ εύστοχα ο Φίλιππος ο Ροθ στο American Pastoral: " Πολεμάς την επιφανειακότητα σου, τη ρηχότητα σου, ούτως ώστε να προσπαθήσεις να προσεγγίσεις τους ανθρώπους χωρίς μη ρεαλιστικές προσδοκίες, χωρίς υπερβολική προκατάληψη ή ελπίδα ή αλαζονεία (...) τους προσεγγίζεις έχοντας ανοιχτό μυαλό, σαν ίσους, σαν άντρας προς άντρα, όπως λέγαμε παλιά, και παρά ταύτα πέφτεις έξω. Πέφτεις έξω πριν τους γνωρίσεις, όσο περιμένεις να τους γνωρίσεις, όσο είσαι μαζί τους, και μετά πηγαίνεις στο σπίτι σου να μιλήσεις σε κάποιον άλλο για τη συνάντηση αυτή και πάλι πέφτεις έξω.(...) Το θέμα είναι ότι το να πέφτουμε μέσα για τους ανθρώπους δεν είναι το νόημα της ζωής, τελικά. Το να πέφτουμε έξω είναι η ουσία της ζωής, να πέφτουμε έξω και έξω και έξω και ύστερα, μετά από προσεκτική σκέψη, να πέφτουμε έξω ξανά. Έτσι γνωρίζουμε ότι είμαστε ζωντανοί: κάνοντας λάθος. Ίσως το καλύτερο θα ήταν να ξεχάσουμε να προσπαθούμε να πέφτουμε μέσα ή έξω για τους ανθρώπους και να το διασκεδάσουμε απλά. Αλλά αν μπορείς να το κάνεις αυτό - λοιπόν, είσαι απλά τυχερός".

(Μετάφραση από τα αγγλικά δικιά μου αναγνώστη, με τη βοήθεια ενός τυφλού αγγλομαθούς ιππόκαμπου. Οι δυο μας αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη των πράξεών μας και καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας τις κακές μεταφράσεις από όπου κι αν προέρχονται).

Κοινωνικά ανατρεπτικό αλλά εγώ το 

έβαλα για το "mistakes"

Συγγνώμη, φανατικέ αναγνώστη, για το μεγάλο απόσπασμα, το γραμμένο από άλλον συντάκτη. Αλλά 1) παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει 2) και να υπήρχε εγώ δεν κάνω τέχνη 3) σκεφτόμουν αυτό το πραγματάκι όταν διάβασα τον Ροθ και του παραχώρησα το βήμα να τα πει αυτός, γιατί (ακόμα τουλάχιστον) τα λέει λίιιγο καλύτερα από τον φτωχό υποφαινόμενο. Σου υπόσχομαι ότι δε θα επαναληφθεί. Εσύ κράτα την ουσία και μην κολλάς σε ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως το ποιος είπε τι. Και συνέχισε αυτό που έκανες μέχρι σήμερα, δηλαδή λάθος για τους ανθρώπους γύρω σου. Είναι σημάδι ότι ζεις, είπαμε.


Υ.Γ. Ο κομμουνισμός ΕΙΝΑΙ η νιότη του κόσμου. Το ξέρουμε κι οι δυο. Αυτό που δεν ξέρεις εσύ αλλά το ξέρω εγώ είναι γιατί μπήκε αυτό το (άσχετο φαινομενικά) υστερόγραφο.

Ακροστιχίδα

Πάρα πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους νεοναζί μαχαιροβγάλτες. Λογικό. Τους είχαν ανεβάσει εκεί το Mega, ο Skai και το ερπετό που βγάζει το Πρώτο Θέμα με την αγιοποίηση της εγκληματικής οργάνωσης που έκαναν τόσο καιρό.

Άλλοι πάλι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τίποτα ακόμα...Εφησυχασμένοι  στον μικρόκοσμό τους, όπως έλεγαν τόσο καιρό "δεν είμαι μετανάστης, γκέυ, αναρχικός, δεν έχω λόγο να φοβάμαι", τώρα λένε "δεν είμαι αντιφασίστας ράπερ οπότε δεν κινδυνεύω". Να τους λυπάσαι αναγνώστη - είναι άταφα πτώματα και δεν το ξέρουν ακόμα.

Υποκριτική η στάση του μιντιακού κατεστημένου που τώρα ξαφνικά ανακάλυψε την Αμερική. Μπουκόταρε τους αναγνώστη, χτύπα τους εκεί που πονάει - στην τσέπη. Να ενημερώνεσαι από εδώ: Η κυβέρνηση θα πάρει και άλλα μέτρα, οι φασίστες θα  ξεσαλώσουν, ο νέος ιδιοκτήτης της ΑΕΚ θα βγάλει πολλά λεφτά, η παιδεία και η υγεία θα ιδιωτικοποιηθούν πλήρως, ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα. Εκτός αν τους σταματήσουμε. (Το τελευταίο ας γίνει, δεν πειράζει).

Λένε διάφορα παπαγαλάκια ότι "υπήρχαν προσωπικές διαφορές" κλπ. Πέρα από τη γεμάτη αξιοπρέπεια απάντηση της μάνας στο πουλημένο κανάλι, έχω να προσθέσω ότι η διαφορά που υπάρχει είναι ανάμεσα στην αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά και στο βούρκο του νεοναζισμού.

Όταν ο Χρυσοχοίδης διαπόμπευε τις οροθετικές, όταν ο Παπουτσής μιλούσε για "φασιστικούς θύλακες" στην Αστυνομία αλλά δεν έκανε τίποτα για αυτό, όταν ο Σαμαράς ανήγγειλε την "επανακατάληψη των πόλεων", όταν συγκυβερνούσαν με το φασιστικό ΛΑΟΣ, δεν έστρωναν κόκκινο χαλί στη Χρυσή Αυγή; Άντε χαθείτε υποκριτές.



Ζεστό ακόμα τρέχει το αίμα του παιδιού και οι μπάτσοι δρουν σε συνεργασία με "αγανακτισμένους πολίτες" κατά διαδηλωτών. Ευτυχές το νέο έτος 1963. Ψιτ, Εθνάρχη. Πενήντα χρόνια μετά, ξέρουμε ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο. Το παρακράτος.

"Εσείς τους ανεβάσατε και τους κάνατε εξουσία, εσείς τους φέρατε εδώ κι εσείς κάνατε να φάνε το παιδί μου" (από το προηγούμενο λινκ). Ρε. ΡΕ. Να έχετε λίγη τσίπα ρε παπαγαλάκια - αλλά ποιος την έχασε για να τη βρείτε εσείς...

Ίσως δεν έπρεπε να μιλάει και να γράφει κανείς μας για τον Παύλο. Όχι από φόβο για τα καθάρματα, από ντροπή για τη συνενοχή μας. Καλά τα λέμε, καλά τα γράφουμε, αλλά σε πόσες αντιφασιστικές δράσεις πήγες κι εσύ κι εγώ αναγνώστη τα τελευταία χρόνια που σήκωσε κεφάλι το τέρας του ναζισμού; Ξαναμέτρα τις. Πάλι λίγες βγαίνουν ε; Είδες;;

Σε αυτές τις δύσκολες μέρες που έρχονται, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, αναγνώστη, είναι να μην ξεχάσουμε και να μην υποκύψουμε. Για τον Παύλο. Για τα τραγούδια του.

"Ελεύθερα ψηλά, πολύ ψηλά πετώ

κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα και αδέσμευτα φτερά μου"

R.I.P.σύντροφε...

χτες βράδυ ένας ντι-τζει μου έσωσε τη ζωή

Κατεβαίνεις στην πορεία χτες και απογοητεύεσαι από τη συμμετοχή (άλλο που εσύ έχεις καλή παρέα). Ακούς μετά από τα καθεστωτικά μέσα ότι η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και αναρωτιέσαι
πόσο ψηλά έχεις θέσει τον πήχη πια. Μετά πας σε μια συνέλευση μεταπτυχιακών και (αν εξαιρέσεις την πλειοψηφία των συμμετεχόντων που είναι συνειδητοποιημένοι πολιτικά) αφουγκράζεσαι τα προβλήματα μέρους της σημερινής νεολαίας, όπως πχ ότι δεν έχουν πάρει διόρθωση σε εργασίες τους...Ναι ρε μεγάλε, εδώ απολύεται το σύμπαν, με το νέο κανονισμό σπουδών καθιερώνεται κι επίσημα η μαύρη και απλήρωτη εργασία στο Πολυτεχνείο και ο καθηγητής θα έρθει σπίτι σου να διαβάσει τι έγραφες εσύ μέσα στη ζέστη του Αυγούστου και να σου κάνει υποδείξεις. Μισό λεπτό να ορίσουμε σαν συνέλευση μια τριμελή επιτροπή από 5-6 άτομα να πάμε να στον φέρουμε...Τίποτα, η λύση είναι μία, αναγνώστη (όχι τα γκούλαγκ, μη γίνεσαι κακός):

When the boss comes callin' we gotta organize

Για να μην τα βλέπω όλα μαύρα, αναγνώστη, είναι η πρώτη φορά που υπάρχει ένας υποτυπώδης απεργιακός συντονισμός. Απέχουμε πάρα πολύ βέβαια από το χρυσελεφάντινο όραμα της γενικής απεργίας διαρκείας αλλά κάτι κινείται μετά τη θερινή ραστώνη (που έχει κρατήσει 3,5 χρόνια τώρα). Όπως και να έχει, the winter is coming, και αν δεν κάνουμε κάτι θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα, ακόμα και να μη μας λένε Σταρκ. Και μέσα σε όλα, έχασα χτες λόγω της συνέλευσης την καλύτερη ιντερνετική ραδιοφωνική εκπομπή του κόσμου όλου, την οποία, αναγνώστη, να την ακούς κάθε Δευτέρα 8-10 από εδώ: http://raspistation.blogspot.gr/p/get-flash-player-to-see-this-player.html. Ε., έχεις την καλύτερη ραδιοφωνική φωνή και διαλέγεις τα καλύτερα τραγούδια και κάνεις τις καλύτερες αφιερώσεις και ξέρεις απέξω όλες τις ατάκες από το "Ας περιμένουν οι γυναίκες" και δε θα ξαναχάσω εκπομπή σου, στο υπόσχομαι.

Μπορεί να παρατηρείς μια έλλειψη συνοχής και θέματος αναγνώστη αλλά παραδέξου το, γι'αυτό με διαβάζεις. Αφού κι εσύ κουκουρούκου είσαι. Τέλος πάντων, δώσε βάση στο υστερόγραφο γιατί είναι όλα τα λεφτά.

Υ.Γ. 15.000 είναι οι δραχμές με τις οποίες περνάγαμε ολόκληρες εβδομάδες παλιά. 15.000 ευρώ ήταν ένα φυσιολογικό ετήσιο εισόδημα προ κρίσης. 15.000 είναι ο αριθμός των θεατών σε ντέρμπυ στην Ελλάδα και σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στην Αγγλία. 15.000 κατοίκους έχει ο καποδιστριακός Δήμος Ζαχάρως. ΠΑΝΩ από 15.000 είναι οι προβολές του Σπόρου πια, σε πέντε μήνες ύπαρξης.... Ευχαριστώ πολύ αναγνώστη για την αγάπη σου και δεσμεύομαι να συνεχίσω να προσφέρω το κοινωνικό έργο που έχω αναλάβει - με μεγάλο κόστος σε καφέδες και τσιγάρα. Όπως και τη μουσική σου ενημέρωση - αν θέλεις ταχύρρυθμα έλα την Τετάρτη 18/9 στο Zazzium Bar (Ιπποκράτους και Διδότου) όπου θα βάλω μουσική. Μουσική απλή, λιτή και απέριττη, σαν αυτή.

Ελάτε, είναι πολύ ωραίο μαγαζί

και θα περάσουμε φίνα

Πάλης ξεκίνημα

Η νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά συμμορία που κυβερνάει τον δύστυχο αυτό τόπο αποφάσισε να βελτιώσει την Παιδεία αυτό το μήνα - διαλύοντας την. Το γιατί και το πώς διαβάστε το εδώ που τα λέει μια χαρά, καλύτερα από ότι θα τα έλεγα εγώ. Εκτός από τις αντιδράσεις διοικητικών υπαλλήλων και καθηγητών, έχουμε ξεσηκωμό της αδάμαστης και πρωτοπόρας φοιτητικής νεολαίας μας. Στο πνεύμα λοιπόν της εποχής, αναγνώστη, θα σου θέσω ένα κουίζ: Θέλω να κάνεις μια αντιστοιχία μεταξύ φοιτητικών παρατάξεων και των κάτωθι κεντρικών μοτίβων τους τα τελευταία 20 χρόνια.

α) Το επίδικο στη σημερινή φορτισμένη πολιτικά κατάσταση είναι να υψώσουμε πύργο ατίθασο στη λυσσαλέα επίθεση που έχει εξαπολύσει το αστικό μπλοκ εξουσίας στην παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της.

β) Τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που σπουδάζουν θέλουν ενιαία ανώτατη εκπαίδευση.

γ) All we are saying, is give peace a chance (κατά τα άλλα κατεβαίνουμε σε κοινό πλαίσιο με τους (α) αρκεί να το στρογγυλέψουν λίγο γιατί είναι πολύ άγριοι ρε παιδί μου).

Έλα, εύκολο είναι. Δε βάζω πασπιτοδαπίτες στην εξίσωση γιατί πραγματικά αδυνατώ να γράψω δύο διαφορετικά μοτίβα για αυτούς τους δύο. Αναπολώ με απέχθεια και μίσος τους Νέους Ορίζοντες (φοιτητικό της ΠΟΛΑΝ), νοσταλγώ τα μ-λ σε όλες τις εκφάνσεις τους, ξερνάω με τα "ανεξάρτητα" δεξιά σχήματα, γελάω μέχρι δακρύων με το μπλοκ αντικατάληψης στην Αρχιτεκτονική με τη διακριτική ονομασία "τα φυτά", θέλω να σφίξω το χέρι (με μια τανάλια) σε όσους/όσες έχουν πει διαχρονικά τη φοβερή ατάκα "δεν πάω στις συνελεύσεις, ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ, άσε που έχει και κάπνα", φωνές γύρω του και κάπνα νιώθει το αρνί το Πάσχα, εσύ είσαι αρνί όλο το χρόνο, ταλαίπωρε, τανάλια και πάλι τανάλια.

Το ωραίο με το φοιτητικό συνδικαλισμό είναι ότι καταλαβαίνεις τα όρια του αφού τελειώσεις τη σχολή και πιάσεις δουλειά (παλιά, αναγνώστη, γινόταν κι αυτό, και σε πληρώνανε κιόλας, άκου πράγματα, κι αυτό ήταν κόλπο του επάρατου καπιταλισμού για να μην μορφώνονται τα πλατιά λαϊκά στρώματα και τον ανατρέψουν, τότε οι άνθρωποι είχαν μόνο ένα πτυχίο, τώρα με 2-3 ο καθείς έχει γίνει ντούρος αντικαπιταλιστής, οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες). Αλλά πάντα σου μένει μια γλυκιά ανάμνηση της όλης διαδικασίας, έτσι, γιατί ήσουν νέος, γιατί διάβασες πέντε πράγματα, γιατί πέτυχες μικρές αλλά συλλογικές νίκες. Όχι νίκες, παγώματα κυρίως. Αλλά κάτι ήταν κι αυτό.

Καλή δύναμη στους καθηγητές για τον αγώνα τους. Για τους χιλιάδες μηχανικούς - αναγνώστες του blog (και όχι τους "μηχανικούς αναγνώστες", είναι αφηρημένοι αυτοί, δε μας ενδιαφέρουν), συνέλευση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών αύριο, ρεμάλια. Το νου σας.

φθινοπωρινά blues

Μπήκε ο Σεπτέμβριος, αναγνώστη. Μήνας παραδοσιακά απαράδεκτος, όταν είσαι μικρός αρχίζουν τα σχολεία, αργότερα στη σχολή οι εξεταστικές, όταν δουλεύεις έχουν τελειώσει οι άδειες, στατιστικά ο μήνας με τους περισσότερους χωρισμούς, κάνει ακόμα ζέστη και κατά 99% δεν είσαι σε παραλία (εκτός αν είσαι σε παραλία Αττικής, οπότε είπαμε, ουσιαστικά ΔΕΝ είσαι σε παραλία), στις 23 γιορτάζεται με κάθε επισημότητα και λαμπρότητα η Άλωση της Τριπολιτσάς, δηλαδή μια τριήμερη σφαγή του πλειοψηφικού τούρκικου πληθυσμού της πόλης από Αρβανίτες και Σλάβους και Έλληνες, το άλογο του Κολοκοτρώνη δεν πάτησε χώμα από τα τείχη μέχρι το σεράι, μόνο πτώματα, έκτακτα περάσαμε, απελευθερωθήκαμε, αλλά οι κοτζαμπάσηδες παρέμειναν. Ψιτ, παιδιά, επαναστάται του '21, τους γαιοκτήμονες έπρεπε να λυντσάρετε, όχι το φτωχό λαουτζίκο. Ξέρετε ότι μπορούσαμε.

Παραδοσιακό δημοτικό τραγούδι αρχών του 

19ου αιώνα που ξεχάστηκε την κρίσιμη στιγμή

Ο φετινός Σεπτέμβρης όμως αναγνώστη είναι διαφορετικός. Ένας άνεμος αγωνίας πνέει πάνω από το Φάληρο, όπου ο Μπάμπης, ο Άρης και τ'άλλα τα παιδιά οργανώνουν ολονύχτιες προσευχές για να ξαναβγεί η Άνγκελα στις γερμανικές εκλογές και να μην ανακοπεί η μνημονιακή πορεία σωτηρίας του αδάμαστου και υπερήφανου και τρισχιλιετούς ανάδελφου Έθνους. Αλλά ακόμα πιο αστείοι από αυτούς είναι αυτοί που ελπίζουν σε νίκη των Σοσιαλδημοκρατών η οποία θα "αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη". Ναι, όπως τους άλλαξαν οι νίκες του Ολάντ και του Ομπάμα, αναγνώστη. Ρωτήστε τους κατοίκους του Μάλι (και της Συρίας οσονούπω) να σας πουν.


Κατά τα άλλα ο Σεπτέμβρης έχει και ΔΕΘ, και πορείες για τη ΔΕΘ, οι οποίες κάθε χρόνο υπολογίζεται ότι είναι μεγαλύτερες από τις προηγούμενες χρονιές, με αποτέλεσμα τώρα πια όταν η κεφαλή βρίσκεται στο Λευκό Πύργο, η ουρά να βρίσκεται κάπου στη Λάρισα, έχει και κανένα πρωτοβρόχι να γουστάρουμε, έχει και τρύγο να μεθύσουμε, έχει και κλισέ διαλόγους "που πήγες; α, σε 4 νησιά, μπράβο ρε, πως ήταν; α μαγικά ε;, έχει μια ενέργεια το μέρος, θα ξαναπάς οπωσδήποτε του χρόνου, βέβαια", έχει τη γοητεία του ο άτιμος τελικά. Γράφουν οι ποιητές κανένα μελαγχολικό ποίημα, οι τραγουδοποιοί κανένα ευαίσθητο τραγουδάκι, οι emo βγαίνουν από τα γκούλαγκ που τους έχουν εξορίσει οι χίπστερ και βρίσκουν την ευκαιρία να στενοχωρηθούν λίγο κι αυτοί σαν άνθρωποι, οι διάσημοι blogger γράφουν καμιά ανάρτηση να βγει το ψωμάκι, τέτοια (με τον όρο "διάσημοι μπλόγκερ" δεν εννοώ ΜΟΝΟ εμένα αναγνώστη αλλά και τον συνάδελφο πιτσιρίκο).


Μια χαρά είναι ο μήνας, αναγνώστη. Μη δίνεις σημασία.