ΑΜΦΙΠΟΛΗ - Τι μας κρύβουν;;;;

Η μονοπρόσωπη συντακτική επιτροπή του μπλογκ, αναγνώστη, μετά από μια βαρυσήμαντη και πολύωρη συνεδρίαση, (και αφού κράτησε με νύχια και με δόντια έξω από τα γραφεία της συντακτικής ομάδας τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Φορτσάκη, ο οποίος συνοδευόμενος από τον Άδωνη Γεωργιάδη ωρυόταν στον διάδρομο "μειοψηφίες μας κρατάν αποκλεισμένους από τα κέντρα λήψης αποφάσεων" ενώ εγώ τους απάνταγα "τι λέτε ρε βόδια, ένας είμαι") αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα της Αμφίπολης. Θα σου αποκαλύψω λοιπόν, αναγνώστη, τι βρίσκεται μέσα στον τύμβο Καστά, πάντα με την εγκυρότητα και την αμεσότητα του μπλογκ:


1) Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ το 1974. Αραχνιασμένο και μόνο του, περιμένει την αρχαιολογική σκαπάνη να τινάξει από πάνω του 40 χρόνια σκουριάς και να φέρει στο φως το νεομαρξιστικό αυτό ντοκουμέντο, που βάζει τα γυαλιά σε διάφορους Αλτουσέρ, Γκράμσι και λοιπούς "ανανεωτές της μαρξιστικής σκέψης". Γατάκια.


2) Το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ το 1985. Αναπαύεται στη μακεδονική γη, προσμένοντας καρτερικά την ανακάλυψή του, φέτος που είναι και επίκαιρο, καθώς ο δικέφαλος αετός του Βορρά φτερουγίζει περήφανα στην κορυφή της βαθμολογίας - μέχρι να τον σφάξει ο διαιτητής σαν κόκκορα χωριάτικο στο Καραΐσκάκη, that is. (Το προηγούμενο του 1976 το βρήκε ο Ανδρόνικος στη Βεργίνα. Το κράταγε σφιχτά ο Φίλιππος).


3) Το "καμία θυσία για το ευρώ" του Αλέξη. Χρόνια και ζαμάνια.


4) Το μαρμαρένιο αηδόνι του Βασιλιά της Κίνας.


5) Ο Κώστας Λαλιώτης.

Μιας και είπα "Λαλιώτης"

Αφιερωμένο Κώστα

6) Ένα συγκλονιστικό γράμμα της Αλέκας Παπαρρήγα, γραμμένο τον Ιούνιο του 1989, στο οποίο προειδοποιεί την ηγεσία του τότε ενιαίου Συνασπισμού, (Φλωράκη - Κύρκο), για τις καταστροφικές συνέπειες της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη και αποθεώνει τον Μίμη Ανδρουλάκη και τη Μαρία Δαμανάκη σαν "υποδείγματα κομμουνιστών που θα παίξουν βαρύνοντα ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις"

7) Τα σχέδια για το γήπεδο του ΠΑΟ στον Βοτανικό, κλεισμένα σε ένα ανοξείδωτο κουτί με την επιγραφή "Avin", ακουμπισμένο προσεκτικά σε έναν σκελετό κορμοράνου.

8) Ο Αλέκος Αλαβάνος.

9) Οι Scorpions, οι οποίοι παίζουν ακόμα και κάτω από τη γη, την "τελευταία συναυλία" τους αδιάκοπα εδώ και 20 χρόνια. Ανοίγουν οι Πυξ Λαξ.

10) Ο Dude, ο Λεμπόφσκι ντε, που ψάχνει το χαλί του περιτριγυρισμένος από μπουκάλια βότκας, καλούα και γάλακτος. 

Θεότητα απαράμιλλη.

Ορίστε λοιπόν, αναγνώστη. Για να μην έχεις πια καμία αγωνία (σιγά μην είχες) και γι να μην περιμένεις τις ψεύτικες ανακοινώσεις του Υπουργείου και της Πατρίτσια Περιστέρη - Μιλκ.

Υ.Γ. 1 Μπορείς να με ευχαριστήσεις από κοντά, αναγνώστη, στο Κούσκο (Μεσολογγίου και Κωλέττη) σήμερα ή στον Σχοινοβάτη στη Σουλτάνη αύριο. Εγώ μουσική θα βάζω και στα δύο πάντως.

Υ.Γ.2 Τιμή και δόξα στον δήμαρχο Χαλανδρίου.

Υ.Γ. 3 (Edit 20/11/2014) Λίγες μέρες ΑΦΟΥ έγραψα την ανάρτηση βγήκε στη δημοσιότητα βίντεο που παρουσιάζει τα αληθινά ευρήματα της ανασκαφής, ανάμεσα στα οποία είναι και φώτο του Κούδα. Ξαναδιάβασε το νούμερο 2 εύρημα, αναγνώστη. Ευχαριστώ.

Εντυπωσιακό.

Θυμάσαι VI

Κυλήσαμε λάστιχα στην κατηφόρα του Decadence.

Κλέψαμε σηματάκια Mercedes από παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην αντιπροσωπεία.

Κάτσαμε μέχρι το ξημέρωμα πάνω από το κλειστό γυμναστήριο του μπάσκετ στο Λόφο του Στρέφη, πίνοντας και συζητώντας.

Βγήκαμε για "έναν καφέ" και γυρίσαμε σπίτι μας μετά από τρεις ημέρες.

Παίξαμε ξύλο μεταξύ μας για πλάκα.

Σου πέταξα ένα κλαδί δέντρου ενώ τρέχαμε και οι δυο μας ζιγκ - ζαγκ σε ένα δάσος στη Σαμοθράκη και απείχαμε τριάντα μέτρα.

Και σε πέτυχα.

Κέρασα στη "Γη" για το πτυχίο μου.

Τέσσερις φορές.

Χορεύαμε αυτό σε beach party

κλωτσώντας ανηλεώς την άμμο.

Πήγαμε φαντάροι. Απολυθήκαμε.

Δουλέψαμε. Απολυθήκαμε.

Χωρίσαμε (όχι μεταξύ μας) και μετά γίναμε λιώμα, ήπιαμε για τις άτιμες γυναίκες, τους άτιμους άντρες, την άτιμη την κοινωνία γενικά.

(Για μια περίοδο, εκεί γύρω στα 20 μας, νομίζω ότι χωρίζαμε μόνο και μόνο για να βρούμε αφορμή να πιούμε)

Διάολε, πίναμε για να γιορτάσουμε που είχαμε σκοτώσει μια κατσαρίδα.

Τότε που ζούσαμε.

Α, ρε Ασημάκη...

Υ.Γ. Τώρα δεν ζούμε απλά, μεγαλουργούμε. Απλά δεν το καταλαβαίνουμε, αναγνώστη.

Αμερικάνικες σειρές στην Ελλάδα (Παρτ Ουάν)

Βλέποντας (δυστυχώς) ένα επεισόδιο από την ελληνική μεταφορά του εξαιρετικού Modern Family [μα τι σκεφτόντουσαν; Αντώνης Καφετζόπουλος vs Ed O' Neil (aka Al Bundy);;; Αδύνατον] αναρωτήθηκα πως θα ήταν οι ξένες σειρές αν ήταν ελληνικές; Το έχει κάνει το luben.tv, αλλά τοποθετώντας τες στη δεκαετία του '80. Σε μια σύγχρονη βερσιόν λοιπόν, απλά τοποθετημένες στον νεοελληνικό κοινωνικό περίγυρο:




1) Newsroom (Νυχτερινό Δελτίο): Η Όλγα είναι απογοητευμένη - το τελευταίο μπότοξ δεν έπιασε και αναγκάζεται να κρατάει το πηγούνι της όσο εκφωνεί τις ειδήσεις. Ο Γιάννης πονάει καθώς η πλάτη του είναι όλο χαρακιές γιατί κάθε βράδυ αυτομαστιγώνεται, θεωρώντας εαυτόν υπεύθυνο για τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ. Στην αίθουσα σύνταξης κάθε βράδυ τσακώνονται για το αν η σειρά παρουσίασης των θεμάτων θα είναι ΠΑΣΟΚ - ΣΑΜΑΡΑΣ - ΠΑΣΟΚ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΑΜΦΙΠΟΛΗ - ΠΑΣΟΚ - ΒΟΡΙΔΗΣ - ΑΔΩΝΗΣ - ΠΑΣΟΚ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ - ΑΘΛΗΤΙΚΑ - ΚΑΙΡΟΣ ή ΠΑΣΟΚ - ΠΑΣΟΚ - ΠΑΣΟΚ - ΣΑΜΑΡΑΣ - ΤΡΟΙΚΑ - ΠΑΣΟΚ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΝΔ -ΝΔ - ΝΔ - ΑΘΛΗΤΙΚΑ - ΚΑΙΡΟΣ. Στο απέναντι δέος, ο Μπάμπης έχει φτιάξει ένα μυστικό δωμάτιο στο στούντιο όπου κάνει βουντού στον Τσίπρα και λατρεύει ομοιώματα Τροικανών και Μνημονίων. Ο Πάσχος το ανακαλύπτει τυχαία αλλά δεν τον καταδίδει στη Σία, απλά προσχωρεί στη νέα θρησκεία. Στη ΝΕΡΙΤ κάνουν διαγωνισμό γλειψίματος (παγωτού) και κερδίζουν όλοι.


Απήχηση: 10/10 (θα το λατρέψει το δυναμικό κοινό 35-44)
Αλλαγή από το πρωτότυπο: 9/10 (το κοινό σημείο είναι ότι αφορούν σε τηλεοπτικά κανάλια)
Πράσινο φως: Εννοείται.

Το παπιγιόν θα το το φοράει ο Τσίμας, φυσικά

2) House of Cards (Ανίερες Συμμαχίες): Ο Μπαλτάκος ελίσσεται στους διαδρόμους της εξουσίας, συνάπτοντας ανίερες συμμαχίες με τους νεοναζί, για το καλό της παράταξης και σε πλήρη γνώση του Προέδρου. Όταν αποφασίζουν να τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, ραδιουργεί με τη βοήθεια του Καρατζαφέρη, του Ταμήλου και του Κικίλια για να ρίξει την κυβέρνηση. Οι καταστάσεις που προκύπτουν είναι ξεκαρδιστικές, καθώς το IQ όλων των εμπλεκόμενων δεν υπερβαίνει το 80 (αθροιστικά). 

Απήχηση: 6/10 (κάνει λίγο τζιζ το θέμα)

Αλλαγή από το πρωτότυπο: 10/10 (όπου έκλασε ο Spacey βγήκε ο Μπαλτάκος)

Πράσινο φως: Κάτσε ρε παιδί μου να το σκεφτούμε λίγο ακόμα. 

Τουλάχιστον έχει ίδιο σωματότυπο με τον Τάκη.

3) True Detective (Αληθινός Μπάτσος): Ο Σάκης και ο Μάκης είναι ένα ζευγάρι αστυνομικών που έχουν μια παράνομη σχέση. Προσπαθώντας να το κρύψουν από όλους, κυρίως από τους χριστιανοταλιμπάν παπάδες, ρίχνονται με τα μούτρα στην εξιχνίαση μιας δολοφονίας ενός μετανάστη. Το Σώμα τους κοροϊδεύει ανοιχτά, καθώς τέτοιες υποθέσεις δεν σπαταλούν συνήθως ούτε δέκα δευτερόλεπτα από τον πολύτιμο χρόνο της Ελληνικής Αστυνομίας. Όταν οι ατρόμητοι ντετέκτιβ ανακαλύπτουν ότι ένοχοι είναι νεοναζί που έχουν την κάλυψη της Αστυνομίας, τους φωνάζει ο διοικητής στο γραφείο του και τους λέει: "Σιγά το νέο, όλες οι δολοφονίες μεταναστών εκεί οφείλονται". Απογοητευμένοι, στρέφονται στο ΚΚΕ αλλά επειδή είναι ομοφυλόφιλοι βρίσκουν κλειστές πόρτες. Το ίδιο και στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς μετά την επίσκεψη στο Άγιο Όρος και την παραλίγο επίσκεψη στον Πάπα, ο Αλέξης δεν θέλει να τα χαλάσει με το παπαδαριό στο δρόμο για την εξουσία. 

Απήχηση: 7/10 (θα το θάψουν οι ηλικίες 65- 105)

Αλλαγή από το πρωτότυπο: 11/10 (καμία σχέση)

Πράσινο φως: Μάλλον (θα σταματήσει την προβολή η Ιερά Σύνοδος αμέσως μετά το πρώτο επεισόδιο, πιθανότατα).

Προτεινόμενο casting: Στο ρόλο του ξανθού ο Απόστολος

 Γκλέτσος και σε αυτόν του μελαχρινού ο Ηλίας Ψινάκης.

4) Fargo (Τρίκαλα). Στην ελληνική επαρχία κάτι ύπουλο και σκοτεινό κινείται στις σκιές. Είναι ο Ταμήλος (διπλοθεσίτης, αφού παίζει και στο "Ανίερες Συμμαχίες"), ο οποίος γυρνάει από χωριό σε χωριό της θεσσαλικής επαρχίας και κλέβει ζώα για να συμπληρώσει  το εισόδημά του καθώς "η συμμετοχή σε επιτροπές στη Βουλή δεν πληρώνεται, το κέρατό μου μέσα". Ατρόμητοι ντόπιοι βλαχόμπατσοι τον καταδιώκουν αλλά δεν τον πιάνουν ποτέ, καθώς είναι ακόμα πιο ηλίθιοι και από αυτόν. Μεγάλο σουξέ.

Απήχηση: 10/10 (Αθάνατη ελληνική επαρχία)

Αλλαγή από το πρωτότυπο: 9/10 (και οι δύο εκτυλίσσονται σε χωριά)

Πράσινο φως: Με τα χίλια.

Δεξιά ο Ταμήλος, αριστερά ένας άτυχος

βοσκός που έγινε συνεργός του άθελά του.

Τελικά, αναγνώστη, υπάρχουν πολλές σειρές που μπορούν να μεταφερθούν στα καθ' ημάς. Θα συνεχίσω σε άλλη ανάρτηση. Σε αφήνω με το τραγούδι τίτλων του "Αλήθινού Μπάτσου" που είναι ομολογουμένως εκπληκτικό.

The Handsome Family - Far from any road

Παίζει κάθε Παρασκευή στον Σχοινοβάτη.

Υ.Γ.1 Τώρα που είπα Σχοινοβάτης, αναγνώστη, μην ξεχνάς τα εβδομαδιαία ραντεβού μας εκεί κάθε Παρασκευή, όπου εγώ βάζω μουσική κι εσύ περνάς καλά.

Υ.Γ. 2 Ειδικά για αυτή την εβδομάδα, μπορείς να ακούσεις τις εξαίσιες μουσικές μου επιλογές ΚΑΙ την Πέμπτη 9/10 στο Κούσκο, Μεσολογγίου και Κωλέττη!

Σινεκριτική

Γράφει λοιπόν η φίλη Μ. σε ένα κινηματογραφικό σάιτ και αυτές τις μέρες κάνει κριτική στις ταινίες που είδε στις Νύχτες Πρεμιέρας (ή απλώς "Νύχτες", όπως κατάλαβα ότι τις αποκαλούν μεταξύ τους οι γνωρίζοντες). Εγώ πάλι, σε αντίθεση με άλλες χρονιές πήγα σε μια μόνο ταινία φέτος, την αργεντίνικη "Ιστορίες για αγρίους",(Relatos salvajes) κι όταν της ζήτησα να γράψει κάτι για αυτή, μου είπε ότι δεν την είδε και με προέτρεψε να γράψω κάτι εγώ. Ιδού λοιπόν (και το κρίμα στο λαιμό της):

"Όλοι μπορούμε να χάσουμε τον έλεγχο"

(και χωρίς να ξέρω ισπανικά, παρακαλώ)

Η ταινία είναι αργεντίνικη και παίζουν όλοι οι Αργεντίνοι που ξέρουμε (εκτός από τον Μέσι). Ανάμεσα τους και αυτός ο φοβερός μπάτσος/δικαστής/τι σκατά ήτανε στο "Μυστικό στα μάτια της" που τον πάω πολύ - και παίζει και συνάδελφο μηχανικό στο συγκεκριμένο. Στην παραγωγή είναι ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, αλλά όχι και στη σκηνοθεσία, οπότε δεν υπάρχει καθόλου σεξ. Δηλαδή υπάρχει, αλλά είναι σε ταράτσα και με τα μισά ρούχα φορεμένα, οπότε δεν πιάνει, υποθέτω. Η ταινία αποτελείται από έξι ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες, με μοναδικό κοινό σημείο ότι σε όλες κάποια στιγμή οι πρωταγωνιστές χάνουν τον έλεγχο και κάνουν κάτι ακραίο, που οδηγεί σε φόνο/καταστροφή/έκρηξη ή και σε όλα μαζί. Εγώ πάντως, αναγνώστη, δεν τους κατηγορώ - ακόμα και οξύθυμος χαρακτήρας να μην είσαι, κάποια στιγμή θα σπάσεις, δεν γίνεται.


Η φωτογραφία είναι αυτό το πράγμα που δεν έχω καταλάβει τι σχέση έχει με το σινεμά, αλλά αν έχω καταλάβει σωστά τι είναι, είναι καλή, η μουσική είναι ωραίες νότες βαλμένες σε μια τυχαία σειρά, το παίξιμο είναι υποφερτό έως άψογο, το σενάριο εξαιρετικό. Ο σκηνοθέτης μας βάζει στο μυαλό (το παρακάτω απόσπασμα, αναγνώστη, παρακαλώ να διαβαστεί με φωνή Ηλία Φραγκούλη) "της σημερινής αρρωστημένης κοινωνίας, σαν σκουλήκι που περιδιαβαίνει στο σαπισμένο σώμα της μεταβιομηχανικής οργουελικής λαίλαπας που βιώνουμε όλοι μας άπαξ και βγούμε από το ζεστό καταφύγιο του σπιτιού, του καναπέ και της αφόρητης μοναξιάς μας. Αίμα κυλάει στην οθόνη, ζεστό και κόκκινο, σαν τα λάβαρα της Ρωσικής Επανάστασης, όχι αυτής του 1917, αλλά της κινηματογραφικής Ρωσικής Επανάστασης, όπως ενσαρκώθηκε από τον Σεργκέι τον Αϊζενστάιν, αν και η εν λόγω ταινία δεν έχει σχέση με τον Ιβάν τον Τρομερό, μάλλον με τον Θυμό τον Τρομερό που μας πιάνει όλους και δε μας αφήνει εύκολα πριν ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, διαρρηγνύοντας τον αόρατο ιστό που χωρίζει τη λογική από την τρέλα και οδηγώντας μας σε δύσβατα και κακοτράχαλα μονοπάτια αυτογνωσίας και φονικής μανίας" κλπ κλπ.


Αυτά λοιπόν. Τελικά δεν είναι καθόλου δύσκολο να γράψεις μια κριτική για ταινία, δέκα λεπτά μου πήρε (και χωρίς spoiler, μπράβο μου). Θα το ξανακάνω. Α, η ταινία βγαίνει σύντομα στους κινηματογράφους για εσάς τους πληβείους που δεν την είδατε στις..."Νύχτες". Να πάτε.

Τσίμπα και το trailer, αναγνώστη

Υ.Γ. Οι Παρασκευές στον Σχοινοβάτη τείνουν να γίνουν θρυλικές. Ευχαριστώ για την αγάπη σου, αναγνώστη. Συνεχίζουμε με mashups και διασκευές σαν την εξής:

Το αφεντικό διασκευάζει Easybeats.

Like a Boss.

Λίστες, λίστες, λίστες...

Μετά τη μανία που κατέλαβε τα πλήθη των σόσιαλ των μίντια να φτιάχνουν λίστες με βιβλία, ταινίες κλπ που τους σημάδεψαν (και στην οποία, φυσικά υπέκυψα κι εγώ, μπορείς να τσεκάρεις τη λίστα μου εδώ, αναγνώστη), αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση που να αναφέρεται σε γεγονότα που με σημάδεψαν κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης και θυελλώδους ζωής μου:


1) Το περιστατικό στο μάθημα παραδοσιακών χορών (1987). Η καλή μας δασκάλα χορού, χωρίς κανένα προφανή λόγο, με έβγαλε από την πρώτη θέση στο τσάμικο. Το αυτοκίνητο της βρέθηκε καμένο λίγες μέρες μετά.

2) Το τείχος του Βερολίνου (1989). Ο Έριχ ο Χόνεκερ δεν απάντησε στις κλήσεις μου. Λίγες μέρες μετά, δεν είχε χώρα.

3) Επιλογή πόλης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 (1990). Η Αθήνα μου φαινόταν άθλια. Λίγες μέρες μετά επιλέχτηκε η Ατλάντα.

4) Μουσικό διάλειμμα (1991). Ο φίλος μου δι' αλληλογραφίας Eddie Vedder μου ζήτησε "λίγα τραγούδια" για ένα συγκρότημα όπου είχε μόλις αναλάβει χρέη τραγουδιστή. Λίγες μέρες μετά, βγήκε το Ten.

Τι ψάχνετε τώρα, είχα τις μαύρες μου εκείνη την περίοδο.

5) Η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη (1993). Ο Συμπιλίδης μου χρώσταγε χάρη από ένα παιχνίδι πόκερ. Λίγες μέρες μετά, είχαμε εκλογές.

6) Το φιάσκο στο Χρηματιστήριο Αθηνών (1999). Μια μέρα που χρειαζόμουν κάτι ψιλά για τσιγάρα πήρα τηλέφωνο το χρηματιστή μου και του είπα: "Πούλα τες. Και τις τρεις, ναι". Λίγες μέρες μετά. έγινε το κραχ.

7) Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (2004). Μια μέρα που έπινα καφέ με τον Αλέφαντο με πήρε τηλέφωνο ο Ρεχάγκελ για να με συμβουλευτεί εν όψει Euro 2004. Του μετέφερα αυτολεξεί τις νουθεσίες του κυρ - Νικόλα. Λίγες μέρες μετά, το πήρε.

8) Εθνικές εκλογές (2009). Αράζω με τον ΓΑΠ και τα λέμε. Όταν έρχονται οι πίτσες πάει να πληρώσει και του λέω "σε παρακαλώ, Γιώργο. Λεφτά υπάρχουν". Λίγο μετά, κερδίζει τις εκλογές.

9) Αμερικάνικες εκλογές (2012). Ο Ομπάμα μου ζητάει βοήθεια. Επειδή μου τη δίνουν οι ακροδεξιοί του Tea Party, εκδίδω μια σύντομη ανακοίνωση για "στήριξη χωρίς αυταπάτες". Λίγες μέρες μετά, επανεκλέγεται.    

10) Η πρόκληση του Ο. (2014). Πρόσφατα προκλήθηκα από φίλο να γράψω μια λίστα με πράγματα που με σημάδεψαν. Προτίμησα να γράψω μια λίστα με πράγματα που σας σημάδεψαν. Λίγα λεπτά μετά, γράφτηκε αυτή η ανάρτηση.


Υ.Γ. 1 Η αγάπη σου, αναγνώστη, για το μουσικό μου γούστο οδήγησε σε δύο μεγαλειώδεις Παρασκευές στον Σχοινοβάτη (έλα, απέναντι από τους 5 δρόμους, δίπλα στο Νάνο, δίπλα στον Λάμπρο για την ακρίβεια), όπου έβαζα μουσική. Έλα την ερχόμενη Παρασκευή να τις κάνουμε τρεις.

Υ.Γ. 2 Ο. ελπίζω να σε κάλυψα...

Παραλίγο...

Ένα μήνα έχω να γράψω. Το μεγαλύτερο διάστημα από τότε που ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία με το μπλογκ. Μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κρεμάσω την πένα μου, να ρίξω καφέ στο πληκτρολόγιό μου, να τα μαζέψω γενικά;

- Ναι, γιατί στέρεψα από ιδέες.

- Όχι, γιατί σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο το μπλογκ έχει 44.000+ views.

- Ναι, γιατί όλα τα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο μεταβιομηχανικό άνθρωπο έχουν αναλυθεί επαρκώς.

- Όχι, γιατί σε τρεις μήνες θα μπορώ να γράψω τον Καζαμία 2015, φιλοδοξώντας να διαδοθεί ακόμα περισσότερο κι από τον περσινό.

- Ναι, γιατί στην Ανάφη κανείς από τους 270 μόνιμους κατοίκους δεν ήξερε την ύπαρξή του και με πλήγωσαν.

- Όχι, γιατί τώρα που το έμαθαν, πρέπει να έχουν κάτι να διαβάζουν το χειμώνα που λείπουν οι τουρίσται.

- Ναι, γιατί δεν θέλω να καταλήξω σαν κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) που γεμίζουν τα μπλογκ τους με αναδημοσιεύσεις. Οτιδήποτε έχεις διαβάσει εδώ, αναγνώστη, είναι δικό μου κι έχει γραφτεί για τα μάτια σου μόνο.

- Όχι, γιατί έχω χρέος απέναντί σου αναγνώστη, να συνεχίσω το μακρύ κι επίπονο έργο της διαπαιδαγώγησης σου πολιτικά, μουσικά, κοινωνικά κλπ.

- Όχι, γιατί θα χαρούν οι απανταχού χίπστερ, νεοχίπηδες, κλαρινογαμπροί, σκυλούδες, πασόκοι, κωστόπουλοι, μπογδάνοι, κάλπηδες.

- Όχι, γιατί πρέπει να γράψω τη συνέχεια του Ευρωμπάσκετ '87 κάποια στιγμή...

- Όχι, γιατί χρωστάω μια ανάρτηση στη λατρεμένη (NOT) Σώτη Τριανταφύλλου.

- Όχι, γιατί η Ελένη θα περιμένει κι άλλο "Θυμάσαι".

- Όχι, γιατί πως θα εκφραστώ αν γίνει κάτι συνταρακτικό;

- Όχι, γιατί που θα ακούς μετά τέτοιες κομματάρες, αναγνώστη;

Φετινό άλμπουμ από αγαπημένη μπάντα (που 

έχει παίξει και σε Αναιρέσεις, να τα λέμε αυτά)

- Όχι, γιατί όσο με διαβάζεις εσύ, θα γράφω.

Υ.Γ. Ωραία λοιπόν, αφού συνεχίζουμε, έλα την Παρασκευή στον Σχοινοβάτη, Σουλτάνη 4 στα Εξάρχεια, που θα βάζω μουσική να μου κάνεις παραγγελιές. Βάλε μου δύσκολα, αναγνώστη.

Ξέρω τι έκανες τα τελευταία 20 καλοκαίρια

Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα. Δεν ξέρω αν επιστρέφει με λαστιχένια πέδιλα, όπως ισχυρίζεται ο Βασιλικός (ο Βασίλης, αναγνώστη, ο συγγραφέας, όχι αυτός από τους Raining Pleasure), πάντως επιστρέφει. Δεν είμαστε με την κυκλική αντίληψη της Ιστορίας αλλά με τη γραμμική, το ξέρω σύντροφε, αλλά να, η γραμμή διαγράφει σπείρες ενίοτε, να συμφωνήσουμε σε αυτό τουλάχιστον; Πάντα βέβαια υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά, αλλά τελικά όλα στο ίδιο καταλήγουν. "Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό" που λέει και ο Αλεξανδρινός. Και πιο πριν, " Καινούριους τόπους δε θα βρεις, δε θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς και στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις." Αυτός βέβαια το έβλεπε απαισιόδοξα, όπως φανερώνει η κατάληξη του ποιήματος, με τις ρημαγμένες και χαλασμένες ζωές και τα συναφή,  αλλά εγώ, αναγνώστη, συγκινούμαι όταν βλέπω άτομα που γνώρισα πριν 18 χρόνια να είναι και φέτος γύρω μου σε ένα (δύο, τρία, είμαστε και πολλοί πανάθεμά μας) τραπέζι (α). Δεν έχουν όλοι τα μαλλιά τους στη θέση τους, δεν είμαστε πια αδύνατοι και έφηβοι, μερικοί παντρεύτηκαν κι έκαναν και παιδιά, άλλοι παντρεύονται φέτος (να ζήσετε Σ.! ) αλλά όταν ο Δ. αρχίζει τον αδυσώπητο και ανελέητο χαβαλέ του, ο Βαρώνος να ωρύεται για κάτι ασήμαντο, ο Μπ. να γελάει συνεχώς και να λέει "σούπερ",  είναι ξαφνικά σαν να είμαστε ακόμα στον προηγούμενο αιώνα, με δραχμές στις τσέπες μας και τις εξεταστικές του Σεπτεμβρίου να είναι το μοναδικό άγχος στις ζωές μας.    

Έπαιζε και το Λόγω Τιμής την εποχή που γνωριστήκαμε

 οι περισσότεροι, φαντάσου. Λόγω τιμής στο λέω, αναγνώστη.

Τότε που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι αν πάρουμε πτυχίο θα έχουμε δουλειά για 35 χρόνια, όπως οι γονείς μας.



Ναι, η θάλασσα έχει πέτρες φέτος. Ναι, οι μισοί είμαστε άνεργοι και οι άλλοι μισοί κακοπληρωμένοι. Αλλά είμαστε εδώ, και κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι και τον Δεκαπενταύγουστο θα είμαστε όλοι στο πανηγύρι στην Αρήνη και στις 22 στο Βαρκό και μετά θα γιορτάσουμε τα γενέθλια μου και θα παίξω μουσική και θα είναι όλα όπως πρέπει. Κι ακόμα καλύτερα από άλλες χρονιές γιατί θα είσαι κι εσύ εκεί, που εδώ ήσουν δηλαδή όλους τους Δεκαπενταύγουστους του κόσμου, απλά όχι μαζί μας...Θα δεις, θα είναι ωραία. Και το περιμένω πως και πως.


Αλλά για να επιστρέψω στην εισαγωγή της ανάρτησης, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, και ο Κούταβος δέκα χρόνια μετά, ΑΚΟΜΑ δεν έχει μάθει να φτιάχνει έναν φραπέ της προκοπής. Αλλά εκεί θα πηγαίνουμε. Γιατί μερικές φορές είμαστε δέσμιοι των αναμνήσεών μας. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Και γιατί φέτος έβαλε και ΑΙΩΡΕΣ ο μικρός θεούλης.

Υ.Γ. 1 Τις Κυριακές βάζω μουσική στην καντίνα, αναγνώστη, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν με ρώταγες θα σου έλεγα ότι αξίζει η μονοήμερη εκδρομή, 3 ώρες είναι από την Αθήνα μόλις. Αλλά και πάλι, δεν είμαι και πολύ αντικειμενικός στο συγκεκριμένο, οπότε μην δίνεις σημασία. 

Υ.Γ. 2 Θ., Σ., Β., Ν., ξέρω ότι δεν περιμένατε τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να πειστείτε - σας περιμένω.

Υ.Γ. 3 Μέσα σε όλους αυτούς που ξέρω τόσα χρόνια, υπάρχουν και πασόκικα λαμόγια που τώρα που η πασοκάρα πνέει τα λοίσθια, το παίζουν συριζαίοι...Τι να κάνεις αναγνώστη, υπάρχουν και τέτοια ξεφτιλισμένα σκηνικά, ακόμα και στον επίγειο παράδεισο.

Χάπι Μπέρθντευ

Γιατί μπορώ. Γιατί έτσι αποφάσισα. Γιατί στη δίνει που χρησιμοποιώ τις εκφράσεις - σήμα κατατεθέν σου. Γιατί τουλάχιστον μια φορά σε ΚΑΘΕ μας έξοδο θα παρεξηγηθείς με κάτι που θα πω και θα μουτρώσεις και θα με αγριοκοιτάξεις και εγώ θα ψαρώσω και θα φοβηθώ ότι δε θα μου ξαναμιλήσεις ποτέ και τι θα κάνω εγώ χωρίς τη φίλη μου τη Β.; Γιατί έχεις γενέθλια και είμαι μακριά και δε μπορώ να σου δώσω δώρο και αντ' αυτού θα πάρεις μια ανάρτηση αφιερωμένη στο πολύπλοκο, κυκλοθυμικό, πανέξυπνο, αστείο τυπάκι που εσύ ονομάζεις "εαυτό" και οι γύρω σου "κουκουβάγια". Γιατί το γνωστό μαγαζί στη Μπενάκη δεν είναι το ίδιο από τότε που σταμάτησες να δουλεύεις εκεί. Γιατί αποκαλείς τα μαγαζιά των Εξαρχείων όχι με το κοινό, μπανάλ τους όνομα, όπως όλος ο λαουτζίκος, παρά με το μικρό του αφεντικού τους (ή του πιο εμβληματικού/ης σερβιτόρου/ας). Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Με αυτή τη λογική το καλοκαίρι του 2013 έπρεπε να λέμε "πάμε στη Β.", όχι "πάμε στον Τζ.". Γιατί δεν το κάναμε; Γιατί δεν είμαστε εσύ. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εσύ, ακόμα και για σένα φαντάζομαι. Η ενέργεια που βγάζεις σε μια τυπική σου μέρα θα μπορούσε να ηλεκτροδοτήσει μια μικρή κωμόπολη - παραθαλάσσια, με τα ερ κοντίσιον να δουλεύουν στο φουλ. Και δεν είναι αρκετή αιτιολογία η ηλικία - τα 24 δεν είναι και 18!


(Το ξέρεις ότι κάπου μέσα στην ανάρτηση θα έγραφα το 24 γιατί περίμενα μήνες να αναφερθώ σε σένα ως η ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΧΡΟΝΗ φίλη μου, έτσι δεν είναι;)


Γιατί κανονίζουμε μεγαλεπήβολα σχέδια εξόδων που μετά ακυρώνονται μέσα σε χρονικό διάστημα αντιστρόφως ανάλογο του χρόνου που σπαταλήσαμε να τα καταστρώσουμε. Όχι μόνο με δική σου υπαιτιότητα, να τα λέμε αυτά. Γιατί για μια περίοδο ανακηρύχτηκα επίτιμος δημότης Μπραχαμίου - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου. Γιατί ήσουν εκεί όταν σε χρειάστηκα, κι όταν σε χρειάστηκα λίγο παραπάνω, ήσουν πιο πολύ εκεί. Γιατί ακόμα περιμένω το υπερτέλειο κείμενό σου που θα ανέβει σαν ανάρτηση σε αυτό εδώ το μπλογκ. Γιατί τον Σεπτέμβρη θα πάρεις πτυχίο αλλά δε θα αλλάξει τίποτα, μη φοβάσαι. Γιατί μου έμαθες αυτό:

Το μικρό είναι όντως πανίσχυρο,

είχες δίκιο. Όπως πάντα. Έχεις.

Γιατί πίνεις μόνο ούζο και κρασί και αβάνα κόλα, όπως η αγάπη μου. Ψέμματα - προτιμάς να πίνεις αυτά αλλά έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να λιώσεις μέχρι και με τσέρυ. ΜΕ ΤΣΕΡΥ. Γιατί μπορείς. Γιατί έτσι αποφάσισες. Γιατί εκνευρίζεις τη Μουνάρα. Γιατί όποια φίλη σου τύχει να έχει ψυχολογικά, ξέρει σε ποια κουκουβάγια να απευθυνθεί για να της τα λύσει. Γιατί το "μμμμμμ" με ταυτόχρονη ανύψωση των χεριών σφιγμένων σε γροθιές στο ύψος του προσώπου είναι τόσο trademark που πρέπει να κατοχυρώσεις πατέντα. Γιατί γνωρίζεις κόσμο σε δέκατα δευτερολέπτου και όλοι σε συμπαθούν. Γιατί θα βρούμε ίδιο κόκκινο φουλάρι και θα στο πάρω δώρο, στο υπόσχομαι.


(Τώρα που το σκέφτομαι, αν ήμουν στην Αθήνα θα σου έπαιρνα για δώρο τον "Ερωτευμένο Φοιτητή". Με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα).    



Γιατί από πέρσι, που σε πήρα τηλέφωνο για χρόνια πολλά την ώρα που έστηνες σκηνή και με ξεπέταξες στο πεντάλεπτο, μέχρι φέτος έχουμε διανύσει πολύ δρόμο. Χρόνια πολλά Β.

We 've come a long long way together, through the hard times and the good

I have to celebrate you baby, I have to praise you like I should

The beach tribes (μέρος δεύτερο)

Αφού σε άφησα να περιμένεις επί ένα χρόνο, για να δοκιμάσω τα όρια της αντοχής σου και της αγάπης σου στο μπλογκ, αναγνώστη, συνεχίζω με τις φυλές της παραλίας. (Οι τρεις πρώτες κατηγορίες υπάρχουν εδώ, για τους ξεχασιάρηδες...). Πάμε λοιπόν.

4) Νεοχίπηδες. Τσίτσιδοι ή με ένα παρεό (για το εφέ και όχι για να καλύπτει κάτι), ελεύθερο camping, τζίβες, τζιβάνες, σε αέναη αναζήτηση της καλύτερης "καβάτζας" για να μην χτυπάει ήλιος τη σκηνή, πόσιμου νερού γιατί είναι απαραίτητο για την επιβίωση, και πολυάριθμης παρέας αντίθετου φύλου για να μην πάνε χαμένες τόσες κιθάρες που κουβάλησαν στο νησί.  Κοινό σημείο με τους κλαρινογκόμενους το τατουάζ, το οποίο όμως στην κατηγορία αυτή ενισχύεται με διάφορα piercing. Απαραίτητο αξεσουαρ το (πολιτικό) βιβλίο, το οποίο συνήθως παίρνει τον αέρα του στο νησί και γυρίζει αδιάβαστο στην Αθήνα.

Ηλικία: 18 - 50
Μουσική: Μάλαμας, Θανάσης, Χαρούλης, Ροκ, Μεταλ
Καφές: Ελληνικός (φτιαγμένος στο γκαζάκι)
Ποτό: Ρακή - Τσίπουρο - Μπύρες
Υδροβιότοποι: Γαύδος, Κάτω Κουφονήσι, Σχοινούσα, Δονούσα, Ανάφη (δυστυχώς)

Για να μην παρεξηγηθώ, το ελεύθερο κάμπινγκ τα σπάει,

με τα ποζέρια από τα Β.Π. που αφήνουν το μέρος χάλια τα έχω.

5) Οικογενειάρχης Ελληνάρας που έχει ζαλώσει τη γυναίκα του με την ομπρέλα, το ψυγείο, τα παιδιά, τη μάνα του, την αθλητική εφημερίδα, τα ταπεράκια με το φαγητό, τα καρεκλάκια και αυτός βαδίζει αρειμάνιος στην άμμο κρατώντας μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου, που είναι Nissan αλλά έχουν μπρελοκ Mercedes, ψάχνοντας το κατάλληλο σημείο να "στήσουμε", το οποίο κατάλληλο σημείο κατά προτίμηση είναι δίπλα σε κοριτσοπαρέα, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Καπνίζει συνέχεια και πετάει τα αποτσίγαρα στην άμμο, φωνάζει το beach boy "μικρέ", ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και τώρα πια Χρυσή Αυγή, θάνατος.

Ηλικία: 35-70

Μουσική: Βαριά Σκυλάδικα

Καφές: Οτι φτιάξει η γυναίκα στο σέικερ.

Ποτό: Αν έχει φέρει από το σπίτι κάτι, αλλιώς τίποτα.

Υδροβιότοποι: Παντού όμως.  

Την αφίσα αυτή την έχει ακόμα 

στο σπίτι του ο άνθρωπος μας.

6) Γυμνασιολυκειόπαιδα. Κοίτα, αναγνώστη, σε αυτό το μπλογκ έχω γράψει για Ατενίστας, για χίπστερ, για μουστάκια, για εκμάθηση γιαπωνέζικων σε ένα χρόνο, για νεοχίπηδες (Βαλτετσίου και Γαύδου), για κάγκουρες, για ληστές κινητών, για πασοκονεοδημοκράτες, για τον Πέτρο Κωστόπουλο, για τζημερικούς, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ένα όριο. Τη φρίκη αυτής της κατηγορίας δεν μπορώ να την αποτυπώσω γραπτά. Θα πω μόνο ότι αποτελούνται από 4 άτομα και πάνω ΠΑΝΤΑ, και ότι ο Φαραώ θα προτιμούσε τη βροχή από ακρίδες με κλειστά μάτια, αν του δινόταν η επιλογή.  

Ηλικία: 13-17

Μουσική: Κάτι σφίχτες ραπάρουν σαν να σφίγγονται στην τουαλέτα και κάτι τσόλια νιαουρίζουν. Mad Tv.

Καφές: Ναι

Ποτό: Ναι

Υδροβιότοποι: Σε όποια παραλία πάει λεωφορείο.

Συνεχίζεται (δεν ξέρω πότε, μπορεί του χρόνου τέτοιες μέρες..)

Περί Ντιέγκο και άλλων Αργεντίνων

Είναι Ιούνιος του 1986, είσαι 7 χρονών, και είσαι σε μια συγκέντρωση σε φιλικό σπίτι και οι "μεγάλοι" βλέπουν τελικό Μουντιάλ, Δυτική Γερμανία εναντίον Αργεντινής. Είναι όλοι με τη Δυτική Γερμανία, εκτός από τον πατέρα σου, ο οποίος δεν ασχολείται με μπάλα, αλλά από τη στιγμή που δεν είναι η Ανατολική Γερμανία στον τελικό και έχει προηγηθεί και η ιμπεριαλιστική επέμβαση της Μάγκι στα Φώκλαντς, είναι με την Αργεντινή φυσικά. Ένας εναντίον όλων, δύο δηλαδή, γιατί κι εσύ βλέπεις από τη μία μια ομάδα με μαλλιάδες και έναν κοντούλη που στριφογυρίζει σαν σβούρα και ζαλίζει τους Γερμανούς, ενώ στον προημιτελικό έχει βάλει στους υπερόπτες ιμπεριαλιστές Άγγλους δύο γκολ, ένα με το χέρι και ένα που έμεινε στην ιστορία σαν το "γκολ του αιώνα", και από την άλλη κάτι ξανθούς μαντράχαλους που έχουν πολλά ονόματα (Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε, Φέλερ, Βέλερ, Βόλερ, αλλιώς τον λέγανε κάθε φορά που έπαιρνε μπάλα κλπ) και σε μπερδεύουν. Προηγούνται λοιπόν τα αλάνια 2-0, ισοφαρίζουν οι γερμαναράδες 2-2 με 2 κόρνερ, και μετά, στο '86, γίνεται αυτό:

Είναι έκδηλη η απογοήτευση του 

γερμανόφιλου Διακογιάννη, αναγνώστη

Είναι Ιούλιος του 1990, είσαι 11 χρονών, το τείχος έχει πέσει (αλλά οι 2 Γερμανίες δεν έχουν ενοποιηθεί ακόμα), μαζεύεις μανιωδώς τα χαρτάκια της Panini, βλέπεις όλους τους αγώνες στην τηλεόραση, ο Ντιέγκο και ο Κανίγκια έχουν ξεπαστρέψει τους μισητούς Βραζιλιάνους στους 16, ο Γκοικοετσέα έχει πιάσει 2 πέναλτι στον ημιτελικό με τους Ιταλούς και έχουμε επανάληψη του τελικού του 86. Αλλά η FIFA έχει ξεκάθαρη προτίμηση για το ποιος πρέπει να το πάρει αυτή τη φορά, και ο μεξικάνος διαιτητής, αφού έχει αποβάλλει παίκτη της Αργεντινής, δίνει ένα πέναλτι που δε θα έδινε ούτε ο Μαρινάκης. Υπέρ του Ολυμπιακού. Στο Καραΐσκάκη. Στο '90 ενός ντέρμπυ που κρίνει πρωτάθλημα. Αλλά ο Μεξικάνος το έδωσε και οι Γερμανοί κέρδισαν 1-0 κι εσύ δεν έτρωγες 2 μέρες από τη στενοχώρια.

Καταραμένε Μεξικάνε 

Εκτός όλων των άλλων, αναγνώστη, ο Ντιέγκο απέκλεισε την Ιταλία στον ημιτελικό σε αγώνα που έγινε στη Νάπολη και πάνω από τους μισούς Ιταλούς στις κερκίδες ήταν μαζί του, οπότε μετά, εντελώς τυχαία, ήρθαν στην επιφάνεια "σκάνδαλα" που τον αφορούσαν, χρήση κόκας δηλαδή και πάρτι με μοντέλα, πράγματα που στην Ιταλία θεωρούνται ανεπίτρεπτα, αν είσαι ποδοσφαιριστής τουλάχιστον και αν εκπροσωπείς το φτωχό Νότο απέναντι στον πλούσιο Βορρά, γιατί αν είσαι καναλάρχης και κάνεις ακριβώς τα ίδια γίνεσαι πρωθυπουργός. Πάνω από μια φορά. (Τι γίνεται Σίλβιο, όλα καλά;).

Ακολούθησαν και άλλα Μουντιάλ, πήρε 2 και η "επιθετική, φαντασμαγορική, θεαματική" εθνική ομάδα της χώρας που αρχίζει από Β. (το ένα στα πέναλτι και το άλλο με 2-0, τόσο επιθετικά, φαντασμαγορικά, θεαματικά), σε άλλα 2 ξεφτιλίστηκε απ΄τους Γάλλους και τον μέγα Ζιζού, πήρε κι ένα η Ισπανία αλλάζοντας τόσες πάσες που οι αντίπαλοι βαρέθηκαν να παίζουν και είχαν ψιλοαράξει και το έτρωγαν στο τέλος, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τη σημερινή επανάληψη του έπους του '86 και της ντροπής του '90. 

Ένα είναι σίγουρο - οι Αργεντίνοι δε θα φάνε 7 όπως οι άλλοι στον ημιτελικό.

Στο 2-0 θα αρχίσουν τα τάκλιν στην καρωτίδα. Και 7 παίκτες να μείνουν από τις κόκκινες, 2-0 θα το χάσουν στα χαρτιά.  

Δείχνει στον Φιντέλ το τατού "Φιντέλ"

Πόσο μα πόσο θεός; Πάρτε το γι' αυτόν.

Υ.Γ.1 Στις προβλέψεις μου στο "Αυτό το Μουντιάλ είναι δικό τους και δικό μας"  έπεσα μέσα σε όλες, εκτός από τον ημιτελικό Γερμανία - Βραζιλία. Αλλά δεν πρόλαβε να βοηθήσει και ο διαιτητής τους Βραζιλιάνους, σαν στραγάλια τα έτρωγαν οι άχρηστοι ζογκλέρ τα γκολ.

Υ.Γ. 2 Παρά τη ζέστη και τη γενικότερη συγκυρία, η Παρασκευή στο Βα Μπένε ήταν ένας θρίαμβος. Ανανεώνουμε το ραντεβού, αναγνώστη, για την Τρίτη 15/7 στο ίδιο μέρος και ώρα, και με κάποια γενέθλια-έκπληξη...

Έλα και θα ανακαλύψεις ποιος/α έχει 

γενέθλια, δεν μπορώ να στο πω από εδώ..