Καζαμίας 2016 (Part 2)

(Το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ, αναγνώστη)


Μάης: Ο Ολυμπιακός παίρνει το πρωτάθλημα με 43 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, αλλά ο Μαρινάκης καταδικάζεται για στημένους αγώνες. Πριν προλάβουν να χαρούν οι υπόλοιποι, τα σίδερα της φυλακής περιμένουν και τους Αλαφούζο, Τίγρη, Σαββίδη, και γενικά όλους τους προέδρους Α' και Β' Εθνικής. Το πρωτάθλημα απονέμεται στο Αιγάλεω και το πάρτυ στα Δυτικά προάστια ξεκινά. Ο Μπογδάνος κάνει εμφύτευση μαλλιού και μυαλού αλλά αποτυγχάνουν και οι δύο - οι θεράποντες ιατροί δηλώνουν "παραλάβαμε καμμένη γη και στους δύο τομείς, τι να κάνουμε, δεν είμαστε και θεοί, επιστήμονες είμαστε". Ο Τζο Νέσμπο εκδίδει το καινούργιο του βιβλίο, το οποίο ονομάζεται "Αθήνα" και είναι εμπνευσμένο από την περσινή του επίσκεψη στη χώρα μας - ο δολοφόνος σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα βιβλία δεν πιάνεται ποτέ, για την ακρίβεια γίνεται υπουργός ΜΕΤΑ τις δολοφονίες. Σε κάποιο σοκάκι στην πλατεία Καρύτση ανακαλύπτεται από επιστήμονες ένας χίπστερ που ΔΕΝ κάνει εκπομπή σε ραδιόφωνο. Στέλνεται πάραυτα σε ειδικό εργαστήριο στην Δανία για εκτεταμένες εξετάσεις, αλλά οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες το καταρρίπτουν το αεροπλάνο που τον μεταφέρει πάνω από την Ουγγαρία. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

Ιούνης: Ο Σπίρτζης ξεπουλάει ο,τι απέμεινε από τις υποδομές της χώρας αλλά στέλνει ένα ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό στο οποίο λέει ότι δεν κοιμάται τώρα πια τα βράδια, σβήνει στο ουίσκυ τα δικά του τα σημάδια και όλα καλά. Η Δεύτερη φορά Αριστερά συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της ιδιωτικοποιώντας μέχρι και τη μάνα που μας γέννησε, που θα έλεγε και ο Ζοζέ. Οι παραλίες της χώρας είναι πλέον όλες ιδιωτικές, ενώ μπαίνει και ειδικός φόρος στις πλαστικές πισίνες από τα Jumbo. Μετά από προσωπική παρέμβαση του Αλέξη εξαιρούνται από τη φορολόγηση οι κανονικές πισίνες, λόγω των αντιδράσεων της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Η υπουργός Γιάννα (που πλέον αποκαλείται από τους δημοσιογράφους "Κόκκινη Γιάννα") διαφωνεί έντονα αλλά τελικά υποχωρεί, όταν της υποδεικνύουν ότι αν ίσχυε το μέτρο θα πλήρωνε γύρω στις 500.000 ευρώ φόρο. Απογοητευμένη, λύνει το Μεσανατολικό αλλά και πάλι της μένει η αίσθηση του ανικανοποίητου. Η Ρωσία αποβιβάζει μια μεραρχία ντυμένη σαν Γιαπωνέζες μαθήτριες στις Κουρίλες Νήσους για να ψαρώσει τους ίδιους τους πολίτες της. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.       


Ιούλης: Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παντρεύεται τη Ρουμάνα νοσοκόμα του και δηλώνει "είναι από τα Καρπάθια το κορίτσι, παπούτσι από τον τόπο σου και λοιπά, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;" Ο γιος του Τέρυ Χρυσού αποπειράται να αυτοκτονήσει πηδώντας από το καμπαναριό του μοναστηριού αλλά είναι τόσο γκαντέμης που επιζεί. Η Ντόρα υποδέχεται τη Ρουμάνα αναφωνώντας "μαμά" με δάκρυα στα μάτια. Ο Μπογδάνος παίρνει άλλο ένα καθημερινό δίωρο στον ΣΚΑΙ γιατί η εκπομπή του κάνει θραύση στην Αμερική - αμετάφραστη προφανώς. Κερδίζει 12 βραβεία ΕΜΜΥ κωμωδίας και οι Αμερικάνοι τηλεκριτικοί ορκίζονται ότι δεν τους έχει μείνει άντερο από τα γέλια, μόνο και μόνο από τις εκφράσεις του προσώπου αυτού του "απίθανου κοντοπίθαρου τυπάκου" όπως τον αποκαλούν. Η Ρωσία στέλνει 400.000 άντρες στην Ινδία αλλά τους αποσύρει σχεδόν αμέσως και τους στέλνει στο Πακιστάν. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.       


Αύγουστος: Οι Έλληνες σχηματίζουν ατελείωτες ουρές για να κάνουν μπάνιο στο συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, το μοναδικό σημείο της χώρας όπου μπορούν ακόμα να κάνουν μπάνιο δωρεάν. Η Δεύτερη Φορά Αριστερά τοποθετεί κάμερες και μοσχοπουλάει τα πλάνα σε κανάλια του εξωτερικού για να τα κάνουν ριάλιτυ. Η Γιάννα σπαταλάει μια σιέστα της για να πείσει τους τζιχαντιστές να καταθέσουν τα όπλα κι αμέσως μετά αρχίζει να γράφει το "Κράτος Κι Επανάσταση (Β' Τόμος)". Ο Μαρκουλάκης προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον θεατρικό χειμώνα, στον οποίο θα ανεβάσει τρία θεατρικά έργα βασισμένα σε ισάριθμες ταινίες. Ο Μανούσος Μανουσάκης παρά την παταγώδη αποτυχία του "Ουζερί Τσιτσάνης" δεν το βάζει κάτω και ετοιμάζει μια ταινία που περιγράφει τον απαγορευμένο έρωτα μιας διαχειρίστριας κι ενός νοικάρη που δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα εδώ και ένα εξάμηνο. Η Ρωσία καταλαμβάνει τις Κυκλάδες και τις παραχωρεί στους ελεύθερους κατασκηνωτές.  Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


(Συνεχίζεται...)

Καζαμίας 2016 (Part 1)

Πιστός στις παραδόσεις, αναγνώστη, σου αποκαλύπτω για άλλη μια φορά το μέλλον σου, της χώρας, του πλανήτη ολόκληρου, επιλέγοντας να μην δώσω σημασία στο ότι αυτός ο πλανήτης έχει καταστραφεί σύμφωνα με τον "Καζαμία 2014¨ εδώ και δύο χρόνια...(Τον περσινό Καζαμία μπορείς να τον βρεις εδώ, εδώ και εδώ, λατρεμένε αναγνώστη, αν και αυτός του 2014 ήταν μακράν καλύτερος). Πάμε λοιπόν...

Μέχρι και οι επαγγελματίες από

εδώ θα ενημερωθούν

Ιανουάριος: Ο μήνας ξεκινάει με τον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία. Νικητής με χαρακτηριστική άνεση αναδεικνύεται ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, παρόλο που δεν ήταν υποψήφιος, καθώς οι ψηφοφόροι έχουν πέσει θύματα μαζικής ύπνωσης από εξωγήινους (όχι τώρα, από παλιά, απλά τώρα τους δόθηκε εντολή να γράψουν "Δρακουμέλ σώσε μας" πάνω σε όλα τα ψηφοδέλτια). Ο γιος του Τέρρυ του Χρυσού γουρλώνει τα μάτια και αποσύρεται σε μοναστήρι. Η Ντόρα κάνει μια σύντομη δήλωση χαιρετίζοντας την ανάδειξη του daddy σε αρχηγό της παράταξης, ενώ ο Μεϊμαράκης σαν γνήσιος Εξαρχειώτης κατεβαίνει στην πλατεία και πετάει μπουκάλια. Όχι αναμμένα, Τζόνυ Κόκκινα σβηστά. Ο Αλέξης αγχώνεται λίγο γιατί ο αντίπαλος του είναι κατά 120 χρόνια πιο έμπειρος αλλά βάζει στο βίντεο παλιές εκπομπές του Λάκη και το ξεπερνάει. Καθυστερημένα σπόιλερ για το Star Wars προσπαθούν απεγνωσμένα να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού από το φώτοσοπ της Έλλης Στάη, το οποίο όμως ανθίσταται και συνεχίζει να μονοπωλεί την επικαιρότητα. Στο διεθνή χώρο, η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Τουρκία για περίπου δέκα δευτερόλεπτα, μέσα στα οποία ο Ερντογάν παθαίνει αποπληξία. Ο Πούτιν σταματά τον πόλεμο και γράφει στη σελίδα του στο facebook: "Lol ρε γατάκια". Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Φλεβάρης: Η Δεύτερη Φορά Αριστερά συνεχίζει το θεόπνευστο έργο της, ψηφίζοντας χαριστικές ρυθμίσεις σε μιντιάρχες, εφοπλιστές και μεγαλοβιομήχανους, ενώ η Γιάννα Αγγελοπούλου αναλαμβάνει επιτέλους χαρτοφυλάκιο. Στην -περιορισμένη, είναι η αλήθεια- κατακραυγή που ακολουθεί ο Φλαμπουράρης απαντάει "έλα μωρέ τώρα, ποια Γιάννα, εδώ πήγαμε για καφέ στο Zonars και παρήγγειλε ΓΑΛΛΙΚΟ, βλαχάρα είναι, μην ψαρώνετε". Η Υπουργός Αλληλεγγύης Γιάννα απαντά ενοχλημένη "Βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς, και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες". Ο Πρετεντέρης κάνει εκπομπή μαγειρικής με θέμα "Δέκα διαφορετικοί τρόποι ψησίματος σε φούρνο", οι βραστήρες σημειώνουν μια αλματώδη αύξηση στις τιμές τους και ο Φλαμπουράρης έντρομος ανακαλεί την δήλωση, ζητάει συγγνώμη και φωτογραφίζεται γυμνός για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Πράγματι, με την απειλή επίδειξης της φωτογραφίας σε εύπορους συμπολίτες μας, οι Αρχές καταφέρουν να τους αποσπάσουν σημαντικά ποσά, τα οποία καταλήγουν στα ταμεία του Υπουργείου Αλληλεγγύης. Η Γιάννα χαμογελά σαρδόνια και σε ένα μεσημεριανό διάλειμμά της λύνει και το Κυπριακό, έτσι, επειδή μπορεί. Η Ρωσία κηρύττει τον πόλεμο στην Υπερδνειστερία και σε μισή μέρα την καταλαμβάνει ολόκληρη. Μετά την χαρίζει στο Λάος και σπάει πλάκα με τις απέλπιδες προσπάθειες των καινούργιων επικυρίαρχων να φτάσουν στο προτεκτοράτο τους. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.


Μάρτης: Προκηρύσσεται δημοψήφισμα για τον Κωμικό της Χιλιετίας στην Ελλάδα και με τροπολογία διευκρινίζεται ότι πρέπει για να συμμετάσχει κάποιος το μικρό του όνομα να είναι Λάκης και το επίθετο να τελειώνει σε -όπουλος. Παρά το αστρονομικό ποσό της αμοιβής για τον νικητή - χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου-, μόνο κάποιος Λάκης Λαζόπουλος θέτει υποψηφιότητα για το βραβείο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καταθέτει αίτηση στο ληξιαρχείο για να αλλάξει το όνομά του σε Λάκης Υστερικόπουλος και προλαβαίνει την προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων στο παρά πέντε.

Αποκλειστικά πλάνα που εξασφάλισε

η μονοπρόσωπη συντακτική ομάδα του blog.

Η μάχη αναμένεται σκληρή και τοποθετείται χρονικά τον Δεκέμβριο, για να έχουν περάσει και οι αμερικανικές εκλογές. Η Ρωσία βομβαρδίζει με λαστιχένιες μπαμπούσκες την Πολωνία, σπάζοντας τα νεύρα των Πολωνών. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

Απρίλης: Αχ, αυτή η εποχή του χρόνου που τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν, οι μελισσούλες φτερουγίζουν, ο Μπίγαλης εμπνέεται, το χορτάρι μεγαλώνει και γαργαλάει όλα τα πλάσματα του Θεού εκεί από κάτω στην κοιλίτσα τους, στη χνουδωτή και απαλή κοιλιά τους, είναι τόσο γλυκά τα κατσικάκια και τα προβατάκια που παίζουν στα λιβαδάκια, και πιο γλυκά ακόμα όταν είναι στη σούβλα, στη γάστρα, λαδορίγανη, κοκκινιστά, βραστά με πατάτες οπωσδήποτε, και σαλάτες και τζατζίκια και...Τι λέγαμε; Ο μήνας ξεκινάει με τον Αλέξη να απευθύνει διάγγελμα στον ελληνικό λαό με το οποίο ζητάει συγγνώμη για τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο και τελετουργικά σκίζει και τα τρία μνημόνια σελίδα - σελίδα. Το διάγγελμα κρατάει γύρω στις έξι ώρες, εκ των οποίων στις πεντέμιση ακούγεται μόνο το χράτσα - χρούτσα από το σκίσιμο. Ο Αλέξης κοιτάει την κάμερα όσο σκίζει τα μνημόνια, προκαλώντας ρίγη ενθουσιασμού στο γυναικείο κοινό. Όταν επιτέλους τελειώνει με το σκίσιμο, λέει στους Έλληνες: "Δύο πράγματα ακόμα φίλοι και φίλες. Το ένα είναι ότι σας εύχομαι καλή Πρωταπριλιά και το άλλο ότι  ο Φίλης με τις φαεινές του ιδέες για πλάκα παύεται από υπουργός πάραυτα. Πιάστηκε το χέρι μου τόση ώρα". Η Ρωσία δεν κάνει πόλεμο αυτό το μήνα και οι Λιθουανοί που έβλεπαν το κακό να έρχεται καταπάνω τους ξεσπούν σε πανηγυρισμούς. Η Αμερική έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές και δεν ασχολείται.

(Συνεχίζεται...)

Παραπεμπτικό σε 18 πράξεις

Τα μάτια σου είναι δυο μαύρα πηγάδια που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ'αγαπούν.

Τα βλέφαρά σου είναι πανέμορφες διάφανες αυλαίες.

Τα μαλλιά σου είναι πότε σπαστά πότε ίσια αλλά όταν είναι λυτά σε ερωτεύομαι παραπάνω.

Το πρόσωπό σου είναι η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος.

Ο λαιμός σου είναι ψηλός, αρχοντικός και πάλλευκος και προκαλεί ζεστό χέρι να ζυγώσει.

Τα δάχτυλά σου είναι μακριά και λεπτά και υπέροχα.

Είσαι τόσο γλυκιά που ακόμα και οι εχθροί σου μιλάνε αγαπημένα.

Η κοιλιά σου είναι ηλιόλουστη πλατεία (πως αλλιώς, αφού μου πήρες δώρο την Ηλιόπετρα).

Τα πόδια σου είναι τόσο ψηλά και όμορφα που φοβάμαι μη σε πατήσουν τα ίδια.

Μόνο εσύ μπορείς να κλείσεις της ψυχής μου το πηγάδι.

Και θα το κάνεις, δεν γίνεται αλλιώς, αφού κι εγώ παντού και πάντα μιλώ για σένα

Γιατί μόνο μαζί σου χορεύω, εγώ, που δεν το έκανα ποτέ.

Γιατί είσαι πάντα εκεί όταν παίζω μουσικές.

Γιατί στην κορυφή του Πύργου του Άιφελ σου είπα κάτι, κρατώντας σε από το χέρι.

Και γιατί καταλαβαίνεις σιγά σιγά ότι η ζωή μου μοιάζει να είναι γεμάτη από δύσκολες συγγνώμες

Αλλά θέλεις να είσαι εδώ, το πιστεύω.

Και  να χαθείς μέσα μου, κι εγώ μέσα σου.

Γιατί πιστεύω στη νίκη μας.

Μαζί.

Αρκεί το Παρισάκι μου να είναι Υφαντής.

Δεν είναι το Παρίσι. Δηλαδή εντάξει, ωραίο είναι, δεν λέω, έχει και μια απομίμηση του αυθεντικού Πύργου του Άιφελ που ως γνωστόν βρίσκεται στα Φιλιατρά, τον ίδιο τον Γουσταύο τον Άιφελ τον θυμούνται όλοι στην περιοχή, ένας γλυκύτατος Γάλλος που ήρθε για διακοπές και μαγεύτηκε τόσο από την υπέροχη Μεσσηνία που αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα εκεί, μαζεύοντας ελιές τον χειμώνα και παίζοντας με σιδηροκατασκευές τα καλοκαίρια. Έχει και κάτι Πάνθεα και κάτι νεκροταφεία Περ Λασαίζ και κάτι Παναγίες και κάτι Λούβρα και Πομπιντού και Ορσέ και Αψίδες (αν και όχι τόσο παλιές όσο του Ηρώδη του Αττικού, να τα λέμε αυτά). 

Ο αυθεντικός Πύργος του Άιφελ 

στα Φιλιατρά, αναγνώστη

Ναι, εντάξει, μπορεί να έχει και ένα πυκνότατο δίκτυο μετρό, (και τραμ, και λεωφορεία, και προαστιακό), και να καλύπτει χωρικά όλη την επιφάνεια του κέντρου και να μένει ανοιχτό πιο πολλή ώρα από αυτό της Αθήνας) αλλά είναι παλιό αναγνώστη! Και αυτά τα ονόματα, Στάλινγκραντ και Ρούζβελτ και Ζολά και Αλέζια και ιστορικές αναφορές και ονόματα από τη Γαλλική και παγκόσμια Ιστορία και βλακείες...Μόνο στον Άγιο Σουλπίκιο και στον Άγιο Πλακίδιο ένιωθα άνετα, γιατί μου θύμιζε τις υπέροχες ονομασίες του ελληνικού μετρό Άγιος Ιωάννης και Άγιος Δημήτριος και Άγιος Αντώνιος και πολλή κατάνυξη και ελληνορθοδοξία, όπως πρέπει. Ο δε Άγιος Πλακίδιος είχε ευλογήσει τα πλακάκια του παρισινού μετρό τα οποία είχαν πολλαπλασιαστεί ωσάν τους άρτους και τα ψάρια και είχαν καλύψει κάθε επιφάνεια. Αμ το άλλο; Που κάθε 2 λεπτά ερχόταν συρμός και δεν προλάβαινες να κάτσεις να ξαποστάσεις λίγο, όπως εδώ με τα υπέροχα επτάλεπτα - δεκάλεπτα αναμονής; Απαράδεκτο.

Καλά, όσον αφορά στο φαΐ, ένα δράμα, αναγνώστη. Μπορεί να έχουν συμπαθητικά κρουασάν και φοντύ και κρέατα αλλά τρώνε ΩΜΟ ΚΙΜΑ αναγνώστη. Στα Τάρταρα το ταρταρ και οι ταρταροφάγοι με τον ΩΜΟ ΚΡΟΚΟ από πάνω. Κοιτάξτε να δείτε Γάλλοι: Εν αρχή ην ο τροφοσυλλέκτης - ροπαλιά στην κυρά και την τραβάμε στη σπηλιά και τα ρέστα. Μετά ΩΣ ΕΚ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ανακαλύφθηκε η φωτιά. Και τι αρχίσανε να κάνουνε οι άνθρωποι καλοί μου Γάλλοι;; Να ψήνουν τα φαγητά, άντε μπράβο. Δεν είναι δύσκολο, έχω κάψει εγώ μπιφτέκια ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά καλύτερα καμένα παρά ωμά. Συγγνώμη που σας τα λέω έτσι ωμά, σαν τον κιμά σας ένα πράγμα, αλλά μάλλον μόνο έτσι καταλαβαίνετε. Δηλαδή την πάπια που τη βάλατε στη γάστρα δυο μέρες και την ψήνατε και της βάλατε και μέλι και πατάτες ψητές και την τσάκισα πως την καταφέρνετε ρε μπαγάσες; Να σας πω εγώ πως: Την ψήσατε, να πως. Ευχαριστώ.

Πάρε εδώ κατάσταση.

Πάπια στη γάστρα με μέλι.

Σιελόρροια. 

Δεν είναι ότι αυτή η πόλη αναπνέει Ιστορία κυριολεκτικά, από τη Γαλλική Επανάσταση (αλλά και τις επόμενες στα 1830 και 1848 και φυσικά την Κομμούνα του 1871) μέχρι τις πλακέτες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε κτίρια και μας ενημερώνουν ότι εδώ έμενε ο τάδε κολοσσός της πολιτικής, των γραμμάτων, των τεχνών, (στο δρόμο που μέναμε είχε την τιμή να μείνει κάποτε και ο Λένιν), μέχρι τα στενά του Καρτιέ Λατέν και τους απόηχους του Μάη του '68 (άλλο αν οι πρωτεργάτες του έχουν ακολουθήσει πορεία ανάλογη της Δαμανάκη και του Λαλιώτη, αυτός ο Κον - Μπεντίτ μια θλίψη πια, από το "είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι" σήμερα θα λέγαμε "είμαστε όλοι Ποτάμι" αν θέλαμε να τον στηρίξουμε όπως έχει καταντήσει), η Ιστορία βαδίζει δίπλα σου κυριολεκτικά σε αυτή την πόλη και συνεχίζει να γράφεται, με αιματηρό και βίαιο τρόπο, όπως πάντα...

Δεν είναι τα Μουσεία της. Εντάξει μωρέ, κάτι πίνακες εκεί πέρα και κάτι αγάλματα και κάτι διάσημοι τάφοι και καλά. Είναι που στο Πομπιντού, και στο Λούβρο, και παντού, εγώ είχα ένα έργο σύγχρονης Τέχνης στο πλευρό μου, τη σύγχρονη Τέχνη που την απεχθάνομαι αλλά έχει φτιάξει η άτιμη το 1989 το αριστούργημά της, τη μέρα που έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, έτσι, για να δώσει κάτι στην ανθρωπότητα που έκλαιγε για το χαμένο σοσιαλιστικό όνειρο.

Στην εικόνα φαίνεται το ομορφότερο θέαμα που είδα 

στο Παρίσι. Δεξιά ο Πύργος του Άιφελ.

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το ταξίδι Μ.

Υ.Γ.1 Για του λόγου το αληθές, αναγνώστη, για αυτά που λέγαμε για τη σύγχρονη Τέχνη, σου παραθέτω ένα βίντεο που απεικονίζει τον Αχιλλέα να θρηνεί για τον Πάτροκλο. Αν πας ποτέ στο Πομπιντού, μην το χάσεις.

Ο Αχιλλέας θρηνεί τον χαμένο Πάτροκλο.

Υ.Γ.2 Πολλά ευχαριστώ στην Ι. που μας βοήθησε άπειρα...

Υ.Γ.3 Να πάτε καμιά φορά στο Παρίσι αν δεν έχετε πάει, πλάκα έχει.

Όσοι γενούν πρωθυπουργοί

Ο Αλέξης έτριψε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του. Του πήρε λίγη ώρα να θυμηθεί που ήταν. Ο ανελέητος ήλιος, το ότι βρισκόταν μέσα σε σκηνή και το ότι (άμεσο επακόλουθο των δύο προηγούμενων οξυδερκέστατων παρατηρήσεων) έσκαγε από τη ζέστη, τον έκανε να θυμηθεί ότι βρισκόταν στο κάμπινγκ της νεολαίας του κόμματός του, στην Κρήτη. Στις Γούβες Ηρακλείου με το όνομα, για την ακρίβεια. 'Έπρεπε να σηκωθεί, οι φαν θα τον περίμεναν στην καντίνα.

Μαχμουρλίδικα τίναξε τις βλεφαρίδες του, πετώντας τσίμπλες ολόγυρα. Σηκώθηκε αργά, όπως αρμόζει σε έναν κοτζάμ υποψήφιο για τον Δήμο Αθηναίων και έσυρε το μεγαλοπρεπές κορμί του προς την καντίνα για να πιει καφέ...

Την ίδια ώρα ένα εταιρικό τζιπάκι ξεκινούσε απο τα Χανιά. Μέσα βρίσκονταν ο Γ. κι εγώ, ο οποίος, αναγνώστη, εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σερβιτόρος σε Λέσχη Αξιωματικών στον Άγιο Ονούφρη (σε παραπέμπω στο "Χανιά (Ζελέ-κορμάρα-σαγιονάρα)" για περαιτέρω λεπτομέρειες, αναγνώστη). Ο Γ., όντας συνάδελφος μηχανικός και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο στο να λέει πειστικά ψέμματα (καλύτερος κι από τον Αλέξη), είχε πείσει τον προϊστάμενό μου ότι με χρειάζεται για μια πολύπλοκη δουλειά μηχανικού στο Ηράκλειο και είχε πει στη δουλειά του ότι έπρεπε να λείψει για 2 μέρες - μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες για το πως τα κατάφερε, ο τύπος πουλάει ψυγεία σε Εσκιμώους λέμε...Αγκομαχούσε το εταιρικό Niva στην Εθνική Οδό Χανίων - Ηρακλείου, βασανίζονταν και οι επιβάτες από το υπερβατικό-φιλοσοφικό ερώτημα που τριβέλιζε τα υπέροχα μυαλά τους: Αστρίτσι για φεστιβαλ θεατρικών ομάδων (είχαν γνωστές) ή κάμπινγκ νεολαίας Σύριζα στις Γούβες (είχαν γνωστές);;...


Τελικά, το Αστρίτσι ηττήθηκε και οι Γούβες είχαν την τιμή να μας υποδεχτούν. Τεράστιο λάθος από πολλές απόψεις, αλλά και ο λόγος που γράφεται αυτή η ανάρτηση. Γιατί το βράδυ, στο μπαράκι μπροστά από το κάμπινγκ. ο συνδυασμός μπύρας, ρακής και Μάνου Τσάο non-stop με οδήγησε στην τουαλέτα δύο φορές, στον προθάλαμο της οποίας συναντήθηκα (και τις δύο) με τον φερέλπιδα πολιτικό που έμελλε σε λίγα χρόνια να κάνει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ σε ελάχιστες μόνο ώρες. Το τι διημείφθη εκεί είναι κατατεθειμένο σε συμβολαιογράφο με την εντολή να ανοιχτεί εκατό χρόνια μετά. Αρκεί να σου πω αναγνώστη, ότι δε με θυμήθηκε από τη σχολή (αν και προσπάθησε αποτυχημένα να προσποιηθεί το αντίθετο), ότι ήλπισε ότι από εαακίτης είχα δει το φως το αληθινό (του εξήγησα πως και γιατί είχα βρεθεί εκεί) και ότι προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για να βελτιώσει τις συνθήκες στράτευσής μου (με συγκίνησε αλλά δεν ήμουν φαντάρος, σερβιτόρος ήμουν, τι να μου κάνει).


Ξεκίνησα την ανάρτηση με πολλή όρεξη αλλά μου έφυγε στην πορεία. Η Ιστορία θα γράψει ότι το τρίτο, το πιο επαχθές Μνημόνιο, το εφάρμοσαν αυτοί που ήταν γύρω μου εκείνο το βράδυ στις Γούβες Ηρακλείου. Χίλιες φορές να είχαμε πάει Αστρίτσι.

Αφιερωμένο στον παλιό συμφοιτητή
(και νυν πρωθυπουργό).

41 χρόνια ΠΑΣΟΚ (ρε μούτρα)

3 Σεπτέμβρη 1974: Ιδρυθήκαμε! Το μέλλον της Ελλάδας είναι εξασφαλισμένο.

1977: Αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής κάποιους τροτσκιστές συντρόφους. Διαλέξανε άλλο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, δεν έγινε τίποτα, θα βρεθούμε στα σοβιέτ ξανά!

Οκτώβρης 1981: Κερδίσαμε! Η Αλλαγή είναι εδώ - ποτέ ξανά πρωτάθλημα στη Δεξιά. Χρονοντούλαπο της Ιστορίας που λέει και ο Μεγάλος.

1984: Μόνο εγώ δεν έχω διοριστεί κάπου από την τοπική μου αλλά μπορεί να φταίει ότι έχω βγάλει δημοτικό. Θα περιμένω.

1985: Δεύτερη τετραετία στο κυριλέ γατάκια.

1988: Ξενυχτάω και ανάβω κεράκια περιμένοντας νέα από το Λονδίνο.

1989: Το μίσος του ΚΚΕ και της Δεξιάς για τον Μεγάλο είναι τόσο που συνεργάστηκαν. Απίστευτο!

1993: We are back bitches!!!!

1996: Θλίψη απέραντη για το χαμό του Μεγάλου. Αυτός ο Σημίτης δε μου γεμίζει το μάτι, θα δούμε.

1999: Έχασα τα πάντα στο Χρηματιστήριο. Διορίστηκα φύλακας στο υπουργείο όμως.

2000: Με γκολ στις καθυστερήσεις γατάκια!!!

2004: Ισχυρή Ελλάδα, Ολυμπιάδα, αχάριστοι ψηφοφόροι.

2007: Μα καλά ΠΟΣΗ αχαριστία;;

2009: Νέα εποχή για τον τόπο! Ο Γιώργος είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που ξέρω. Μια φορά ξεμπέρδεψε τα κλειδιά από το μπρελόκ μου μέσα σε 35 λεπτά μόνο!!

2011: Για το καλό της χώρας βάλαμε 4-5 χρονοντουλαπιασμένους δεξιούς υπουργούς αλλά εμείς κυβερνάμε ακόμα, είμαι σίγουρος.

Μάης 2012: ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ ΛΙΓΟ, 13%;;;

Ιούνης 2012: Ξεκολλήσατε, οκ. Πέσαμε κι άλλο. Ούτε να το γράψω δεν μπορώ.

Γενάρης 2015: Ρε σεις, σοβαρά τώρα. Τόσο έπαιρνε το ΚΚΕ εσωτερικού κάποτε. Δεν είναι νούμερα αυτά.

Σεπτέμβρης 2015: Κατεβαίνουμε; Αλήθεια; Ποιον μαζέψαμε; Τη μισή ΔΗΜΑΡ; Πως κι έτσι, τα ΜΛ δεν μας ήθελαν μαζί τους; Ρεαλιστικός στόχος: Να περάσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τα έλεγε ο μακαρίτης ο Μπουλάς 

αλλά ποιος τον ακούει πια;

Υ.Γ. Αναγνώστη, από το 1981 το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει αδιαλείπτως, μην ξεχνιέσαι. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει να κυβερνάει είναι - ίσως, δεν είναι σίγουρο ότι φτάνει - να μην μπει στη Βουλή. Μπορείς, εγώ σε πιστεύω...

Μια Διάφανη Συγγνώμη.

Γεννήθηκα νωρίς. Όχι, για την ακρίβεια γεννήθηκα λίγο νωρίτερα από ότι έπρεπε. Κι όμως, αναγνώστη, θεωρητικά οι ηλικίες μου ταίριαζαν με τις κυκλοφορίες των δίσκων τους. Μπορεί να ήμουν 15 χρονών όταν κυκλοφόρησε το "Λιώνοντας μόνος/ Κάτω από το ηφαίστειο" (και να μην το πήρα καν είδηση τότε), αλλά ήμουν 17 όταν κυκλοφόρησε το "Έγινε η απώλεια συνήθειά μας", το οποίο και έλιωσα στα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά παράλληλα, ακριβώς επειδή ενηλικιωνόμουν στα μέσα της δεκαετίας του '90, πρόλαβα να πάω σε live από Τρύπες (και Ξύλινα Σπαθιά, τα Μωρά στη Φωτιά με την original σύνθεση δεν τα πρόλαβα, όχι). Και ξέρω ότι δεν είναι ή το ένα ή το άλλο, αλλά στο δικό μου μυαλό έστεκαν έτσι, αντιπαραθετικά, από τη μία ο Γιάννης και ο Παπαδόπουλος και από την άλλη ο Ανεστόπουλος και ο Ροδοστόγλου - είδες, ούτε με τα μικρά τους ονόματα δεν μου πάει να τους γράψω. Και κέρδιζαν οι πρώτοι, με κάτω τα χέρια μάλιστα.

Άλλη φάση ρε παιδί μου.

Αλλά μετά διαλύθηκαν οι Τρύπες, το πείσμα μου όμως παρέμενε. Και μαζί με τους Πυξ λαξ, που τους μετονόμασα σε Πυξ Βλαξ, αποκαλούσα τα Διάφανα Κρίνα, Διάφανη Γκρίνια. Και γέλαγα μόνος μου με το αστείο μου, ο βλαξ. Και είχαν δει φίλοι μου τον Ανεστόπουλο στο Καφεκούτι να πίνει ένα ουίσκυ ανά τέταρτο, δεν το παρήγγειλε καν, ερχόταν μπροστά του από τη σερβιτόρα χωρίς να χρειαστεί να της κάνει σήμα, και λέγαμε να τι είναι αυτό που ξέρει πως θα 'ρθει, το επόμενο ουίσκυ, και δεν θα θα 'ναι όπως είναι ο Θάνος, θα είναι λίγο πιο πιωμένος, και γελάγαμε. Οι βέβηλοι. Και τα τελευταία δύο χρόνια που βάζω μουσική σε μαγαζιά, στραβομουτσουνιάζω όταν μου ζητάει ο κόσμος να παίξω τραγούδια τους. Ο ανόητος. Γιατί δεν θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου ότι εκτός από το "Έγινε η απώλεια..." το οποίο όπως προείπα έλιωσα στα 18 μου, άκουσα και τους επόμενους δίσκους, και μάλιστα πολλά τραγούδια από αυτούς σε repeat...Γιατί δεν θέλω να παραδεχτώ ότι με ενοχλούσε η εμπορικότητά τους αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα συγκρότημα που άφησε το στίγμα του στην ελληνική μουσική σκηνή, αν όχι για τίποτα άλλο, για τις μελοποιήσεις πολύ ωραίων ποιημάτων.

Ίσως φταίει ότι ήξερα το ποίημα και ανακάλυψα 

πολύ αργά το τραγούδι, αναγνώστη

Τέλος πάντων, τα λάθη είναι ανθρώπινα, και mea culpa και τα λοιπά. Τουλάχιστον δεν είναι -ακόμα- πολύ αργά. Και θα πάω αύριο στην Τεχνόπολη στη συναυλία (και θα πήγαινα ακόμα κι αν δεν ήταν οι Last Drive και ο Γιάννης, αναγνώστη. Άλλο που βοηθάει). Σαν μια καθυστερημένη απόδοση τιμών. Σαν αναγνώριση μιας παράβλεψης, σαν (λυτρωτική) αποδοχή μιας ένοχης απόλαυσης. Όχι πως με είχαν ανάγκη. Τελικά τους είχα εγώ.

Συγκροτηματάρα, ορίστε, το έγραψα.

Αλλά εθελοτυφλούσα. Οπότε δεν τους κατηγορώ αν μου αφιερώσουν το εξής:

Μου αξίζει.

Υ.Γ. Κι Εσύ θα είσαι εκεί, δίπλα μου. Για πάντα.

Ανάφη reloaded

Ανάφη. Ένα νησί ευλογημένο από την τύχη και καταραμένο από τους χίπηδες.

Βουτιές στον Ρούκουνα με ζιγκ ζαγκ για να αποφύγεις ανέμελα αντρικά μόρια και γυναικεία στήθη.

Γάτες στην Ταβέρνα (σαφώς λιγότερες από τους σκύλους)

Δες, οι χίπηδες έκαναν την κάτω πλατεία της Χώρας, Βαλτετσίου. Τρομάρα τους.

Ένα καινούργιο μαγαζί που κόστισε υπερβολικά πολλά λεφτά. Απέναντι από το δημοτικό.

Ζουν ανάμεσά μας: Χίπηδες βουρτσίζουν τα δόντια τους περπατώντας ανάμεσα στα τραπέζια στην Ταβέρνα.

Ήλιος. Πολύς. Αφού έχεις στήσει στην παραλία κι έχεις φτιάξει ένα ετοιμόρροπο κατασκεύασμα με καλάμια και σεντόνια, τι περιμένεις ρε φίλε;

Θα ξαναπάω, σίγουρα, απλά αρχές Ιούνη ή τέλη Σεπτέμβρη, να μην έχει χίπηδες.

Ίσως και να τους συγχωρέσω κάποτε.

Κάτω καθόντουσαν, χαμαί, πως να στο πω αναγνώστη, δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν τη φρίκη.

Λένε πως όλα ξεπερνιούνται με τον καιρό, από την άλλη.

Μεσημέρια στη Χώρα μόνος μου, να Σε σκέφτομαι.

Νόστος για τη σχιζομητρόπολη, και για Σένα, γι' αυτό και μόνο πέντε μέρες στον παράδεισο.

Ξύπνημα κάθε μέρα στις 8:30 , λουσμένος στον ιδρώτα, βουτιά με τη μία.

Οριακά να βρίσκεις τραπέζι στην Ταβέρνα, αλλά να βρίσκεις.

Ποτέ ξανά Αύγουστο. Ποτέ ξανά Αύγουστο. Ποτέ ξανά Αύγουστο.

Ρώτησε για Ανάφη, αναγνώστη, όλοι τα καλύτερα θα σου πουν. Μετά διάβασε όλη την ανάρτηση.

Στο Αρμενάκι θα μπορούσα να μένω τρεις μήνες. Αλήθεια. Από την ομελέτα το πρωί μέχρι τις ρακές το βράδυ, περνάει η μέρα.

Τις Μάντρες τις απογείωνε ο Άλεξ που έπαιζε παρόμοια τραγούδια με μένα. Μπράβο του.

Υστερόβουλα σκεπτόμενος, θα έπρεπε να το θάψω το νησί, για να μην πάτε άλλοι. Αλλά δεν μου βγαίνει.

Φίλοι, φίλοι, φίλοι: Ν., Ν., Δ., Α., Γ., Α., Ν., Ν., Κ., Σ., Τ., Ι., Π., Α., Α., Ξ., Κ., Μ., και διάφοροι άλλοι/ες.

Χάσιμο χρόνου το να μην είσαι εκεί. Του χρόνου.

Ψάχνω να βρω αρνητικά και δεν μπορώ - διαολεμένοι χίπηδες, με κάνατε ειρηνόφιλο.

Ωραία ήταν. Αλλά πιο ωραία είναι εκεί που είσαι Εσύ.

Αλλά δεν ήσουν. Δεν πειράζει, είσαι τώρα.

Χανιά (Ζελέ - Κορμάρα - Σαγιονάρα)

Η αλμύρα της θάλασσας έντονη στα χείλια, απομεινάρι από το πρόσφατο πολύωρο ταξίδι. Ο Ήλιος έχει μόλις ανατείλει και 20 κωλοφάνταρα, 19 Κρητικοί κι ένας Πελοποννήσιος στέκονται προσοχή μπροστά από ένα ταπεινό κτίριο στην αεροπορική Βάση της Σούδας. Τα χασμουρητά είναι το νούμερο ένα στην ημερήσια διάταξη, τουλάχιστον μέχρι να βγει ο Βλοσυρός Μοίραρχος και να σφίξουν λίγο τα γάλατα. Οι 19 κρητικοί είναι σαν ψάρια στο νερό, που έλεγε και ο Μάο, ο Πελοποννήσιος ακόμα απορεί πως ενώ ζήτησε να μείνει στην Τρίπολη του ήρθε μετάθεση σε βάση εφαπτόμενη σε νατοϊκή. Όταν βγαίνει ο Βλοσυρός Μοίραρχος  οι απορίες λύνονται μονομιάς: Οι γιωτάδες (9 και 10 μυωπία, ευχαριστώ καλέ μου κύριε, α κυρία είσθε, συγγνώμη, δεν φοράω ούτε γυαλιά ούτε φακούς, τι εννοείς γιατί μιλάω στην κολόνα, ποια κολόνα;), θα αναλάβουν το εθνικά επωφελές και απαραίτητο έργο να σερβίρουν τους αξιωματικούς και τις οικογένειές τους στη Λέσχη του Αγίου Ονούφρη, κάτω από τα Κουνουπιδιανά. Γι' αυτό σε έφεραν εδώ κάτω ταλαίπωρε ορεσίβιε Σπόρε - που δεν είσαι ακόμα Σπόρος, αλλά θα γίνεις πιο γρήγορα από ότι φαντάζεσαι.

Ιούνης, ζέστη, και ο τρομερός εχθρός των 20 νεοσύλλεκτων δεν είναι μήτε οι Τούρκοι, μήτε οι Βούλγαροι, μήτε οι κομμουνιστοσυμμορίτες, παρά τα αγριόχορτα που έχουν καταλάβει εξ εφόδου στρατηγικά σημεία της λέσχης. Μετά από σκληρή τριήμερη μάχη τα ένδοξα ελληνικά στρατά κατανικούν τον εχθρό. Ημέτερες απώλειες: 2 ηλιάσεις, 7 πονοκέφαλοι, άπειρα κοψίματα, μελανιές, γρατζουνιές, πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης στην ανθρώπινη ευφυΐα, 20 καταθλίψεις. Στη συνέχεια διαμοιρασμός αρμοδιοτήτων: Αναγνώστη, θα σου πω μόνο ότι για την επίζηλη θέση του σαλατιέρη απαιτήθηκε ισχυρό βύσμα. Δεύτερη καλύτερη θέση ήταν αυτή του μπαρμαν στο μπαρ της πισίνας, ο υποφαινόμενος περιορίστηκε σε αυτή του πάσο/σερβιτόρου, και πάλι καλά, υπήρχε και η λάντζα.

Στρατός σου λέει μετά.

Η πατρίδα λοιπόν, αναγνώστη, μας έχει ανάγκη 9 το πρωί με 4 το μεσημέρι και πάλι 6 το απόγευμα με μεσάνυχτα, και μετά μας ξαναέχει ανάγκη τη μεθεπόμενη μέρα. Καλά ξηγήθηκε η πατρίς, δεν λέω, ολιγαρκής φάνηκε. Και τι θα κάνει ο soon-to-be Σπόρος στις ενδιάμεσες μέρες; Θα αποκαταστήσει σύνδεση με τους εαακίτες Χανίων, θα βγει στο Στενό, θα βολτάρει στην πόλη, πόσο καιρό πια να τα κάνει αυτά, 8 μήνες έμεινε εκεί (και θα έμενε και 2 χρόνια άνετα, αυτοί οι αριστεροί που γκρινιάζουνε για τη διάρκεια της θητείας και τον μιλιταρισμό φταίνε για όλα τελικά), πιάνει λοιπόν ο καλός σου μια σοφίτα με 170 ευρώ το μήνα, πάνω από τον...Σπόρο. Ε, δεν χρειάζεται να πω άλλα - και δεν ήταν η αμέριστη στήριξη και συμπαράσταση της ιδιοκτήτριας Ι., δεν ήταν ότι έβαζα μουσική ενίοτε εκεί, δεν είναι ότι έπαιρνα το ρακόμελο επάνω στη Σοφίτα, δεν είναι ότι δεν έχω βιώσει ποτέ πιο έντονα συναισθήματα χαράς και λύπης και χαρμολύπης σε κάποιο μαγαζί. Είναι όλα αυτά και λίγο παραπάνω. 

Το Σπίτι. Πάνω - πάνω.

Κουμ καπί, Χαλέπα, Δικαστήρια, Αγορά, Παλιό Λιμάνι, η ωραιότερη πόλη της Ελλάδας, με το ιδιαίτερο πολεοδομικό χαρακτηριστικό σπίτι-σπίτι-γυμναστήριο-σπίτι-γυμναστήριο-σπίτι-σπίτι-γυμναστήριο, το ζελε-κορμάρα-σαγιονάρα είναι από τα πιο εύστοχα συνθήματα σε τοίχο που έχω δει ποτέ, αποτυπώνει σε τρεις λέξεις τα χαρακτηριστικά της πλειοψηφίας των ντόπιων, αλλά εντάξει, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, και πολιτισμός παίζει, και πολιτικοποίηση έντονη, και αυθεντικοί Κρητικοί με τα καλά τους και τα στραβά τους, και καντάδες και όργανα και τσικουδιές και άψογο φαΐ και τσικουδιές και το Λιμάνι είναι πανέμορφο το ξημέρωμα, ιδίως αν καταφέρεις και σήμερα να μην πέσεις μέσα στη θάλασσα, σαν τους μεθυσμένους τουρίστες, άκου κάτι πράγματα, χαχαχα ρε τους άσχετους (τουλάχιστον 5 φορές κόντεψα, αναγνώστη).

Πέρασε ο καιρός, τελείωσε η θητεία, κι ο Σπόρος έκανε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής του. 

Έφυγε.

Και 7,5 χρόνια τώρα δεν ξαναπάτησε το πόδι του, από άμυνα, γιατί δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι έφυγε από τον επίγειο Παράδεισο. Αλλά όλα αυτά τελειώνουν το Σάββατο, τη μέρα των γενεθλίων του. Γιατί θα τα γιορτάσει εκεί.

Και θα είσαι κι Εσύ εκεί. Εσύ, μαζί με τα Χανιά, είστε τα καλύτερα δώρα γενεθλίων - δεν θέλω άλλα, αναγνώστη, μην ξοδευτείς σε παρακαλώ. 

Χρόνια μου πολλά, διάολε.

Το Σύνθημα.

Τυχαίο Σελφ(ι) Υπ' Αριθμόν Ένα (Β' Μέρος)

Συνεχίζω λοιπόν, αναγνώστη, την παρουσίαση του τυχαίου Ραφιού (το πρώτο μέρος μπορείς να το βρεις εδώ), αφού ξαναβάλω και τη φωτογραφία Του, για να μη νομίζεις ότι σου γράφω ότι να 'ναι.

Είχαμε μείνει στα "Παραμύθια των Κελτών",

κάπου στη μέση του Ραφιού.

16) "Ιδανική μέρα για μπανανόψαρα", Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, εκδόσεις Γράμματα. Καλύτερο κατά τη γνώμη μου από τον υπερτιμημένο "Φύλακα στη Σίκαλη", αλλά και πάλι τίποτα σπουδαίο. Συλλογή αξιοπρεπών διηγημάτων, με το ομώνυμο να είναι το καλύτερο ανάμεσά τους. Βαθμολογία: 7/10.

17) "Πως πήραμε την κάτω βόλτα", Μάριο Βάργκας Γιόσα, εκδόσεις Εξάντας. Περού, φοιτητικοί αγώνες, νέγροι σοφέρ πλούσιων αφεντικών, διαψεύσεις και ηρωισμοί, στρατοκρατικές δικτατορίες, η Λατινική Αμερική στο πιάτο. Βαθμολογία: 9/10.

18) "Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία χωρίς άπιστους", Νίκος Μπογιόπουλος - Δημήτρης Μηλάκας, εκδόσεις Λιβάνη. Εξαιρετική συλλογή στοιχείων γύρω από το ποδόσφαιρο και την παγκόσμια απήχησή του στις λαϊκές μάζες, μια προσπάθεια απενοχοποίησης της μυστικής καψούρας που τρέφουμε όλοι για το Παιχνίδι από μικρά παιδιά. Παρατίθενται αποσπάσματα από λογοτεχνικά βιβλία, ανέκδοτες ιστορίες, ιστορικά παραδείγματα - και η πένα του Μπογιό ζωγραφίζει, ως συνήθως. Βαθμολογία: 9/10.

19) "Το Σιλμαρίλλιον", Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, εκδόσεις Αίολος. (Πως βρέθηκε αυτό εδώ, το ράφι του Τόλκιν είναι αλλού, πρέπει να τις φτιάξω τις βιβλιοθήκες, τι έλεγα, α ναι, σιγά μη σου πω κάτι για το Σιλμαρίλλιον, αναγνώστη). Βαθμολογία: 10/10.

20) "Στη μέση του πουθενά", Χούλιο Γιαμαθάρες, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Επτά διηγήματα με πρωταγωνιστές κάποιους αντιήρωες που ισορροπούν στα όρια ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Μικρό, λιτό, απέριττο. Βαθμολογία: 8/10.

21) "Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν", Μ. Καραγάτσης, εκδόσεις Εστία. Δεν θα σου γράφω και για τα πασίγνωστα, αναγνώστη. Βαθμολογία: 9/10.

22) "Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό", Αλμπέρ Καμύ, εκδόσεις Πατάκη. "Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι το είδος της δύναμης που καταλήγει πάντα στην ανατροπή των τυράννων και των θεών. Είναι η δύναμη του αυταπόδεικτου". Βαθμολογία: 10/10.

Ένα μουσικό διάλειμμα για χαλάρωση,

αναγνώστη. Ωραίοι στίχοι, δεν βρίσκεις;

23) "Σικάστα", Ντόρις Λέσινγκ, εκδόσεις Κάκτος. Ο Κάνωπος και ο Σείριος, η Πουτιόρα και ο Σαμάτ, γαλακτικές αυτοκρατορίες και οι κυριότεροι πλανήτες τους που μάχονται να ελέγξουν τη Σικάστα (τη Γη), με απεσταλμένους, δολοπλοκίες, απροκάλυπτες επεμβάσεις, μια διαστημική Παλαιά Διαθήκη, όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας, εξαιρετικό. Βαθμολογία: 9/10.

24) "Σιντάρτα", Χέρμαν Έσσε, εκδόσεις Λυχνάρι. Επηρεασμένο από τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, αλλά και με μια γεύση Χριστιανισμού κάπου στο βάθος, προτιμώ χίλιες φορές τον Λύκο της Στέπας. Βαθμολογία: 8/10.

25) "Η Καλή Τρομοκράτισσα", Ντόρις Λέσινγκ, εκδόσεις Οδυσσέας. Αγγλία, δεκαετία '80, θατσερισμός, καταλήψεις στέγης, το "κίνημα για την πόλη" στα σπάργανα, IRA, πολιτική στράτευση, απογοητεύσεις, σύγκρουση με την κρατική καταστολή. Πολύ ωραίο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Βαθμολογία: 10/10.

26) "Πλατεία Μπελογιάννη", Γιώργος Αλεξάτος, εκδόσεις Ρωγμή. Σε αυτό το μυθιστόρημα εναλλακτικής Ιστορίας του συντρόφου Αλεξάτου, η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο έχει χωριστεί σε δύο κράτη, τη Βόρεια Λαϊκή Δημοκρατία και τη Νότια, προτεκτοράτο των Αμερικανών. Το 1974 με την πτώση  της Χούντας γίνεται η Επανένωση και είναι όλη η χώρα σοσιαλιστική, ενώ το 1991 με την Ανάκτηση διορθώνονται οι στρεβλώσεις και η Ελλάδα χαράζει τον δικό της δρόμο προς τον Σοσιαλισμό. Εξαιρετικό. Βαθμολογία: 10/10.

27) "Ο Τροπικός του Αιγόκερω", Χένρι Μίλερ, εκδόσεις Μεταίχμιο. Το διάβαζε μια κοπέλα στον Ρούκουνα, στην Ανάφη, και το θέαμα (του βιβλίου, όχι της κοπέλας), ήταν μια παρηγοριά ανάμεσα στις τόσες Θιβετιανές Ροδακινόπιτες του χιπστεροτομρομπινς. Βαθμολογία: 10/10.

28) "Αλτάι", Wu Ming, εκδόσεις Εξάρχεια. Η κολεκτίβα συγγραφέων που στο ξεκίνημά της υπέγραφε ως Luther Blisset και μας χάρισε τον Εκκλησιαστή (βλέπε παρακάτω αναγνώστη), πιάνει το νήμα της αφήγησης δεκαπέντε χρόνια αφού τελειώνει το προαναφερθέν βιβλίο. Κωνσταντινούπολη 1570 μ.Χ., ίντριγκες, Οθωμανοί, Βενετοί, Εβραίοι με επιρροή, φιλοσοφικές αναζητήσεις, ιστορικά γεγονότα, έξυπνοι διάλογοι, δεν φτάνει στο μεγαλείο του Εκκλησιαστή αλλά είναι πολύ κοντά. Βαθμολογία: 9/10.

29) "Εκκλησιαστής", Luther Blisset, εκδόσεις Τραυλός. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό που καλύπτει μια περίοδο από το 1518 μέχρι το 1555 και γεωγραφικά εκτείνεται σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, ακολουθώντας τις περιπέτειες Αυτού Χωρίς Όνομα στη δίνη των θρησκευτικών πολέμων που συνταράσσουν την ήπειρο αυτή την περίοδο, αλλά και της εξέγερσης των Χωρικών, μιας ταξικής εξέγερσης σύμφωνα με τον Ένγκελς. Τέλειο, το συστήνω ανεπιφύλακτα. Βαθμολογία: 10/10.


Ορίστε, αναγνώστη, ούτε καν τριάντα δεν ήταν, μην γκρινιάζεις...Καλή ανάγνωση!


Υ.Γ. Ξέρω ότι περιμένετε εναγωνίως την ανάρτηση για την Ανάφη και τους χίπηδες του Ρούκουνα, με αγωνία όσοι ήσασταν εκεί  και με ανυπομονησία όσοι δεν ήσασταν. Αλλά θα περιμένεις, αναγνώστη. Ας μπει ο Σεπτέμβρης και βλέπουμε...